Cabezas olmecas

Cabeza olmeca sagrada

Dios Padre quizo dejar constancia de emociones de olmecas plenos. Aquí se regenera el espejo interior neuronal.

La santidad está con ustedes.

Y con tu espíritu.

Ustedes son sagrados.

Eso no se los había explicado Dios Padre antes.

Y ahora este será el canon.

La intermediación, en este caso, me la salté para comunicarme directamente con la comunidad emergente de las religiones mayoritarias resultantes de la primera-última comunión de Golman. El viaje de vuelta. La reunión entre el espíritu de regeneración que Golman describe en las palabras de Dios Padre y su claro sesgo humano. Del presente hasta el loop con el pasado al año recién vivido, en cero, cuando los reyes visitaron a Jesús, y pocos días antes en los que volviste a nacer.

Si Golman tuviera un día para renacer este sería el 22 del 12. Que fue el momento en el que nació hacia la comunión final de los últimos nueve días antes de la vuelta atrás. El inicio de los ciclos santificados sostenibles para una eternidad en harmonía, paz, ausencia de violencia machista, ausencia de armas, y ausencia de moral conservadora retrograda, que somete, sobre todo con violencia a la mujer. Basta.

ALLS

Las burradas del status quo

Ideas de bolivarianos y rojos

Se va acabar el mundo.

Se va acabar tu vida.

Nueve reglas.

Algo simple y diferente: evolutivo.

Pensamiento emergente.

El primer SER COLECTIVO.

La noción sagrada de esto como happening para PhD en sistemas complejos sociales.

D10S es tu co-creación colectiva aperturista hacia la renuncia a esto que tenemos.

Y somos algo más.

Todos.

Por ir todos hacia el bienestar.

Permanente.

No revisable.

Regla única. El fascismo NEW.

NEW.

Sea NEW el modelo.

Completo.

Impoluto.

Reorgánico.

Remolón.

Resistencia.

Retroalimentado.

Reversible.

Reciclado.

Reusado.

Regenerado.

Reconstituido.

Represente.

Represento.

Religioso.

Repoético.

Reprochable.

Rebanco.

Resurreal.

Reconfigurado.

Realivianado.

Refeminista.

Reconsciente.

Rehiperconsciente.

Resustancial.

Resureccional.

Hola, soy Jesús.

Lo que sigue es mi palabra.

Hola, soy tu hermano; Golman. Bienvenido.

Mae, no hagás caso. No saben lo que hacen. Perdónalos. Papá, dónde coño estás? Qué no pa, es el texto, no vaya usted a pensar que le estoy gritando eso. A no ser que ya no estés. Y vos siempre estás. Siempre estarás. Dios Padre es mi papá, Golman. Don Golman.

Sea respetuoso con mi papá.

Mandamiento dos.

Le voy a proponer un mandamiento y una regla civil, para toda equis.

Sea Dios Padre algo más que un matemático, algo más que un futbolartista actuario,un performer de una revolución que se revierte en el tiempo. Por mirar hacia otro lado. Por no querer seguir como estamos en muchos sentidos.

Roman Polanski’s taste for young women.

Corruption.

Innocense over water.

Wanted.

What exactly would you like me to tell you.

People have spilled their artistic vision.

Their stories.

Their texts.

They have written.

Stories.

From scratch.

Shit didn’t exist.

Suddenly; exist.

So exist.

Be present.

Today.

Here.

At the NEW church.

Deglorified open spaces where ALLS is supended in dropplets in the air that we all breath; it’s called resilient air to breath. Wether we are alien or local from nine generations. Think of it again. Nine generation ago you are represented. What the fuck do you say it means comming from I come from?

Expose racism.

Expose macho repugnant biderectional némesis.

You see there; right there.

The NEW, and last, euroka moment.

A promise of selfresolution by agregating NEW scenarios on a field of the Tico Commons trainning center for social collective emergence to take place in the flow of self selient adaptive complex system Ticataluña.

There. That’s my call to action-value proposition.

And campaign.

A nine things in gobal humble representation of nine dimentions to the holy resolved reformative trance dance. Hands up, hands up, this has been musicalised and it toons out like this in presente of this connective ride, like Saint Jordi and The Cure connecting. There. That NEW god. A lesser underdog. A whole NEW deal. A great collaborative land of the society in this cleansing exersice to revisit being what we’ve been out here. In the futbolart field, and in the stop being that person within the system you are integrated to. We can’t scape that. We are that. Our solution has to cover ourselves. Helplessly. Undeservingly. Yet, reconstituent. We are going elsewhere.

Let’s leave tonight.

Let’s crown the reverse mechanism.

To let be.

To let be not.

It’s not a problem Hamlet, you are son of heteropatriarchy, who just died.

No problem.

Life is that cycle.

You live it through.

Like exiting it.

It’s a transit.

We are already in it.

Being flow of time-space.

We are slaves to the present.

To what we are.

To how we are making a difference.

How we behave today in the little family.

Whichever way we understand a NEW concept of family that’s starts with you.

It’s at the end a self-help-guide. It’s another pyramid. This time wholy. Not just holy. Circular, if you know what I mean. Humour and common non-macho common sense.

That’s not a minor thing.

Leaving that behind.

A lot of us don’t make the cut.

We are only boy.

A boy priviledge day.

So the boy remembers.

And then a day for wo.

And we men join.

We abdicate mandate of that last social contract.

Consider it done.

We are leaping out.

Out of glory and morals double standard deal plus guns and wars and banks and neoliberalism.

I studied in ITAM.

So let’s begin by saluting in the itamART gesture of community.

Dos circulos entre el beso de los índices con los pulgares. O las índices con las pulgares.

¿Por qué iban a ser hombres?

¿Por qué D10S padre es hombre?

Nunca nadie le dijo a Ratzinger en clase.

Por que los teólogos de hoy son conservadores. No verdadero jesuitas.

Hay que tomar partido.

Hay unas nueve maneras de ser en la vida.

Para al menos 99 campos.

Hay que aprender a ser y estar, to be, or not to be, en estas 99 altenativas de comportamiento, de clasificación social, de producto del dato que vas a generar en este sistema social en reversa. Vamos para atrás. No lo podrás evitar. Hay 99 libros a la venta en Sant Jordi. No es broma. Es una historia verdaderamente sin fin. Porque no quiero que pierdas el tiempo. No quiero que especues con que voy a tener un juicio de valor contra tí, hija, hije, hijo, hiju. No hay hiji. No se pasen. No se pasen con este viejo. Soy un exadicto al macho. Dejé de serlo. Se puede dar reversa a todo. Podemos dejar de ser. Y nos conviene. Nos conviente tener un espejo en la mano. Coño que tienes un movil. Jodido. Si dónde crees que vine a leer esto. Papá, ¿me escuchas? Te quiero. Siempre. Aquí. Eterno. Eternamente agradecido. El ser más bello del multiverso particular que me ha tocado intervenir con esta pequeña ópera prima que se revela de hoy en atrás, por ir justo en contra de toda esa bola de culeros que se van a seguir su camino a la chingada que tanto merecen como un gesto de respeto a la Malinche, pinche malcriado baboso; NO SEA MACHO.

No hace falta.

No es requisito.

Ni obligatorio.

Ni deseable.

9 pecados que ya no son.

Vamos a decidir en una dimensión superada superable itinerando de manera continua sin parar hacia el nuevo porvenir que estamos re-creando.

Démonos fe.

Creamos en algo.

Que podemos crear colectivamente.

Que podemos crear colaborativamente.

Para una única solución multiversal.

Y dejar que lo uno y lo múltiple por fin tengan un sitio.

Y que el mensaje de Dios Padre salga descrito como una novela caballerezca de las que habrían leído los batos, machos, pobres almas que arriesgaron su vida a un Allin de la época en la que no todo el mundo hacía caso a las expediciones que han zarpado por los siglos de los siglos entre las aguas de los barcos de Aquiles, Héctor, la chica de la historia escrita por un hombre, por muy poeta que sea, por muy humana historia de lo que somos desde entonces como comunidades rendidas a la retórica de la guerra como mecanismo de supervivencia ante la violencia del macho que nos ataca. Dejad los machos en el suelo. Y las armas de paso. El pacifismo les pide redención. Que no tengan que vivir con el mismisimo demonio que se entierra con Benedicto XVI como concilio vaticano NEW, una propuesta llevada a Francisco con un manuscrito de Golman diciendo que traemos un mensaje de Dios Padre y que ponemos ahora mismo en disposición de su Santidad para que sea el primero en enterarse del nuevo plan, capitán. Quiero a todos los hombres dispuestos a dar este paso. Y aquí me vas a tener que bancar. Voy a mandar a mi hijo, Golman. Él man lo hice nacer por el milagro que tuvo fe a darse entre el amor de Ito y Golman. Mis tatas. Así que no te saques de onda si mi hijo (así en minúcula no hay pedo) de pronto habla de sí mismo en tercera persona. O en voz mía. Lleva explícitamente mi mensaje. Se lo dicté. Lo puse en trance porque desde hace tiempo conectamos para practicar cómo hacer esta revolución lo más smooth que podríamos imaginar. Y se nos ocurrió esto. Activar a Golman. Y luego escribir los libros sagrados de NEW.

Y el resto de los libros.

Los no NEW related.

OFF NEW.

The NEW off.

We all made it here.

We are alive.

We are all here in this concert.

Singing a song I wrote.

I don’t remember the lyrics.

It happens to me all the time.

I’m keen on the feeling.

What it feels like to fly.

What it feels to flow.

What it means to follow through.

What it is we are doing.

And allowing it be.

A glowing feeling fulfilled.

A sense of belonging together.

All of us in harmony.

Like Yoko imagined.

Fuck heteropatriarchy.

This is my seppuku.

My tribute to Mishima.

Nens, toqueu el que sabeu.

Tribut a Mishima.

Al Liceu.

Com a concepte dual.

Dualitzat per una cultura mestiza emergent: la-el ticatalà.

Lael Ticatalà nació en NEWCAR la montaña madre del valle y de sus dos diosas emergentes poderosa trilogía energética de la reconstitución social de los seres que todos tenemos derecho y deber a editar en directo en el plano en el que desde nuestro rol durante el día y las noches, entre momentos de series, cine, futbolart, trabajo, piscina, tenis, barbacoas, webinars, happenings.

Los personajes de 99 libros.

Los dictados de Dios Padre.

La narrativa de D10S.

La contribución de Diego.

La contribución de Lio.

La contribución de Golman.

La contribución de Cryuff.

La contribución de Pelé.

La contribución de Mágico.

La contribución de Rafa.

La contribución de Edu.

La contribución de Muñeco.

La lista de los fenómenos de Fellito.

La imposición de Golman.

Subido en un escenario con una guitarra.

Estoy listo para eso.

Este es el momento.

This is my song.

This is NEW life.

The light of Father God himself.

This time I made sure my son wrote shit up.

Mind his cuzzing.

I can’t stop telling him how that makes him vulgar.

But the rest of you, cuzz away.

I couldn’t give much of a fuck.

You wankers don’t count. You’ve shipped out to the last boat in the Titanic. We are going back. Dance with the band.

This tequila please.

What’s the rush.

Play that song.

The devil song.

Entre NEWCAR i NEWCAD.

El NEW boig d’una ciutat en emergencia eterna.

Aquest és el flow.

És acte de fe.

De creure.

Creure-us.

Nos.

NALTROS.

NALTRES.

Això. Aquestes dues coses. Això sou vosaltres. Tots dos. Ja sabeu a qui em refereixo.

Esquerra-Dreta.

Blau i vermell.

Blancs i blaus, per fer-ho més dels valls just a 99 km, NEWGRA.

Uns i altres.

L’altres aquest.

Ja sabeu.

Sou aixì.

D’imperfectes.

Pecadors.

Treieu-vos la culpa de sobre.

No soc jo, ets tu.

Ho he pillat malament. I com això; així.

El gest de Déu Pare que il·lustra.

És clar que em podeu il·lustrar tant com vulgueu.

Em podeu fer bromes i crítiques.

Em poder cremar si ho considereu un acte de revolució significatiu per a la causa justament a les antípodes del que representem. No ja tant sols jo, si més no tots els que considerem que socialmente siguem capaços de treslladar amb un àmbit escrit i que s’entengui, sense floritures ni anades d’olla, només literatura i regles i models i sentits i acudits i tasques i desitjos i necessitats i valors i co-creacions i cançons i estimats i jocs i llocs i temps i llibretes i dibuixos i colorins i futbolart i música.

Un Déu nou. NEW.

Tot és nou.

El nou programa de la televisió pública ticatalana TV3x3

Soy tres veces la tele pública del 2022.

Sóla se está de puta mare.

Una historia de un ride en la tele de la ciudad. Machos ibéricos. Siendo machos. Mujeres directoras. Qué nos querrán explicar. No me extraña. La repugnancia del heteropatriarcado apesta.

Todo hiede.

De un lado hacia el otro.

Como podemos ser todos así: odiadores temerosos.

A mi.

Dios Padre.

Vigilante.

Y que el machismo no vale.

No para Ratzinger.

Sí para Francisco.

La transición de un credo.

La evolución del carisma.

La metaestructura de una nueva iglesia.

Construida encima de la misma santa sede.

Una nube descendió con un suplido de Dios Padre que viene con un manuscrito con unos cambios que se deben introducir en algún elemento prescindible de la alegoría dibujada en las paredes para tener en cuenta esta ampliación de la gracia eterna, la introducción del texto sagrado de reconsiliación con la inmediatez del placer de existir, en consonancia plena.

La propiedad de las personas.

La libertad que imponemos en los demás.

La comunicación abierta.

Los límites de lo normal.

Las relacions; más allá de las sexuales.

El texto eterno.

Dios Padre dixit.

El flow desde el cielo.

El rap de mi señor.

El seppuku.

Comentarios de lo que exponemos en la red.

Y recibir hate.

Y machismo.

Violencia.

Hola guapa con el dius.

El ataque del alfa.

¿Cómo gestionarlo?

No. Cómo no ser subnormal.

Él hombre macho idealizado es una pollardada.

Todo lo que le gusta. Todo de lo que habla. Toda esa ilusión de gustar. De follar. Cultura de follar. No puedes violar. Revisa lo que es violación. No lo hagas. No digas que no sabes. No digas que no te das cuenta. No digas que no. O sí. O ligando y hacerlo en un baño público. Cosas que pasan cuando vas cachondo perdido. Hay cosas que pasan en el calentón. Y a cada uno le pasa con 99% de probabilidad. Hablemos del 1% que no asiste a sentir-tener lo que el resto sienten-tienen.

El posibilismo de la mente.

Polanski el agua y las mujeres de sus guiones.

Polanski y su cine.

La de sus personajes.

La de las historias.

De cómo las grabó.

De cómo las dirigió.

De cómo se explica Polanski a Bertolucci.

Cine 99.

99 historias.

99 películas.

Ver y hacer.

Crear historias.

Grabarlas.

Encarrilarlas.

Trenes van y vienen.

Y nosotros nos movemos.

Nos trasladamos de dónde nacimos.

Y crecemos.

Y conocemos mundo.

Nos conocemos en la calle.

Y ahora nos conocemos en la red.

Con todo el mundo.

Con quién ahora compartimos una comunión.

El día a día.

Lo que se comparte en las redes sociales.

Los que leen.

Los que escriben.

Los que crean.

Los que consumen contenidos.

Los que operan las propuetas sociales y politicas.

Los que hacen la guerra.

Los que las sufren.

Los que se benefician.

Los que respiran.

Los que mueren.

Los que animan.

Los que temen.

Los amputan.

Los que diseñan la violencia.

Los que juegan.

Los que comulgan.

Los que dictan guerra y no paz.

D10S, nunca podría.

Sin embargo pasa.

Porque se creen merecedores a seguir con la sociopatía de las armas y la guerra.

La conmosión de crear más allá de nuestra capacidad de consumo.

Mercados sobrepasados.

La gran retrosesión de los mercados.

El campito a la suma y la multiplicación de los mercados emergentes emisores de la resiliencia eterna en 99 canales de surrealidad alternativa superada para el conjunto de seres dentro de un único ecosistema vivo NEW gaia.

Todo igual; todo NEW.

El problema de algunos poderosos y redactores de los sistemas predominantes y sus narrativas históricas, retóricas y emergentes. El poder de los mismos.

Cerremos filas.

Somos nosotros contra ellos.

Parece que eso no vamos a conseguir quitárnoslo de encima.

O nosotros contra ellas.

O ellas contra nosotras.

No es lo mismo.

Quién agrede primero marca la relación de la violencia.

Todos podemos entrar en círculos de violencia.

Lo importante es aprender a desescalar.

Bajarse del burro.

Bajarle de huevos.

Bajarle.

Baja.

No hay pecaso de recular.

Reculemos todes juntes.

Liberemos el culo.

Destensamiento de los esfínteres masculino abyectos.

La resistencia heteropatriarcal.

El oasis de los heteropatriarcas exitosos.

El canon de los tiempos heteropatriarcales.

La revisión de nuestra historia.

La circularidad del deseo de resiliencia.

La construcción regenerativa de círculos de retroalimentación colectiva.

La razón de ser de nuestra plataforma.

Todos tenemos una plataforma.

Nos lo explica Michele.

En su último libro.

Según parece te da unas herramientas para creer que puedes ser todo lo NEW américan que puedes ser en el contexto ampliado de la identidad.

Ciudadanos de NEW gaia, ja soc aquí.

Estuve dando vueltas.

Siempre podemos hacer esto hacia dentro.

Y conocernos mejor.

Y formar lo que queremos multiversar en el plano en el que nosotros ponemos el acento, el toque, la intención de lo que podemos afectar con nuestro quehacer. Más allá del trabajo. Más allá de las redes sociales. Piensa en por qué quieres conectar con quién estás queriendo conectar. En todos los sentidos. Cultiva las relaciones personales con la gente con la que intercambiarás ciudad, país, continente, planeta, tiempo-espacio, Internet, presente, pasado y futuro. Revertidos. Entre sí mismos. En un ir venir perpetuo. Trayectorias dentro de las vías de los transportes públicos de nuestra ciudad. Urbanidades acompasadas. Vías electricas. Movilidad sostenible. Desarollo sostenible. Emergencias auxiliare de la última transformación. La cátedra de asunción del cambio. El poeta futbolartista de los sistemas complejos sociales ejemplares en 99 dimensiones matriciales.

Apuntes de Álgebra Lineal.

Ejercicios mentales.

Betevé enseña desde hace años un formato de cámaras grabando espacios urbanos lineales temporales. Interacciones con el tiempo y el espacio. Muy cercano a mi formato de la tiranía del encuadre. Pero sin vehículo. A pie. Yo soy el vehículo. Puedeo ofrecer este formato a Betevé. Mis obras. Unas piezas. Una temporada. Para empezar a conocernos. Saber lo que tengo que hacer pasar salir ahí. Estar en la tele de tu ciudad. Tras reconstituirla. Renombrarla. Reacontecerla.

La película no se acaba hasta que uno recula hacia el final.

Porque las cosas tienen que acabar.

O acaban porque sí.

Porque llegan a su destinación.

Habremos hecho el camino.

Transitar la vida con consciencia de colectividad convocada a una reconfiguración estelar por la gracia de un D10S heteropatriarcal olmeca que decidió aparecerse como cabeza montada en un Quetzalcoatl del plumaje más glamouroso que se haya visto en la historia de la ópera.

Una ópera prima.

O 99.

Una intención de desbordar los tiempos.

Como aquellos mercados que creaban más oferta que demanda. Y forzaban la demanda. Como las guerras.

Un mercado que no acapare para sí los resultados de su progresión. Los que sumen más para el bienestar del procomún. Estos son los mercados interesantes a construir. Los que nos llevan a la harmonía de la gestión de los recursos escasos con los que debemos transitar hacia la tranformación de los servicios necesarios sostenibles que dan respuesta a las 9 necesidades no satisfechas más trabajadas colaborativamente en los últimos 99 días.

Y tapizar el tiempo de estos sprints de 99 días. Tres sprints al año.

Vos hacés lo que corresponde hacer con tu curro, y además ponés atención en la creación colectiva de un esfuerzo común co-creado.

¿Cuándo quedamos y para qué fin?

A qué nueve causas comunes me apunto.

¿Cuál es la lista común?

¿Cómo las trabajamos?

Vamos a romperla.

Nos vamos a salir de los márgenes.

Los renglones de Dios no están torcidos.

Ni madres.

Vamos a dejar de de usar hijueputa.

Como gesto de mi culpa, de mi culpa, y de mi gran culpa, de nutrirlos a todos de historias heteropatriarcales que acabaron con nuestra dualidad coalisionando con nuestro ímpetu explorador y manera euroasiática de devorar el tiempo y espacio que en Guayabo llevábamos siglos calibrando con el vaivén de las olas de nuestras dos costas, desde nuestra delgada cintura plena caribeña, hasta la multiversalidad de nuestras islas, y la dualidad de nuestro sur y nuestro norte. El Tico Commons se revela como doctrina de un concilio vaticano NEW dictado por el mismo Dios Padre, según testimonio de su hijo, Golman, que ha hecho lo mejor que ha podido redactando este blog con el suspiro de Dios Padre entre tímpano y tímpano de voz interior. D10S padre y yo nos comunicamos así, en caso de que usted siga siendo del grupo de las excepticas. Las excepticas y los excepticos los vamos a considerar, por motivo de un estudio al que estamos llevando lo sagrado a los ciéntifico por la única vía que los editores de los Journals científicos más pomposos en el mundo, con todos sus consejos de asesores y códigos de conducta, de governanza, de reglas establecidas, de incentivos y concursos, con un artículo presuntamente escrito por el mismísimo Dios Padre, a mano alzada.

La literatura de Golman es multiversal. No por eso menos sagrada. No por eso excenta del heteropatriarcado que habita, siendo omnipresente, en su concepción trifásica no humana, es decir, como Jesús mismo, y como Paloma. O fantasma. O Santo. O Blue Demon.

Azúl Limón.

Azúl Limón.

Azúl Limón.

¿Tú qué eres el hijo del Santo o qué?, preguntó la maestra. No sea irrespetuosa, maestra, es mi cabeza olmeca.

La vergüenza de la maestra.

Esbiaxos.

Viasland.

NEW bias.

Yo soy cabeza sagrada.

Mi comunión aterrizó históricamente en Guayabo.6

Sea Guayabo el sitio de la llegada de una supuesta intencionalidad exterior de los representes heteropatriarcales del Dios Padre olmeca, Golman.

Golman, padre e hijo.

Mi papá se llama Golman.

Yo me llamo Golman, servidor.

Mi papá me enseñó a presentarme con la máxima de las elocuencias.

Golman Elizondo, servidor.

Se plantea como un gesto de bondad. Un gesto de elegancia. Un gesto de esta en paz con el interlocutor, de tal manera que de entrada nos proponemos para servirle, así la otra persona indique de qué manera puede permitirme realizar este pequeño acto de servicio.

Ese es mi tata.

No hay ejemplo más grande.

Supera las enseñanzas que la biblia o todos los herederos de la Iglesia de Pedro y sus secuaces. Los varones de la Compañía de Jesús. La noción armada y heteropatriarcal de todas estas congregaciones. La putrefacta situación de nuestra teología. La sonrojante manera de entender que aquellas violaciones no eran pecado. ¿Qué parte todavía no os queda claro? Vamos a airear todas las puertas del Vaticano Francisco. Nueve días en los que correrá el aire. Y bajará el espíritu santo y depositará sobre todos los presentes un unguento sagrado de caracter ecuménico para aclarar con aquello de la jefatura que representarons Elizabeth y Benedicto XVI, como para venir a dar un discurso y utilizarlo para proponer un cambio de fe que le de la vuelta por completo a lo que hasta ahora nos habíamos contruido con las historias que tenemos de la ciudad de los Papas y los recuerdos en el tiempo entre el años 2022 en el que el segundo hijo de Dios Padre, un servidor, Golman, recapitula la transformación social que su padre le ha enviado directamente a exponer en una serie de escritos que se encuentran en parábolas modernas de una longitud lineal en forma de doble helix. Se trata de unas parábolas paralelas de lo que consideramos ahora sagrado, y lo planteamos en un plano de unas cuantas dimensiones por arriba, para llegara a acelerar el potencial necesario de la reconfiguración de los acuerdos sociales repecto al plan común superior al que podemos todos asistir a co-crear a partir de las 99 líneas de actuación para poner en marcha sobre las 9 necesidades insatisfechas más globales y contundentes para el colectivo de humanos presentes en este último intento de resiliencia holística para aclarar los deseos comunes que nos van a mover hacia las articulación de objetivos comunes a enmarcar en el porvenir futuro de nuestra acción innovadora permeable a la participación proactiva de los múltiples stakeholders que conforman la viña del Señor Nuestro Dios del Cielo y de la Tierra, de todo lo visible y lo invisible, en el que creo ahora más que nunca, tras leer por completo y haber entendido al 99% la voluntad inequivoca de nuestra misión común de encontrar la emergencia colectiva plena en un espacio-temporal atrapado en un loop sagrado de multiversales dimensiones.

Dios Padre no necesita ser conciso. Ni siquiera estar en lo cierto. Necesita crear. Y las intepretaciones de los más o los menos vendrán como resultado de los investigadores de la doctrina NEW que Él mismo se encargó de llevar a la Santa Sede con la intermediación divina del padre Chunuk. Por su cercanía con Quetzacoatl, Huitzilopotchtli, Tlahuac, Rayenari, Moctezuma, Chac-mol, Mole, Sacer y San Pablo&San Pedro.

Francisco recibió a Chunuk.

Antes pasó por 9 filtros.

El plan venía con croquis que el Propio Dios Padre dibujó.

Golman enseño cómo quedó dibujado por la misma mano de D10S que intervino en el 86.

Peter Shilton, I’m sorry.

The King had an opinion about it.

An expressed it in close circles.

This still has an influence.

Perhaps we should consider the weights.

The weights of influence.

Listen to lesser voices.

Voices from places we normally don’t listen to.

Like caribeans.

Like Tico Commoners.

I could win with the same campaign an election in NEWLON, NEWPAR, NEWCAR, NEWDF, NEWMAD, NEWBER, NEWSTO, NEWLA, NEWNY.

I’m bigger tha Ye.

Through my wire spits out these words to be sung.

I’ve learned from what the Negro-negro and the negro-white have undergone. I’m brown. Respect.

I’m brown-yellow-white.

I’m just missing black.

I’m here in peace and harmony.

I’m just here in NEWMAN.

The place where I was reborn.

I left before.

I’ve been here before.

Where have you all been?

I’ve been writting here.

This one last song.

This time reversed.

This gentle reiteration.

A humble hum.

A beat to be.

A beat to beat.

You take it slow.

I’ve been informed.

I’ve seen the path.

And joined the pack.

But now there’s no macho in me.

I left it behind.

And so should you.

I speak to you, oh alfa bros. Stay low. No shame. Evolve. It’s no harm no want to express your sexual feeling in a way in which you don’t asault another human being. Especially not kids. Nor women. Now, men, no problem. Do not worry to love a man. Apply the same restrictive rule to respect other peoples body. And their intimacy. And you being welcome. Better ask. It doesn’t kill the momento. Love yourself first. Respect your temple. Inhabit in the continuos glory. The joy we share. The joy we congregate. The aggragate of our common will. This brand NEW state. It’s a place that shows up in your brain. It’s the NEW word. The final sense. The altogether space-time.

ALLS

King’s Cup Golman

VOTE KCG

I’m ready for this.

I’m a futbolartist.

El nou d’un poble nou.

D’aquí. Nou. Vingut. I ara preparat per sortir. Ensortir-me. Ensortir-nos.

This is my preesentation video.

Golman vuelve a jugar

I’m ready to lift up!

Let’s go.

ALLS

IRL people

I just learned a few concepts I didn’t know

Sometimes you are out of touch. Then, others, things have moved beyond from where you once left them. And it has gone a long way.

I tend to keep myself informed, but also away from the shift of marketing-based movements. There is a free gliding worlds that moves to where they are told to. I’m not up for that. In fact I want to keep myself serene in the outlines of the system, so that I can mantaain a perpective.

But then marketing has a meta value: it’s part of the way in which you, your idea, your insitution, your vision, your strategy, your service, your product, your CTA, gets to the desired land: the target.

Information complete.

Effect: done.

Something works there. Something that is not necessarily just consumerism. Although, that’s what seems to be moving the world. But, you know better than that. That’s not it. Not really IT. And you keep searching for meaning and purpose.

IRL means in real life. Huh. I’ll start seeing that more often now.

And the other concept I ran with today, that I hadn’t heard off is DOOH, which for a moment I just thought it was a Homer thing…

But it turns out it means this other thing:

DOOH came as a surprise. As one of those things that suddenly pops up. You are expected to know. They it’s there with all the other stuff you «know». You know you should know. They sound like the same old story, only organized better. It know makes sense… but wait… dooh?

Marketing is a thing. I’ve been learning the marketing and marketeers way for quite some time. And I am not impressed nor have I set up my funnel. They say you are in someones funnels or they are in yours. And I still can get my hands on comming up with mine. There is somethig there. Something that is not letting me go through the rabbit hole. And I’m here stuck. On this other marketing funnel. I ressist to fall into the trap. And I don’t want to be a hunter with my own trap. So I freeze.

That has got to change.

I’m setting up my funnel.

Before the year ends.

It’s 29/12/2022.

Talk about rushing the last minutes of a year.

I’m a sprinter.

Here I come.

ALLS

Papá, ¿qué pasa después de que morimos?

La pregunta de una hija de diez años antes de ir a dormir

Mi hija, Vera, me preguntó si me podía hacer una pregunta. Se había acercado a mi para tomarme del brazo, como buscando que fuéramos juntos. Como queriendo estar presente. Como necesitada de uno de esos gestos de cariño que normalmente busco yo darle, y no ella recibir.

La vida a veces nos da lo que necesitamos, y a veces, no es exactamente así. Me pareció un pequeño regalo, y luego de unos primero pasos, me lanzó la pregunta: ¿qué pasa después de que morimos?

Dejamos de sufrir, le dije.

Ella se subió a su litera y se acomodó para recostarse, sin quedar muy satisfecha por mi respuesta. Mientras tanto cerré la persiana mientras volvía a intentar mejorar la respuesta para satisfacer la inquietud que en ese momento se había apoderado de cada célula viva en la habitación.

¿Qué pasa cuando nos morimos?

Es una buena pregunta. Y quizás la respuesta que podamos darle a tan buena pregunta no sea lo importante. Lo importante es acomodar todo el conocimiento sensible que durante siglos hemos dado a esa respuesta. Los humanos tenemos eso: morimos. Es lo más democrático de nuestra existencia. El único hecho que compartimos, más allá de lo demás. Pero en este caso existen diferentes perspectivas de afirmarnos ante la situación en sí que la muerte plantea. ¿Y ahora?

¿Qué sentido tiene vivir?

Vera elaboró un pensamiento complejo en el que dibujó lo futil de la existencia si todo lo que conocemos dejará de existir, en un momento dado. Es una sensación que cuando uno habita por primera vez, el desasosiego planea sobre el infinito. No es esa dimensión de lo que está más allá de nuestra experiencia sensible lo que alguna vez soñamos cuando pensábamos en las posibilidades de lo infinito. No morir sería una forma más de lo infinito. No es nuestro caso.

La humanidad tiene más bien una connotación finita. Nuestro tiempo está marcado por nuestra propia experiencia, por lo que hacemos de nuestro legado, por lo que construimos para dejar aquí, más allá de que un día, cualquiera, ya no estemos.

No le expliqué a Vera que la muerte es uno de mis temas favoritos. Debería ser un tema crucial para que todos dedicaramos tiempo a su persecusión. La muerte es el motor de la vitalidad. El jing y el jang. La muerte es la vida. Es la gran dualidad por la que asumimos que las cosas existen más allá de las implicaciones más simples que se mantienen suspendidas en el aire que respiramos. La ligereza de vivir sabiendo que la espada de Damocles cuelga sobre nuestro cuello. La muerte, nuestra única compañera, no nos dejes olvidarte.

Hablamos de lo que uno alcanza al morir. Un nivel superior de energía. Un espacio de luz que se proyecta sobre la existencia más allá de lo que conocemos en esta dimensión menor en la que estamos. Nuestro tránsito hacia otra dimensión. Esa es la experiencia vital que debemos experimentar en vida. Quizás unas cuantas veces. Pongamos nueve veces. Porque un día, en una de esas transiciones, nos vamos a ir. Del todo. Y desde ese momento, viviremos en un ciclo distinto. En otra forma energética.

Quizás era un buen momento para hablar de la energía. De cómo no se crea, sino tan sólo se transforma. Por hablar de algo más. Por formular las metáforas necesarias para que nosotros sigamos nuestro camino. Pero atentos a no perder el tiempo. En eso sí insistí: el regalo es estar aquí, vivos. Ese es el milagro. Y ahora es el momento. Hay veces en los que seremos conscientes de nuestra insignificacia, y eso nos hará sentirnos ligeros y volátiles. En esa situación seremos algo así como una bacteria. Transitaremos en un multiverso determinado en el que nuestra vida transcurrirá en un suspiro. Y nos habremos convertido en polvo. O en un organismo transformador. En una mutación. Buscándose la vida.

Le hablé de la importancia de momentos como este. De pensar en esto. No siempre la vida es optimismo y fuga. Al revés. Estos momentos generalmente constituyen un momento de esos que crean una isla que conforma una de estas transformaciones que ahora tú misma estás reconsiderando. Se trata de un momento importante en tu evolución neuronal. Tu mente se reinicia. Esta vez con la configuración preparada para lo que vendrá en esta siguiente fase de la vida. Es lo que vive Railey en Inside Out. Y también te pasa a tí.

Una de esas bolas que formarán parte de tu memoria estimulante se guardará en un sitio en el que la consola de la NEW vera llevará incorporada en la última versión. Este es nuestro templo. Y nuestra mente debe servirnos para alimentar lo que será nuestro camino, nuestro proyecto, nuestra proyección.

Tenemos una historia que contar. Un relato vital único e irrepetible. La vida es esto, querida. Reflexiones complejas que nos acompañan en momentos de alegrías y pesares. Angustias, enojos y asco. Pese a todo, nuestros sentimientos se conjuran para que cada uno lleve por dentro una procesión que nos acompaña con cada pálpito de nuestro corazón. Con cada conexión neuronal que irriga un camino determinado hacia alguna parte. Quizás una idea. Quizás un poema. Quizás una ilusión. Mientras tanto pensamos. O actuamos. Ejercemos un proceso introspectivo para proponernos hacer algo. Salir de este maldito lugar. Atrevernos a aquello que realmente perseguimos. Estar ahí, en donde queremos estar.

Querida, es aquí en donde estoy. De ahí que escribir sea algo más que una herramienta. Es también la única salida mediante la cuál puedes crear algo más allá de lo que te carcome. Lo harás con la certeza de que aquí tendríamos que abordar un tejido más sublime que trace una ilusión. La posibilidad de otras vidas. La trascendencia de otros seres, en otros tiempos, otras dimensiones, que no son exactamente estas en las que transitamos ahora, sin darnos cuenta.

Lo que has preguntado esta noche, de este día tan especial, es la consecuencia de tu espíritu que se ha topado con su porvenir. La muerte no es ninguna quimera. Ni una maldición. Es una oportuna compañera de viaje que nos marca el destino con un único objetivo; vive tu vida como quieras vivirla. No te quedes en la superficie de las cosas. Aborda lo que te apasiona y busca los caminos que te permitan desbordar los límites por allá por donde tu pulsión te permita reconfigurar los límites trazados para que puedas entender en contexto de lo que hasta hoy existe. No es esa la dimensión máxima a la que puedas aspirar. Mueve montañas. Sueña en esas otras dimensiones. Transita por cada una de ellas. Construye los códices de un multiverso único e irrepetible. Usa tus demonios para transitar con ellos por los temores que te sofoquen la ansiedad que produzca tu verdad. Trasciende a los oscuros sitios en los que la luz no necesita penetrar para darte una señar de escapatoria. Vivimos entre esos dos polos. Y de un lado al otro. No los quieras ocultar. Ni siquiera negar. No reniegues de lo que es, de lo que hay, de este tiempo que nos ha tocado.

¿Te acuerdas de la bisabuela de tu madre?

No lo se. Pregúntaselo a mi madre. Le contesté a Vera. Por saber quién fue aquella persona. Por saber recuperar la memoria de quién fue. Y lo que hizo para que hoy estemos hoy aquí. Ella y yo. Y mi madre. Y la suya. En su recuerdo. En el mio. En el de todos los que quisimos a mi abuela. Escribe esto y conviértelo en literatura. Trasnciende a tu reflexión. Crea con ello. Es entonces cuando encontrarás los textos más sinceros. Esos momentos son los que te sirven para revertir el día. El tiempo se difumina entre las sombras. Respiro.

Vera se quedó dormida. Produndamente. Ya no preguntó nada. Seguí hablándole. Del privilegio de estar vivos. De la suerte de estar aquí. Con ella. Los dos. En estas mismas circunstancias. Pensando sobre la existencia y nuestra insignificancia. Un día leerás este recuerdo. No será el tuyo. Será el que contruí aquél día en el que una bola dorada se guardó, según tus propias coordenadas, en un sitio preciso de tu memoria. Un día tomarás prestada esa bola y la revisitarás. No es un tema que se cierre con una única pregunta. Con un pequeño río de lágrimas. Habrá libros enteros que deborarás porque expresan situaciones que te harán repensar lo que creías. Y otros que complementarán tu cosmovisión. Lecturas que conformarán quién eres. Más allá de lo que te expliquen. Más allá de lo que te cuenten tus padres, tus amigos, las religiones que estudies.

El espacio de la religión es un sitio de acogida para este tipo de preguntas. Pero no es una ciencia exacta. Se trata de un ejercicio de fe. De creer. De creer más allá de nuestra comprensión. Es un tema que está estructurado de varias formas, algunas más oficiales que otras, que a su vez generan códigos de convivencia. Maneras de vivir la vida. Y seguimos buscando los mecanismos para vivir de una manera cordial en sintonía. Con un transitar alerta, adaptativo y holístico. Como si nuestro credo fuera la bondad, la compasión, la empatía.

Es esta mi fe. Esta es la fe de mi iglesia. Que a su vez pertenece a otro reino. A un reino nuevo. Un reino que redefine el tiempo y el espacio. De manera circular. En un eterno retorno retorno. Todos somos uno. Y hay un gran organismo que palpita con nuestro aleteo. La paradoja de vivir. La existencia sublime. El regalo de un nuevo Dios. Uno mismo (con)sagrado.

Yo creo que hay un lugar en el presente que nos transporta al lugar primordial del límite de nuestra experiencia más sublime: ALLS. Esta dimensión existe aquí, ahora, y por los siglos de los siglos, en un plano continuo. Hacia delante y hacia atrás. Como la vida misma. Como la reflexión de mi tatarabuela.

ALLS

Todo sigue su curso

Estar en la red tiene sus procesos administrativos

Hoy pensé que quedaría desconectado de la red. Este blog sólo existe para tener una constancia efímera de lo que pasa en mi cabeza. Por seguir el hilo de lo que quiero transmitir. ¿A quién? A nadie. A todos. A mi.

No se trata de un sitio que haya querido exponer. Ni de pensamientos que quieran llegar a algún sitio en particular. Se trata de un espacio, más bien un refugio, en el que escapo, a veces, para conformar un discurso que brota por de forma autónoma.

No tengo la certeza de que eso (esto) tenga ninguna utilidad. Pero en realidad no todo debe serlo. Pero a fin de cuentas uno tiene la necesidad de escribir. Por el hecho en sí. Y esto, para mi, es suficiente. Y necesario.

Hoy leí que se había caducado mi dominio. De pronto me vi fuera. Y sentí un vacío terrible. No es la primera vez. Alguna vez incluso pasó demasiado tiempo. Como cuando no pagas una cuota anual, y mes a mes te pilla el toro. Eso ya lo viví. Y también el vacío aquél. Este. El que acaba de desvanecerse.

Hoy, ahora, no tenía planeado escribir. Llevo dos días, o más, sin hacerlo. Tenía una especie de congestión. De incapacidad para hacerlo. Y al mismo tiempo, se cerró un ciclo sagrado. Un momento de creación que se conjuró para que sucediera así. Como si los astros se alinearan. Y aquí, eso sagrado y esto mundano, se fusionaron en un espacio-tiempo de catarsis. Morir. Sufrir. Perecer. Desaparecer.

Y de pronto volví.

Eterno retorno.

ALLS

Escribir sin más

Dar un espacio a lo que venga

Uno está presente cuando escribe.

Ausente de todo lo demás.

Una responsabilidad con la escritura misma.

Como vehículo.

Como cosa-en-sí.

Como terapia para olvidar.

O para estar no-tan-mal.

O para crear.

Es el fruto de un impulso.

No sé lo que es.

Pero algo, sin duda, es.

Y aquí estoy.

Escribiendo otra vez.

Por pasar el tiempo.

Por darle un rato a ella.

Por vernos las caras.

Por sentir que algo se mueve.

Porque la vida es esto.

Y esto, a su vez, la vida.

Y todo lo demás.

Todo lo que esto no es.

Todo lo que dejo de hacer.

Y debo hacer.

Estar on ella.

Y dedicarles mi tiempo.

Mi atención.

En vez de estar aquí.

En vez de estar dormido.

En vez de estar obsesionado conmigo mismo.

Déjalo ya.

Acaba esto.

Debes trascender.

Entrar en otro ciclo.

Darle a ellas este tiempo.

Hacer del mundo feminista el status quo.

Y revertir el tiempo perdido.

Porque nunca es tarde.

O siempre lo es.

Vale la pena salir.

El día está ahí.

Lo hemos conseguido.

Hemos despertado.

Ahora a estar presentes.

A ser conscientes.

A dejar de pensar en mi.

Este egoismo que nos consume.

Este ego que se ensancha.

Esta ausencia de razón.

Ser por ser.

Hacer por ser.

Pienso así.

Esto no es.

Pero igual, helo aquí.

ALLS

Dos mares nos separan

Yo Marruecos; tu España.

Cuando México juega en Estados Unidos el estadio se llena de mexicanos. Es la migración. Irse al otro lado.

Marruecos y España juegan hoy.

No hay favoritos.

Uno tiene la historia.

Los otros la ilusión.

La pasión de romper esquemas.

La idea de que son once contra once.

La preparación de un torneo corto.

Lo que avanza la desigualdad dentro del marco de unas reglas.

Lo que África representa.

Lo que Europa, a través de España, complementa.

España y Marruecos son vecinos.

Hay vecinos de Marruecos en España.

Hay ciudades enteras de convivencia.

La raíz común de una historia de siglos.

La existencia también de un fantasma.

De un abismo que nos divide.

De pateras y bellotas.

De persecusiones y contrabando.

De petas y porros.

Somos nosotros Estados Unidos.

Y ellos México.

¿Y ellas?

¿Y ellas qué?

Dos feminismos.

Un mismo macho.

Ibérico o marroquí.

Dos monedas de un mismo lado.

El hombre que oprime por tradición.

Por la moral de nuestros amos.

Por lo que sostiene la inercia de nuestra fantasía.

Porque estamos lejos de entendernos.

De amarnos como hermanos.

De asumir que las reglas de nuestros señoros están al borde del abismo.

Lo siento mucho; no volverá a ocurrir.

Pido perdón a tantos reyes.

A todos los ofendidos de este lado.

Lo que aquí y allá hay es un pantomima que acompaña nuestro esfuerzo.

Por ser aquello que debemos ser.

Por hacer ver que nos queremos.

Por tratarnos con el desprecio de nuestro parecer.

Por habitar con vos a vuestro lado.

No estamos libres de pecados.

La pierdas vuelan por doquier.

Estamos tristes y cansados.

Esto tan sólo es un partido.

Esto tan sólo es el calvario.

No pretendo otra cosa que no ser.

Aquello que me tiene desarraigado.

Queriedo aquello y esto a la vez.

Encontrar en el otro lado del mar.

Aquello que aquí no hallo.

Me bloqué y no supe huir.

Volví y salí un malnacido.

He metido la cabeza bajo el agua.

Hoy el vuelto a renacer.

Perdón si el resultado no gusta.

Esto va a perecer.

Este es el final.

Ya no hay vuelta atrás.

Me voy.

Me fui.

Perdí.

ALLS

Una violencia habita en mi

Dejo que salga y salgo yo tras ella

Fui así.

Me crié.

Lo viví.

Me vacié.

No supe hacer otra cosa.

Seguir.

Tuve claro.

Tuve dudas.

Tuve caídas.

La misma piedra.

El precipicio.

Mi aventura.

Caída libre.

Nunca lo entendí.

Esa obsesión.

Desaparecer.

Volver.

Tener un alce dentro.

Crecer más allá de mis límites.

Fundirme en la noción.

Por un gesto consagrado.

Por los ritos del viejos.

De las personas sagradas.

De los mitos de otro pueblos.

De la transición hacia una comunión.

De lo fuerte que es creer.

Y saber que no ha sido.

Que lo que pasa aquí es la vida.

Y lo que uno viene a hacer: vivirla.

Que ya no hay más perspectivas.

Que las cartas están tiradas.

Que todo ciclo vuelve al origen.

Y el origen se desvela desgarrador.

A cada vuelta.

A cada giro.

A cada ilusión.

Uno tiende al sitio mismo.

A dolor original.

Al pecado retorcido.

Al sitio que nos entume.

Que nos deja sin aliento.

Haciendo aquello que atraviesa.

El gesto que la espada de Pablo simboliza.

La llave de una puerta que nos abre Pedro.

El cielo inerte de una magia.

Que redime ante todo tu ilusión.

No importa ahora que me creas.

Ni siquiera que comulgues.

Somos de polos opuestas en esta cuestión.

Némesis que se definen.

Desde dos polos en los que la razón no acompaña a nadie.

Es tan sólo una distribución.

Una arbitraria elección.

Vos allá; yo acá.

Lo que que piensen los demás no importa.

Cada quién toma partido.

No se trata de una competencia.

Sino de la alternancia entre dos zumbidos.

No hay manera de salir.

Lo intenté antes y no sirve.

Ya es muy tarde.

Habrá que vivir.

Con nuestras cruces a cuesta.

Para subir a la montaña.

A crucificar al Dios venido.

Tras un tiempo que separa las dos crucificciones.

La suya y la mía.

La tuya y la mía.

Somos un gesto eterno que se revuelve entre dos mares.

Dos mundos que nunca se encontraron.

Mestizaje de una emigración que retorna eternamente.

Con un gesto y comunión que desmontan el presente.

Para irse en dos direcciones opuestas.

Delante; atrás.

Pasado; futuro.

Derecha; iquierda.

Marruecos; España.

NEW barcino; Tico Commons.

Silencio; ALLS.

No tengo movil ni reloj

Apenas aguanto el tipo ante mi sacrílega contradicción

Soy un alma en pena.

Merezco mi castigo.

Soy un gesto egoista que corrompe.

Un lleig d’ú.

Soy lo peor sin darme cuenta.

Se lo que pasará.

El tren viene en la otra dirección.

No hay punto medio.

Se aproxima el final.

Un día va y vuelves a casa.

No se sabe muy bien qué hiciste.

Ni por qué te fuiste.

Fue todo una ilusión.

Una trampa del destino.

Entendernos fue lo de menos.

Nuestros argumentos no comulgan.

El que se va al infierno es uno.

No las contradicciones de nuestra existencia.

Tengo que caminar.

A cada paso una mierda.

Terreno minado por mi mismo.

Conmigo; sin mi.

Estoy sólo.

Te dejé sola.

Es mi culpa.

Yo también lo estaba.

Me abandoné.

Me construí.

Fui en otro sitio otro que no era aquél.

Aquél que conociste.

Aquél que quisiste.

Aquél que un día fui.

Me quedé sin mi.

Y tu también.

Nos dolió a los dos.

Pero aún estoy aquí.

No he ido a ningún sitio.

Pese haber desaparecido.

Un día no estaré en presencia.

Pero todo lo demás quedará intacto.

Mi presencia infinita.

El querer ser.

El otro.

Yo dejé de ser quien fui.

Fue tan sólo un ilusión.

Querer ser aquello.

Lo comprendí.

Me burlé de mi mismo.

Y yo mismo me hundí.

Un día quise sacar la cabeza.

Y no pude resurgir.

Me auyenté los ánimos.

Nadie más siguió.

Y vos te cansaste de resistir.

De aguantar.

De sostener los cielos.

Vos sos así.

No sos vos.

Soy yo.

Me fui.

Volví.

Tranformado.

Soy otro ser.

El que un día fui me dio un recado.

Te banco a vos.

Vos sos mi otro.

El primero de todos.

Mi otra.

La primera.

La única.

La utopía.

Bancame a mí.

Sacame a jugar.

La vamos a romper.

Esta es nuestra llamada.

El acto; éste.

Yo; aquél.

Vos; la que querrás ser.

Te banco a vos.

Yo estuve aquí.

Lo vi y viví.

Lo se.

Lo entiendo.

Soy culpable.

Soy culpable.

Soy culpable.

Mi grandísima culpa.

Mea culpa.

No se dice igual en italiano que en español.

Nuestras lenguas atrofiadas.

Las palabras que no salen.

El recurso de un juicio justo.

Vos sos la jueza.

Yo el juzgado.

No tengo perdón.

Sino que baje Dios y lo vea.

Y nos vamos todos a un resurgimiento.

Como fue en su día.

Como en otros tiempos.

Como en otro nivel.

Como aquella vez.

Ayer pensé en recuperarte.

Y no vi camino posible.

Todo está perdido.

Ya no hay nada más que hacer.

Vivir con el vacio.

Saber que lindo que un día fue.

Recordar la presencia cabal de nuestra construcción.

La profundidad de los cimientos.

El canto alagre del Quetzal.

Que sólo observa.

Mientras medita que decir.

La Quetzala le espera.

Sabe que es una farsa.

Que su galantería no es suficiente.

Que todo es una ilusión.

Que no esta tan mal estar sola.

Sin el pérfido aliento de un cretino.

Yo fui aquél que hizo daño.

Sin saber qué tanto cae el vacío.

No hay perdón posible para un egoista.

Vivo inmerso en una cátedra de caídas.

Un teatro de uno mismo.

Un ensimismado ego recurrente.

Un teatrillo sin director.

Un actor desbocado al fracaso.

La máxima ilusión.

Resurgir de un fondo pegajoso.

La inercia de una vida.

Lo insípido del mar.

La inestable compañía.

La épica de estar.

El corrido de una fuga.

La transición al más allá.

Las palabras que no riman.

Estar con vos aquí así.

Nos vemos miedos en los ojos.

Yo sé exactamente tus temores.

Conozco las líneas de tu vida.

He seguido la mano que te guía.

No estás sola.

Estoy aqui.

Nunca me ido.

No es fácil el camino.

Ni la ilusión ni el destino.

A veces es justo así como termina.

Un poema de ilusión y resurección.

Un camino de vuelta hacia tus brazos.

La aceptación sincera de un perdón.

No tengo crédito en mi cuenta.

Hace tiempo que ya nadie me escucha.

Vi pasar un gato en la bajada.

Debe ser el único que queda.

Ya no hay pueblo ni personas.

Es un la otra isla que te mira.

La isla de Colón.

Desde su pecaminoso pasado.

El estado de un ecosistema.

La resiliencia de un pesar.

La contienda que termina.

Sin importar ni más ni menos.

El resultado vacuo de ganar.

Lo que importa es perecer en cada gesto.

Dejarse el cuerpo en la intención.

No hacer daño por pretexto.

Construir una ilusión.

Vos y yo tenemos una.

Y haremos de esta la misión.

Somos una barca que zarpó.

Nuestro continente nos es ajeno.

No así una ilusión.

Esta, aquí, presente.

Esto que tenemos entre tu y yo.

Ese espacio que se siente.

Aún más al estar ausente.

Al saberte lejana.

Con cierta razón.

No comulgo con tus dioses.

No son los mismos que los mios.

Tenemos márgenes de mejora.

Taras en el diseño.

Ligeras obsesiones.

Nos ha marcado nuestro destino.

Las historias familiares.

La ausencia.

La soledad.

Estar tan lejos.

Del otro lado.

Desde aquí se ve Mallorca.

Lo sé no es Mao.

Pero algo es.

En esta isla habitamos los dos.

Gracias a vos estoy aquí.

Un día pensé en nuestra vida.

En lo que de aquí resurgiría.

Muchos amaneceres.

Muchas noches en vigilia.

Ha sido así.

Imperfecta e insegura.

Con fantasmas por doquier.

La creación de un vínculo singular.

Lo que es estancia compartida.

Escucharte me conmueve.

Quiero que seamos compañía.

A pesar de mis desmanes.

Quizás una cuña en la puerta.

Para detener el viento que nos arremete.

Que soportamos tempestad.

Que nos aprieta la pasión.

Y tambié la comunión.

Los dioses están aquí presentes.

Entre vos y yo hay un mar que nos distingue.

Vos sos de aquí.

Yo soy de aquellos.

No está ni bien ni mal.

Somos arenas de mares alternos.

De olas que van y vienen a recostarse con nosotros.

En un momento ínitmo de querer estar aquí.

Por muy efímero que sea.

Por muy vulgar que resulte la repetición.

El gesto aquel de la espuma que filtra entre grano y grano.

La arena que respira como tus pulmones jalán aire.

Respira un gesto de comunión.

Toma aire.

Este es tu día.

No estás sóla.

Este es tu día.

Ayer fui tempestad.

Hoy, esto es tu ira.

No queda nada de aquello que me perturbó.

Persisto atento por si recaes.

No veo posible salida.

Esto atrapado en un bucle interior.

La falsa salida está vacía.

No había nada ahí.

Ni yo tampoco fui.

Fue teté, lo juro.

Yo pasaba por ahí.

Me sedujo con un aire que gira.

En creer y pensar de lo que un día fue.

No es un comercio que vacila.

No es tan sólo una obsesión.

Es un giro de guion.

Justo a punto de acabar.

Por ya esto es el final.

En el que una ilusión termina.

Se hace con nosotros.

Perturba la pasión.

Avoca a dejarlo todo.

A empezar de nuevo.

Con dolor.

Partir.

Ya nunca más volver.

Y vivir de la memoria.

De lo que un día fue.

De lo que nunca fuimos.

De lo que quisimos.

De la atención de mis desmanes.

De las serpienes enterradas.

Del pálpitos álgidos trastocados.

De la estética y la dicción.

De poemas encontrados.

En palabras nunca dichas.

En libros en libretas.

En libretas publicadas.

En la máxima ilusión.

Que este otro sitio está habitado.

Y que hay seres que transitan.

Que entre vos y yo tan sólo hay un abismo.

Un gesto imposible de abatir.

Un abrazo templado que se siente.

Como cuando nos fundimos en un gesto.

Como queriendo entender eso.

Como estar en la misma onda.

Y respirarte cerca de deseo.

Y sentir, confirmar, el sentido de tu voz.

Afirmar que sí es sí.

Que este es el momento.

Que esta es la ilusión.

Que transmitimos en directo.

Lo que nuestro amor es aquí contigo.

Conmigo.

Uno.

Una.

Vos.

Yo.

¿Qué?

¿Y si Marruecos gana a España?

Qué más da.

Te quiero.

Me voy.

ALLS