Star Wars como idea. El tiempo previo a crear un multiverso creativo pleno. Que llegue a la gloria. Numéricamente hablando. En los nueve sentidos NEW que se le podría asignar al tiempo.
Ir más allá (con acento de Messi) es lo que hay hay que hacer.
No podemos hacerlo haciendo lo mismo.
Eso lo habréis oido en las incontables formaciones de escuelas de negocios explicándote cómo triunfar en el mercado actual. Ellos lo son: triunfadores.
La vida persiste gracias a ellos. Hacen crecer los mercados. La están petando. Una parte importante de la sociedad. Viven bien. No les ascedia el porvenir. Ni el mañana. Ni siquiera el hoy. Van tirando. La vida. La vida va tirando.
Y tienen problemas.
Y demencias.
Enfermedades mentales.
Tienen bloqueos.
Dudas existenciales.
¿Qué coño hacemos aquí?
Eso es muy liberador.
Saber que TODO el mundo lo vive.
El elemento común.
¿Qué coño nos une?
Con ese otro 99%.
Somos el 1%.
Y ya está bien.
Si nuestro éxito revierte en los 99%.
Cascade social benefit fund.
It’s got to rain back.
Other wise the watter cycle is fucked up.
Our balance will rise when we raise ourselves to our holiest committment. To not be.
When you hear Hamlet saying the ultimate doubt you are compelled to be. Just because not to be has a negative flow. But that’s a bias. A cognitive bias. To not be. Not exist. To be there without being.
It’s both accelerating and pausing. It’s a place where you don’t feel confortable. Either way, we die.
Pensar. Reflexionar. Tener tiempo para no estar ocupado en la vorágine del día a día.
El día a día funciona. Ha sido así siempre. Es lo que nos sacaba de las cuevas para salir a cazar.
Nos imaginamos a nuestros antepasados con un poco de displicencia.
¿Qué quiere decir displicencia?
A veces hay que tirarse a la piscina.
Usar una palabra que no estás seguro que sea este el sentido establecido por la academia rectora.
La academia existe.
También la uni.
Y mérito.
Y los privelegios.
Y el clasismo.
Y el racismo.
Y el heteropatriarcado.
Y el Hijo de Dios en la Tierra.
¿Quién eres tú para dudarlo?
Fin de la lectura.
Es tirar la bola hacia delante.
Yo me encargo de convertir esas bolas en goles.
Es mi especialidad.
Lo convertí en un arte.
En mi arte particular.
Mi manera más noble de ver-vivir la vida.
Es todo esto que se encuentra ahora en una narrativa autobiográfica que viaja en ambas direcciones del tiempo y unos espacios-temporales multiversales.
Sea la multiversalidad mi tema de estudio.
Y todas mis reflexiones el ÚLTIMO testamento.
Escrito por Dios Padre que lleva 99 días habiendo ocupado mi estructura cerebral para transmitir, siempre según ÉL, que escribe y dicta a la vez, en un acto de desconfianza, de no saber delegar, que lo ha traído a Él mismo a bajar aquí: abajo.
Sean ustedes una de dos cosas.
Usted elige cuál será primero.
Eliga como ser libre o como esclavo.
Usted decide por dónde empezar.
De un lado hay verga.
Pero hay otro.
Ésta, y no otra, es mi innovación social.
Mi momento Eureka.
Me acaba de caer una manzana morada.
La manzana del último árbol NEW.
Si en el momento justo antes a la extinción alguien tiene un botón que nos evite el rídículo, lo único que hay que hacer es activarlo. Hacerlo fácil para que alguien, cualquiera, haga el trabajo. Ni más ni menos que darle a un botón. El botón de Golman.
Cada que usted aprieta usted alimenta mi estámina para acuidir al objetivo: el gol.
Hay historias en Vancouver, Los Ángeles, Silicon Valley, Hollywood, NY, NEW orleans, y darle al botón, y rescatarla todas ellas, a un estadio entre aquí, el presente, el aquí y ahora, el leer esto juntos y juntas, como una plegaria traida directamente desde el cielo que trajo el mismísimo hijo de Dios Padre, que bajó del cielo para jugar el mundial y hacer la épica futbolartística necesaria para cautivar a un pueblo reconfigurado sobre un espacio ulterior unas cuantas dimensiones más allá que sólamente el futbol, y unas otras, no necesariamente las mismas, ese espacio colectivo cocreado de una sociedad dirigiéndose hacia el trayecto hacia nuestra curación garantizada por el acto revolucionario de asistir juntos a una recomposición del noúmeno.
Un noúmeno en minúsculas. Por bajarle de huevos.
Esto lo va a leer todo Dios.
Y por tanto es para todo Dios.
Y Diosa.
Todas las diosas.
Presentes.
En un círculo de poder.
Ellas, solas, juntas, hiperconectadas con la manera femenina de ser-estar en el mundo. Eso que siento acá. Acá cuando soy conscientemente mujer. No por mi simple biología, sino por esta conexión con un género entero que hasta ahora no había tenido la voluntad ni capacidad de unirme en una armonía religiosa que subsiste más allá del plano en el que se le quiera describir, o vivir, intensamente, como un coro aprendido por la repetición de una lectura que nos dio una mujer que sostenía un libro y nos lo leía en el aula del primer tránsito a los nueve años.
Vamos a darnos la vida que nos merecemos.
Permitámonos crear un alter ego pragmático que pueda albergar todo el valor que el sistema promueve que podamos diseñar de la manera más sana y resiliente que pueda educar y dar pie a una comunión y autorealización más allá del egoismo de nuestro ego enfocándose única y exclusivamente en mi puto bienestar más allá de todo, todas, todes, los vecinos, la familia, la pareja, la hija, el hijo, el primo, la sobrina, la prima, la tía, la prima segunda, el abuelo, la abuelita, Vicenç, que estás en el Cielo, Santificado sea tu NOMBRE, lleno es tu recuerdo en cada anécdota que explica lo que vivimos juntos, el viaje a Costa Rica, el viaje con el que habías soñado ir a las antípodas desde esta perspectiva de un ser de luz como Vicenç als nou sortint del numero setzse del carrer Petritxol, per tirar cap l’esglesia del Pi, a fer d’escolaina al pare Chunuk, el jesuita del Pi.
El pare Chunuk era un sacerdot de Mèxic agraciat per esser un soldat de Christ, a més de pertanyer a la seva companya. El llegat d’una religió recau en els sacerdots de la mateixa? Qui ho diu? Es diu molt que Benet XVI fos un gran mestre de teologia. I podria esbrinar fent una lectura crítica de lo que va dir el bon Bent ara que ha arrivat al cel i el DéU Pare Nostra m’ha ordenat que li escrigués un discurs que després vindrà ell i ho vendrà com seu. Això va així. Vos no potser tant inútil per no haver-ho pensat abans, pero el nivell en el que Déu Pare Nostre Senyor va voler demostrar que ÉLL no era només un mascle ibèric heteropatriarca perque li vingués de gust ni res, pero ha estar una gran cop d’efecte en la entesa que he volgut que sintesiu en tota la seva inmensitat, lo que hem estat, no veguis la historia que tenim totes i tots darrera nostre: el pasat eternitzat.
Si el botón aquéll és especial és només per l’efecte de premer aquell botó, just en aquest moment.
Cierta parte de la sociedad española está dolida por quedar fuera del mundial. Entre ellos, muchos apuntan al entrenador: Luis Enrique. Él acapara las responsabilidades de la selección, que según él hizo lo que se les pidió. Y a decir verdad, viniendo de un ticatalán, no hizo un mal futbol durante el mundial.
Pero los mundiales son así.
Debería ser la nueva frase hecha de un futbolartista. La vida no es sólo ganar. Ni siquiera ganar 7-0, Zapatero.
La vida es ganar como si fueras la última Coca Cola en el desierto, no perder con Alemania y perder contra Japón y Marruecos. No perdieron contra Marruecos, en estricto sentido. No pudieron ganarle. Y a fin de cuentas, no le pudieron ni siquiera meter un penal. Marruecos metió los necesarios para que no hiciera falta tirar más.
¿Qué son las selecciones? ¿A quién representan? ¿Cómo se organizan? ¿Qué tanto influyen en la gente? ¿Es admisible la no afiliación con la identidad nacional a la que pertenezco? ¿Me puede no gustar el futbol, o inclusive aborrecerlo, y aún así sentirme defraudado o dolido por cómo le va a nuestra bandera una competición internacional?
No hay respuestas correctas. Eso que se volvió moda en algún momento en las redes: sólo respuestas incorrectas. Ahora sería el momento de ser sagaz y opinar algo al respecto. Para generar un impacto en el sentir de una población. Una población que se llenó de júbilo el día en que debutó en el mundial. ¿Eran entonces esas personas ese ser hiperexitado seguro de que se comerían el mundo? ¿Es ahora una piltrafa esa sobra de persona que se amarga una semana/mes/año por haber quedado fuera de mundial?
Igual mañana vuelve a amancer. Seguro que amanace, vamos. Hay que mantener el optimismo de que el sol «salga» al día siguiente. Es lo que los ciclos vitales de nuestro planeta nos proporcionan.
De ser un poco más veloz en sus giros nuestra percepción del tiempo sería otra totalmente. No somos conscientes de lo que nuestra regla particular, aplica tan sólo para este planeta. Como todas las palabras y conocimientos que entre nosotros hemos fabricado con el ir haciendo de nuestra especie. Inclusive nuestras religiones a imagen y semejanza nuestra.
No es fácil mezclarlo todo para no ofender a alguien. Aquí, en un momento tan sensible para el ánimo nacional, cualquier cosa es una afronta a la integridad de un ser grande y único. A fin de cuenta, la paradoja de la España Grande y Una es que todos podemos sentirnos ella, simpre y cuando nos demos cuenta de que todos, cada uno de nosotros, somos uno y grandes, y que ahí radica la multiversalidad de nuestra unicidad. Una contradicción que podría romper con ella misma, de la misma manera que un matemática sagaz siempre escogería una demostración por reducción al absurdo que cualquier otra de las opciones.
Llegados a un contradicción me encuentro en el presente: mi ahora. Mi caso es particular. No puede generalizarse. No soy un grande de españa. Sin embargo mi versión de España es Grande y Una: NEW spain. Eh, y tan ancho me quedo. Soy de Costa Rica y de España.
Se trata de una propuesta política. De un acto de campaña. De un gesto futbolartistico. No es una convención. Se trata de una disrupción. Y no hay otra vía que no sea ésta. Por tanto, me reafirmo en que este es mi camino. Y también es la única vía con la que puede atar el resto de mis dimensiones: Ticataluña y el Tico Commons.
Todo aquí permanece en la virtualidad de un mundo nuevo. La posibildiad que esto que aquí explico sea verdad. O al menos creible. Una versión remota de una visión compartida. El acto a cumplir de un deseo.
Empezamos mal insultando. No te creas. El día de hoy todos quieren ver al representate de los suyos peleandose barriobajeramente con el personaje público en las antípodas de lo que yo creo. Eso es lo que está pasando en estos momentos en España. Y en Qatar.
Esta historia es una historia de amor entre un rey de un reino cabal, caballerezco, bellaco, impúdico, lazarillo, monaguillo, pecador, culpable, culpable, culpable y único.
España es única e irrepetible.
Igual que vos.
Ahí lo dejo.
Frases españolas llenas de ñoñura que aprendes a declamar.
Ahí lo dejo.
Vos sabés las risas que entre un mexicano y un argentino, o un mexicano y una argentina, o una mexicana y un argentino, o una mexicana y una argentina, o una mexicana y una mexicana, o una argentina y una argentina, o un mexicano y unas argentinas.
Ahí sí y a no.
Te pasaste.
Te fuiste de bruces.
Dijiste (es peor, escribistes) un pensamiento vainilla.
Un momento… no te precipites.
A mi no me vas a engañar.
¿Estas segura?
Yo ni soy ella.
Entonces, ¿qué eres?
¿Te importa?
¿Lo sabes?
¿Saber qué pendejo?
Qué pendejo.
Me bancas, boludo.
Se armó.
Un beso argenmex.
Yo me tengo que cortar. Si no paro puedo seguir eternamente. Compito hasta el final. Voy a ganar el partido. La busco. Ocasiono una reacción en cadena para que el puto esfuerzo que estoy haciendo rompiéndome la madre se vea repercutido en el sometimiento del control. Pero se tiene que hacer con un mínimo de noción táctica que tiene que estar al día de cómo se juega el futbol moderno, mae. Y eso es lo que hace España. Desde hace más de 14 años.
No podemos llegar a un partido de futbol y presentar el equipo y la noción de que podíamos pararnos, esos 11 y no-competir. No-competir no es una opción. Yo sé competir. Y si vamos a un torneo internacional, vamos a competir siempre………
Esa es una actitud heteropatriarcal. Y saben ¿qué? La tengo. No la puedo evitar. Yo también soy víctima del heteropatriarcado. ¿Qué voy a hacer? Aceptarlo. Y quedarme tan tranquilo. Y frenar. Y no ser un macho alfa puteado haciendo el ridículo más fugaz de su vida. Esta vez, en tiempo real. Traduciendo lo que estás diciendo con lo que implica que la gente te lea. La gente opinará algo de vos. Porque eso es lo que aprendiste a ser. Y lo tienen «naturalizado». Es mi pecado. Irreversible. Impenetrable. Insalvable.
Infierno.
Lo que me dijo San Pedro fue tan sólo una palabra: infierno.
Ese diálogo con San Pedro es el destino de Golman. Está escrito así en el sagrado NFT.
Infierno.
¿Qué le responde a eso?
¡Te vas a chingar a tu puta madre!
Carcajadas olmecas.
Carcajadas ticatalanas.
Carcajadas newdfianas.
Carcajadas NEW barcinoer.
Carcajadas [Referendum => a) NEW limón b) NEWLIM] NEW limonenses.
Carcajadas NEWQATarianas
Carcajadas NEWMADrileñas
Carcajadas NEW spaniards.
Carcajadas ticocommoneras.
Lo mio, lo mio, lo mio son las listas.
Qué se pensaban bola de babosos.
Casting: mujer afirmativa newdfiana.
Situaciones comprometidas de una mujer mexicana con un bato macho tóxico hijo de la gran puta.
La editorial vetó la publicación de esa novela. Te la mamaste, me dijo el editor. Fuiste contra los tuyos.
Historias machistas de tinte editorial.
Los machistas demócratas.
El prototipo de alfa.
Pon un alfa en tu vida.
El futbol es de alfas. Y poco más. Es todo alfas.
Hay un elemento de masculinidad tóxica en todo esto. No se da en el futbol femenino. Que es de lo que deberíamos estar hablando. De la champions league entre el FC Barcelona y Bayern de Munich. Nuestros clubes son el último reducto para encontrar una solución que se vaya en dirección ortogonal a puta mierda de sistema, modelo, valores, gobiernos, naciones (alguién me puede decir que nos tiene tan ensimismados con nuestras banderitas y nuestra GRAN Y ÜNICA nación, la más más de los mundos mundiales [sic], con perdón, y parafraseando a cualquier español: eso es ser gilipollas), afilaciones subjetivas de libre elección: vos podrás elegir todas y cada una de las opciones programables en tu puta red neuronal particular. Vamos a diseñarla de una manera singular, para respetar tu obsesión con Él, grande y ünico. Vamos a darle a cada una una puta red neuronal de la ostia, diseñada por la natureleza del renovado Dios Nuestro Señor, que es nueve, con dos grados de libertad ocultos, cuyo interior y verdad, nunca se sabrán, pero se sabe que existen, y es más, se sabe de su ubicación en una coordenadas de un multiverso, que no metaverso, que nace de la poética de mandar a la chingada todo el pinche status quo, incluido su pinche mundial machista heteropatriarcal al que no tenéis los putos cojones, ni ovarios en algunos casos, de dejar de verlo, o seguirlo, o despotricar de la hipocrecía última que te diste cuenta que razonablemente defendiste en el ágora más contaminada de la estancia singularísima entre un polo y otro de los 99 espéctros de antención en los que seré capaz de existir a lo largo de mi trayectoria vital hacia un final cierto y fuera de toda duda: cuando nos morimos nos convertimos en una fuerza de luz que podemoas habitar, como periodo de pruebas eterno, en la realización de una conjura que tiene una única palabra para la activación enterna de nuestro sentido puro dadaístico del un ser superior equivalente a la suma de nuestras almas bailando en armonía con el resto de las almas de los seres vivos clasificables en este planeta. Incluidos nuestros queridos y maltratados microorganismos: bacterias, virus y hongos.
Mae, Dios no está con nosotros. Ni con nuestro espíritu.
Si es cierto para un tico, también lo es para un español. Pese a que la astucia de Dios Padre te haya dado un acertijo para saber si estás pendiente a lo que toca o a las pollardadas que te ha intentado colar el periódico de tu afinidad, fe, moral, valores, familia, sociedad, gente como yo, gente bien, Él te ha tendido una prueba sorpresa que parece que has tropezado, otra vez, con la misma puta piedra. Un puto macho de los cojones. No eres capaz de entenderte fuera de ese arquetipo de español rancio que ya más de una vez Dios Padre ha tenido que reprender a don Francisco Franco Bahamonde desde que este último se haya incorporado a la familia en la que tan bien viviamos Jesús, Papá, María, mi mamá, y yo: Golman.
Vos te podés imaginar que el hijo mayor de Dios Padre, en un gesto sorpresa para muchos analistas de las nueve religiones que se ecunimizaron en la única grande y confirmada fe, NEW, que el propio hijo de Dios Padre traido a la Tierra con instrucciones exactas para proveer a una sociedad descarriada por los caminos ilusorios de la autoproclamada superioridad existencial respecto al resto de las especies, herederos únicos de la biósfera para su explotación ilimitada hasta ver cavada nuestra propia tumba mucho antes de que el tiempo y el Sol hagan su especulación final de vueltas y vueltas y vueltas y vueltas y vueltas y vueltas y vueltas y vueltas y vueltas………
El final de un crónica sin sentido no tiene sentido. Es una contracción del formato que propio formato formula.
Cada bloque de valor depende de lo que cada uno tenga que hacer.
Costo de oportunidad vs coste de oportunidad.
México y España no son la misma cosa. Auque parezca. Y aunque estén en las antípodas de ser lo mismo. Pecan igual. Machos ibéricos: blancos y prietos.
El racismo es mucho más sutil en los países europeos. No lo ves. Hay más blancos. Entre ellos deben odiarse por otras razones. Y las clases les sirven para lo mismo. Y entonces se proyectan historias en sus mentes que son verdades irreversibles de instalación familiar, por costumbre, por contraste, o por la lógica heteropatriarcal que el modelo español de cosmopolitanismo no ha traído desde que eramos romanos patricios.
El romano patricio es todavía hoy patricio, y por ende, romano.
Yo habría preferido que en vez de siete goles hubieran sido seis. Con ello habría podido mostraros todas aquellas metáforas que apuntaban al seis y al cero de ser los nuevos números sagrados de la predilección de esta nueva era postjesuita: el hermano mayor, Golman.
Mae, vos te enteraste que Dios Padre mandó a un hijo mayor, tras haber confirmado que sólo ha enviado legítimamente a Jesús a la Tierra a dar una orden precisa, que luego Jesús se lió un poco y acabó saliendo lo que nuestra especie, por la vinculación a la parte humana de Jesús, se asumió más en la creencia de que Jesús era tan sólo uno más de los nuestros que finalmente entendió de la importancia de juego de rol social. Por el bien del futuro de la humanidad, que llegado el momento, deberían esperar la llegada del segundo hijo definitivo de Dios que iba a dar con las claves de lo que el mundo debería ser, por unos cuanto siglos de los siglos más.
Aparentemente había que destruir Roma para reformularlo todo otra vez.
¿Por qué escogió Roma Papá?
Golman no lo tenía claro hasta días después de empezado el mundial. De hecho, ni siquiera la humillante derrota sufrida ante los buenos pastores de la Nuestro HIJO putativo Francisco Franco Bahamonde, que todavía recibe honores de sombrillita para que no le pegue el sol en los aposentos sagrados de la familia sagrada surreal. El momento en el que Golman empezó a dialogar con los mercados, con las creencias, con las personas, con los modelos sociales con los que nos habíamos topado de repente, resulta que no se le tomó en serio por cierta parte de la opinión pública de su tiempo-espacio, hasta convertirse, sin quererlo, en carne de memes.
Los capítulos de un libro que se escribe con las voces de un pueblo nuevo reconstituido a partir de nuestro ejercio de memoria. De una ubicación sorprendemente al este para lo occidentales que estamos acostumbrados a coexistir con los mercaod internacionales.
Hoy empezó nuestro debate. Aquí estoy. Se abrió la camisa y dejó ver su torso henchido (y rasurado). El hombre macho ibérico: en peligro de extinción.
Yo pude ser ese man. Y decidí no-serlo. Porque también no-ser es decisión propia. Y uno tiene que poder decidir si eso que uno hizo, dijo, o balbuceó está bien o mal. Pero debemos poder verlo alrevés. Alrevés de lo que pensamos históricamente. Alrevés de lo que nos llama el cuerpo. Alrevés de nuestra intuición. ¿Estás dispuesto a hacer el tránsito?
Afirmativo; sí
Negativo; no
Voy
Never
Dualidad de elección
Mi elección condena. Te lleva por un camino. Y ese camino hay un diálogo propuesto única y exclusivamente para tí. Para gente privilegiada como tú. Aquí pensamos todos así. Bienvenido al estado de bienestar máximo: el estado de relajación colectiva. La ausencia de la violencia.
La extinción del macho.
Último bastión: España.
El juego es parte de la vida. Y los juegos no son la realidad. Ni la realidad siempre debe ser como un sueño húmedo bélico de un ser vainilla.
El concepto de vainilla no se explica, por criterio aleatorio impositivo sin fundamento. Mantiene la herencia humana de una larga escuela de toma de decisiones heteropatriarcalmente. Por nuestra culpa, por nuestra culpa, por nuestra culpa.
Señoros en la Casa de Dios. Golman entra en una de ellas. Hay sólo hombres. Y nueve mujeres de VOX.
El peformance sagrado consiste en 99 por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa.
Casting machos: 99 machos ibéricos.
Casting mujeres a la caza de las feminazis. Única indicación para entrar en personaje. El casting de las 9 mujeres de VOX. El documental.
Indicaciones para producción. Se trata de una película que retrata el tiempo sagrado en sentido inverso desde nuestro tiempo hasta el tiempo sagrado en el que Jesús la montó parda en el centro del poder religioso de su pueblo.
Benvolgut Abad,
Fa anys vaig esser Jesús en la creu. Concretament a Copilco. Havent fent aquest paper ja no tinc un altre lloc al procés d’inspiració de la meva pràctica interpretativa dels nous textes sagrats que el meu Pare, déu, m’ha enviat a fer amb la venia dels seus pastors al conjunt de propietats privadas que com a esglesia tenim encara custodia d’un llegat continuo a la historia de la nostra civilizació occidental des de que sóm més aviat grecs, no pas romans.
No vull parlar de teologia ni de les circunstancies d’aquest model d’actuació que el meu pare i jo considerem necesaris per a dur a terme una transformació radical del que fins ara haviem entés pertinent, i a hores d’ara estic en condicions d’interpretar el discurs que ELL mateix em va inspirar a escriure per venir aquí, a aquesta sociedad escollida finalmente com la que havia de rebre la confirmació de que finalment el temps de les antigues sagrades escriptures havia arrivat al seu punt de retrovament.
Oi que hi ha un antic testament? Oi que sí. No vull ara fer-vos un quiz de tota la mena de coneixements que estic ben segur que vosaltres hi teniu, en quant a la pràctica evangélica, com ara amb l’exemple de vida que fins ara us hem anat seguint de molt lluny. Doncs ara tot això ha canviat des de que Papá ha entés el seu rol normatiu en la reestructuració del model de creencies i costums religioses que fins ara havien tingut en aquest país a l’esglesia apostólica, católica y romana el seu disciple més trempat. Us ho agraim.
A partir d’avui els llibres sagrats estarán interpretats per una serie d’indicacions sagrades que están descrites en una mena de trenca closques que vosaltres haureu de (de)construir. D’anada i de tornada. Amb nivells ecológics de tranformació, equilibri i sostenibilitat en pau atmosfèrica. L’ecosistema viu que anem a plantejar és especialment resilient al tractarse d’un regim que ens arriva directament de la veu de déu, i que m’ha invait, concretament els dits, en col·laboració amb un dels dos hemisferis del meu cap, a la vegada, amb impulsos creatius per a la concepció d’un mon nou ple, digne, resilient, armònic i holistic. Tot plegat un cant a petar-ho avui. Des d’aquest pulpit sagrat que només un abad com vosté pot obrir al nou missatge que déu pare Nostre Senyor ens ha enviat aquí a tots els homes (i només el homes) d’aquest nou estat mental; nou dimensions per sobre de l’estatus quo reignant durant els 99 minuts del partit entre Costa Rica i Espanya, abans de ahir.
Maes destrozados cohabitando la capital de una sede NEW del procomún: Tico Commons Head Quarters. The offices of the Tico Commons institution.
I’m lost. And so is half the world.
Half the world don’t care.
Or won’t ever know.
Feeling like this.
The way a tico does.
Tonight.
Shit.
That’s it.
You get up; live.
You walk gently into the night.
You breath deeper and sound.
Mellalncholly blossoms from your wound.
Michallangello rolls a joint and explodes into a long 99 m story that cracked up ALLS.
One day you die.
That’s it.
Let’s bring the flow back into the mourning of a fifa elimination loss.
That pain is pure hetheropatriarch pain.
It’s bullshit.
You see.
I see.
We all see.
We are all part of this madness.
And feed from it to breath tomorrow.
And pretend there is a more serious place.
Hipocrites!
Hipocrites!
Hipocrites!
You win; you loose.
Compteting in a world-cup-like tournament are feeding the beast of hetheropatriarch machodom.
Fuckom!
Seriously.
Ain’t that what these motherfuckers got comming their way.
The true ghost on the back.
The fall of moral standards.
The confirmation of the fictional coverups that enable such a darker surreality.
Surreality rules.
It’s never been.
It’ll never end.
You’ve got take it ortogonally in the direction where all of this took place. We can only go away in a perspective that transforms us forevermore. A dialogue with the neighborghood to show up late to the party that evolves into the day in which the activation forces united to glow back the planet into the ultimate lifelonglastspritx of togetherness beyond. Life is a hack. We’ve got to hack it to the ground to serve the purpose of self-adressingly recover the resilience back into the fuctional reels of this brand NEW society.
The possibilities after loosing a world cup game for seven nil are multiversally vast. That’s a blue ocean, right there.
Investors ball here.
Life is closer to loosing.
Winning is hard.
And sometimes you meet the gods. And you feel the connection just blew up my mind. And the story got thicker. The plot erupted. And bankrupted the end.
Misserable ending skills.
No end is necessary.
Poet giverish.
Shine.
Poetic skills in the field.
Artistic closing contact accuracy.
KPIs architectural service.
Futbolartistry services.
Whole sale plan plan
Sustainable deployment platform services.
Data artistrymaking
Community founder.
Discourse maker.
First base fourth bat.
I can dribble the ball up.
I can bounce under my legs.
I can do that like rappers rap.
I can rap too.
I can BBQ.
I can futbolart.
I can feedbackloop.
I can play an act.
I can read my lines.
I can feel empathy.
I can feel loss.
I can feel lost.
I can feel glee.
I can feel free.
I can feel threatened.
I can feel frustrated.
I can feel pain.
I can feel anger.
I can feel vengance.
Don’t.
Stop.
Let’s drop the asset.
All of them.
Release the markets.
Erase the future outcomes.
And go blank.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
And then you pop back up. In another dimention. And you get to stay here. And belong to a new time. A new space. Right after reading this. Like a happening act. A rabbit whole to dive into. A magic land. A NEW trajectory away from all this absolutely amazingly complicated status quo world we live under the impression of hipocritacally survive with the self-accepting innapetence from too much havoc risking your precious perfect life to be spoiled by the Armageddon.
A new old thing.
I’m not pissed off at what happened. I bewildered it happened. It’s an impossible riddle to handle. Costa Rica did what it could do against a pretty nifty football team. The things that will be said about this game reconstruct the tyranny of the futbolart displayed by the NEW spain transnational team. This is bigger than yourselves. You are bigger than the Beatles. Ultimatelly driven by the market of you watching.
And you watch this global thing.
And we are somehow connected.
Until you are slowly getting left out.
Compteting or not.
But I feel a compromise with my people.
I feel I have to give back the good luck I have had with my upbringing.
I’m a priviledge brown boy from Elizondo, Bautzan, San Salvador, El Salvador.
I play like a revolucionary freestyle futbolartist rapper.
El arte de ponerse ahí en dónde te estás jugando el fuera de lugar. Pero sabes que lo tienes. Es espacio, su dominio, es del nueve hacia el gol. Este número, esta jugadora, es la frontera. El futbolarte es femino; acaba con «e» pero es una excepción antiwoke.
ANTIWOKEES
This people are afraid. The think their morals have collapsed. And they don’t want to lay down their weapons. All of them. There; gunloving NEW américans. Maybe not. You don’t get to be one of us. That’s something you’d think. That’s something you’d argue. For me not to be allowed to your country. No so fast. Show what you got? Good immigration morals. The way you think about your threats in life. We need to talk. And open the game some more. Enough of your petty morals and tasteless approach to individualism kingdom of neoliberalism. The world in which we play to be rich. We are playing your own unfunctional system. Stop. Step down. Lay down. Chill out. Bill hit the damn thing.
GOLMAN is not who says he is
Let me tell you. You’ll hear it from me first. I’m going to say this even when it pays, in this current state of affairs in the widest multiverse, to lick on Golmans balls as a symbol to keeping the balls green, as they are supposed to be. So touch elsewhere, please. My balls are not for your palpitation or carressess. Licking balls is fine. Totally acceptable. Knock yourselves out. People, chill. People, chill. People, chill. People, chill. People, chill. People, chill. People, chill. People, chill.
GOLman’s campaign
This shit is going down. It’s a matter of time. On the other side of this. Through your eyes. Through your eyes. Through your eyes. Through your eyes. Through your eyes. Through your eyes. Through your eyes. Through your eyes.
Open agora debate right after the game
This futbolartist is getting all the attention on the collective transformative narrative this guy is bringing to the surreal worldcup we are having. How could this not be Golman’s opportunities to compete in the saving the futbolart side of world NEW history?
Active engagement user experience
You, my friend, can provide me with this last blast towards flying right away to Qatar to defend the NEW nation that takes me as a futbolartist evangelist in the quest for the tranformation of time and space as we speak. Havieng this little countdown in every of the nine games that I am going to be playing in Qatar the next 99 days straight form the wholy royal sacrad family of God Fathers olmecan relatives who HE himself had forsaken for the reason to introducre now a revision on their end of history, beginning the story in 1492 to feedbackloop with present time to live here a trajectory of what happend back in that timeframe dual antagonist away green NEW deal by Golman himself, the alternative NEW option for the Costa Rican National team to convey the dream of this NEW tropical nation: Tico Commons. The future begins today, here, NAW. NEW. ALLS.
Feedback loopper trainning sets
La AI que domina esta obra se mece entre este momento, el día en el Golman debuta en el mundial, y el resto del tiempo entre 1492 y 2022. Ahí se encierra la otra dirección de este mismo trayecto. Nomás que ahora visto hacia atrás. A partir de este momento. Como si de un desenlace rebuscado de una de esas películas que le gustan a los cinéfilos que van a las muestras de cine, los abonados a la Filmoteca Nacional de Ticataluña. Vaig a fer el meu set de nou. I tornem a començar!!!!!!!!!
ALLS
Un set de seis.
Te evitas el némesis.
Pero también el desenlace pleno final.
ALLS
¿Y del otro lado qué hay?
Ya no hay más………
¿Qué más da? – en arameo. Desde la cruz. Golman en la cruz. Suspira esto antes de marchar.
Nos habían inflado la moral. Es verdad. Estábamos hasta los huevos. Se nos había maltrado de una manera totalmente evitable. No es la historia más bonita de nuestros nemésis. Pero sobre todo es la nuestra. Así que no se vaya usted a ofender si de pronto se nos cargan las tintas contra un determinado personaje en el que a posta acumularemos todas las vibras del mal que su actuar y estar en la escena de nuestras vidas tiene la cosecuencia de convertirse en el más dulce villano de esta historia del extrarradio.
Este país nunca estuvo listo para una titularidad en Les Corts de un nouvingut pijoaparte.
Perdoneu pero algú ho havia de dir.
Un pocasolta com aquest.
Un fill de puta en tota regla.
Un cabró d’aquest que arriva adal de tot.
I fa això que fan.
Amb gent com la meva companya i amor.
Imagenineu-vos lo que un autor dolgut fer paus amb el mon quan hi aquesta historia de terror que hi ha en contra de la teva companya. Per no dir la «teva» dona. Qué voldria del pel «teva»? Seria malaltia ja? Havia arribat el meu moment?
Tot eren dubtes. I una que altre afirmació.
Jo puc llegir fins on jo sé. No sé si lo que vaig a explicar és la veritat o la voluntat. Tan se val.
El camí ha de esser curt i al peu.
La gent no està per osties.
Osties.
L’hòstia.
Jo no sóc home d’osties.
Ho he deixat enrrera.
Crec que ens va bé.
Baixar del burro.
Fem el burro.
I quelcom més.
Com a mínim jo.
Ho he intentat.
Tot.
He fet de tot.
He pogut fer el que he volgut.
Sóc un privilegiat.
Un esser ùnic i irrepetible.
Humà.
Com el que més.
Pero soc més que humà.
Sóc un esser viu.
Aviat seré només l’esprit sant.
I existiré en la multiversalitat de totes les noves dimensions.
S’ens obre uns mons nous.
Aquest és un només el primer.
Pero ens hem d’acostumar a aquesta nova dimensió.
Erre nou.
Aquesta és la part on puja la música. El final de la opera. Quant la gent sent totes les llums, tots els instruments, les 99 veus del corus, tu i jo.
Soy un engendro ecléctico. No existo más que en mi cabeza, y ahí, justo, soy único.
No está mal. Tampoco es nada del otro mundo. La gente es así. Toda. Todos. Todas.
No hay porqué ruborizarse de lo que uno es. Uno es así, como una es así, porque la subjetividad de la que provenimos juega esta partida con cartas marcadas. Afortunadamente (para nosotros) a favor nuestro.
Pero no siempre es así. Corremos el riesgo de estar en presencia de un autoboicot. Es así. Somos así. Nos ponemos piedras en el camino que luego fingimos no ver para tropezarnos e indignarnos. Vaya chorrada. Pero es así. Es así. No me discuta.
¿Con quién habla este pavo?
Yo me entiendo solo.
Quizás con esa sea suficiente. Quizás estamos plenos, llenos de gracia, y no necesariamente por tener a ningún Señor dentro de nosotros. Quizás una misma es autosuficiente para tener la máxima gracia a la que aspira nuestro cerebro llegar. Paz.
La paz es una entelequia inventada por los gringos. A punta de guerras. No lo has entendido todavía. No se entiende ni en 1984. Aún menos si no se lee. No podemos progresar a punta de memes. O sí, si estos están concatenados en un hilo.
Los argumentos de una crónica dividos en pequeñas secciones que se rompen y se cristalizan como un ente en el que las cosas adquieren otra dimensión. El juego de estar haciendo lo que otros indagaron, probaron y pusieron ahí, en lo tangible, para que masa se revuelque en Caletilla.
Lo popular, el pópulo y el partido popular no son lo mismo. De hecho beben de distintos guiños sociales que les inhibe entenderse sin juzgarse el uno al otro, con la perpectiva contraria a la razón. Es esta trinidad en dónde se encuentra perdida nuestra humanidad. Y la culpa, es posible, que la tengamos nosotros.
Nunca nadie quizo asumir un error. Casi siempre nos pusimos en la parte en la que no resultaríamos dañados por las circunstancias. La cuestión es poder estar a salvo. Es lo que nos pide automáticamente el cerebro. Huye. Que se coma el mamut al gordo aquél, o a la criatura indefensa, pero que sacié su hambre; no-conmigo.
Egosimo. Nos corroe. Escupimos nuestros sesgos como si fuera nuestro derecho divino. Total fue lo que hizo Jesús.