Health you and me

From hospital center to community

Today is 24/12/21. It’s what «we» call «Christmas» eve. Jesus is supposed to be born tomorrow. So today we wait for it. Again. He is expected to be born in our hearts, again. It’s a tradition from «our» culture. If we only assume one.

Unity is a strange thing. It forces one narrative to be on top of the others. And that’s ok. It’s simple. Life sometimes asks to be simple. As it is seldom not. And «we» are in the middle of it. Trying to juggle with the balls that we’ve been handed.

The cross is still with us. Or rather we still carry the cross. Only the cross is not be the way to remember Jesus today. Not today. Today He’s to be born. A baby. From a miraculous inception. Against all odds. In an exodus that took his family to move to a new land, from Judea to Bethlem. So the story tells.

At the heart of this story are the Romans. Those «evil» ones who’s sanitation brought some structure to «our» cities. And roman law. And all those things The Life of Brian tells teaches us to see with a new set of eyes, through humour. Demographics is also in the center of this story, as it is the census that saves Jesus from the slaughter of the innocent babies depicted in the Sagrada Familia nativity scene. This story, as all good ones, is political.

Jesus is born. Halleluyah. He’s excpetional story is told by the testimonials of those who listen to him. It was a new story He told. He spoke of a new kingdom, far from the established powers of politics and religion. A revolutionary with a cause. To go beyond. And somehow he’s story was to survive after his death. And somehow his example would help others in their own struggle to keep on. Life, within our minds, is somehow sometimes complicated.

The cross (even if it’s not that Jesus’ passage we are revisiting today) is still here with us. In different context. For one thing all of our hospitals have a big cross, bright neon light, shinning on top of our institutions. Our hospital history is also linked to the churchs history, and to history of our city, within the ancient walls. The Hospital street in Barcelona guard what is the second oldest hospital in Europe and one of the oldest institutions standing: Hospital de la Santa Creu. Before that, some 620 years ago, it was decided in this same land I inhabit, that the two city «hospitals» and the four churches were people went to die would need to be clustered into what was the first hospital in our town, that was built around one of them, a church called La Paloma (a dove, much like the holy ghost), a chappel that is still standing at a corner where now art expositions take place, and who’s ancient history is seldom remembered.

That hospital became Hospital de la Santa Creu i Sant Pau, when a rich swiss-catalan banker left half of his fortune to built a modern hospital in his native city. His name: Pau Gil. His name was to be printed all over the place, and the saint that game him a name, to be praissed within the legacy of this infrastructure. A mainstream modernist architect, Lluis Domenech i Muntaner was hired to do the job, that stands in clear opposition with the city layout defined by Idelfons Cerdà in the Eixample urbanist structure. The pavilions in Sant Pau face the sun, and the sea, south, and break up the grid to provide a new sense of space that has become somehow of a golden ratio standard for built space and public space for threes and the community to walk around.

I was in charge or organizing and setting up the Exodus of the entire Hospital de la Santa Creu i Sant Pau activity, patients and professionals from that modernist Unesco heritage buildings into the XXI century hospital being built at the top grounds of the slopes in which the hospital land was built. The history of our community shifted and what was once an readaptation of spaces to fulfill the needs of modern hospital into a modernist suit gave pass to a new sort of architecture that was expected to resolve some of the things Domenech i Muntaner did not forsee more than a hundred years earlier.

The entrance of the modernist hospital resembles the stature of a monument that stands in front of Sagrada familia and salutes with a straigh proud face one institution to the other: church and church-hospital.

It’s not just symbolism. The church is part owner of Sant Pau. The stones and lands are sealed in a document signed 620 years ago by the city hall and the Church to build that first hospital. The institutions role has been to survive that Jesus story and somehow it’s still present. The legacy in that modernist Sant Pau building is clear as you enter: you are in front of a building holiest that a church. Pau Gil stands there, a bust; no body. His PG all over the place, as the architect was clearly well paid. He was the rockstar of the moment, and in this land the local rock and roller always gets the spotlight and the cash.

Sain Paul greats you along with the holly cross. Just the cross. No Jesus. It’s the cross that is being present here. The golder calf was melted, remember, as Moses told those in the dessert when they were being sold a shinny pyramid scam. It’s a whole new thing: one God only.

We tend to forget the jewish tradition, as we intentionally erase six centuries (that is six hundred years of our history) because the ruling powers then were muslims. Our mislead conception of history is still quarrelling if northern escandinavian vikings landed in «America» some 500 years earlier that the glorified and inevitably intertwined history of our mestizo culture, with all the violences that we still bare in the cross we carry.

Much like Jesus I was thrown out Hospital de la Santa Creu i Sant Pau through a back door. People didn’t care. I entered in a crisis that took me nine years to resolve. It’s on me, I thought, but my close one also suffered from this circumstances. Father, why have you forsaken me?

I was left in the dessert to wonder along the path of many other cursed. I found myself lost and wondering in the scope of figuring out a way out of that situation. In a positive way. But I had been left hopeless in the open waters of a mediterraneum dream. But I had no right to be there. No excuse. I had to somehow show the value to an audience that was not there. I felt not only alone but cursed. My loved ones were suffering my incapacity to cope with what was happening. And I certainly did not come out the other end the way I was supposed to. I was left wondering in the dark. And my light was overtaken by the shadows.

I did not go (entirely) mad because of art. I had to tell a story and I knew no one would understand. So I just told it to myself. The same old story. Over and over. How to come out this black hole into a NEW dimension. Every time I wrote that text, or filmed that piece of performative art documentary I did. Every time. I came through my curse. And it kept me safe. Alive. It was a higher hope. A bigger than myself return. Too big to present like that, coming from a crumbled soul.

I am a humble man. A man indeed, but not that kind of cursed man. My own kind I guess. I also carry that cross. And bear with the privilege of walking around without the fear of encountering harm along my path, as women do. Not sure if that’s the case here, outside the grasp of catholic schools and public schools with Barcelona FC coaches. This is not just my story, but inevitably, if I am going to tell anyone else’s story, I need you to hear my own. You are going to have to give me that poetic licence.

Is this cross of ours that we recognize with the heath services we have a universal symbol? It’s clearly not. The moon and the star are the ones shinning in some muslim countries. I don’t know about the hospitals in Israel, but I supposed the would use the star of David. No idea. But the thing is health is universal. Our struggle to survive and to live in a society that takes care of itself, by teaching us the way in which we can collectively mantein a system that provides this high value care with fair access for all, regardless of where we are coming from in the population pyramid. The cause for a global movement towards understanding the issues that are conditionning our capabilities to shift our social and health systems towards a more resilient and community based system is what we need to face collaboratively. Now.

I was once Jesus at the cross. I’ve played that role. It’s not that I am Jesus: he lives in me. He is my brother. I’m as holy as he was; humanly. If we are not all given the chance to be as holy as he was, then that is not the message he was actually delivering. It’s just been instrumentalized by the institutions that still hold the power of bearing the intermediation between you and Him. But maybe you are fine with that, but I’m not.

I’ve studied the life of Jesus, his tales, and the ones in the old testament, much more fantastic that Marvel movies. At the end we are given a choice to believe this or that. And believing elsewhere means to understand other stories from other perpectives. Not believing in anything is allowed. And believing false stories have become a national sport that has been taken to the limit with the election of presidents that represent their own interest only, backed up by a group of followers with mislead information that cheer at the golden calf with the inspiration of a armed insurrection. Have ultimately gone mad as a society?

My mental health is now somehow recovered. But I’m not sure if I could take a misinterpretation of just one of my stories. I’ve got not publisher but myself. I could try to publish a formal book that you can physically buy next Sant Jordi. It’s going to be a collaborative co-creation in which I’ll try to multiversely arrive there with a NEW value proposition taking place. I’m so ready for it.

I’ve been instructed by Father God, cousing of Father Christmas, to come down and tell you that the story has been modified. My kingdom is now from a NEW dimension. And I’ve been given the task to unite us all into a single word in which to find the entire confort one glimpse of time and space can support within your soul, but especially, within your mind: ALLS.

Mi tiempo ha llegado: tengo que salir.

O quizás entrar. Me pasa como cuando entraba/salía al periférico.

Soy chilango. Lo tengo asumido. Un día comencé a hablar así de mamón. Soy mamador.

Los que no son chilangos no agarran el pedo chido. Les suena la música. Pero no atienden tan rápido. A no ser que sean especialmente rápidos de mente. De la manera en la que un mexicana es rápida de mente. Ya basta de roles heteropatriarcales, ¿o qué?

La neta, chole.

Se pasaron de verga.

Nos pasamos de verga.

Hay que dejar al pinche charro atrás.

Por mucho que duela.

Ira que yo… mis chicharrones truenan.

Neta.

No es mamada.

Soy mamador.


Poema mamadoriano.

La poesía mamadoriana > Maradona.


Esa sección dos es una muestra más de mi mamadoradería. Soy un futbolartista……… ¿qué quieren que haga?


La neta, si ustedes me quieren leer: éntrenle.


Les voy a dar una probadita de la eternidad. No es cosa menor. Es la razón de ser. El ser y estar. La pinche respuesta a Hamlet. A la verga. Quiero presentarme a unas pinches elecciones personales que me permitan presentar mi proyecto de resolución del sistema complejo social en el que vivimos. Es algo sutil, mamador, pero que también es super poderoso. Y tiene un nombre: Tico Commons. Y lo que presento al procomún para que elijamos otra pinche cosa. A la verga.


Los mítines de campaña de Golman eran pequeños sketches que se presentaban en un formato más conseguido que lo que en su día Dave Chapelle regaló a su amo.


En esa sección tengo a Dave Chapelle transitando. De pronto: pum, es un artículo para cabellero.


La historia de tres cartuchos es una de las mejores historias de mi México. Y como no puede ser casi nunca posible, la anécdota me compete a mi persona. Lo se, so se. Me paso de verga. Siempre estoy contando alguna pinche historia mamadora. Un mamador no se puede dejar estar. Estamos chingando la marrana todo el pinche tiempo. Por eso escribimos. Por eso cuando queremos ir al punto le echamos piquín. Y así mejor. La vida que decidimos amar es una hipérbole de lo que soñamos con tantito chile. Ancho. Seco. Pum: te colé meterte mi miembro erecto por el ano y que pienses que el puto eres tú y NO yo. ¿Qué? ¿A quién insunas que le meten la verga de quién? ¿Qué vergas quieres decir con ese otro sentido? Somos los incompletos del sentido único. No atendemos a otra realidad.


De pronto todo cambia.


Un marco referencial nuevo.


Nuevas reglas: nueve.


Un nuevo pacto.


Una agenda revolucionaria.


Alinearnos con Chile.


De pronto hoy toda la derecha latinoamericana se siente con la libertad de opinar, con recelo, lo que el pueblo de Chile votó. Dirán como quién se engaña en el poquer: votaron mal, queriendo decir: no votaron al mío.

Las elecciones de Chile le queda muy lejos a casi todos mis compañeros del brete. No les importa lo que pasa más allá de sus vidas. Vidas buenas. De primer mundo. El privilegio mayor: Maslow a la novena potencia. El latino feliz es muy muy feliz. Lo sabemos todas las personas latinas.

El feminismo no da vida.

Un día, hace no mucho, fuimos unos machistas de la verga. Y no lo veíamos. Nos sentíamos los muy verguitas. Fuimos la última pecsi en el desierto. Por esta. ¿A poco no me crees? ¡Qué tranza!

Yo soy un valedor de nueve barrios de la capirucha. Yo fui escolta en Xochimilco. Yo fui barrio y competí futbolarte en mi capital. De una manera singular cuya pulsión sigue viva en cada paso que doy dirigiéndome a la porteria. El gol es mi noción. No soy nada mejor que gol. No tengo una tesis más robusta que el gol. El gol es mi salvador, nada me faltará. Mi gol va a romper todas las cadenas que todavía sostienes en la empuñadura de la impostura moral, legal, formal, marcial, oral, estatal, asumida, putrefacta, irremediable, que te define en esas nueve dimensiones de un polo de la existencia.

El otro polo es otro pedo. Ahí se puede decir puto. Y la gente agarra el pedo. El pedo es alrevés. O más bien ortogonal. Nada que ver con el orto de un boludo. Del otro de una boluda ya podríamos empezar a hablar. No es lo mismo una mina que un chanta. Regla número uno del Tico Commons.

La vanguardia requiere un esquema nuevo cada dos por tres. De pronto mentalmente superamos el estado de sorpresa del último gran autor de los libros que nos cambian para siempre. ¿Qué pasa si este texto nunca es libro? ¿Qué pasa si la lectura de esta liturgia se da ya directamente en la NEW internet que proponemos para liarla parda? ¿Qué acaso no queremos un nuevo chingado estatus quo? A esto me presento yo. A que le demos la vuelta de una vez por todas. En nueve días. Empezando hoy. Y recorriendo el máximo camino hacia la emergencia colectiva de todos y todas de una pinche vez por todas.

Lema de campaña: un dos tres por mi y por todas mis compañeras.

En ese lema cabemos todas. Ahí estamos todas feminizadas. Incluida Davida Chapelle.

Y Atahualpa habiendo transitado también.

Hay que ver lo que Perú representa entre uno y otro polo de su vinculación afectiva con Atahualpa y su indiferencia absoluta al premio nobel blanco de su país.

¿Acaso no pecan los suecos también de clasismo por elegir a estos gilipollas?

Me estoy pasando con la derecha de mi país. No debo tratar así a nadie, especialmente si es el amo. Uno no puedo joder la marrana. Estamos en una cultura heteropatriarcal armada y adicta a la violencia del macho alfa local. Somos gallos. No muchos, pero muy machos. El alma henchida de un pelao desde Patagonia hasta Yukon. Nuestra representación dentro de este espacio continental tiene un par de cojones y muchos huevos que nos cuelgan hasta rozar la tierra que nuestra esperma regó. La regamos. Hay que aceptarlo. Los curas los primeros. Esperma de cura.

Lectura de los espermatozoides muertos de un capellán.

Segunda lectura: lectura de Pau a los niños y las niñas maltratadas por un cabrón hijo de la gran puta en sotana.

La razón está en las víctimas. El perpetrador de la violencia es la escoria que la asume como normal. Es el heteropatriarcado el que ha llevado ahí ese pensamiento retrograda. ¿Acaso no lo ves, gilipollas? ¿Cómo quieres que te lo explique? Te puedo escribir unas parábolas para que entiendas las alegorías de lo que te pueda servir para marcar los márgenes de nuestra noción de lo que debemos hacer para realizarnos, y con ello, ayudar un poco a la resolución del trivial problema que nos aqueja. No es tan dificil. Nosotros los ticos hace año que lo practicamos. Y nos resulta sumamente gratificante y pura vida. No estamos aquí para monopolizar la independencia de nuestra historia comprada a los militares. La violencia que pregonan es una trampa que nos han tendido. Y Chile es un ejemplo de todo ello. Para entender New América hay que empezar en Chile. De ahí nos podemos ir al resto del continente para retratarnos tal y como somos. En esta terrible dualidad maniquea que nos pone delante de los némesis que adoramos odiar. El latinoamericano es muy de odiar cabrón, como se odia a un rival de futbol. Es irracional. Lo sabemos. El fútbol, así sólo, es una pinche mamada. Es el principal placebo de la sociedad gilipollas. Mis términos filosóficos tienen nombres provocadores para dar directamente por el culo. Porque es justo y necesario. Es nuestro deber y salvación. Y por eso te damos gracias, Dios Padre, creador de todo lo visible y lo invisible. Como estas visibles letras que me regalas para regar en las caras de toda tu congregación que te recibe como un bukakke suave de primavera.

Nuestros antepasados ya disfrutaban enormemente la temporada de bukakke.

No le busques en google. Te van a salir unas cosas horribles. Caras mutiladas con heteropatriarcado desmedido. ¿Hasta dónde íbamos a llevar ésta tontería? Pues a toro pasado, ya nos cargó el payaso. Pero podemos echar marcha atrás. Hacer ver que no estábamos ahí. Que aquello no iba con nosotras. Que no nos causaba placer. Que todo el mundo estaba ahí porque quería. Por el santo milagro del sagrado esperma que dio concepción al último hijo varón de Dios Padre: Golman; servidor.

Soy fruto de un bukakke. Ahí está; lo dije. El pinche elefante en la habitación. Lo saqué. A la verga. A ver ahora qué haces con esa información. Yo ya la di. Ahora no es mi pedo. Es una provocación hacia el espacio vacío. La transgresión del sentido. La cruzada contra lo literal. Por la marginalidad de nuestras periferias. Como si tan sólo los centralismos tuvieran necesidad de expresarse hasta el límite de lo social y moralmente aguantable después de tanta gilipollez.

Perdonad si utilizo mal el gilipollas. Lo cierto que es vuestra lengua, que es mía, me da un poco por el culo. De tal manera que me dan ganas de borrarla toda. Descartarla de mis elecciones. No optar nunca más por ella. Renunciar a usarla. Por dar por el saco al ultranacionalismo español al mismo tiempo que le dan por el culo una manada de sodomitas venidos de Gamorra para equilibrar el karma que debían desfogar sobre tan majestuosos anos dilatados ávidos de vergononón de Bergoglio.

Este papa agarra el pedo. Pero también hay que entender a su pandilla. Son todos de un club específico de patriarcas. Aquí sí no se puede utilizar el prefijo hetero. Pero esto no le quita poética. Ni justicia. Lo divino aquí deviene legal. Y nos vemos una vez más en un juicio 2022 años después en el que esta vez no se juzga al hijo de Dios, aunque esta vez acude como testigo, dando testimonio de lo ahí visto, relator de los momentos más singulares del juicio más manipulado de la historia de los mismos dos bandos representados, a grandes rasgos, en el juicio del prusés.

Yo tendría un capítulo parte del prusés. Y me despacharía como quien da por culo a diestra y siniestra. Si ya desvirgamos, de un plumazo a todos los machos ibéricos presentes, en un acto colectivo de dejar de creer en la virgen. Ojo aquí a lo que un mexicano guadalupano transita para sacar de lo que representa su ser pleno, menos la virgencita de Guadalupe. Qué historia, por Dios.

Esta es la historia de la anunciación de Jesús.

Es la historia de una buena nueva.

Es el evangelio escrito por los nueve dedos sagrados de Dios hijo nou: Golman.


La anuncación no se equivocó: los 66 minutos marcaan los límites referidos a nuestro inverso..

Los primeros 66 minutos de un día. Una especie de temporalidad reconsdierada. Como quien se mete a una conversación que no sabe cómo podría venir a caer mierda de esta singlaridad.

Esto es el fin: el principio del camino opuesto.

El ángel de la anunciación ganó un ingreso para deleitar a chicas y grandes en este gesto de comunión.

ALLS

Mi campaña personal todavía continua

Hola, soy Golman, el candidato a un mundo NEW

Quedan 24 minutos para que acabe el sábado. Imaginemos que tenía una tarea para entregar antes del domingo. En estos minutos les escribo nueve tesis:

  1. La dualidad soluciona el problema de NEW spain.
  2. La multiversalidad existe.
  3. Lo NEW mola.
  4. Quién no lee pierde.
  5. Quién no escribe es tonto.
  6. Jesús es tonto.
  7. Los némesis se rescatan.
  8. Los cínicos hijos de la gran puta existen.
  9. GOLman: esta es mi dimensión. Por alejarme a la verga del número uno. Sin pasarme de listo. De lo que algunos llaman raya. Yo soy un futbolartista. Y voy a ganar el próximo mundial de futbolarte.

Y a otra cosa mariposa.


Yo soy actuario; no pendejo.


NO PENDEJO!!!!!!!!!


O!!!!!!!!!


!!!!!!!!!


?????????


Les voy a contar los nueve años más chingones de la pinche vida. La neta. Mi vida los primeros nueve años del milenio. Una réplica a Jesús, mi carnal.


Historias cortas que en nueve palabras alteran la vara.


La vara es la verga.


NEWMEX is difffffffffent!!!!!!!!!


Eso es lo que represnta a México: la neta.


La neta del planeta es una hoy ahoritititititititititita: ËSTA.


Yo soy el NEW acento sobre la é.


No es la nave/traje espacial feedbackloopper 9.


¿A qué le quieres jugar?


VERDE MËXICO


MËXICO ya se curó.


El título de mi ficción.

Una novela en cada frase.

Un ejercito obsoleto.


¿En qué voy a trabajar si lo que hacía ya no vale para nada?


El miedo profundo de caer.


¿Por qué odiamos tanto rato?


No lo podéis evitar, hijos de la gran puta. Sois como unos putos inverbes subnormales. Esperar a que crescáis. Seguiréis siendo subnormales. Habéis sido el cáncer todo el tiempo. Vuestra subnormalidad no jodió la existencia. Porque no te aguanto, desgraciado. ¿Me escuchas?

Nueve acentos españoles.


Nueve acentos diferentes de la ciudad.


Retratar lo que ya existe.


Currarte un camino alternativo, a partir de ahora: ALLS.


A la Surreal Academia de la NEW lengua ticatalaaaaaaaaaana.


En esa NEW lengua cupieron nueve versiones alteradas de la última langua registrada: la de ayer. ¿Cómo hizo uso nuestro pueblo NEW?


Si no lo capatáis a la primera, a la 99 te será claro.


Las repeticiones no te hacen más de la verga.


Es posible que YA seas de la verga.


Existe una alta probabilidad de que seas MUY de la verga.


Pregúntate si eres de la verga.


Ejercicio de erudición por mis huevoooooooootes.


MAMADOR


En MËXICO el mamador es mamador.


NO es un pinche pleanasmo PINCHE gachupín.


Joder, si te han escupido pinche gachupín en la jeta, o me lo he ganado o estoy ante un puto de verdad.


PUTO DE VERDAD


#dadgoesoutofthecloset


AT 99


Tengo 53 años y jugaré mi tercer mundial. Yo le ofrecí nueve años de lo que me queda de futbolarte: y hoy empiezan a contar.


El día después de mi elección. Todo cambió a partir de esa provocación. Llegó de último momento como no queriendo la cosa. Como si tuviera miedo de presentarse. ¿Quién dijo miedo? Yo soy así y esta es mi pinche campaña ¿qué pedo?


O sea, si hay veces en los que tienes que mandar a un pendejo a chingar a su pinche madre.


Las 99 frases mexicanas más de la verga.


Los 99 mexicanos más ofendidos.


Cómo nos odian……… chale.


MËXICO es chafa.


MËXICO apesta.


MËXICO es chido.


MËXICO es feminista.


Nos lo enseñaron todo ellas. ¿Y qué pedo nosotras?


Si usas, cómo yo, el femenino para reconocer que todas somos ellas. Por la falta y omisión del pasado.


Repetir después de mí: por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi puta culpa.


Ese es el sentimiento de nueve cuando perdiste un partido por tu puta culpa. El nueve sabe cargar con esas culpas. Pero el equipo no es sólo el nueve que tuvo la puta culpa. Todos perdimos el puto partido. Porque nos metieron más goles de los que metimos. Esto va de goles. Y yo tengo gol. GOLman. Se espera que Golman tenga gol. Es una tautología. Una obviedad. Quedas como pendejo cuando dices una pendejada. Abstente.


El silencio es inhibidor de pendejadas.


Úsalo.


Luego rómpelo a la verga.


No se rompe.


Se penetra.


Te penetran.


Y te gusta.


PAM


Una PAM no es un PAAAAAAAAAM.


Cada cosa en su sitio NEW.


Un filtro de noventa y nueve estados de libertad.


A partir de aquí: nada.


ALLS


Dos colores bailan entre sí.


Los multiversos son los colores.

Hay doce pero puedes existir en 9

La simplificación ha matado el auge de la multiversalidad a la que ahora consagramos nuestra única oración: ALLS.


La literatura de ALLS se organiza en un compendio en la que cada momento te llega a un dispositivo desde dónde te los mandas a tí mismo. Tus razones de percibir que has alcanzado el límite superior del gozo y la penitud, llena eres, TÜ, ahora mismo de NEW gracia. Y con eso la misa te da todo lo que necesitas: seguir siendo buena persona, como Jesús, y María también por ser la madre que quiero ser, si a mi hijo se le ocurre organizar una revolución que altere el STATUS QUO del mundo mundial.


No habla con acento de Hugo Sánchez caminado en Jorge Juan.


Jorge Juan Férnandez.


Corría el año 9. Yo ya había hecho lo propio. Trasladé el hospital de 609 años de historia y construí un éxodo de escalas bíblicas para que mi huella como pastor de rebaños con el gesto primero de mi apostolado de hermano mayor de Jesús.


Dios Padre fue muy transparente: tenés que superar a tu carnal. Somos una familia competitiva. Sal y diviértete.


Llevo a Cruyff a dentro. Y me estoy preparando física y mentalmente para ser covocado por mi seleccionador. Estoy listo para ser el 9 de un pueblo NEW.


Gritan en la tele. La sexta por la noche.


Las dos Españas.


Hay quién todavía piensa que sólo es una.


Cierran filas.


Sus 99 superhombres españoles, españoles, españoles, españoles, españoles, españoles, españoles, españoles, españoles.


Los nueve veces españoles.


Eso define a un NEW spaniard.


¿Lo pillas?


I’m here to open the NEW way.


Let’s work this shit up!


Let’s see what we have to do as a community.


Let’s vote on NEW shit!


Can you people make scenarios?


Imagina que tienes que renunciar a tu idea. Que no vale los 9 años que te quedan por delante para acudir a ella con el compromiso de transformarlo todo por completo. Yo les he presentado un plan en corto y al pie. Un camino a seguir en el que ustedes tendrán alguna cosa a decir/hacer/leer/opinar/discrepar como abogado del mismísimo NEW diablo/escuchar/callar/respetar/sublimar. Una serie de atributos que nos comprometen a estos nueve actos-sentimientos. La germanización de los conceptos duales. La lengua metafóricamente libre según nuestra adaptación a las nueves dimensiones del ticatalán.


Nunca nadie ha escrito tanto sobre el ticatalán en otra lengua que no sea ésta.


Yo voy al centro del laberinto de Horta y salgo en 99 segundos por la puerta grande.


Soy más grande que Eloy Cabazos.


Un español poco conocedor del mundo del toro no tiene ni puta idea de quién coño es ese tal Eloy Cabazos. Eso, hasta cierto punto es normal. Hay gente a la que no le gusta los toros. Es más, hay gente que percibe una salvajada de la edad media que se mate un toro para la diversión de los aficionados de la Fiesta del Toro de lidia. La fiesta nacional Ticatalana.


El peligro de asociarte a según qué símbolos. Como ser del Real Madrid. Yo lo era.


¿Qué pasa? Ya no.


No pasa nada.


Lo pillo.


Me gusta.


No me gusta.


No pasa nada.


Discrepar es vivir. Así es España. Adoran odiarse. Lo hacen continuamente. Se han odiado siempre. Ahora quedan en la tele para presentarse así mismo ante sus antípodas. Los amantes de la unicidad. Los defensores de los bastiones de las nueve familias realmente grandes de España. Su corte. Sus historias de terror.


La NEW net.


Quería decir NEW netflix. Ya es otra cosa. A la que puede que ya tengan protegido con un arsenal de horas contratadas y blindadas de lo que podría rescatar lo que básicamente es SU idea de lo que cualquier otra cosa NEW de NEW generation supera tras una disrupción social transitoria.


Disrupciones sociales transitorias.


9999 ideas a las que atender.


Acciones colectivas de autoorganización.


Are you going to do things the same way?


Are you ready to rock this land with the sweet song of a NEW inferno.


ALEX INFERNO


666666


999999999

Ya me pasé 14 minutos.

¿Qué digo 14 minutos… más sesenta…. más 24?
Un minuto más…
Igual a 99 minutos.

Domingo. Molt d’hora, molt d’hora, molt d’hora, molt d’hora, molt d’hora, molt d’hora, molt d’hora, molt d’hora, molt d’hora.


Mañana hay que madrugar. Mi hija juega basket. Tiene 9 años. Los ciclos de 9 años se acaban. Y se abre una nueva fase. Nueve por cinco; cuarenta y cinco. Son los años que tengo. Para cerrar mi quinto ciclo. Podríamos plantearnos una revolución que nos sirva a ambos para cambiar de ciclo, y comenzar uno NEW.


Más ideas de las que podemos sostener. Una única lectura es insuficiente. Multiversemos la versión del ideas social con que nos podemos tropezar cuando nos demos cuenta de que la gracias colectiva de nuestro último son se baila al paso que damos en una fiesta en la que se baila con la certeza de que no hay otra cosa mejor en la que podríamos pensar. Bailar juntos en navidad. Hemos abierto el espacio para que nos encontresmos en la espacialidad de la fiesta a la que acudimos de colados. Uno colado en una fiesta es la certeza que no estamos en una noña cena. Un sitio vivo. Amigos. Diyei. Sólo los anfitriones de grandes revens saben cómo asistir al entretenimiento masivo de una banda buena onda.


Las multitudinarias reuinones de bandas afines de la comunidad escolar.


Aquello de conocernos en un contexto distinto al de aprender.


Vivir la vida libres.


Cayetanos.


Obreros.


Inmunels.


Antivacunas.


Antitaurinos.


Grandes de España.


Franquistas.


Fascistas.


Nazis.


Xenófobos.


Capussoto disfrazado de su personaje fascista postmoderno se pregunta: ¿qué hay de malo llevar este bigote?


Es un chiste fuerte. Casi un insulto injustificable a nuestra cosa más sagrada.


Pasarse de verga.


Verga.


Vergas


Homoerotismo mexicano.


Por buscarle una salida. Un efecto transformador a lo que ya éramos. Estábamos chidos. En su día. Más o menos. ¿A poco no?


¿A poco no podríamos abolir el uso del «a poco no»?


Las 99 dimensiones se obtienen empezando a caminar.


Por ahí empecé.


Caminando.


Lo primero que debemos enseñarle a la gente es a caminar.


Barcelona se camina.


Deja tu dependencia a la tecnología.


Bajémosle de huevos a nuestra huella energética.


Asumámos un mínimo común objetivo por el que luchar al unísono.


ALUNÏSONO


So I’m tailoring you to have some autonomy of action. Half of your efforts you may place in a collective quest to change the world. And achieve 99 unmet needs forward. Two PCP/PPI to kick of next year. Tailored in PiPPi. We are going to rock the world with the other 99 unmet needs that don’t make it all the way to the top of what we are striving for. It’s the narrative that is taking place what counts as a move forward all the way up to the ninth division.

I meant ninght dimension.

But that’s alright. Back in the futbolart dimension. I can play futubolart at nine diferent teams of the 9th division in NEW capital: NEW barcina.

O ban.

Obanman, el turcoman.

Kurdo, me decía el Toi.

Teuffer.

Tica.

Ser de MËXICO y CÖSTAR.

ICA indignada.

Por la alienza con MËXICO………¿dónde se ha visto?

Esa ICA indignada me la conozco.

¿Vio?

¿O no vio?

Di, nosiatonto.

Siastanhijueputa.

La vara es otra vaina completamente en las antípodas de lo que pensás vos.

Y hay que asimilar esa realidad: las antípodas.

Otros mundos.

Contrarios.

Como el rival de futbol.

Como el rival político.

Como el mal de este cochino mundo.

Como Satanás.


Los cortes le dan aire a mis libros. Qué digo libros, pensamientos. A la edad que tengo ya no pienso mi vida en función de la empresa que paga mi sueldo, sino al impacto que puede ejercer sobre la vida misma que acontece en cada día. Y voy a citar a dos personas de Antares: comenzando por un pensamiento a raíz de un pensamiento, y su vez, a pensar un poema, y regalarlo.

El que lee poesía es sabio. Pero el que la regala en el instante preciso es además un genio.

América es una genio.

América es una genia del barrio de Salamanca. Y de Perú.

Dividida como yo.

Su pensamiento tiene hora y fecha:

A raíz de un pensamiento de Jorge Juan, América en cosa de 99 segundos elaboró un pensamiento propio para regalarle ahí su atención, y hay que ver lo que de ahí salió.

En 99 segundos tenés la oportunidad de darle la vuelta a tu vida. 99 segundos sostienen la atención necesaria para responderte algo que te transforme. Y lo voy a hacer. Otra vez.

Jorge Juan es el primer blogger que conocí. Lo leía a veces. Fue muy popular en su día, tanto, que lo petó. Jorge Juan tenía la capacidad de escribir sus ideas y pensamientos y los sabía clasificar. Jorge Juan es un ordenador de conceptos. Una mente privilegiada e inquieta en la búsqueda de alargar sus aprendizajes hacia la frontera de lo (im)posible.

Jorge Juan de joven era confundido con Tom Cruise en Oviedo.

Jorge Juan empezó a escribir un blog profesional. Lo llamó salud&gestión, como la primera empresa de Eduard, su maestro. El púpilo avanzado por la vía del fastrack. Compartir horas de vuelo con un experto en el sector sanitario. Un juego de espejos. Y lo que se refleja en el espejo no es lo mismo. Y en mucho casos colisionan. En otros se (re)definen. Uno tiene personas con las que aprende a trabajar. Hay elementos del trabajo que se desarrollan con la disciplina del apendiz. Y el desarrollo de un aprendizaje de quién desvela los secretos de trabajar por proyectos, con gente, y con un calendario determiando. Creando cosas. Para tomar decisiones. Y cobrar. Cobrar por trabajar analizando, opinando y resolviendo los nudos de nuestros procesos de trabajo. Eduard y Jorge Juan se respetaban profesionalmente, en cambio, se despreciaban.

En realidad pasaron 9 años juntos. Odiándose. Aprendiendo. Tensando la cuerda. Mal. Pero ahí a cambio de acervo de crecimiento. Por permanencia voluntaria. Como una cruz que se carga con estoicismo. Pero por una codependencia enfermiza que provoca un jefe psicópata que ejerce el juego de poder sobre todos sus subordinados. Ejerce su hijueputismo frente a sus socios, a quiénes aterroriza aprovechando sus debiidades más sensibles. Las vulnerabilidades son la obsesión de un liderazgo muy rancio que se practica en Barcelona y en Madrid por igual. Con varios grados desagradables de hijos de la gran puta ejerciendo el derecho a pasarse varios pueblos. La cabeza en varios lados. La tensión de una estructura de jerarquías que atemoriza en medio de un aire de profesionalidad que esconde las sandeces del patrón.

Al hijo varón se le ha solapado en toda sociedad la posibilidad de ser un cerdo de la gran puta. El privilegio otorgado por las buenas costumbres católicas, apostólicas y romanas. Hay algo español, español, español, en todo eso. Hay que haberlo vivido. Y fui testigo. Y por eso, ahora, un ciclo después, lo cuento.

En realidad, la web tiene memoria. Y está ahí. Si uno guarda sus recuerdos es por algo. Por exponer lo quno piensa. Pensamientos les tageó Jorge Juan. Y el resto lo clasificó así:

12 cateforías que reflejan la estructura mental y ecuménica que Jorge Juan, caminando por la calle Jorge Juan, a la altura de Carrero Blanco.

Vamos a analizar las 12 categorías, sin clickar en ellas, como un ejercicio de anticipación a lo que uno llega cuando explora la página de una persona a la que quieres entender. Y te topas con Jorge Juan. Los buenos lectores hacen esto. Normalmente son bloggers. Gente con experiencia en la red. Con el culo pelao en dar comentarios en las páginas de otros. Con la netiquette fina. Jorge Juan ha compilado aquí un saber. Con una prosa precisa. Pensamientos que nos compromenten a pensar más allá. Ideas que construyen. El pensamiento formal en un formato fresco de lo que representaba el futuro según el Jorge Juan del año 9 del milenio. Hay elementos de este conocimiento que en su momento fueron la vanguardia española de las publicaciones de creadores en al red. La voz de Jorge Juan se escucha y se respecta hoy día, 9 veces más que la de Eduard. Lo que hacía Jorge Juan Eduard no lo entendió nunca. Lo vio años después. Lo quiso abarcar para sí. Mantenerlo sobre su sombrilla. A sus órdenes. Tras nueve años de seguir ahí, lo dejó. Un cisma para la empresa. El despegue de Jorge Juan en libertad. Un libro que desbordó todos los límites de las publicaciones de futuristas en el territorio. El pdf más descargado de la historia de Infonomía. Un clásico referente de una comunidad que le siguió hasta la cumbre de poder en la cima de la MIT europea, EIT Health. Headquarters. Director de Innovación.

El blog de Jorge Juan es historia de la innovación en Europa. Sobre todo de una parte. El conocimiento formal. Los negocios y la sociedad de la información. La transformación tecnológica y el mundo de los los gurús. Crear contenido para la productividad de la sociedad, de acuerdo a los estándares de las escuelas de negocio. Todo muy formal.

Jorge Juan tuvo la soltura de la publicación de sus ideas en formatos que probaron ser efectivos para llegar a su público. Y trabajó sobre eso de manera colaborativa, entrevistando a todo aquél que le aportaba algo. Aprovechando cada oportunidad para desarrollar metodológica. Dándole la vuelta a todo lo escrito y publicado sobre la materia. No sólo lo últimos. También lo que hay que ir a buscar en los libros. Estar al día. Leer más. De fuentes primeras. Y hasta algo de la literatura. Para luego dejarlo todo preparado para sintetizar el aprendizaje de la lectura. Y transformarme transcribiendo ese efecto.

¿Pero qué le dijo América?

Le contestó con un poema. De Benedetti. Y le dejó sembrado.

Pero no fue el único comentario.

Este fue el segundo, al día siguiente, pero igualmente profundo.

Pero el que realmente marcó a Jorge Juan fue el poema que América le recitó:

Algo raro le pasaba a Jorge Juan.

Era un mensaje para sí mismo. Y para quién lo leyera. Ahí estaba. Pasaba algo raro. Pero no por mucho tiempo.

Hasta que un día voló, y tocó el techo del límite superior: ALLS.

Tengo que empezar hoy

He sido testigo de lo que hay que hacer. Y lo estoy haciendo. No es solo una cosa. Son muchas. Justo al contrario de lo que has escuchado en no sé cuántos videos de Tútup.

Yo puedo crear una comunidad alrededor de 99 conceptos.

He creado 99 ideas de redes sociales.

Yo vine aquí a hablar de mis 99 libros.

O libretas. ¿Qué más da?

¿Qué quieres que te venda? Un libro de arte o un libro serio. Tengo 99. De cada uno.

La dualidad nos condiciona.

Y no hay pedo.

Este es el llamado del underworld.

Los tres territorios incas.

El cielo.

La tierra.

El subsuelo.

No es mi frase. Se la escuché hoy a Efra. Mi compañero doctor de Lima. Un compadre que como yo viene de Sant Pau. Somos una marca registrada. Efra, Golman, Dizelma, Tabernero, Ana (tomamos Stanford como pulpo), Vicky (el Mar és etern–de venda nou dies abans del proper Sant Jordi: A New Barcino. Nou llibres en un Sant Jordi. Golman no té limits per fer d’això el millor Bolaño que un latinoamericano o lationamericana puede llegar a ser en la reconquista de esta capital. El último Bolaño. I’m bigger than Stone. I’m a wanker, mate. Thought you’d know. Best seller on the ages 9 to 18. As if my book targetted a certain group of age minds. To control and pervert. Prevent, I meant. Those two are two diferent books, thou sold together. For only 9,99€. I do my own marketing. I’m Jesus older brother. Better caligrafy than Jesús. $EV·R. Si aprietas alt4ever tienes el NEW code. Ahí encontrarás a Golman siempre que lo busques. Con al menos una de sus 99 NEW parábolas. A code of conducto to the people, by the people. Enterprises are being organized up there. That’s the ultimate goal. For real we are playing a new evangelist game. We ought to come out and play. The rest of you: follow. Let’s aim as high as resolution day. Celebrated the 4th of July, in honour of my grandfather’s legacy on humour. 99 jokes my grandfather invented. What we Corderos de Dios have brought to renewed society after GOD Father, Father Xmas, Dante Aligheri, Homer, notice the hetorpatriarchy tendency takes me to an all male list. All the way until 99. Some women would find this an insult they are not able to let go. Let pass another one. Not in the name of any other women being as much as wispered too hard, unless the unluck the logical mistrust you ought to be careful about some dickhead macho idiots whoe still lump about the streets of any given city in the world, and 99 macho barrios. Macherías, le llamaban en la Nueva España, unos pocos insolentes que todavía se reían de las miserias que los señores les representaban con sus aires colonialistas de hombra blanco europeo. Los aires europeos uno ya no se los quita. Como el aire americano que llevamos dentro. Todo latinoamericano que quiera ser respetado en los Estados Unidos de América tiene que venir aquí y superarnos a todos de una manera clara y contundente para que te amemos con locura. Los americanos modernos saben amar lo que les tiran por la televisión de cable. Y por toda la basura de subnormalidades que los gringos cuelgan en internet desde el inicio de los siglos. La herencia de Americas most famous videos shows que se repitieron en 99 formatos distintos que todo Latinoamérica consumió. Y todo el mundo compró.

¿Por qué nos encanta Hollywood?

¿Por qué amamos Netflix?

Porque odiamos renunciar.

Queremos seguir consumiendo el entretenimiento gringo.

Amamos ser parte de él.

Soñamos con petarla en Hollywood.

O en NYC.

En Wall.

O Austin.

El sueño mexicano-americano.

Aspiramos a eso con todas nuestras ganas mexicanas de ser chingón.

Vamos a darle un sengudo a la banda para que les llegue ese sentimiento al fondo del estómago.

Ora sí éntrenle a los tacos.

Nos vamos al confort capitalista. Tan sólo gastar. Pero en tacos.

Consumir como único placer. El shopping mexicano. Shopping for luxury. Showing money off in Mexico. OMG. It’s unreal. Mexico tiene otras vibras eternas. En esas también se baña la banda. Y algunos fresas se sumergen en el elixir del buen pedo. Cero-mamón-crowd. #Deadtothemachomexican

Puedes optar aut.

Salte de esa pendejada.

Déjalo todo.

Vente a este otro pedo.

La vida simple de una trampa que compres o no, dos tazas.

Y vamos corriendo hacia la esclavitud que amamos odiar. Y nos dejamos llevar por la sensación de que estamos siendo injustamente tratados para la magnitud de mi aportación a que consigamos el esfuerzo de cocreación común al que no podemos faltar. Una ÜLTIMA red social. La que les voy a compartir como un tema personal irrenunciable al que quiero que me sigan ustedes. Y sólo ustedes. No más de 9. ¿Qué hago para elegir a los primeros nueve?

Los pienso bien.

El equipo lo es todo.

Yo voy a asumir que soy parte de este equipo. Vengo del Carmelo y soy más grande que el Pijo Aparte. Si usted en su mísero barrio de su pueblo, ciudad, barracas, playa, potrero, selva, solar, cajero, banco, tiene un personaje que quiera sacar a concursar al ULTIMATE SOCIAL GAME. El USG. Or just USG. Sólo nosotros. Un grupo pequeño. Con el que actuar en asociación de escuadrones de 9 feedbacklooppers. Como si con eso tuviéramos para ir a conquistar Marte. Como habríamos mandado a Colón, si nos los viniera a explicar en un Shark Tank pitch en la plaza del Rey de la Ciudad NEW capital de todas las otras NEW cities del NEW world. Welcome. I’ve been expecting to come out. And the time has come. I’m not intoxicated anymore. Grow up. Wipe your asshole. Wipe, you asshole. What a diference a coma makes. Literature, and language, is like that. In a greater dimension than ever really been thought about until now. Until USTIME. OURT. OURT is a fuckin genious social system game. A NEW startup. The mother of all narratives. The greatest story in NEW history. If time was to start now: in a countdown. This time not from ten. Fuck ten. And the decimal system. Let me be crystal clear: fuck the decimal system. And fuck the queen. WTF.

The Royal family can certainly take a joke.

Don’t be small, Britain.

Britanny: never thought it came from thou.

Thou art a glorious story for an island.

I’m traking to break your balls.

Y’all wankers.

I said I was one, too.

You read?

You write?

You publish?

You translate?

You recite?

You debate?

You dance?

You tennis?

You futbolart?

You do all those nine things. T’is my model.

And here I fold.

I rather not bet any longer.

I’ve got no time to waste.

Nor you.

Read this long thread.

It’s only 99 steps away.

We’ll go all the way there.

Only I’ll try to sell myself.

To the least criminals as possible.

Free world reinbursment social model.

You get some reward from your collective action.

I did talk about this when we went to pitch unocent.org to the people we tried to convice that this was the way. The problem with the startup state of mind is that you are playing to win in the capitalist game. The get real and beat the odds in the American old fashion way. I’m sorry to pee on your ball but I’d like to see the other side of you. The one we south of the boarder digg about you as a whole, as an intimate story of that that you are not. Like the Qman Shaman dude who just found out he’s going to spent the next 999 days in jail for following the far right plan to take over democratic elected government. Right in the USA. We’ve seen it. We saw you. You are out of fucking minds, neighbor. And trust me, I love you. But let’s not fall into the threat of loosing it (if you have not already lost it) . Imagine the doubt. You are sweding. That’s like trying to be Swedish. It’s impossible. We understand each other’s differences in Europe. We take it you are playing NORTHERN GODS up there. We are tropical beasts from the caribean, man. We are tropical yeast from the mediterraneaum. We are tropical plancton for our fish. We are argentinian meat at the asado at the boludo Golman steak: beast fake argentinian flow (better than the original). NO CHANTAS ALLOWED.

The no chantas policy.

#nochantasmetoo

No veas los chantas ofendidos en argentina. No lo podían creer. Estaban in-dig-na-dos. Unos cretinos absolutos sufriendo el más duro revés. Shaming social. A todo un país. Señorita, va dejar que el mundo entero se burle de nosotros. Trust me: va a pasar.

Te va a pasar.

A mi también.

Y hay que estar preparado.

Y preparada.

Si la cosa fuera ocuparnos, ¿de qué habría que hacerlo?

Lógica de las preguntas.

Preguntar en actos públicos.

Yo soy el Cinca, el Blesa, el Sierra, la Baiget, el Nomdedéu, la Craywinquel, el Benito, el Ris, i la Puig.

M’he deixat a en Jordi.

No patiu, jo tinc cultura d’hospital. Ja ho vaig intentar un cop. I no m’en vaig ensortir. Jo ja tenia un discurs sobre la innovació en un hospital quan hi treballava a Sant Pau al 2005. Pero el primer cop que jo vaig treballar per Sant Pau va esser al 19 de setembre de 2001, el meu primer dia de feina un hospital.

Només arrivar al edifici de la Administració que en Lluis Domenech i Muntaner va tenir en compte per allotjar a aquells que vetllen per a la gestió de tot lo que pasa en un centre sanitari com el que nosaltres tenir l’honor de cuidar com quelcom més que unes parets amb historia, sino l’acceptació de la renuncia, en la metáfora dels anys de servei que aquestes parets han tingut per nosaltres, al servei de Déu el Nostre Senyor, pare de totes nosaltres, les dones primer, i tot seguit el homes pecadors fill de puta que poden venir al confesionari i explicar quelcome feu per a veure qui té més collons de veure en quin dels nostres dos mons mana més el poder dels diners i la violencia o els diners representatius dels actius de Déu Nostre Senyor garant de la continuitat de la Institució que diuen els hereus d’un tal Pere que diu que vosté va enviar al seu únic fill, com a Gràçia d’un fet de violació perpetuat per un Colom que va donar per sac a un altre continent que el seu fill tot poderós i etern que hi és aqui mateix, al costat seu, que l’estic veient, amb els ulls aquests, la expresió de PAU que sempre relaxen les barbes del meu vei que veig remullar. Deu Pare es veu amenaçat per al súbit sentiment de la mort. I tot seguit no ho va aguantar. No va voler que això es pogués acabar. Per a Ell també. Això per un Déu pare deu ser molt fort. Pobre Pare Déu en el Seu Reigne Sublim en la plenitut del cosmos en la enteça sensera que la física cuántica ens permet ara vislumbrar com sense dubte el últim lloc El Gran Creador es va deixar les darreres migajas per a trobar la clau un mon nou emergent, a partir d’un lloc de paraules que fan riure fins al final del temps com boijos, ben escrit collons (res de cullons, Dani. Espabila, nano, que no ets nou. El culé asquerós que totes coneixem. La opinió d’elles. Només elles. Nois. No patiu. Bueno, si més no, si voleu podem llogar als jocs de trons que fem veure al nostre club que també això es Cosa Nostra.

A amb segones.

I terceres. I així fins a 99 dimensions més enllà. Per a mi l’objectiu és així d’alt. Com quelcom pla en el que Messi torna. I tot bé. Sense resentiments. Torna a jugar quant té la meva edat. L’edat de Golman. El repte per a Messi és brutal. Nou anys després, com aquell fill prodig que es va anar de casa perque també ell, noi, havia de sortir a fer fora la seva vida sense nosaltres. És molt complicar d’entendre? És molt dur de debó? De debó dieu sí, aixó sí, Sí: penétrame.

Penétrame.

Ópera prima.

Decidir. El mansplainning final. Fue el gancho publicitario que le ofreció su agente cuando se pusieron a debatir los pormenores de los trasiegos de la confección de un libro a partir de un texto. De una idea que se le explica a un amigo editor con el que puedes probar suerte para salir al mundo. Y que te lean. Como si no lo hubiera dicho antes. Como si este acceso universal que estará abierto y accesible un día limitado de días, tan sólo nueve. Los próximos nueve. Así que hasta ahí voy a abrir la afiliación para esta aventura final de emergencia colectiva al límite del caos. La transformación total de todas las cosas. Por cambiar. Por comenzar a hablar. Y ver cómo nos entedemos.

Sexualidad. Es un tema necesario. Que se enseñaba por gracia divina. Ese fue el camino tomado por nuestros padres. No sabían otro. Es el que siempre hemos tenido. Y el pueblo actuaba en consecuencia: se casaban pronto. Las reglas respecto a la sexualidad de los jóvenes se veía constreñido a una fase inicial de preparación en la que se combinan los métodos anglicanos con los métodos católicos. Siendo España la más alta escuela de referentes de la enseñanza hasta su nivel superior en la cumbres de las universidades y sus doctorandos con títulos, puestos, y fees que consumimos con nuestro saber hacer, nuestro éxito en el sector en el que nos movemos, y nuestra proyección del bienhacer de quién saca las buenas notas y en el mundo real, el del curro, y la vida ganada con el sudor de tus enterpraises mamertos del comercio, la economía y la sostenbilidad de un estado de bienestar consciente de atender las necesidades básicas insatisfechas de nuestra comunidad. Vamos a pensar, ya, de ahora hasta los próximos nueve días, en los puntos de reflexión del índice de las 99 cosas que Golman propuso en la famosa lista iniciática del NEW procomún: el tico commons.

El acuerdo del Tico Commons será ratificado por la firma personalísima de cada persona que se afilie a este manifiesto. Llamémoslo el Manifiesto de Golman. El momento exacto en el que la narrativa individual más periférica consigue hilvanar todas las energías para sigamos por un camino de surrealidad nacional que nos compromete el tiempo que integramos al último gran grupo de retos que tenemos como sociedad.

Yo creo que podemos sacar una lista de 99 temas. Y no la quisiera imponer desde aquí. Yo sólo. Eso no es innovación, me comunican. La idea de que un tipo sólo, de manera un tanto heróica pudo sacar de la chistera una narrativa completa asumible por la pertenencia a una raza que se puede ver al espejo al mismo tiempo, el día 9 a las 9:99. El acto más singular de la cocreación. La ruptura con el tiempo y el espacio. En un futuro inminente que se desplaza hacia nosotros. Una cuenta atrás. El fin del mundo. Y después……… vendrá otro.

Como un eterno retorno.

ALLS

Nace Golman Elizondo Pacheco

Hoy nací. Cumplo años. El primero. Soy el reverso de mi ego. La construcción de una ilusión superior que persigue lo que busco. Y lo retrato en un inteno de burlar a la sinrazón. Fracaso de nuevo.

Hasta hoy.

Bienvenido al mundo posible de nuestra identidad alterada.

No se asuste por los sloganes que le harán levantarse de su comidad existencial.

Vamos a bailar.

Al principio da palo.

Como una especie de corte.

Un simbolismo de una manera de ser muy propia.

Única.

Indiscutida.

Ahí hay que llegar.

Hacía esa utopía conspiramos.

No te quedarías fuera de un trayecto colectivo tan sugerente.

Esa es mi apuesta.

Lo ha sido siempre.

Romperlo todo.

Con algo más que rockanrol lationoamericano de hace 20/40 años.

Algo nuevo de verdad.

Un pedo generacional.

Para esa banda también.

Esa banda que fuimos.

Más allá de nuestros pecados.

Que ya han sido perdonados.

Jesús lo consiguió.

¿Por qué sufrir?

Vaya pregunta. Quién no sufre no existe.

No me voy a poner totalitatrio: aceptaría el pensamiento justamente contrario.

Las antipodas.

Por deporte.

Por ir y venir.

Por no sólo estar en este punto único e irreplanzable.

La verdad carca que todavía compro.

La base del inmovilismo.

Paren las máquinas.

Yo ya me bajé.

Aquí va otro viaje.

Júntense, júntense, júntense,………

ALLS


Ahí acaba la sección. Lo siento. Es un final de capítulo. Ahora puedo divagar en el sentido de una obra compuesta por una descripción entrecortada de imágenes que recuerdan una vivencia reconstruida. La construcción de la ficción como el ejercicio de vivir. Obsesionado con la guionización de nuestros seres descojonados y elevados a la divina potencia. Dante Aligheri murió tal día como antier hace 700 años. Yo vivo en Dante Aligheri, en el Carmelo. Y nací hace 45 años. Hoy. #sietedeoctubredemilnovecientossetentayseis

Un hashtag temporal.

Un viaje en el tiempo.

Una cohorte de un día muy especial.

El día que naciste.

Acordarse de los unos.

Para los otros ya están el resto de los días.


Me multiversé esta noche. Nueve veces al menos. Y acabé cuántico. Cuántico Tico.


Cuántico tico apareció de pronto en la ciudad en la se había reconfigurado. Apareció en una montaña. Como bajado del cielo. Desde dentro de un volcán. En conexión con las entrañas de la última expresión de Gaía.


Emiliano vs Jose Mari

No todos los días un amigo cercano se rebaja a contestarle a un «grande» de España. Se trata de un calentamiento global marcado por la disonancia de un mismo idioma percibido desde las antípodas. Por un lado, un escritor de buen trato con la lengua, mexicano de nacimiento, y desde las coordenadas que dieron a Cortés la certeza de estar en un sitio majestuoso y sin igual para disque cazar coyotes, Coyoacán. Del otro, el origen de la polémica: un expresidente del pequeño Reino de España, desde la conferencia magna de un partido popular rodeado de los sospechosos comunes (en este caso lease literalmente), el mítigo figurín de la melena lacia y los moros carnosos de un sex symbol nacido de la estirpe coronada de las familias militantes de Madrid, don Jose María Aznar.

Cara a cara en un duelo dialéctico. La lengua que gracias a los antepasados de Josemari, los herederos de Emiliano recibieron a bien aprender. Si bien el tiempo pretérito se conjuga como tal en un estadío diferente al que actualmente pisamos, lo cierto es que estos dos púgiles han subido, unos, y bajado, otros, a lo que se conoce como una contiénda mística trasfronterera. Los unos y los otros se han dado cita para enfrentar las visiones de la historia que llevan al señorito de la capital a defender los colores patrios de su bandera. El rojo por cojonudo (que no comunista) y el amarillo porque me sale de los cojones. Los españoles somos así. Tenemos unos cojonazos que de tan grandes nos los pisamos. Como el morro. Que no moro. No confundamos.

Hay mucha mala baba por ahí intentando manipular a seres inferiores incapaces de enarbolar un pensamiento propio. Estos seres intermedios, generalmente grises, suelen entonces valerse de los argumentos masticados por los señoritos de buena estampa que han tenido a bien defender la patria en todos los momentos de la historia. Y nuestra historia es la más cojonuda del planeta que habitamos hasta, como mínimo, Alfa Centauri. Perdonad si me me he vuelto un poco pijo con mi pseudociencia. No he querido parecer un rojo de mierda.

El azul también sería un color patrio. La bandera del país podría teñirse de azul si nuestra sangre fuera a bañar la patria de un nuevo significante. Yo veo a Pablo de presidente, le dijo el maestro alfa al pupilo en la antesala de la Moncloa. ¿Recuerdas cuándo me comiste la polla? Un borjamari, como Josemari, nunca diría eso. Al menos no así. Lo diría en la intimidad. Y en catalán.

La patria es una dijo el apostol. Santiago lo sabía. Por eso vino a España. España en aquél entonces ya era sagrada. Y Jesús sí sabía de la existencia de un continente del otro lado del planeta ¿qué os pensáis? ¿Qué era gilipollas? No me jodáis, como Dios Padre resulte ser tan cateto como su hijo, vamos servidos. Dios mio, ¿por qué nos has abandonado? El resto de los dioses resucitaron y despertaron de un largo sueño que Dios padre habría inducido tras poner un poco de burundanga en la copa de los demás. Zeus fue el primero en increpar a Dios Padre, que en aquél momento llevaba un look moderno, clavado a su imagen y semejanza: el borjamari español sentado en la silla del poder de la candidatura del partido popular a la presidencia. La imagen de Dios padre tiene sus bemoles, y en un acto partidista como este Dios Padre se siente super contento de poder escoger bien. No es fácil. Pero Dios Padre tiene el atino de siempre escoger a los que hay que escoger. No como otros pseudodemocracias liberales latinoamericanas que se han hundido por caer en las garras del comunismo embaucador que ha lavado la cabeza cochambrosa de tanto perroflauta.

Emiliano Monge, escritor y buen amigo mexicano salio al quite. Se lanzó al ruedo como un espontaneo y toreo con gran destreza a la bestia. Su artículo de opinión está dirigido a Josemari, en respuesta a su mofa al presidente de la República (aquí ya empiezan las arcadas de los amantes de la unicidad, costaleros de la hermandad del preferido cojón de Cristo) de los Estados Unidos Mexicanos. Aznar se atreve con México, pero nunca con Estados Unidos. De dónde también se siente como local. Lo liberal es lo que tiene. Emiliano escribió lo siguiente:

Como no deseo cansarlo ni enredarlo demasiado, dejo para alguna otra vez la explicación que necesita, sobre aquello que es el comunismo y aquello que usted llama indigenismo, así como sobre lo que es, lo que significa, hoy en día, civilización y barbarie.

Emiliano Monge, Estimado señor Aznar

El heteropatriarcado y el futbolarte

Compañeras, compañeros, niñas, niños, niñes:

Estamos aquí reunidos para, una vez más, transgredir la norma. Somos una comunidad escolar vibrante, fruto de las estrellas, del Sol, oh Sol, la Luna, la lluvia, los arcoiris, la ciencia, los colores y, Cala LLevador.

Pero nada es eterno. Y ahora, más que nunca, Torre de la Mora.

Pero, ¿hemos roto ya con el pasado? Dificilmente. Lo cierto es que somos unos heteropatriarcas de la ostia. Y lo queremos ocultar. Pero no sabemos muy bien cómo. Aunque tenemos clara nuestra batalla contra el establishment opresor: muerte al heteropatriarcado. El lema tiene su polémica. Algunos de nosotros guardamos una cierta estima a nuestro origen heteropatriarcal. Y nos cuesta dejar ir. Quizás, ya entrados en canas, nos vemos más cercanos al patriarca que al niño, niña o niñe que un día fuimos. Y sin embargo, nuestra revuelta contra el status quo nos produce una juego de espejos que nos deja descolocados ante los sucesos que están a punto de acontencer.

El heteropatriarcado ha muerto; viva el heteropatriarcado.

Como lema de mi campaña, la mitad de mis votantes se sintieron ofendides. No podían creer, que de pronto, el lema de mi campaña les ofendiera tanto. Se trataba de una innovación electoral en campaña. Ir contra los tuyos. Nunca antes se había probado. Todo el resto de violencias verbales, pasivo-agresivas, subterfugias, submarinas, por debajo de la mesa, puñalada por la espalda, trompicón, bullying, falacias, fake news, … se habían utilizado hasta el cansancio. Pero esta nueva campaña, a tomar por culo, decidió que los patos le tirarán a las pinches escopetas. O como decía, el chavo del ocho, en aquél viejo y conocido refrán, más pronto cae un hablador, que cien volando.—Ah, no, pérame tantito—me dije a mis adentros—tantos como centros tiene el himno nacional—anudar otro paréntesis no ayuda, pero es por vicio—retiemble en sus centros la Tierra al sonoro rugir de-El Cañón—así no iba—más vale pájaro en mano, que un cojo—porque, hoy día, quien quiere ser cojo pudiendo volar—si uno ya quisiera ser pájaro y no tanto blablablá—agarra el pinche pájaro, que a fin de cuentas, así cojo.

Ya puestos a volar: Huitzilopotchtli

Si de pronto la campaña tuviera que pegar un salto cualitativo para arengar las decepcionantes encuestas que maneja mi equipo demoscópico, tendría que tirar del siempre denostado populismo. Pero esta vez, habría que buscar la manera de que su recepción pudiera ocultar, de ser posible, las verdaderas intenciones detrás de tan rebuscada conspiración. A fin de cuentas, el movimiento debe arrastrar a la peña al campo de juego. Y resimbolizar el mito originario en uno nuevo, pleno y glorioso. Una forma geométrica perfecta que se proyecte en un plano paralelo a la realidad circundante. Una esfera, com la nostra terra. Lliure. Una. Cap.

Pelota-cabeza

El rito esférico nos atrae. Vemos el sol cada día y decimos: Padre nuestro que estás en el cielo. Su redondez no es tal en los límites: ni al nacer, ni al ponerse. Pero el rito se repite cada mañana, como si un día no fuera a ser así. Lo damos por sentado. La vida sigue su curso, nosotros nuestro camino, y el sol a su puta bola. Pos vale. Y todos contentos. Comimos perdices.

No perdamos la cabeza; recuperémosla. Como vuestro nuevo presidente, me comprometo a restaurar el mito, revertir el moviento de los astros, bajar la luna con una serenata huasteca, una última república bananera reloaded, recuperar la Nueva España, abolir el heteropatriarcado, abolir la historia, abolir las juntas de vecinos, y por último, abolir el ejército. Esto último es una provocación. El tiro en el pie. Todo el mundo sabe que somos potencia mundial, cam-pe-o-nes de Europa, chaval, y no contentos, campeones del mundo. Del mundial, eh. Somos la reostia. Qué digo reostia… somos la repolla. Sí señor. Dispense usted señora, no fue mi intención ofenderla.

La restitución del caos pasa por reformular las reglas que lo propulsan. El denostado orden mundial no suelta prenda. De pronto nos damos cuenta que somos clase media aspiracionista a ser benestants. Ja… como si eso fuera posible. Y mientras tanto, nos dejamos llevar por la marea que nos marea más. La clase, el toque, la conducción con la cabeza en alto, el tacón, el taquito, la palomita, la chilena, la pared, el achique, el tres cuatro tres, la presión a la salida, la recuperación de balón, la construcción del juego, subir la pelota, los centros, el desmarque, el hueco, el uno contra uno, el remate… GOOOOOOOOOL.

Rito iniciático

El padel está muy bien. No se me malinterprete. Lo cierto es que esta actividad en particular, siendo ya una tradición establecida dentro del ideario colectivo, ya forma parte del establishment. Y siendo más papistas que el Papa, se trata, ni más ni menos, de heteropatriarcado puro. Y me explico:

Aznar, más o menos a nuestra edad, popularizó el padel entre los deudos de su patria. Somos aznaristas, al menos por nuestra pleteisía al padel, como mínimo. Y nos mola. El torneo es chulo, y tal. Nos hemos preparado todo el año para llegar en forma a esta mítica competición. Pero hay que quitarle el velo al heteropatriarcado y mostrarlo como es: el padel es el tenis. Y encima su origen es mexicano.

Que provenga de México no es pedo. Inclusive podría ser hasta chido. Pero también las encomiendas, la hacienda y la sociedad estamental son herencia de la Nueva España, y no veo aquí a nadie recuperándolas. Como aquí nadie siente orgullo, del bueno, de la Santa Inquisición, cuando reflejan nuestro momento cumbre en la cresta de ola europea. No es momento de ponernos nostalgicolonialistas. Pero el elefante en la habitación ha pedido la palabra: jugar un torneo de futbolarte en el campo más cercano al más reciente enaltecimiento del aznarismo.

El elefante se sintió fuerte tras decir sus primeras palabras y prosiguió—Puede parecer heteropatriarcal resucitar el futbol de las sucias manos de mercantilismo mediático que ha llevado la burbuja del futbol a encumbrar a los Tebas, los Florentinos o los Laportas.—El elefante hizo una pequeña pausa para introducir una última petición—Llamadle torneo Olmeca Alonso, en honor a un compadre que tenemos en México, de quién nos acordamos y a quién le rendimos tributo, por la amistad y las risas compartidas, por los pases al espacio, los desmarques, y los chutes.

El futbolarte es ese juego de nueve contra nueve en el que siempre ganamos nosotros

Habrá tres equipos. Dos jugando y uno descansando. El equipo que meta dos goles se queda en la cancha, y entra el otro. Los equipos deben tener una representación mixta de de niños, niñas, niñes, madres, padres.

El torneo se juega en paralelo al torneo de padel para generar un contrapeso al aznarismo reinante con un refrescante juego antiheteopatriarcal.

Cada quién debe asumir un referente futbolartístico que represente el elemento aspiracional que queremos reflejar en la cancha. Yo seré Meagan Rapinoe.

Megan Rapinoe: La capitana del equipo nacional de fútbol estadounidense  repudia a Trump: "No voy a ir a la puta Casa Blanca" | Público

Los cuidados colectivos

¿Quién se encarga de las niñas, los niños y les niñes cuando haya el torneo de padel? Pues las que no se apuntaron en la lista. Las tres o cuatro pringadas. El heteropatriarcado una vez más, se consolida entre nosotres. Pues no, oiga. Hay que pensar en otras vías. De ahí que el torneo Olmeca Alonso (OA), se programa complementariamente, para amenizar y entretener a la canalla con su primera pachanguita mundial. Sí habrá marcador. Sí habrá estadísticas de pases. Sí se saldrá tocando. No vale cañón. Pases, preferentemente al pie. conducción con cabeza levantada. Uso de ambas piernas. Porteros fijos o rotativos.

Mientras tanto, las disidentes de la resistencia heteropatriarcal disfrutarán de un tiempo libre para hacer lo que les plazca. Es el tiempo para ellas, ellos y elles. Las vacaciones de verdad. El autocuidado.

El resto de los equipos estará participando en el torneo inaugural del Mundialito Olmeca Alonso 2021. Un triangular con 9×3 participantes. Equipo Olmeca Alonso. Equipo Nueva España. Equipo 9T.

La lista del MOA 2021

Ticataluña

  • Golman

Nueva España

New Spain

El MOA está diseñado para, nueve por tres… veintisiete jugador@s. Si hay más, ya veremos. De momento planteamos este objetivo paralelo al aznarismo que algunos llevamos dentro. Cómo México. Como el recuerdo de los amigos. Como los épicos partidos de futbol de nuestra infancia.

Fin de la campaña

Hasta aquí el comunicado del candidato. La reflexión ahora es de ustedes. Podemos pasar olimpicamente. O podemos encarganos de los cuidados de nuestres hijes con una actividad paralela redundante. El resto, mientras tanto, disidentes de la revuelta, disfrutarán de un espacio-tiempo paralelo.

Un cabeza olmeca que une dos mundos. El nuestro y el otro.
1er torneo MOA

Volver del futuro

Quizás sea más bien regresar del pasado. No estoy seguro del todo. Mi camino tiene esa bidireccionalidad temporal que a veces me confunde hasta a mi. Y sin embargo, no me asusta.

Tenemos la tendencia a querer abarcarlo todo. Y sin duda alguna no llegamos. Pero ahí estamos dale que dale. Como si la cuestión sobre la que construimos nuestra existencia se fundamentara sobre unos pilares inamovibles que sin embargo deben caminar sobre el agua con la pericia que Jesús se fue por las piedritas. Quizás simplemente estaba en Es Grau.

La cuestión es tener claro a dónde quiere uno llegar. Mentira. Qué tal que no sabemos. No pasa nada. Vamos tirando. La pulsión de existir es pura constatación del tiempo. Y estamos aquí. Vivos. Respiramos sin darnos cuenta. Seguimos el camino que nos lleva a crear una comunidad que existe con un sentido posterior a nuestra inmediatez. Inclusive si visualizamos que nuestros intereses se conjugan en un mismo plano existencial. Inclusive pragmático. ¿Cómo nos retroalimentamos? ¿Por qué?

Si tuviéramos que vivir continuamente pensando en la manera que nos tocara establecer un mecanismo de convivencia…

De pronto un pausa larga me invadió. Perdí el hilo conductor de este espacio. Desaparecí. Me desvanecí sin decir nada. En polvo me reconvertí. Y no pasó nada. Mi ausencia no creó un decenso final a las cavernas, ni siquiera un pequeño sisma social. No lo vimos en la tele ni en las redes sociales. No existió. Nadie lloró. Tan sólo me fui destrás del telón. Unas cortinas más atrás. Si no me veías antes tampoco había alternativa de que percibieras mi ausencia. Lo sé. Es todo culpa mía.

No quiero perder el hilo de la incoherencia. Parece una trivialidad pero no lo es. La reflexión por propio acto de la reflexión. Qué perdida de tiempo. Habrá gente que no tenga nada mejor que hacer. Y quiera leer esto. Justo esto. Y nada más. Como si el interés en la nada nos llevara una historia sin fin dentro de la historia sin fin. Como si el fin no tuviera medios para justificar ni resignificar nada de nada. Y no pasa nada. Simple ausencia.

Dislocar el discurso mental como un sesgo de lo que anteriormente se habría canalizado en un psiquiátrico en el que tendría dos maneras de volverme a la realidad: con contesión o sin. Y el cobijo de la cruz. La santa cruz. La imagen que cuelga en la habitación. Y quizás la foto de un hombre. Otro hombre digno para los ojos de Jesús traído a valor presente. Piense en el viaje de Jesús para conmemorar la imagen de este otro hombre que cuelga de la pared. ¿Cómo establecemos la dimensión de la relevancia entre uno y otro? Heteropatriarcado diferencial en tiempos de crisis existenciales. Y los valores que se esfuman. Y la santa cruz que llora. Con su piel de marfil. Diente de elefante cazado por un rey. Convertido en artesanía. Pese a la incongruencia y las externalidades de seguir creyendo en becerros de marfil que dignifican la cruz que cuelga de la pared. La cruz que representa el devenir histórico de una biografía, que podría ser la Bryan.

Hay gente que nunca ha visto La vida de Bryan. Hay gente que nunca ha visto la historia de Jesús. Ni Ben-Hur.

Hay gente que cree en otor Dios.

Hay gente que no cree en ningún Dios.

Hay gente que cree en el mismo Dios; distinto profeta.

Hay gente que cree en un mismo concepto de idolatría fugaz y vacío.

Hay gente que cree en el humanismo.

Hay gente que cree en el ecosistema planetario.

Hay gente que cree en multiversos ejemplares.

Hay gente que lee que revive a Cervantes y Shakespeare el mismo día.

Hay gente que no lee.

Eso está muy mal.

Pero quizás no han podido celebrar las historias que les fueron contadas en su lengua materna. Tal ves sus historias han sido menospreciadas. Quizás no tienen un sistema educativo que les incluya. Y les pretendemos juzgar con nuestros ojos blancos. Y quizás es ese sesgo existencial nos equivoquemos nosotros. Nosotras. Quizás hemos cruzado las violencias que nos atraviesan.

Hoy vuelvo a escribir aquí tras meses de haber perdido el hábito de hacerlo. También tras meses de haber perdido el acceso al mismo. Uno bloqueo que a veces me inhibe. Y que se sostiene de alguna manera que no domino. Y que de alguna manera persiste. como parte de mi bloqueo. Mi propio boicot. Como si las paredes se acercaran.

Este espacio es un sitio de convivencia conmigo mismo. Y no es nada más que eso. Y eso me ayuda. Mientras tanto contruyo un sistema que se autoregule. Y que funcione.

De vuelta aquí, vuelvo a intentar encontrar mi camino.

La trascendencia social de Golman

Él nunca se lo imaginó. De pronto un día todo se fue a la verga. Pero a la ver-ga.

Los mexicanos somos así.

Ay, espérate cabrón.

¿Cómo dijistes?

Algunos se ofenden.

Sí sabes no; pito.

Pito, pito, ___to.

La vida es como un ejercicio de lectura en la que te dejan unos espacios vacíos para que tu rellenes el dictado. Y vas, y la clavas. Eres una puta ama.

Claro que sí.

Claro que sí, mija.

Se puede ser tan delirante como se pretenda.

No dejes nunca que nadie le ponga límites a la libertad de transgredir todas las reglas. Mírame a los ojos: esta es la primera regla.

¿Quién es el poder?

Alerta: eres tú.

Y yo.

Eso está cabrón.

Cabrón, cabrón.

Pero, güüüüüüey………

Nou, puto.

NOUPUTO.

ËLANTRO.

Otro antro: ËLantrito.

CIlantro.

Garitosquelopetaronpuntocom.

Humorticoticoticoticoticoticoticoticotico.

A ver ¿dilo?

Criterio de inclusión a LA COMUNIDAD.

VAMOS A CAMBIAR DE RUMBO.

TÚ TE VAS A UNIR A UN PLAN MAESTRO.

TENGO PLANES DISTINTOS A LOS QUE TE PUEDES ADHERIR.

ESTAMOS BUSCANDO A LOS QUE VAN A SALIR EN LA PRÓXIMA NAVE NODRIZA HACIA EL FUTURO NEW.

ESTÁIS PREPARADAS.

LISTAS PARA ASISTIR AL MUNDO RESUELTO.

TRAES PUESTO LO QUE QUIERES VESTIR EN NEW EVANGELIO.

ESTÁS DISPUESTA A CREER UNA FE NEW.

SON AFIRMACIONES; FÍJATE.

Y SÍ: ESTOY GRINTANDO.

¿QUÉ PEDO?

AHHHHHHHHH……… YO NOMÁS……… PARA QUE NOS VAYAMOS CONOCIENDO.

¿FRIEND OR NÉMESIS?

THIS SORT OF DUAL CONFLICT IN THE MODERN PSICOTHERAPIES IN THE OUTSKIRTS OF GREAT BUENOS AIRES: NEWBUE.

¿CUÁNTA GENTE SE IRÍA A NEWBUE SIN PENSARLO?

¿CUÁNTA SE QUEDA EN ESTA MIERDA DE SUBREALIDAD?

¿CUÁL……… LA INVISIBLE?

LO ESTÁS VIENDO Y NO LO VES.

LA SABIDURIA DEL FUTBOLARTE Y SUS CUATES.

DISQUE EL EQUIPO DE FUTBOLARTISTAS.

AYER UN PORCENTAJE NO MENOSPRECIABLE DE LOS CULÉS ABANDONÓ A MESSI AL CONTESTAR A LA PREGUNTA: ¿PRECINDIMOS DE MESSI? Y VOS, GIL, CONTESTASTE SÍ. 66% DE LOS CULÉS AYER ABANDONÓ A MESSI POR PRIMERA VEZ. MENTIRA. POR PRIMERA VEZ NO. LLEVAN TIEMPO DUDANDO. QUÉ FECHA EXACTAMENTE. SUS SEÑORÍAS, FUTBOLARTISTAS ELLAS MISMAS, FEMINISTAS, SIN UN PELO DE TONTAS, IRREMEDIABLEMENTE CURADOS DE LO MACHISTAS, XENÓFOBOS, CÍNICOS, HIJOS DE LA GRAN PUTA, DOBLE MORALINOS DE LA HOSTIA, BLASFEMOS DEL SANTO COPÓN Y EL MOISÉS DE JESÚS PULVERIZADO Y REUTILIZADO COMO ENERGÍA SUFICIENTE COMO PARA ILUMINAR EL ESPÍRITU SAGRADO DEL SIGUIENTE PUEBLO DE HERMANOS Y HERMANAS MÍAS, QUÉ PASA, SOY SOY CARNAL JESÚS, TRANSMITIENDO EN DIRECTO A LA MULTIVERSALIDAD QUE HABITAS Y SINTONIZAS A ESTA TU SOCIEDAD SACIADA Y CONTINUAMENTE EN GRÀCIA PLENA SIN PEDIRLO NI GRITARLO NI HABER DE PONERLO EN CONTRAPOSICIÓN A ALGO MÁS QUE AL PUTO STATUS QUO QUE DE ALGUNA MANERA SE TAMBALEABA DENTRO DE UN RING DE MMA MIENTRAS EN CONTENDIENTE A REEMPLAZAR ESTA GILIPOLLÉS DE SISTEMA SUBMODERNO QUE NO HABÉIS INDILGADO AQUÍ CON VUESTROS DOS PARES DE COJONES, VENGA HOMBRE, QUE COÑO OS HABÉIS PENSADO QUE NOS ÍBAMOS A TRAGAR AL FINAL DE LA LISTA DE REPROCHES QUE TENEMOS LOS UNOS, NOSOTRAS, LAS BUENAS, CONTRA VOSOTRAS, LAS GILIPOLLAS.

EPÑA & ANTIEPÑA.

ESTO ES MÁS GRANDE QUE TODAS LAS SIGUIENTES PAREJAS JUNTAS, Y POR JUNTAS QUIERO REFERIRME A LO AGREGADO, LA SUMA DE TODAS LAS PARTES, LA PLENITUD QUE YA SE OBSERVA EN LA DUALIDAD SAGRADA. LA PRIMERA MUESTRA DE IMPORTANCIA DE RENUNCIA A PERSISTIR EN LA HISTORIA QUE SEA QUE NOS ESTÉN CONTANDO. DE TODAS LAS SUBHISTORIAS QUE PLANEAN POR AHÍ. ¿VOSOTROS A QUIÉN COÑO CREÉIS? A VUESTROS PADRES, Y PUNTO.

LOS DEMÁS SON SATANÁS.

TODAS.

IMAGINA TENER MIEDO.

TODO EL TIEMPO.

PORQUE EL DIABLO ESTÁ AHÍ.

EN LO MALO.

Y VOS SOS MALO.

SUFRÍS.

SOS LO PUTO PEOR.

TE ESTÁS CUBRIENDO DE GLORIA EN LO PROFUNDO DE LA DESGRACIA.

HUNDIDO EN LA MISERA DE LA AUTOCULPA Y DESCALABRO SIN ESFUERZO, IMPACABLE HARAKIRI PRECIOSISTA EN LA TÉCNICA QUE TANTO HABÍA ESTUDIADO PARA EL DÍA DEL EXAMEN, PENSABA SEPUKKU CADA MAÑANA AL DESPERTAD DEL MISMO SUEÑO.

NOS BASTA UN SÓLO SUEÑO PARA SUBSISTIR.

DEBEMOS PERMITIRNOS HABER FALLADO GÜAISO.

EL DESCALABRO TUYO.

VERGAS.

TE LE FUISTE A LA VERGA.

TE CARGÓ LA VERGA.

TE LLEVÓ LA CHINGADA.

TE FUISTE A LA MIERDA.

TE LA MAMASTE.

TE LA SUPERMAMASTE.

TE LA MEGAMAMASTE.

TE PASASTE DE VERGA.

FIN


Un mexicano educado corta. No sigues al insulto. Te autocontrolas. No somos mariachis.

Ay güey, qué a poco ser mariachi es culero, ¿o qué quisistes decir culero?

Verga. Me metí en un pedo. Y pinche pedo culero. Una mamada. Una reverenda mamada. No mames. No-ma-mes. Qué pedo, pendejo. Yo te lo voy a cantar así, dandy: ya estuvo bien de tus pinche mamadas: ba-ja-le de hue-vos. ¿Va?

Va que va.

Y sanas.

En tu pinche mamada de contradicción con patas, encuentras destellos de cosas que piensas que representas y que constituyen un bien para la especie y su regeneración. ¿En serio te piensas que estás ayudando al cambio? Quieren lo que pienso. Mañana les voy a enseñar lo que el curso de mañana traiga consigo. Imagínense un aprendizaje inédito cada día en vuestro buzón. De mi parte. Dios Padre mandandote un mensajote bien padre. ¿A poco no estaría chido?

El niño pendejo se volteó con su mamá y le preguntó: ma, ¿qué es chido?—a lo que la madre puso una de esas caras que se le quedan a un tipo de mujer mexicana aversa a lo moreno, pero sobre todo sobre todo sobre todo, no podía aguantar ni un minuto más de su presidente de la República: AMLO.

México es la historia que hay que contar. La del resurgimiento de nuestro porvenir más allá de esta miserable españolización que se ha venido a estancar justo en estos tiempos modernos pandémicos. Somos una raza nueva que reviste sobre el pasado que olvidamos facilmente tras comprar por completo el relato de los unos. Las historias nunca contadas que sí existieron. ¿Cómo? ¿Existieron? ¿Qué historias? ¿De qué está hablando má? Pídele que se calle. Pídele que se calle. Mamá, macita, por favor, que se calle el mismísimo Satanás, ¿no lo ves?

Lo está viendo y no lo vé.

La mamá del subnormal no está loca.

Como norma general.

Hay veces…

No quiero pasarme con mis chistes locales ortográficos. Como si quisiera hacer una exhibición de mi literatura resignificante de una lengua NEW. El hecho en sí de servir a una narratiava igual de egoista que de servil. Y eso es un honor. El placer de revertir el tiempo. La ruta alrevés. Como si un atributo pudiera resignificarse en lo contrario de lo que hasta ahora había vivido. Necesitamos partir por la ruta contraria a la que vinimos. Deshacer el viaje. Y reconstituirnos. Este es mi credo.

Y vos podrás seguirme.

Es un acto de fe.

Y te voy a pedir, que si crees en mí, le entres.

Y si hay que pagar; se paga.

¿Quiéres estar aquí?

¿Quiéres subir a la pirámide?

¿Quiéres renacer otra vez?

¿Cuántas veces?

¿Cómo ves noventa y nueve?

Yo te puedo ofrecer este paquete, hoy, por tan sólo 99€ de contrato vitalicio. Sólo válido hoy (acotado a las primeras 999999999 personas). En la tienda de Golman hay objetos de todos los valores requeridos en este otro espacio NEW: mi propia CoP. NEWCoP.

NEWCoP garantiza 99 dimensiones de lo diverso.

Hay un certificado que tras completar el programa habrás tenido los 99 niveles de los sublime.

Lo sublime no había sido un outcome social hasta que un servidor lo puso sobre la mesa. En una frase que recién acuñada ya sonaba a mamada. Pero que pensándolo bien algo había de gràcia en las salidas de tono del hombre tropical heteropatriarcado de esa región excenta de discapacidad de la propensión de la violencia en la que todavía vivían aquellos que han sido víctimas de su presencia. Los machos; muchos. Reduzcamos los índices de violencia machista teniendo la conversación que no hemos tenido. Con nuestros hombres. Y con las mujeres. Y lo que explican. Y lo que nuestro modelo representa. Lo que se cuece en los nueve partidos que se presentaron a las elecciones para un ente nuevo que aterriza hoy en la actualidad de un país olvidado sobre el que ya nadie llora la última pérdida de una colonia, pedazo, provincia, comunidad autónoma, circunscripción, alcaldía, presidencia de comunidad, república independiente de su casa, la mía, desde aquí, les moldeo un saludo en el hiperespacio multiversal sobre el que cuelgan 99 elefantes de mi telaraña. No se moleste en seguir llamando. Ya están ahí eternamente balanceándose en paz. Nuestra ceremonía ha terminado.

Cada día de culto igual.

Hasta que te acostumbres a las NEW sagradasescrituras.

Un compilación de todas las creencias.

En plan Casado y Cifuentes como encargados del proyecto final de la carrera. ¿Qué calidad de trabajo resultaría?

Es una pregunta justa. Los preguntados no se lo tomaron a bien. Se lo tomaron a confrontación política gratuita, sin gracia, con poca coña, indecente, arrabiante, cabreante, acojonante, singular, demencial. Pero el trabajo está ahí. La materia gris de esto dos compadres. Unidos con Cristo; para siempre. Ellas ahí, entablando una relación de co-creación que los habitantes del barrio de Salamanca, Salamanca, Valladolid, Sagunto, Olivenza, Santander, Pamplona, Sevilla, Can Tuni. Cristo vivo entre ellos. La fe de un tiempo de incredulidad de lo mejorados que quedaban los últimos códigos de la NEWCoP. Utopía redundante. El texto para la operativa de lo que hay que cocinar. Aquello que somos. Lo que ya somos. ¿Por qué íbamos a prometer por encima de nuestras posibilidades? ¿A quién queremos engañar? ¿A qué plan vamos a delegar nuestro destino?

De ahí que Golman sea una campaña.

¿Qué?

Una puta campaña.

Como lo oyes, colega.

¿Cómo te quedó el ojito?

Pura provocación hacia una hipertextualidad que nos lleve a sitios que se parezcan metafóricamente a una sobreanalización de Alicia en el País de las Maravillas, como CoPREAD. The first book we chase was that one, converted in rabits witha rist watch that control and monitor the data you need to be monitored. We all need to say I do. This is how health works. We are going to do it now. Why wait 9 years. Start from the end and move back in time from there. That’s how you plan. That’s how you travel in time. You cope by playing this NEW game. You are hooked. I’ve got you by the balls. And I’m not gonna let you go.

I come from a different perspective you weren’t expecting. I am that off. It’s a bit complicated to tell where I am coming from. I get that. It might be a thing. It might not. But who knows. Several elements from this charecter remain uncertain. He once said: uncertainty is part of thyself. Love; you.

Hey you, out there on the sun, making poems in the air, composing rithms in my head, altering the will of my brain, and triggering the sexual sizzling, until an stocatto song led incresingly through time and you, as I………

You see, I’m a Mexican poet. I should have warned you.

La chaqueta femenina existe, pendejo. Pinche ignorante. No seas macho, puto.

México ante el espejo.

De pronto la imagen en el espejo se pone contra nosotros. Y no mames. Ahí sí se pone culero. Estamos al borde la locura. Ahora sí todos al mismo tiempo. Ya nadie se salva. Aquí nos pegó a todas. Y se fue todo a la verga. O casi. Pero de alguna manera vamos a aguntar. Algunos quedarán/quedaremos. Hay que tener en cuenta la muerte. Siempre. Es muy de México. Y de todo el mundo en el que sus negacionistas todavía no hayan negado la muerte. Quizás están demasiado preocupados en la otra vida, olvidándose de esta. Aquí estamos para amarlos. No para aguantarles sus mamadas.

No se crean. Es todo broma. Salvo alguna cosa.

Todo es posible que sea referencial. También podría ser todo una mentira. Y aún así es posible que le caiga bien, o mal, o las dos, a Risto Mejide.

ALLs

Golman, president

Yo no gané las elecciones.

Eso lo primero.

Tampoco me presenté.

Lo segundo.

Tampoco suelo presentarme.

Lo tercero.

Pero sabía que podía ganarlas si me presentaba.

Lo cuarto.

Si me presentaba se jodía la cosa.

Lo quinto.

He esperado tanto que tantito más no ha pez.

Lo sexto.

Lo que todos queremos es ganar el séptimo partido.

Lo octavo.

Dale boludo con la pelotudez más subnormal que llevés dentro, inspirado.

Lo noveno.

ALLS


Suena gingle.

Esto parece que ha llegado otra vez a ese incómodo punto de no recuento. Nadie prestó atención. Podría haber sido una revolución resolutiva. Una propuesta desde abajo. De otros candidatos laterales. Un pijoaparte en la moncloa. Voy por la grande. De vosotros aprendí: sí se puede.


Clases de futbolarte: GUADALUPEMEX

La historia de México.

La competencia de tú a tú.

Los campeones del 97.

Ver esto en vivo.

Esto hace país.

La épica del deporte.

Ganarle a los gringos en Pennsylvania.

Con los protagonistas de una historia bien contada. Todos los matices. Nunca hay que rendirse. Competir en todo momento. Asumir las vías que nos compensen en cada elección: ¿swing?

No es lo mismo batear que pichar. Son juegos antagónicos. La evolución es distinta de la acción en un juego como el futbol, en el que la pelota marca la acción, el juego está vivo, no son pulsasiones de un timbre. El alma de los juegos queda descrito de manera incomparabla el uno con los otros, en varias dimensiones de los juegos de equipo: futbol, basketball, beisbol, volleyball, field hockey, tennis, squash, ping pong, American football.

El beisbol nos regala un duelo. Un duelo entre el que dispara y el que rebota. Batear es uno de los gestos más sofisticados de la naturaleza humana. Esto lo debemos aceptar como parte de nuestro entendimiento como espíritu mestizo de una afiliación incompleta a la noción armónica respetuosa con los orígines, los otros, los vecinos, los socios, los némesis, los medios, los mercados, los planetas, los multiversos, las ………

Qué curioso, justo cuando empezaban las «las» se va a un nueve puntos suspensivos.

Curioso.

Curioso no es la palabra.

Ay perdón.

No son diálogos. Es pura prosa. Pura ficción. Puro desarrollo de escrivano. Sentarse al teclado. Dejar las palabras soltar su luz sobre la matriz tecnológica que nos propulsa.

¿A dónde pretenemos llegar?

Qué no es esta la verdad.

¿No es acaso ésta la gesta más honorable que nos atañe?

Debo modificiar mis clase de altezas inglesas destronadas.

Reality surreality.

Barry Lyndon with a land from a banlieu inmigrant perspective accross europe. Only this time with an olmecan identity.

Dualism is king. Long live the king.

Dualisms reign is the biggest according to the latest afiliation pole. We are going to ask some questions. Let’s do that collaboratively.

NEW gaia.

NEW landers.

NEW learning

NEW scope

NEW scheme

NEW glow

NEW song

NEW law

NEW game

You winning in Pennsylvania to the very best of the New Américan West to the Mexican National Baseball team. We on, boy.

That’s how step into the plate.

Time has run up. And true: you are up, but hey, we are not out. Wait for what we are worth believing for. This is the only list of outcomes you will get from watching this clip for the first time. But from now on will stay put as a metaphor of a glorious win that establishes de principle of the collective emergence during the tight situation of loosing and having to come back from behind. You either got it or you don’t. You don’t win against any of my teams with a win by the shirt cocky drill. Not saying those kids were like that in any way. But we must admit that first man in base was a ball at size of the head. Any pitcher knows that ball can go anywhere sometimes. And some pitchers learn to hit at will when they are adults. At some age they must have start. It’s a fact. We just don’t know when the will kicks in. Not saying the pitcher who threw that ball then got relieved. And the new pitcher kicked in with an intense situation in his circunstance: first pitch, home run. Three runs in, tied. No outs. Bottom of the last inning. The mexican croud goes right into believing. We will win. You know. It’s a sense you smell. Teams chase that. And the best ones wins because of how they spill a collective effort with a sublime interconectivity to glow right through the goals of our systemic resilient fair development.

We must tell on great story. Best one there is.

It’s a different model. A different thing. A think we like you join. To express the power of us. The action of our future being.