Es un día cotorrón

Besás el cielo con los labios.

Hoy vi un programa del 2017 de poetas citados por la televisión de mi ciudad, New Barcino, en el Turó Olmeca-Rovira: Roger. La batalleta d’aquesta muntanya sagrada. El per qué de tot plegat. Sense haver llegit mai ni una sola paraula del ticatalà.

El ticatalà és la nova llengua curricular obligatoria: us futeu.

Fot’at.

Estic de broma, no veus?

I no veus.

Mira.

Doncs no.

I no.

No.

Doncs res.

Res.

R………

Hi ha gent, algú, que s’havingut!!!!!!!!!

La NEW !!!!!!!!!

NEW !!!!!!!!!

NEW !!!

NEW !

NEW

This is what else Nesspresso: SUCKMYTUMMY.

You see, you don’t need to be a d____.

You don’t exist; no more.

It’s not me; you.

Me; you.

Respect.

NODOUBT

GLORYHEREANDNOWWITHGODFATHERHEREWITHUSANDALL: ALLS.

Boom_______—· GOLman.

So I thought we needed something else. So I went elsewhere. That’s you hadn’t heard of me. Until now. When time has come. You had me waiting on the sidelines for this last show: I’m the KING of the NEW world, just chill. Things are going to be in a diferent dimention so these fools can’t get to the NEW final US: The TICO commons.

I’m from NEW port: NEWLIM.

Our mestizo culture is nowhere else seen in the whole continent, wether you exit the beach towards that place where the horizon meets the sand and the palmtrees and all that wild vegetation we call our temple of love: EARTH HERSELF FULL OF OUR RESILIENT UNDERSTANDING FROM A NEW GAIA PERSPECTIVE THAT IS BORN IN HERE IN THE CARIBEAN COAST OF THE HOLY PLACE WHERE OUR LOVE WAS SEALED IN A GLORIOUS CEREMONY OF THE NEW COVENANT FROM US NEW américa feedbackloopers.

Something else happens in the whole coast of caribean natural history. We are a living ecosystem in peace. Careful, we’ve got not army.

Take nine seconds to feel what that’s like………

We’ve got it, biatches!

JK

JK GOLMAN.

Children’s book best selling author, Golman Elizondo, who realeased all nine books at once with illustrations, narrative, side notes, webpage playland, reward system selfproclaimed NEW rule for kids from uno to nou. UNO:NOU.

UNO:NOU.

The book series that broke the market.

The story that sped time up.

What if we only had 99 pages to write the last words in our life.

What would you write?

That good of a game is within my own private reward system who you are more than welcome to support. By joining it!

Choices. We-need-choices.

No seas mamón.

Hay cosas que hay que saber decir.

En México empieza por entender el timing de cuando aplicar: no seas mamón.

La vida de un mexicano comienza por ese precepto. Todo lo demás me puede comer los huevos.

Esa no te la esperas.

Por mucho albur que manejes, nel.

Así es el pedo. Nos fuimos a la verga. Me la metieron enterita. ¿Y qué crees? KANKANKANKAKAAN. Siasmamón. No es lo mismo. Todo está en el casi. Aguántala ahí. Ese es el timing exacto en el futbolarte. Este es mi espacio natural. Yo tengo una campaña. Tengo una propuesta. Y un plan. Lo voy a echar al aire. Y la banda va a jalar. Cabrón. No mames lo cabrón que va a halar. Hasta vamos a halárnosla con hache, gëy.

Ay gëy.

Gëy con eso no se juega.

Ya te salió el padrecito que llevas dentro.

Nueve segundos de clavarse en la textura.

Nadie dijo que leer fuera siempre una noción impoluta de placer. ¿El cabrón que es cabrón qué merece de nosotras?

El fin de las mamadas.

El fin del macho alfa.

A la verga.

Verga.

Nada.

ALLS.

BY

G

O

L

M

A

N


La fecha de hoy es lo de menos. A menos que vivas en ella. Jolines, existencia. Estabas ahí. Aquí: presente.

Hola, ¿qué hace?

El ¿qué pasa? que me enseño mi amigo Shawn de Florida in September 2001 in Barcelona. We ruled this town for a while. A group of mad people I met when first landed in this Godforsaken city without GOD FATHER’s command. New Barcino is like that, but resolved. We deserved to come out of our closet. Wo we did. I long time ago. Back when Bacino was not NEW.

I am a fucking lost soul who came to this town to dream the existence of a NEW worldly time when all of us are actually connected. To a higher sense of quest. The plan is what is not fuctionning. I’m going forward with this charade: this is what I have said to my collegues from Stockcolm, from Rotterdam, from Milan, from Helsinki, from Wien, from London and from New Barcino.

Welcome to New Barcino, I hate to be unpolite: this is the NEW name of our beloved Barcelona. I’m sure you won’t mind. Right?

You may have feelings for the old brand. We must learn to let go.

Forfeit your highest card.

Give up for 999999999 euro brand name.

Our city does.

Here it is.

Take it.

We left.

Gone.

ALLS

Health you and me

From hospital center to community

Today is 24/12/21. It’s what «we» call «Christmas» eve. Jesus is supposed to be born tomorrow. So today we wait for it. Again. He is expected to be born in our hearts, again. It’s a tradition from «our» culture. If we only assume one.

Unity is a strange thing. It forces one narrative to be on top of the others. And that’s ok. It’s simple. Life sometimes asks to be simple. As it is seldom not. And «we» are in the middle of it. Trying to juggle with the balls that we’ve been handed.

The cross is still with us. Or rather we still carry the cross. Only the cross is not be the way to remember Jesus today. Not today. Today He’s to be born. A baby. From a miraculous inception. Against all odds. In an exodus that took his family to move to a new land, from Judea to Bethlem. So the story tells.

At the heart of this story are the Romans. Those «evil» ones who’s sanitation brought some structure to «our» cities. And roman law. And all those things The Life of Brian tells teaches us to see with a new set of eyes, through humour. Demographics is also in the center of this story, as it is the census that saves Jesus from the slaughter of the innocent babies depicted in the Sagrada Familia nativity scene. This story, as all good ones, is political.

Jesus is born. Halleluyah. He’s excpetional story is told by the testimonials of those who listen to him. It was a new story He told. He spoke of a new kingdom, far from the established powers of politics and religion. A revolutionary with a cause. To go beyond. And somehow he’s story was to survive after his death. And somehow his example would help others in their own struggle to keep on. Life, within our minds, is somehow sometimes complicated.

The cross (even if it’s not that Jesus’ passage we are revisiting today) is still here with us. In different context. For one thing all of our hospitals have a big cross, bright neon light, shinning on top of our institutions. Our hospital history is also linked to the churchs history, and to history of our city, within the ancient walls. The Hospital street in Barcelona guard what is the second oldest hospital in Europe and one of the oldest institutions standing: Hospital de la Santa Creu. Before that, some 620 years ago, it was decided in this same land I inhabit, that the two city «hospitals» and the four churches were people went to die would need to be clustered into what was the first hospital in our town, that was built around one of them, a church called La Paloma (a dove, much like the holy ghost), a chappel that is still standing at a corner where now art expositions take place, and who’s ancient history is seldom remembered.

That hospital became Hospital de la Santa Creu i Sant Pau, when a rich swiss-catalan banker left half of his fortune to built a modern hospital in his native city. His name: Pau Gil. His name was to be printed all over the place, and the saint that game him a name, to be praissed within the legacy of this infrastructure. A mainstream modernist architect, Lluis Domenech i Muntaner was hired to do the job, that stands in clear opposition with the city layout defined by Idelfons Cerdà in the Eixample urbanist structure. The pavilions in Sant Pau face the sun, and the sea, south, and break up the grid to provide a new sense of space that has become somehow of a golden ratio standard for built space and public space for threes and the community to walk around.

I was in charge or organizing and setting up the Exodus of the entire Hospital de la Santa Creu i Sant Pau activity, patients and professionals from that modernist Unesco heritage buildings into the XXI century hospital being built at the top grounds of the slopes in which the hospital land was built. The history of our community shifted and what was once an readaptation of spaces to fulfill the needs of modern hospital into a modernist suit gave pass to a new sort of architecture that was expected to resolve some of the things Domenech i Muntaner did not forsee more than a hundred years earlier.

The entrance of the modernist hospital resembles the stature of a monument that stands in front of Sagrada familia and salutes with a straigh proud face one institution to the other: church and church-hospital.

It’s not just symbolism. The church is part owner of Sant Pau. The stones and lands are sealed in a document signed 620 years ago by the city hall and the Church to build that first hospital. The institutions role has been to survive that Jesus story and somehow it’s still present. The legacy in that modernist Sant Pau building is clear as you enter: you are in front of a building holiest that a church. Pau Gil stands there, a bust; no body. His PG all over the place, as the architect was clearly well paid. He was the rockstar of the moment, and in this land the local rock and roller always gets the spotlight and the cash.

Sain Paul greats you along with the holly cross. Just the cross. No Jesus. It’s the cross that is being present here. The golder calf was melted, remember, as Moses told those in the dessert when they were being sold a shinny pyramid scam. It’s a whole new thing: one God only.

We tend to forget the jewish tradition, as we intentionally erase six centuries (that is six hundred years of our history) because the ruling powers then were muslims. Our mislead conception of history is still quarrelling if northern escandinavian vikings landed in «America» some 500 years earlier that the glorified and inevitably intertwined history of our mestizo culture, with all the violences that we still bare in the cross we carry.

Much like Jesus I was thrown out Hospital de la Santa Creu i Sant Pau through a back door. People didn’t care. I entered in a crisis that took me nine years to resolve. It’s on me, I thought, but my close one also suffered from this circumstances. Father, why have you forsaken me?

I was left in the dessert to wonder along the path of many other cursed. I found myself lost and wondering in the scope of figuring out a way out of that situation. In a positive way. But I had been left hopeless in the open waters of a mediterraneum dream. But I had no right to be there. No excuse. I had to somehow show the value to an audience that was not there. I felt not only alone but cursed. My loved ones were suffering my incapacity to cope with what was happening. And I certainly did not come out the other end the way I was supposed to. I was left wondering in the dark. And my light was overtaken by the shadows.

I did not go (entirely) mad because of art. I had to tell a story and I knew no one would understand. So I just told it to myself. The same old story. Over and over. How to come out this black hole into a NEW dimension. Every time I wrote that text, or filmed that piece of performative art documentary I did. Every time. I came through my curse. And it kept me safe. Alive. It was a higher hope. A bigger than myself return. Too big to present like that, coming from a crumbled soul.

I am a humble man. A man indeed, but not that kind of cursed man. My own kind I guess. I also carry that cross. And bear with the privilege of walking around without the fear of encountering harm along my path, as women do. Not sure if that’s the case here, outside the grasp of catholic schools and public schools with Barcelona FC coaches. This is not just my story, but inevitably, if I am going to tell anyone else’s story, I need you to hear my own. You are going to have to give me that poetic licence.

Is this cross of ours that we recognize with the heath services we have a universal symbol? It’s clearly not. The moon and the star are the ones shinning in some muslim countries. I don’t know about the hospitals in Israel, but I supposed the would use the star of David. No idea. But the thing is health is universal. Our struggle to survive and to live in a society that takes care of itself, by teaching us the way in which we can collectively mantein a system that provides this high value care with fair access for all, regardless of where we are coming from in the population pyramid. The cause for a global movement towards understanding the issues that are conditionning our capabilities to shift our social and health systems towards a more resilient and community based system is what we need to face collaboratively. Now.

I was once Jesus at the cross. I’ve played that role. It’s not that I am Jesus: he lives in me. He is my brother. I’m as holy as he was; humanly. If we are not all given the chance to be as holy as he was, then that is not the message he was actually delivering. It’s just been instrumentalized by the institutions that still hold the power of bearing the intermediation between you and Him. But maybe you are fine with that, but I’m not.

I’ve studied the life of Jesus, his tales, and the ones in the old testament, much more fantastic that Marvel movies. At the end we are given a choice to believe this or that. And believing elsewhere means to understand other stories from other perpectives. Not believing in anything is allowed. And believing false stories have become a national sport that has been taken to the limit with the election of presidents that represent their own interest only, backed up by a group of followers with mislead information that cheer at the golden calf with the inspiration of a armed insurrection. Have ultimately gone mad as a society?

My mental health is now somehow recovered. But I’m not sure if I could take a misinterpretation of just one of my stories. I’ve got not publisher but myself. I could try to publish a formal book that you can physically buy next Sant Jordi. It’s going to be a collaborative co-creation in which I’ll try to multiversely arrive there with a NEW value proposition taking place. I’m so ready for it.

I’ve been instructed by Father God, cousing of Father Christmas, to come down and tell you that the story has been modified. My kingdom is now from a NEW dimension. And I’ve been given the task to unite us all into a single word in which to find the entire confort one glimpse of time and space can support within your soul, but especially, within your mind: ALLS.

Mi campaña personal todavía continua

Hola, soy Golman, el candidato a un mundo NEW

Quedan 24 minutos para que acabe el sábado. Imaginemos que tenía una tarea para entregar antes del domingo. En estos minutos les escribo nueve tesis:

  1. La dualidad soluciona el problema de NEW spain.
  2. La multiversalidad existe.
  3. Lo NEW mola.
  4. Quién no lee pierde.
  5. Quién no escribe es tonto.
  6. Jesús es tonto.
  7. Los némesis se rescatan.
  8. Los cínicos hijos de la gran puta existen.
  9. GOLman: esta es mi dimensión. Por alejarme a la verga del número uno. Sin pasarme de listo. De lo que algunos llaman raya. Yo soy un futbolartista. Y voy a ganar el próximo mundial de futbolarte.

Y a otra cosa mariposa.


Yo soy actuario; no pendejo.


NO PENDEJO!!!!!!!!!


O!!!!!!!!!


!!!!!!!!!


?????????


Les voy a contar los nueve años más chingones de la pinche vida. La neta. Mi vida los primeros nueve años del milenio. Una réplica a Jesús, mi carnal.


Historias cortas que en nueve palabras alteran la vara.


La vara es la verga.


NEWMEX is difffffffffent!!!!!!!!!


Eso es lo que represnta a México: la neta.


La neta del planeta es una hoy ahoritititititititititita: ËSTA.


Yo soy el NEW acento sobre la é.


No es la nave/traje espacial feedbackloopper 9.


¿A qué le quieres jugar?


VERDE MËXICO


MËXICO ya se curó.


El título de mi ficción.

Una novela en cada frase.

Un ejercito obsoleto.


¿En qué voy a trabajar si lo que hacía ya no vale para nada?


El miedo profundo de caer.


¿Por qué odiamos tanto rato?


No lo podéis evitar, hijos de la gran puta. Sois como unos putos inverbes subnormales. Esperar a que crescáis. Seguiréis siendo subnormales. Habéis sido el cáncer todo el tiempo. Vuestra subnormalidad no jodió la existencia. Porque no te aguanto, desgraciado. ¿Me escuchas?

Nueve acentos españoles.


Nueve acentos diferentes de la ciudad.


Retratar lo que ya existe.


Currarte un camino alternativo, a partir de ahora: ALLS.


A la Surreal Academia de la NEW lengua ticatalaaaaaaaaaana.


En esa NEW lengua cupieron nueve versiones alteradas de la última langua registrada: la de ayer. ¿Cómo hizo uso nuestro pueblo NEW?


Si no lo capatáis a la primera, a la 99 te será claro.


Las repeticiones no te hacen más de la verga.


Es posible que YA seas de la verga.


Existe una alta probabilidad de que seas MUY de la verga.


Pregúntate si eres de la verga.


Ejercicio de erudición por mis huevoooooooootes.


MAMADOR


En MËXICO el mamador es mamador.


NO es un pinche pleanasmo PINCHE gachupín.


Joder, si te han escupido pinche gachupín en la jeta, o me lo he ganado o estoy ante un puto de verdad.


PUTO DE VERDAD


#dadgoesoutofthecloset


AT 99


Tengo 53 años y jugaré mi tercer mundial. Yo le ofrecí nueve años de lo que me queda de futbolarte: y hoy empiezan a contar.


El día después de mi elección. Todo cambió a partir de esa provocación. Llegó de último momento como no queriendo la cosa. Como si tuviera miedo de presentarse. ¿Quién dijo miedo? Yo soy así y esta es mi pinche campaña ¿qué pedo?


O sea, si hay veces en los que tienes que mandar a un pendejo a chingar a su pinche madre.


Las 99 frases mexicanas más de la verga.


Los 99 mexicanos más ofendidos.


Cómo nos odian……… chale.


MËXICO es chafa.


MËXICO apesta.


MËXICO es chido.


MËXICO es feminista.


Nos lo enseñaron todo ellas. ¿Y qué pedo nosotras?


Si usas, cómo yo, el femenino para reconocer que todas somos ellas. Por la falta y omisión del pasado.


Repetir después de mí: por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi puta culpa.


Ese es el sentimiento de nueve cuando perdiste un partido por tu puta culpa. El nueve sabe cargar con esas culpas. Pero el equipo no es sólo el nueve que tuvo la puta culpa. Todos perdimos el puto partido. Porque nos metieron más goles de los que metimos. Esto va de goles. Y yo tengo gol. GOLman. Se espera que Golman tenga gol. Es una tautología. Una obviedad. Quedas como pendejo cuando dices una pendejada. Abstente.


El silencio es inhibidor de pendejadas.


Úsalo.


Luego rómpelo a la verga.


No se rompe.


Se penetra.


Te penetran.


Y te gusta.


PAM


Una PAM no es un PAAAAAAAAAM.


Cada cosa en su sitio NEW.


Un filtro de noventa y nueve estados de libertad.


A partir de aquí: nada.


ALLS


Dos colores bailan entre sí.


Los multiversos son los colores.

Hay doce pero puedes existir en 9

La simplificación ha matado el auge de la multiversalidad a la que ahora consagramos nuestra única oración: ALLS.


La literatura de ALLS se organiza en un compendio en la que cada momento te llega a un dispositivo desde dónde te los mandas a tí mismo. Tus razones de percibir que has alcanzado el límite superior del gozo y la penitud, llena eres, TÜ, ahora mismo de NEW gracia. Y con eso la misa te da todo lo que necesitas: seguir siendo buena persona, como Jesús, y María también por ser la madre que quiero ser, si a mi hijo se le ocurre organizar una revolución que altere el STATUS QUO del mundo mundial.


No habla con acento de Hugo Sánchez caminado en Jorge Juan.


Jorge Juan Férnandez.


Corría el año 9. Yo ya había hecho lo propio. Trasladé el hospital de 609 años de historia y construí un éxodo de escalas bíblicas para que mi huella como pastor de rebaños con el gesto primero de mi apostolado de hermano mayor de Jesús.


Dios Padre fue muy transparente: tenés que superar a tu carnal. Somos una familia competitiva. Sal y diviértete.


Llevo a Cruyff a dentro. Y me estoy preparando física y mentalmente para ser covocado por mi seleccionador. Estoy listo para ser el 9 de un pueblo NEW.


Gritan en la tele. La sexta por la noche.


Las dos Españas.


Hay quién todavía piensa que sólo es una.


Cierran filas.


Sus 99 superhombres españoles, españoles, españoles, españoles, españoles, españoles, españoles, españoles, españoles.


Los nueve veces españoles.


Eso define a un NEW spaniard.


¿Lo pillas?


I’m here to open the NEW way.


Let’s work this shit up!


Let’s see what we have to do as a community.


Let’s vote on NEW shit!


Can you people make scenarios?


Imagina que tienes que renunciar a tu idea. Que no vale los 9 años que te quedan por delante para acudir a ella con el compromiso de transformarlo todo por completo. Yo les he presentado un plan en corto y al pie. Un camino a seguir en el que ustedes tendrán alguna cosa a decir/hacer/leer/opinar/discrepar como abogado del mismísimo NEW diablo/escuchar/callar/respetar/sublimar. Una serie de atributos que nos comprometen a estos nueve actos-sentimientos. La germanización de los conceptos duales. La lengua metafóricamente libre según nuestra adaptación a las nueves dimensiones del ticatalán.


Nunca nadie ha escrito tanto sobre el ticatalán en otra lengua que no sea ésta.


Yo voy al centro del laberinto de Horta y salgo en 99 segundos por la puerta grande.


Soy más grande que Eloy Cabazos.


Un español poco conocedor del mundo del toro no tiene ni puta idea de quién coño es ese tal Eloy Cabazos. Eso, hasta cierto punto es normal. Hay gente a la que no le gusta los toros. Es más, hay gente que percibe una salvajada de la edad media que se mate un toro para la diversión de los aficionados de la Fiesta del Toro de lidia. La fiesta nacional Ticatalana.


El peligro de asociarte a según qué símbolos. Como ser del Real Madrid. Yo lo era.


¿Qué pasa? Ya no.


No pasa nada.


Lo pillo.


Me gusta.


No me gusta.


No pasa nada.


Discrepar es vivir. Así es España. Adoran odiarse. Lo hacen continuamente. Se han odiado siempre. Ahora quedan en la tele para presentarse así mismo ante sus antípodas. Los amantes de la unicidad. Los defensores de los bastiones de las nueve familias realmente grandes de España. Su corte. Sus historias de terror.


La NEW net.


Quería decir NEW netflix. Ya es otra cosa. A la que puede que ya tengan protegido con un arsenal de horas contratadas y blindadas de lo que podría rescatar lo que básicamente es SU idea de lo que cualquier otra cosa NEW de NEW generation supera tras una disrupción social transitoria.


Disrupciones sociales transitorias.


9999 ideas a las que atender.


Acciones colectivas de autoorganización.


Are you going to do things the same way?


Are you ready to rock this land with the sweet song of a NEW inferno.


ALEX INFERNO


666666


999999999

Ya me pasé 14 minutos.

¿Qué digo 14 minutos… más sesenta…. más 24?
Un minuto más…
Igual a 99 minutos.

Domingo. Molt d’hora, molt d’hora, molt d’hora, molt d’hora, molt d’hora, molt d’hora, molt d’hora, molt d’hora, molt d’hora.


Mañana hay que madrugar. Mi hija juega basket. Tiene 9 años. Los ciclos de 9 años se acaban. Y se abre una nueva fase. Nueve por cinco; cuarenta y cinco. Son los años que tengo. Para cerrar mi quinto ciclo. Podríamos plantearnos una revolución que nos sirva a ambos para cambiar de ciclo, y comenzar uno NEW.


Más ideas de las que podemos sostener. Una única lectura es insuficiente. Multiversemos la versión del ideas social con que nos podemos tropezar cuando nos demos cuenta de que la gracias colectiva de nuestro último son se baila al paso que damos en una fiesta en la que se baila con la certeza de que no hay otra cosa mejor en la que podríamos pensar. Bailar juntos en navidad. Hemos abierto el espacio para que nos encontresmos en la espacialidad de la fiesta a la que acudimos de colados. Uno colado en una fiesta es la certeza que no estamos en una noña cena. Un sitio vivo. Amigos. Diyei. Sólo los anfitriones de grandes revens saben cómo asistir al entretenimiento masivo de una banda buena onda.


Las multitudinarias reuinones de bandas afines de la comunidad escolar.


Aquello de conocernos en un contexto distinto al de aprender.


Vivir la vida libres.


Cayetanos.


Obreros.


Inmunels.


Antivacunas.


Antitaurinos.


Grandes de España.


Franquistas.


Fascistas.


Nazis.


Xenófobos.


Capussoto disfrazado de su personaje fascista postmoderno se pregunta: ¿qué hay de malo llevar este bigote?


Es un chiste fuerte. Casi un insulto injustificable a nuestra cosa más sagrada.


Pasarse de verga.


Verga.


Vergas


Homoerotismo mexicano.


Por buscarle una salida. Un efecto transformador a lo que ya éramos. Estábamos chidos. En su día. Más o menos. ¿A poco no?


¿A poco no podríamos abolir el uso del «a poco no»?


Las 99 dimensiones se obtienen empezando a caminar.


Por ahí empecé.


Caminando.


Lo primero que debemos enseñarle a la gente es a caminar.


Barcelona se camina.


Deja tu dependencia a la tecnología.


Bajémosle de huevos a nuestra huella energética.


Asumámos un mínimo común objetivo por el que luchar al unísono.


ALUNÏSONO


So I’m tailoring you to have some autonomy of action. Half of your efforts you may place in a collective quest to change the world. And achieve 99 unmet needs forward. Two PCP/PPI to kick of next year. Tailored in PiPPi. We are going to rock the world with the other 99 unmet needs that don’t make it all the way to the top of what we are striving for. It’s the narrative that is taking place what counts as a move forward all the way up to the ninth division.

I meant ninght dimension.

But that’s alright. Back in the futbolart dimension. I can play futubolart at nine diferent teams of the 9th division in NEW capital: NEW barcina.

O ban.

Obanman, el turcoman.

Kurdo, me decía el Toi.

Teuffer.

Tica.

Ser de MËXICO y CÖSTAR.

ICA indignada.

Por la alienza con MËXICO………¿dónde se ha visto?

Esa ICA indignada me la conozco.

¿Vio?

¿O no vio?

Di, nosiatonto.

Siastanhijueputa.

La vara es otra vaina completamente en las antípodas de lo que pensás vos.

Y hay que asimilar esa realidad: las antípodas.

Otros mundos.

Contrarios.

Como el rival de futbol.

Como el rival político.

Como el mal de este cochino mundo.

Como Satanás.


Los cortes le dan aire a mis libros. Qué digo libros, pensamientos. A la edad que tengo ya no pienso mi vida en función de la empresa que paga mi sueldo, sino al impacto que puede ejercer sobre la vida misma que acontece en cada día. Y voy a citar a dos personas de Antares: comenzando por un pensamiento a raíz de un pensamiento, y su vez, a pensar un poema, y regalarlo.

El que lee poesía es sabio. Pero el que la regala en el instante preciso es además un genio.

América es una genio.

América es una genia del barrio de Salamanca. Y de Perú.

Dividida como yo.

Su pensamiento tiene hora y fecha:

A raíz de un pensamiento de Jorge Juan, América en cosa de 99 segundos elaboró un pensamiento propio para regalarle ahí su atención, y hay que ver lo que de ahí salió.

En 99 segundos tenés la oportunidad de darle la vuelta a tu vida. 99 segundos sostienen la atención necesaria para responderte algo que te transforme. Y lo voy a hacer. Otra vez.

Jorge Juan es el primer blogger que conocí. Lo leía a veces. Fue muy popular en su día, tanto, que lo petó. Jorge Juan tenía la capacidad de escribir sus ideas y pensamientos y los sabía clasificar. Jorge Juan es un ordenador de conceptos. Una mente privilegiada e inquieta en la búsqueda de alargar sus aprendizajes hacia la frontera de lo (im)posible.

Jorge Juan de joven era confundido con Tom Cruise en Oviedo.

Jorge Juan empezó a escribir un blog profesional. Lo llamó salud&gestión, como la primera empresa de Eduard, su maestro. El púpilo avanzado por la vía del fastrack. Compartir horas de vuelo con un experto en el sector sanitario. Un juego de espejos. Y lo que se refleja en el espejo no es lo mismo. Y en mucho casos colisionan. En otros se (re)definen. Uno tiene personas con las que aprende a trabajar. Hay elementos del trabajo que se desarrollan con la disciplina del apendiz. Y el desarrollo de un aprendizaje de quién desvela los secretos de trabajar por proyectos, con gente, y con un calendario determiando. Creando cosas. Para tomar decisiones. Y cobrar. Cobrar por trabajar analizando, opinando y resolviendo los nudos de nuestros procesos de trabajo. Eduard y Jorge Juan se respetaban profesionalmente, en cambio, se despreciaban.

En realidad pasaron 9 años juntos. Odiándose. Aprendiendo. Tensando la cuerda. Mal. Pero ahí a cambio de acervo de crecimiento. Por permanencia voluntaria. Como una cruz que se carga con estoicismo. Pero por una codependencia enfermiza que provoca un jefe psicópata que ejerce el juego de poder sobre todos sus subordinados. Ejerce su hijueputismo frente a sus socios, a quiénes aterroriza aprovechando sus debiidades más sensibles. Las vulnerabilidades son la obsesión de un liderazgo muy rancio que se practica en Barcelona y en Madrid por igual. Con varios grados desagradables de hijos de la gran puta ejerciendo el derecho a pasarse varios pueblos. La cabeza en varios lados. La tensión de una estructura de jerarquías que atemoriza en medio de un aire de profesionalidad que esconde las sandeces del patrón.

Al hijo varón se le ha solapado en toda sociedad la posibilidad de ser un cerdo de la gran puta. El privilegio otorgado por las buenas costumbres católicas, apostólicas y romanas. Hay algo español, español, español, en todo eso. Hay que haberlo vivido. Y fui testigo. Y por eso, ahora, un ciclo después, lo cuento.

En realidad, la web tiene memoria. Y está ahí. Si uno guarda sus recuerdos es por algo. Por exponer lo quno piensa. Pensamientos les tageó Jorge Juan. Y el resto lo clasificó así:

12 cateforías que reflejan la estructura mental y ecuménica que Jorge Juan, caminando por la calle Jorge Juan, a la altura de Carrero Blanco.

Vamos a analizar las 12 categorías, sin clickar en ellas, como un ejercicio de anticipación a lo que uno llega cuando explora la página de una persona a la que quieres entender. Y te topas con Jorge Juan. Los buenos lectores hacen esto. Normalmente son bloggers. Gente con experiencia en la red. Con el culo pelao en dar comentarios en las páginas de otros. Con la netiquette fina. Jorge Juan ha compilado aquí un saber. Con una prosa precisa. Pensamientos que nos compromenten a pensar más allá. Ideas que construyen. El pensamiento formal en un formato fresco de lo que representaba el futuro según el Jorge Juan del año 9 del milenio. Hay elementos de este conocimiento que en su momento fueron la vanguardia española de las publicaciones de creadores en al red. La voz de Jorge Juan se escucha y se respecta hoy día, 9 veces más que la de Eduard. Lo que hacía Jorge Juan Eduard no lo entendió nunca. Lo vio años después. Lo quiso abarcar para sí. Mantenerlo sobre su sombrilla. A sus órdenes. Tras nueve años de seguir ahí, lo dejó. Un cisma para la empresa. El despegue de Jorge Juan en libertad. Un libro que desbordó todos los límites de las publicaciones de futuristas en el territorio. El pdf más descargado de la historia de Infonomía. Un clásico referente de una comunidad que le siguió hasta la cumbre de poder en la cima de la MIT europea, EIT Health. Headquarters. Director de Innovación.

El blog de Jorge Juan es historia de la innovación en Europa. Sobre todo de una parte. El conocimiento formal. Los negocios y la sociedad de la información. La transformación tecnológica y el mundo de los los gurús. Crear contenido para la productividad de la sociedad, de acuerdo a los estándares de las escuelas de negocio. Todo muy formal.

Jorge Juan tuvo la soltura de la publicación de sus ideas en formatos que probaron ser efectivos para llegar a su público. Y trabajó sobre eso de manera colaborativa, entrevistando a todo aquél que le aportaba algo. Aprovechando cada oportunidad para desarrollar metodológica. Dándole la vuelta a todo lo escrito y publicado sobre la materia. No sólo lo últimos. También lo que hay que ir a buscar en los libros. Estar al día. Leer más. De fuentes primeras. Y hasta algo de la literatura. Para luego dejarlo todo preparado para sintetizar el aprendizaje de la lectura. Y transformarme transcribiendo ese efecto.

¿Pero qué le dijo América?

Le contestó con un poema. De Benedetti. Y le dejó sembrado.

Pero no fue el único comentario.

Este fue el segundo, al día siguiente, pero igualmente profundo.

Pero el que realmente marcó a Jorge Juan fue el poema que América le recitó:

Algo raro le pasaba a Jorge Juan.

Era un mensaje para sí mismo. Y para quién lo leyera. Ahí estaba. Pasaba algo raro. Pero no por mucho tiempo.

Hasta que un día voló, y tocó el techo del límite superior: ALLS.

Yo tenía el mejor título… y lo olvidé

Este es el tipo de olvido que un estudio científico demostró que marihuana causaba a quienes la fumaban, bebían, ponían sobre sus pieles en forma de cosméticos de vuestras marcas de productos para la mujer, juego al que tu asistes, si se me permite, con esa gracia infinita, hermana, amiga, amate.

Mujer, qué puedo decir yo que no haya dicho Arjona.

Mi poesía es para mi gente; pa que se venga rico.

¿Cómo la ven?

¿Le entran?

¿Les entra?

¿Gustas?

Ahí sí, muchachos. Ahí sí. Ven. Es fácil. SE PRE-GUN-TA.

Facilito.

Facilito con ritmo suave.

Y lo que suave, aquí qui qui,

mira cosita,

permitime este bale,

vos y yo en la pista…

dele…

no te hagas, que bien que te ha picado un gusanito.

Y tú, ¿qué haces?

Y es morado, coño.

Coño, coño, coño.

Coño, coño, coño, coño, coño, coño, coño, coño, coño, coño.


Oda a 99 mujeres en mi vida.

Fíjense bien en el botón antes de darle.

Preguntar es lo importante.

Dudar, dijo un filósofo. ¿Quién?

I could have used money. Way back then. I have pushed the game into what Zuck has. I swear I could have. I tried. From year nine of this milenium. I was going for the millenial history class teacher. For a check every end of the month.

The new Orson Wells in ticatalán language is NEWORS. You know the rule right, so I don’t have to remind you agaian.

Anything we choose to be the «neeew» thing that’s going to «change» «the» «world».

You know that’s literature, you little _________.

You could be that. An open simple answer. Right there: just for you.

Actuaries are like lawyers: our studies allow us to speak from a certain perspective of our affairs. The commons affairs. Ifyakawaraimin.

I’m telling I’m a candidate for only one job: the transformer of our quest. We are on this for the higher end of our outreach as a societal social tool: this movement is here to say: hi are here. We are something else ortogonal to you-this.

Some you-this got offended.

Badly.

They hurt.

And when I say hurt, I mean hurt like white old fool.

Is that too harsh for you?

We are going to compare dick sizes.

Round up.

Line up.

Choose; what’ll it be? Round up or line up. You New Américan are something else. To believe you were that. OMG. Seriously. We thought we’d lend a helping hand. This is our flow backards, to meet with you. Seeing you didn’t want to transform into us, I had to come here, however hard it turns ot to be, and make in it like high roller son/daughter of society. You are being a responsable human being with a job. You’ve never fallen out of game. Down here where noone throws a line. I swam incapable of making money appear. Drawing with defeat. Economy did not understood where I was coming from: why I was so worried about that. As a young actuary going into the Internet and questions that placed into the practice of the actuarialart that we feedbacklooppers like to play in the public service for a higher vehicle that’s already running as wake into the symphony of guided tour to your intervention in a brand NEW social system to be deployed inmideately as of NOW.

And you opt in.

You make a choice.

This is actuarialart uno.

Come into the actuarial 9.

Right now—with a chichano accent—we are offering a major discount because we are launching or NEW model into the night. So we don’g aim gently into the night. We are all in on this NEW shit. So you’ll feel the ride, alright, but this mus escape velocity our beloved system to project the motion into a NEW future. Would you take this ride, or whichever other ride you been offered with you good old politics: the parties.

Let’s embrace society with the mindfulness of a divided group of cohorts of females and males humans in one single beat rising to the sun, in this collective glow. Like s’Arenal de Soura, on 9/6, or what you would call 6/9, you obtuse neighbor.

It’s an interesting time to be alive to speak about our current, past and future affairs. Our history define us. We’ve been neighbors for a long time. And the same applies either north or south. México looks up all the time. Two things happening there: worshiping you, old NEW americans, or making eye contact with God Father, Jesus, Christ, Mary, María Magdalena, Guadalupe, José (¿a usted que le pasa?), Desamparados, Los Ángeles, Pilar, Almudena, Rocío, Macarena, Gitanos, cantaores, bailaoras, aplaudidores, vivarachos insolentes de las noches que se alargan entre las vibraciones libres de las músicas de rumba y los jueves, viernes, sábado, domingo, lunes, martes, miércoles, jueves, de marcha. Conoce NEW spain. Si te molaba EPÑA, coño, fliparás con NEW spain.

¿Entendéis el rollo de imponer una cultura?

Quizás no lo véis así.

Le llamáis civilizar.

Pues sí, coño.

Pues sí.

Los hombres de bien conocer militar toman posición básica de congregación de las formaciones de combate en los manuales de entrenamiento de la última corporación de industrias de seguridad, ciencia y tecnología, LOSMALOSDELAPELI.

Los nombres propios hacen el relato. Luego hay que explicar una historia sensasional. Más allá del tiempo.

Yo propongo que hagamos el análisis desde otra perspectiva sistémica que nos lleve a probar cuáles son los principales nueve temas a resolver en nuestra visión completa del planeta entero reconstituido: NEW gaia.

No llegas tarde. Estás a tiempo. Aqué todas caben. Estás a tiempo de tener tú también este nuevo bienestar. ¿Vas a votar a cualquiera de esas otras nueve opciónes cuando yo que soy un outsider me propongo se en nueve días un youtuber más que hace las maletas, va a Andorra, y domina las montañas de la dualidad entre Meritxell i jo mateix baixant per l’esquena d’una de les nou muntanyes sagrades de la meva ciutat.

Els nou turons de la nova capital. Barcelona molaba molt. Molt i molt. I encara… bueno. Va, ens ensortirem amb en Victor i en Jan. A tope Barcelona.

Jo vaig viure la Barcelona dels nou primers anys del millenium. La cosa anava bé. L’optimisme ens podia pemetre fer el que un fa quan vol coquerirm el cim del mon. Aquesta és una gran capital del mon. Això ho sap tothom. I no l’estupid nom d’un club. Collons, valors. Collons, cabró.

Un cule desquiciat.

Van 15 minuts de partit.

Tot’s coneixem a qui cal assenyalar.

Ens coneixem tots prou bé.

Totes.

Aquí ja he viscut el despertar.

Fins i tot alguns ja em aterrat al mon NOU en el que vivim.

Vosaltres i jo estém plens.

La Gloria hi és entre nosaltres.

En Jordi també.

I naltros aquí; bé.

Tant bé com pots.

Si pot sortir bé, doncs bé.

Si surt malament… com ahir.

Segur?

Mentider.

Aquest cop l’has intentat.

I t’en sortires.

Et’s prou gran.

Et’s prou fort.

Et’s prou lent (aquí ja notem un canvi amb el polìtica habitual que tant sols vol guanyar la campanya, com ara jo, aun toc de bojeria que un nou porta a quelcom equip quant al cap lo que s’hi té és futbolart, i no pas fornite.

D’aquí a poc els nous pensaran com a mercenaris dels jocs online d’anar matant gent en un lloc virtual amb tant d’espaci com superficie al mon per anar mapejant la tècnica de la penya per viure en un mon de guerres perpetues que xuclen presupostos de l’estat. De vosté i de jo, i que tot plegat en funció d’una amenaça, ens havien fet creure que militar, per l’enemig comú, el de de sempre. Guerres, guerres, guerres. Ara amb drons. Des de casa. Com des del sofa. Com a la pandemia. Ni ha guerres ara? En temps de pandemias les guerres qué fan? A ón van les municions i les peces que ensamblen els múltiples vehicles i joguines que doner de menjar al mercat: públic, privat. Dualitat. Començen per a quí.

Si jo vulgués anar a una eleecions anava tard i malament. Amb un tó diferent. En un altre categoria. En un canal diferent. Un eix que no intersecti amb el planols en el qual les nou opcions que tinc jo, com a ciutadà que pot triar de nou grans i respectables maneres de viure el mon. La nostra lliuta inclosa. Sense cap vel. Lo que sóm en aquesta trist opera de la nostra surrealitat. L’ùnic que aquest patètic nouvingut es va atrevir a interpretar al Gran Teatre del Liceu amb la participació dels 99 feedbacklooppers d’aquest NEW mon.

El ròtul de NEW es veure per tota la ciutat. En unes imatges de nostra urbanitat. Com aquell que vol que hi anem. Anem junts. Plegats. Més alt. Fins un objectiu més clar: el 99%. Per això em sento tant distanciat de tot el muntate que vosaltres nou maneres d’entendre la diversitat de tot això que sóm, permeteu-me, amb tota la cordialitat, sentirme més aviat lluny de dir allo, satisfet, com si la vida aquí, així, tot plegat, com ens trobem ara, sense haver pogut construir quelcome necesitem, per viure bé, i amb la nove consciencia social col·lectiva que entem que tenim i que volem formar part d’aquesta disrupció al NEW mon. El mon nou.

La meva literatura de vegades et tractará com a adult ple. Obvi com adulta també.

A mi ja no em pilleu amb cap deure social.

A només em pot venir a buscar algú que em serrucha el piso.

Una vara tica, mae.

Usted para entenderle a un tico debe ser capaz de seguirle el ride, ¿me sigue?

Pa, pa, pa, pa, pa, pa, pa, pa, pa, el mae ya le llevó nueve ocasiones de peligro. Eso es lo que yo ofrezco a mi equipo. El legado del futbolarte. El de los equipos de calle. El de los equipos de torneo interno de la universidad en el ITAM, en su transición de canchita de pasto, a cancha divertidisima de rápido a épico estadio del 3er milenio universitario: la audacia de los españoles blancos y sus universidades en las Américas. Las 99 familias con abolengo de las excolonias del su majestad el Rey don Felipe VI, como Camilo.

No me lo tome usted a mal señoría. Un feedbackloopper nunca puede abondar su custodia de los pilotos de otros ejercitos. Sabemos que volar así está regulado. Como los juegos de guerra. Está bien para cierta clase militar que tiene un apego por los medios conservadores del poder que se le otorga, presupuestariamente unos recursos para pagar sus nóminas, las prestaciones sociales compensatorias por el servicio público y los años de servicio con las condecoracioes de las expediciones que unas fuerzas militares multinacionales con el cobijo de las Naciones Unidas, ese marco conceptual en el que vimos interretar a nuestra sociedad un acto de desasoego respecto al velicismo, sin que eso frenara lo que se dio tras la posguerra, con la esclada de la violencia al desplazar al enemigo más allá de la audacia de imponer militarmente la voluntad de conquista que algunos de ustedes siguen teniendo vigente, y de algunamanera todas y todos somos herederos y herederas. Y aún así debemos verlo todos claro para vernos en esa foto que no hemos querido ver. Nostras mismas. El 15. La crisis. Ese despertar.

A los que las vida siempre les sonrió se vieron aquí manteniendo el estatus del estado de ánimo de los que mantuvieron la cabeza por encima del agua. Yo me hundí y nade bajo la superficie durante nueve inscurciones a lo profundo que me enseñaron lo suficiente para venir ahora a dedicarle todo el resto al bien común al que me debo como valor: ALLS.

Sea ALLS el bienestar común colectivo alcanzable.

ALLS implica la consecusión de una conexión.

ALLS es un estado de ánimo pleno.

ALLS es la gracia hecha Dios, y lo gloria, con gràcia.

NEWGRÂ.

There are places in town that deserved another beat to be.

Beat, beat, beat to bee.

Beat, beat, beat to be.

It’s beat to be, common.

Let’s flow with me.

I heard your song.

And I rode along.

With you till the top.*

.*

.*

.*

.*

.*

.*

.*

.*

.*

Duality nou cops.

Nou dual options.

Dual options and states of nature.

Let’s design this shit up.

It’s behavioral skills into mix of actuarialart.

The answers to what.

What we all think.

How it might have been.

How this turns out tonight.

Let’s dance tonight.

Remember the night.

Remember the club.

Remeber the beach.

Remeber the touch.

Remember the idea.

Rememeber the flow.

Remember the angle.

Rememer the looks.

Remember the chills.

Remeber the atraction.

Remember desire.

Remember to be.

Because it’s right here where I most long to be. To see that lip. Crisp you eyes for intentions. Do you feel it to?

Let’s go.

Common.

No.

Contigo no, bicho.


El mae que dijo no. Un mae que tomó el camino opuesto a la luz. Un héreo anónimo de la lo más sutil que esta tierra noble puede dar al bienestar de las y los Ticatalanes, en ese impetu renovado por ejercer el liderazgo carismático que necesitan los socialistas que venga de cataluña para decir que esta vez sí vamos por la mayoría absoluta.

Pedro, grita Penélope.

Otra vez.

Es decir el personaje está escrito para que ella misa sea capaz de cobrar los royalties por su participación como productora.

Yo vi la necesidad en tocar las puertas de los encargados de los nueve grandes mercados de la gran ciudad. Y conocí a los nueve señores y las cuadro damas que lo miran todo desde arriba en todos los mercados. Los mercados eran rey. Y el rey dual.

Allow me to be fair. You might find that the contradictions between your fathers job and our undestanding surpasses the limits of common undestandthing on how we are going to behave towards dicks in our community. You think it’s been baned. But it never trully is. But there’s a male thing running proud in every parallel of the globle. Scan nature GAIA. Transform system by observing: the tyranny of the frame over the coordinates of the entire land. The two great continents. And the nine islands.

This story is told backwards. You arrive till the end. But at the end you’ve come to terms. Por un verso compuesto en el aire.. Y tu ahí, resistiendo, queri, ay, no, no, espera, no mames, no mames, no mames, no pares, no pares, síguele, síguele, aquí, sigue, aquí, dale, mírame, más, así, es esto, aquí, aquí, aquí, aquí, ALLS, ALLS, ALLS, ALLS, ALLS, ALLS, ALLS, ALLS, ALLS.

Mi composición en al aire.

Nueve poemas para correrte.

El nou corre.

Es el meu lait motif.

Jo si vaig a Buenafuente li haig de dir que soc. De David Fernández youtube… no era youtube; era otra plataforma. Pero en ella estaban David Fernández y acto seguido el bloguero aquél del pelo largo… muy castizo y español, español, español. Con mucha astucia y tal, siendo como és, de Asturias o León. De una EPÑA que lo flipas. Y que tenemos los dedos de frente que toca, antifás blanco, barba, pelo rojo, pelotudez, un trabajador de recursos humanos cuyo jefe es abogado. Y lo peor, considera que es el que sabe. De alguna manera el mundo es el que los abogados y los economistas quieren que sea. Y la vos de la mujer emerge en esos roles de solvencia social. El debate de los especialistas. Las necesidades básicas insatisfechas.

The unmet need.

I have a group of nine other feedbacklooppers that I work with the unmet need from a particular perspective. It’s transformative. You should take a look at it. It’s about engaging in the debate we have started. We’ve just gone farther. Will group into teams of nine. And take this shit up the roof. We have enough room in our minds to tackle the complex system like multiversity concept, globally interconnected, with each us being part of the collective being.

Let that be the first approache: social complex system designs.

I come here to play a game in the entire NEW gaia. This shouldn’t be a surprise. It also shouldn’t be hard to imagine. You are going to have enough breadcrums to follow along.

Let’s see a little prefiew of my NEW youtuberlife.

I could be the next one moving to Andorra. I’ve got that movie covered. I’ll play for Pique. With him. Big rollers deals.

I have a history in the country. I’ve worked and fell in love with it. I’ve almost killed myself with pine in the middle of one of the few black slopes I’ve foolishly taken. You must be able to go to the peak of the mountain. And from there dominate the world: NEW gaia lives in this coordinates of the higher world.

They are opening the door.

You’ve made it.

The elevator works.

You’ve made it.

School and all.

And the history of Meritxell.

You undestand why.

You’ve been called by God Father.

Come high here.

So I did.

First I transfered my soul.

Then I uplifted the frequency of our dual world.

And set up the motion into a holy NEW cicle: eternally.

That’s promising.

I told you this was a higher end plan.

No bullshit or double standards. No tricks in solitary. No moral macho white feeling hurst by the prosecution of the males living in precrime basis. All the time. As if that was fine, or sin. Who cares. You fail. And you end up where you were not supossed to. And you ring some choices. And play along. A reach to conclusions. To new places. Things you have imagined. This time for real. Like a literary outburst that hadn’t been to Frankfut book fair before. Until that year where the talk in town was that great one book that futbolartist published in the menacing manner of the ghost publisher. It was really him. By himself. Showing up with the biggest scandal since opium scarcity forced the golden cirlcle of the nine prominent minds in the industry, in the intelectual basis of the current trends of the collective mind.

Literature takes care of current affairs in the world. It’s in the fiction books. All the time. The same nine stories. It’s how the genre funcioned again what gets readers time after time. Is there someone new worth knowing about? Yeah, I’d say in my disguise as a agent/publisher. I have the hottest name of the hour: Golman. He’s got just one piece. The late candidate. A last minute proposal that sent out in the web that brought down the system, and evolved time into a NEW beat.

I said I would. But then, I backed out. I play the act. The way you are supposed to. And then there wasn’t anything there. The campaign was useless. And so was I.

I have to hide.

And go to bed.

Maybe tomorrow, while you go to vote, you notice something else goes on. A NEW model emerged. Out of the blue. And some important people read it. And liked it. Somehow. Somewhere. This candidate is NEW. That’s for sure. And he’s pla is there, reading between the lines. Like a true good reader. It’s not just the videos. It’s the NEW beat. The sound machine at the other end from Miami. NEW barcino. The capital commanding a consortium of nine NEW capitals of the entire NEW gaia.

You may fill you NEW capital in the following list, following my lead:

  1. NEW barcino
  2. NEWMAD
  3. NEWELI
  4. NEWPAR
  5. NEWDF
  6. NEWLON
  7. NEWKAR
  8. NEWQAT
  9. NEWCHE

Y el resto de las ciudades resignificadas por la autoafiliación de los movimientos ciudadanos más conscientes de la transformación digital que nos corresponde asumir.

We are going to see a NEW CoP.

NEWCoP

Oh, man.

That’s it. That’s the beauty of writing. Getting to places. Unknown places. Unpredictable reminders. Self explanatory guides. The rule books of the NEW orientations towards multiversality. How the system opens towards a higher end to find in the departure from this current status quo, to the great beyond we leap on towards a NEW day.

Election day.

Insert video.

She’s done it again, pops.

Maybe you’ve got just one shot. And that’s enough for life. You’ve hit the jackpot. What will you do then? Move to Andorra?

Alguien podría conseguir más repercusión en las redes sociales que los votos de los partidos durante un día de elecciones. Esta es la candidatura de ese día en particular. El sitio al que vamos es el mismo. Una proyección ortogonal. No se preocupe. Usted súbase.

Ya puestos, qué puede perder.

Todo es empezar

Yo empecé hace mucho tiempo.

999 días después estoy preparado.

¿Por qué imagina que Jesús fue al desierto a pasar un rato con Satanás?

¿Qué explica aquél momento en el tiempo y el espacio para usted?

Quizás es usted en la cruz. Usted es Jesús. Jesús era hombre: creame. Yo soy un man. Golman.

No me gusta repetir mi nombre, aunque estoy acostumbrado a que la gente me diga como le sale del cojones. En Karachi me nombraban de una manera muy singular. OlmAn. Algo magnificó la A para necesitar hacer un traslado hacia alguien que no había nacido. Travestirme a la A es lo más radical que ha hecho el futbolarte en tiempos de Guardiola. Golman, súbdito de Guardiola, nunca habló con él. Un día, tras una revisión con Vera en la panza Pep quedó para tomar un café en una cafetería de toda la vida frente al parque del DiR de Diagonal, tirando hacia la iglesia redonda en medio de la rotonda: la trampa.

Elizondo es mi apellido. Mi escudo de armas. Son las únicas armas de las que no puedo desligarme. El simbolismo del escudo de armas de mi familia: Elizondo.

Vamos a ver.

Tarea uno. Actividad. Diseña tu propio escudo Elizondo. Mi familia te convoca. No somos los Alba, pero los Elizondo no se achantan contra ninguna gilipollés heteropatriarcal. A ver quién es el guapo que tiene ganas de venir a tocarme los cojones.

Tocar los cojones no está bien. Es el tipo de cosas que enseño en mis cursos. Y la gente flipa. Eso nunca me lo habían enseñado. El valor está en lo diferente. En la honestidad de pensar por fuera de norma. En el límite del caos.


NO TE PIERDAS EL SPEAKER CORNER SHOW: NEWhosts.

we are live from New Barcino.

Hidalgos de Elizondo. Valerosos Ulises que empredieron un viaje a una Ítaca tropical: Tico Commons.

Allow me to introduce myself: my name is Golman and I am the last futbolartist. I might be the first, but I don’t know which way you want to see if from. You may choose now. This choice will determine your life, and our relationshionship for the rest of my life. We are going to separate time in two electromagnetic fields independent from each other. In my master class of keeping it real like Sir David Beckham. I’m shitting with you. Whatcha think boss, I’m a futbolartist, not a ___________.

The potential risk of making your art a bit judgemental in that moment of trust. You compromise the paths we’ve taken together. We no longer feel the need to wait any longer: humanity is ready for the NEW phase. This is such face: fasten your seat bealt. We are going to be entertained until the end of the pandemia.

We’ve then use time wisely.

I don’t need all of you to jump in. This story is just a ballad of hero macho love. Failing to reach, you go under and unsupervised visit the darkest days of history. And that moment of thruth you are faced with the decision to cheer for one of the powers at the glance of battle for the unveiling quest deliverance. Male diplomacy and war games. Stuff we could write about and burnt the fancy out of biggotry.

I can’t say faggot anymore; opportunity cost: biggot.

I said two days ago on one unexplicable social media: I’m a poet. Really, I didn’t say that. I said, what if really what I was was a poet? A question piece. Condensing meaning in a word. You know why brothers when you deliver thee higher speech say: word? Because word has been spoken. This is noumeno shit. This is the fields on how we sublime ourselves to a higher estate of flow: altogether flow: ALLS.


What’s the value of a NEW word?

Questions. More questions. We are getting some great ones. We are building a collective intelligence. It’s how we process the data that’s gona make us wiser. It’s how we handle the automatizable things that will depend of the fields we design in the game to take place. This thing should look inside like a Persona game. We are going to become actors of a new tale. The iterating though time an uncertain thing that becomes this really good question.


The unmet need needs you

Our unmet need bucket is going to be the greatest shit ever. It’s the effort on how good do we describe what the real challenge is. We are going to co-create it from scratch. And we’ll have the greatest industries in the game delivering the response of the free market players. Industries collaborating to evolve together. We could have picked a different vehicle. It’s not simple, yet we can do it either way. We’ll get there if we focus and push a clean process of seeing what’s going to happen inside the CoP. PiPPi is the hotest shit I’ve worked on and it’s going to change the game. We have to play ball. So here we go. This is the greatest quest you’ll face outside your videogame standard commercial mass viral thing going on. I get it. You want to be part of THAT.

Si yo fuera Berlanga

Si yo fuera Berlanga escribiría la historia de New Spain.

NEW spain es la manera correcta de escribir nuestro NEW name.

Vamos a jugar.

Eso parece ser que aquí todo el mundo sabe.

Yo también sé jugar.

De todo un poco.

Yo fui nueve en Inglaterra, Cobras, Astroboy, Meteoros, América, INHUMYC, Escuadrón Laskar Tacaná Aconcagua, Saprissa, Colegio Madrid, ITAM, San Lorenzo, Pancho Pantera, Deportivo Berga, Unió Atlètica d’Horta, FC Barcelona, Espanyol de Barcelona (Cornella), Hospitalet, Europa, Júpiter, para acabar con un partido oficial en una semifinal histórica en la que Golman mete el gol de la remontada, y muere en el pitido final.

El crítico de cine más malhumorado de la historia vio mi películo y no encontró otra manera mejor reseña: Malcuerpo agridulce. Más sombras que luces, pero unas luces muy luminosas, en concreto nueve, que alumbran el cielo por las noches conectando con los puentes tiempo-espaciales que nos conducen a los sitios plausibles de teletransportación express. Los viajes a otras dimensiones.

La necesidad social es tender hacia lo multiversal. Por lo tanto, nos debemos ir preparando para ser capaces de entablar cocreaciones más allá de las broncas que se trae Javier Marías con una parte de los que hablan ticatalán. La lengua NEW.

El español se vio interpelado en la sesión de grandes hombres de las letras de España. Excepto las otras tres. No confundir pesetas y euros. Al loro, que no estamos tan mal.

Perdí mi oportunidad para entrarle a Victor Valdés con la más sublime de las ofertas. Confía en mí. Yo sólo necesito entrenar. Soy más grande que Romario.

Y era verdad. Tenía 44 años. Y como Romario, este próximo mundial sería mi última oportunidad. Me estoy preparando mentalmente para que Costa Rica gane su primer mundial. Y lo vamos a conseguir gracias a mi propuesta futbolartística. Condicionemos todo a una serie de sucesos que se dan en la trama de esta historia que pongo a mi cuerpo para toparse con ellas y resolver las situaciones que en el directo de una NEW society, nos transformamos como un milagro de todos los credos por acudir al momento eterno de la fusión de todas las almas en un sitio tangible e intangible a la vez, resolutorio de todas las dudas existenciales que nos nublan la vida: las worries, güey. En buen pedo, no nos dejen a los fresas aquí. No sería algo que Jesús habría hecho, ponle.

La educación catequésica de los niños en la capital del continente, NEWDF es mucho mejor que la que me dieron a mi en mi primaria, que era una chingonería sin igual en toda la Delegación de Coyoacán. Desde mi barrio del Niño Jesús, Tepexpan 25, hasta bajar como la lluvia camino a río Churubusco, másallasito. Pero no voy para allá, no por ahí; voy paracá. Hacia Aurrerà. Pasado el Tom Boy, ante los imponentes árboles y el camellón más inutil de la historia, Miguel Ángel de Quevedo se levanta como un español que vino acá y dejó huella. Historias de virreyes. Mirreyes de aquél entonces. Una sociedad estamental como la nuestra siempre lo ha tenido. Y no puede evitar unas muestras muy cutres de nuestra prepotencia de las fortunas nacionales. Los niños bien. El chismorreo de los pueblos nobles de la Costa Brava. Lo que explica Juan Marsé que interpretamos nosotros como el Pijo Aparte entrando en la casa de Teresa. Habiendo de hablar con el padre. ¿Dónde dices que vives? En el Carmelo, señor. Sólo que le he puesto otro nombre. Sin debatir ni ostias. Por mis santos cojones, y además, cosas del destino, ese día era el día de sus santos cojones. La cosa no podía ser más favorable para las historias que la sociedad completa interpreta como la noción propia de nuestro espíritu universal. Algo que la globalización ya nos había preparado para asumir: la fusión con el procomún. El entender colectivo necesario para integrar en el proceso de aprendizaje de la criatura, desde que nace hasta los nueve años, con el programa educativo del Modelo NEW de Golman, servidor.

Su narrador es su propuesta. Su servidor les trae una buena nueva. La resolución plena de la gran pregunta. El camino concreto para retomar nuestro rumbo: a la chingada de aquí. Lo mexicano se levanta como la cultura que más adelantos hizo en la noción dual de lo representativo de nuestra herencia de los pueblos primeros, y en segundo, de nuestra corresponsabilidad de herederos del privilegio estamental que los criollos tenían, sin ser propiamente ellos los que tenía el poder circunstancial y real de los peninsulares españoles. La clase con más abolengo de nuestro perfectible modelo funcionante de interculturas anulantes: la transmisión de existencias armónicas de un pasado independiente, inevitablemente reconfigurado, casi siempre a costa del sufrimiento desproporcionadamente regulado con la suerte del indio en tierra de mexicano al sur del muro de Don T.

Era muro es suyo. Las partes construidas antes de aquél día. Inclusive las partes que construimos nosotros. Ese muro que simbólicamente nos separa y nos inhibe de tener que toparnos con vuestra escoria xenófoba y falangista. Es Americano que se afilia a VOX por puentes directamente ligados a los conductos chungos de nuestra sociedad. La posibilidad del mal, o su inhibición tras es uso de la fuerza. La irrupción de los que matán. En sentido histórico de matar. Paremos de fabricar, por prevención, las cosas que nos matán.

La seguridad. La inseguridad.

El ataque. La defensa.

En un argumento entre belicistas y antibelicistas se llevó el partido a tal nivel de abstracción que cuando el pacifismo coronaba una cima más, los belicistas ser cansaron de hablar y volvieron a las armas. A la toma del control. Su mundo totalitario. Su fascismo. ¿Quiénes son los generales del facismo?

Démosle un reconocimiento a los roles de los departamentos de defensa de todos los estados. Asumamos que el mando de seguridad de la OTAN y de las Naciones Unidas nos brindan escenas fantásticas de los nueve grandes ejercitos, de los nueve grandes donantes. La inversión en seguridad no se paga sola. Y no sólo nosotros queremos poner dinero, dice Don T. Ahora vienen los demócratas. Si los insurrectos no tienen una sorpresa para de aquí a dos días. Estos gringos, no mames. ¡Que no chingen! Ahí van otra vez a hacerle a la mamada.

Clases de ticatalán

Introducción al término: Hacerle a la mamada

Viene del Hacerle, que mayoritariamente quiere decir que le estás haciendo quesque el muy acá, y eso ¿cuál? Hijo, a ver si no estás pasando de verguitas. Ira, te traigo finto, puto. Nomás dame una escuza, jijodelatiznada. Nomás porque está aquí la tele. Sino como en feria, ira. ¿Ves esta? ¿Ves esta? Si te gusta. No tiagas. Que ya nos conocemos. Quiubo, ¿o qué?

Y eso es sólo hacerle, espérense que lleguemos a: A la mamada

La mamada es una mamada. Un gesto de amor. Un acto de dar. Un elemento transformador de los estados. Es un catalizador de nuestra irrupción en el sentimiento pleno. A nadie se le escapa que una mamada nos lleva a otros lugares. A nadie se le escapa que la mamada puede trascender como divina si consigue hacerse por sí sola de todos los significantes, o al menos aquél, que en ese momento justo se da sublima con la singularidad de la apreciación de las intensidades del placer que a partir de ese instante se sucitan en cada una de maneras tan personales como elementalmente sagradas. Más allá de la eyaculación masculina la escencia de nuestra especie está en la búsqueda del placer iterativo de las mujeres. En cada gesto de esta singulidad sublimada se resitua el estado pleno de nuestro espíritu en sincronía perfecta: ALLS.


Si yo fuera Berlanga me sumergiría en las nueve Españas con las que puedo figurar como uno más de la manada. Las circunstancias de mi compañía van a generar algunos digustos con la voluntad estereotipada de cada uno de los colectivos que representan los colores de la bandera gay. Yo, bonito, me presento como el nuevo del pueblo. A pesar de ser aquí. Por la posibilidad de ser otros. Y entrar con esa otra carta. Con las peripecias de los que no tenemos todo acá garantizado. Lo dificultad de españoles. Ven a México y mira lo que es rascarle a la vida sin red de protección. Los españoles nos educaron a que subsistieramos así. Porque todos somos hijos de Dios. Por más que la pobreza nos condicione al sufrimiento. Encontrar la paz en unas parábolas resignificadas de nueve gestas de Jesús. Papá, Dios Padre, me pidió que dejara claro que Jesús había sido un gran ejemplo y motivación Jedi para un hermano mayor/menor que se presenta ahora a habitar el cuerpo como quedará marcado para las eternidades multiversadas de los porvenires de todos los mañanas imaginarios y transformables de nuestro espacio infinito de libre albedrio y predestinación argumental ficcionable. ¿Quién sino vous escribiría mejor que nadie el anhelo de pertenecer a la vida plena que habíamos soñado? Por sonreirle a un futuro en el que haya menos subnormales. A ver si somos los suficientemente pragmáticos para poner las tres puertas al campo que requieren nuestros némesis contemporáneos para encontrar la calma para bajarle de huevos a sus pinches mamadas.

No me gustaría que los pinches gringos creyeran que estoy haciendo leña del árbol caído. La cuestión es lo suficientemente seria para que las filtraciones de aficioados de la extrema derecha en las fuerzas de seguridad del estado, por estar cerca de las armas, más allá de su formación en la lucha armada, que todos quieren tener, to be a man.

The brotherhood.

The situation that you live as fellow New Américan.

The army needs to shrink down. Let’s lower the weapons. Russia sees is at the distance. Let them do their thing. That’s the only queue at the moment. They are dealing with their own absolute power. The way persuation through military terms serves a purpose of command. I think differently, and in the antipodes of any facism.

Is it possible our behaviour at some point helps to the rise of a facist dickhead? An article on the New Yorker today spoke about the role of white women in the patriot movelization. They are filling the books of history. With biggotry. Only they feel like they belong to an Avengers movie. Getting all wrong.

A facist is getting all wrong. The impulse of hating someone has been inoculated. They can feel the pain. Times are hard without a job. White America problems are just like the problems in the rest of the world. Precarious living is the base of the current model. Call it what you like. How do we protect the people in most need all over the place? Who is doing this better? The Healthcare system are in a game of efficienciy and public health awarness. We shall be a part of the solution in a NEW society. The times have changed. And we noticed. We didn’t «not-care». Double negatives is the way that it seems that some of your citizens want affirm life is.

Si yo fuera Berlanga escribiría una película grandiosa de las últimas elecciones de un imperio de ultramar que nunca más vería la luz. La úlitma contienda de todos los pueblos que fuimos, y que tras una irrupción inesperada de un candidato venido de la periferia, el destino de un pueblo, y el de todos, se unió en el cauce natural de los ciclos vitales que nos determinan.

Si yo fuera Berlanga me pondría a escribir un personaje estraterrestre que aterriza en una España idealizada por los mártires de los cuatro vientos, y a cada uno de ellos les ofrecía tributo con la formación de un cofradía, con un santo nuevo vestido con sus renovados ajuares futuristas, ambientalistas y sostenibles, y 9 vírgenes que decidieron sobre su cuerpo establecer una correlación con la historia de su santidad más allá del legado clásico heteropatriarcal que ahora mismo se desvance en la sutil transformación de los cuerpos que habitan. La liberación se encuentra en ellas, y a partir de los últimos desvelos de su trayectoria hacia sí mismas. Ese tránsito final en el que nos encontramos, en el momento justo, y en su justa medida.

Finalmente llegamos un día a ser lo que queríamos ser. Y nos damos cuenta de que lo que construimos lo hicimos a partir de una premisa de progreso. Un camino sereno hacia la confesión final de nuestros días de anhelo: ya era eso. Aquél abrazo sencillo. Aqué último apretón. Aquél rutinario saludo. El gesto con el que se declamabas sorpresa. La risa que se escapaba a la censura y una libreta acabada, esperando el momento justo, para un día volver a estar ahí. Aquél recuerdo de aquella persona que fuí. Y que ya no está. Salvo estas palabras que quedan ahí. Pendientes de mi relectura. Como un mensaje dentro de una botella. Como un viaje interestelar en el tiempo y el espacio. Por fin se cierra el círculo. Volvemos de nuevo. Se establece la conexión sagrada del feedbackloop eterno.

Lleno eres de gracia.

ALLS

Hoy volví a la vida cuando desperté

Parecía que todo estaba perdido. Mi vida en el abismo me había condicionado a pensar que la pesadumbre de la existencia me acabaría por hundir en una explosión de palabras sin sentido. Babel. Por fin entiendo.

Yo un día fui alguien. Y eso estuvo bien.

Yo un día fui nadie. Y eso estuvo bien.

Quizás no podría describir parábolas tan bonitas como mi hermano, en su día. Pero intentaré hacer lo mismo: apropiarme de todo el sincretismo ancestral para intentar explicar una nueva historia completa. No será la última. Ni este libro es EL libro. Será uno más. Eso sí, tendrá la ambición de poseer todos los sentidos posibles.

Vamos camino a la plenitud.

Favor de abrocharse los cinturones. Estamos a punto de despegar.

Su viaje será muy intuitivo. Se parecerá mucho a las ilusiones que usted proyecta sobre el sentido de la vida. Usted mismo/misma le acabará de dar sentido a la vida.

Si usted fuese mujer le aparecerá misma antes que mismo. Y si usted fuere un macho alfa… bueno, cómo decirlo… deje el arma. Con eso tenemos suficiente para empezar. Este viaje no le quitará nada que usted no quiera dejar ir. Pero se trata de un viaje de renuncias. Y no por ello iremos por el camino del asceta (a no ser que usted quiera), sino a un camino de autoafirmación al que iremos a reencontrarnos todos en un mismo espíritu creador, aquí, y ahora.

Esto será lo más profundo que usted podrá experimentar en su ciclo vital. Lo humano que es usted es un regalo, un vehículo, que Dios mismo, no tiene. La fortuna de la mortalidad, que Jesús vivió, ÉL no lo tuvo. La omnipresencia de papá se lo impide. Y por eso, está ÉL hoy aquí. Papá: unas palabras por favor. Tu público te espera.

Dios Padre carraspeo la garanganta ya que ultimamente sufría de unas pequeñas molestias que le habían llevado a pensar que había sido infectado por un virus terrenal. La llegada de tantas almas a la eternidad le había salpicado de alguna manera. Y esa sensación, por primera vez en la existencia, le había ocasionado un ligero malestar: la duda.

Dios Padre sintió miedo escenico al tener frente a sí a toda la humanidad reunida para escuchar sus palabras, por primera vez, en riguroso directo. Mira que lo había practicado millones de veces. Podía inclusive recuperar de su disco duro alguna de estas versiones para ponerla en automático y sabía que el resultado sería pletórico. Pero sabía que si lo hacía podría haber alguno que se diera cuenta de que no se trataba de un mensaje real. Alguien vería detrás del velo måyå, y se acabaría por derrumbar el imperio.

Dios Padre no podría perdonarse que eso ocurriera así que corrió varios planes de contingencia, que también tenía preparado de hace tiempo. La incertidumbre no había sido nunca una barrera para que Dios Padre realizara todo el trabajo fino de la creación en siete días. En su momento tiró millas. Y aquí estamos. Al loro, que no estamos tan mal.

Dios Padre eternizó el tiempo de espera que la humanidad entera experimentó como un suspiro. Justo al revés de la noción del tiempo que ambas partes habían experimentado hasta ahora. Este juego de rol le pareció a Dios Padre una experiencia nueva que jamás había pensado que podría suceder. La transformación de Dios Padre en humano es un parto doloroso para Él.

Nunca antes habíamos tenido acceso a las intimidades de Dios Padre de la manera en la que ahora lo veíamos en directo, pese a que no pronunciara ninguna palabra. Su sufrimiento, de alguna forma, nos conmovió.

El peso escenico del acto lo estaba sosteniendo Jesús con una especie de puente de entendimiento que había programado para hacer esta conexión en directo entre Dios Padre y la humanidad. Pero algo no iba bien. Cosas del directo. Jesús pensaba que la omnipotencia de su Padre le sería suficiente para afrontal el reto discursivo de dirigirse a su pueblo. En su día, cuando tuvo que hablar con Moisés en la montaña se sintió muy fresco, inclusive se atrevió a escribir unas palabras para aclarar los procedimientos del comportamiento humano de ahora en adelante. Y en cambio ahora se encontraba mudo. Sin palabras. Era su gran momento. Y no lo estaba aprovechando.

Dios Padre se sumió en una depresión instantánea. Se dio cuenta de que la gente podría pensar que sus omnipoderes podían ser una patraña inventada que a la hora de la hora no sirven para nada. Eso sería un golpe bajo a la santidad. La inoperancia de nuestro ídolo en el momento más crítico de todos los tiempos.

¿Qué seguirá después de esto si Dios Padre no consigue centrarse?

¿Quién podrá ayudarlo a Él en este momento de flaqueza?

¿Sera Francisco el adecuado para darle las palabras de aliento que El Altísimo necesita?

Fue Jesús el que lo sugirió:

Curro: peaso de regalo.

Yo voy partido a partido.

Es un sueño.

Y los sueños, sueños son.

A mí lo que me interesa es la vida.

Y si de dieran a escoger algo de Madrid escogería a Valle Inclán.

O a la insolncia de los de fuera.

Que los madrileños son majos. Cuando los encuentras. Todos vienen de otros sitios. Al menos esa es la impresión de un nouvingut que llega a la capital del reino. Yo soy de un pequeño pueblo en el que la calle de tierra en la ladera de una montaña que mis antepasados, recién llegados del barco que les había hecho cruzar el Atlántico por mar, en los ritmos tercermundistas de lo que podemos decir que era la vida en el el pueblo capital de nuestra familia: Elizondo, capital de valle. La urbanidad de mi pueblo es distinta. Los que somos de montaña sabemos diferenciar entre laderas. La manera en la que amanece y atardece. Cuando hay que ir a encontrar al sol.

Al sol se le acompaña cada día. Los ticos lo asimilamos por una combinación de crónica popular que nos contaron nuestros tatas cuando explicaban chiles de la familia. Las historias vividas como telenovelas personales del cotilleo familiar. Nuestras historias son nuestro único camino capaz de unificar una razón multiversal con suficientes niveles de libertad para permitir a toda equís, a todo ser, ella, el o elo.

Nunca nadie antes había…

Como subsección. Una categoría. Nace un subtítulo. Algo sobre lo que ponerte hablar entablando relaciones de intención. De punto a punto. Por la cosa en sí entre dos puntos. Como una recta. O una trayectoria caracolar. Elipses e hipérbolas. Silla de caballo. A las matemáticas te montas pasando por una pasión por la geometría y un viaje marleyano por nueve percepciones del álgebra lineal.

Nuestros tutores son la hostia.

Perdón, eso queda mal. ¿Con quién? Con la iglesia.

Los unos: rien.

Los otros: indignados.

La naturaleza humana es la dualidad, tropezar con la misma piedra, follar menos de lo que nos apetece, y apetece poder hacer el amor en cada momento. El sexo es esa consecusión de la pulsión de los cuerpos al fundirse en un sólo ente. Eso que sucede ahí es la transformación. No es la bragueta que se baja el feminicida. La brageta que se abre. La verga que se prepara para salir al ruedo. Como un extinto Miura. Al ser la muerte más sagrada que la fiesta, como poeta que conquista plaza con Verónicas de fina estampa, tres pares de banderillas dibujando un nueve en el lomo que animó a ALLS a su cúspide en la hebriedad de la violencia que representa tu fiesta, su disfrute y nuestro encuentro, un año más: toro y macho alfa: GOLMAN MATADOR.

Golman Matador es el personaje más ilustre de la tauromaquia en Ticataluña. Nadie había aportado tanto desde tan lejos a que la fiesta se salvara en un plano espiritual distinto al que esta panda de gilipollas ha sabido llevar hasta ahora en nuestra patética rivalidad: la España grande y una, y la otra: la que no quiere más seguir siendo aquello que un día fue.

La renuncia es la obligación primera.

Bajémosle de huevos.

Tengamos más ecuanimidad para permitirnos dar un golpe sobre el tablero de juego para hacer brotar desde lo más profundo de nuestro ser estable en un plano continuo presente y futuro, a cada dirección del tiempo. Lo matemático y lo futbolartístico es suficiente para cubrir los tres primeros temas dentro de nuestro programa de estudio.

Vea cómo transformo este mensaje en nueve idiomas que son uno: el ticatalán.

El ticatalán sagrado. Golman era esa. Es. Soy. No me quiero autoimponer, pero no tengo otra. Me tengo que presentar al curro que salga sin importar el nivel de expertise que pidan para que te escojan a tí. Tal y como está el patio. Yo he visto a gente lista. He visto organizaciones podridas, organizaciones emergentes, organizaciones en crecimiento, organizaciones en vías de putrefacción, organizaciones de realización de cosas con sentido práctico para nuestra subsistencia. Como los automóviles, los carrito del supermercado, los patinete eléctricos, el compás, la calculadora.

Tengo el mejor curro del mundo. Estamos en un sitio privilegiado con un equipazo que da gusto que lo flipas. Poder reconocer a tus pares como grandes profesionales. Como el sentido de lo que tenemos que resolver. Los putos retos que nos atañen una respuesta. Y debemos darla nosotras. Con el liderazgo feminio con el que quiero cocrear un tiempo NEW. Una nueva pedagogía a adoptar en el procomún. O camino a allá. A las antípodas sagradas. Los espacios urbanos copados en la otrededad contraria a lo que cada uno cree. Un tipo al que le tendremos repulsión. El odio como fenómeno a parte de la violencia. El odio frío. El bueno. El saludable. Recuerde que estamos dentro del tratado de la salud mental.

Yo descubrí que estaba loco. Así que me di a la exploración del reto compartido más amplio que tenemos como colectivo. Y quiero resolver ese enigma para una cantidad evolutiva a partir del patrón emergente de la Serie de Golman: 1, 9, 99, 999, 9999, 99999, 999999, 9999999, 99999999, 999999999.

Fin de la serie.


O fin de un argumento. Mi libro puede seguir. Mis lecturas van a ir en dirección contraria al tiempo que tu conoces/iste(s). En México incluimos a veces una ese al final porque lo adaptamos al sincretismo de la lengua de nuestros antepasados al mismo tiempo que aprendimos a comunicarnos con la que aprendimos igualmente de la escuela en la que me enseñaron a jugar al futbolarte.

La escoleta de GOLMAN.

El negoci del futbolart.

Jo havia de dir avui si he arrivat amb les firmes necesaries per presentarme al concurs del resultat masclista de la recerca d’un cert joc/lloc de poder com el que representa arrivar a esser elegit president del F.C.Barcelona, quelcom soci, sine qua non.

Llevo dos días poniendo a la práctica una puta tarea de latín que nos dejó la señorita Luiselli. Cursos d’escriptura i lectura. De pensament i performance. D’arrivar per fi a le plenitut aquí, ara. I prenem el botó. I arrivem allà. Com un desig assolit. Agafa’l. Només el teu esser ditigal, amb la teva empenta, no veguis com puja. Puja adal tot: allà ón cal anar. I anem a parar allà. Tots plegats. Tots alhora. Jo sóc un figurant del que aquí estem fent. Estem fent quelcom gran. Quelcom important. Pero és gràcies a aquesta flauta. Quelcom NEW. GOL + man. L’home empetit en un pot petitisim: allá ens vam trobar a ho PUTO TOT: ALLS. I naltros, cadascun pel seu ride, allà mateix. Com un coito bé.

El feminisme és respecte a la dona. El cos de la dona és sagrat. Ón s’us va el cap?

Aquesta ès la conversa que s’ha de tenir. A ón anavau, you Trumpers?

YOU: TRUMPERS.

The new series in Netflix. Trump has been taken down by his own weight. Common, he fought in the WWF.

I like the guy. What can I say. I know what you see in that. How you think a prick like that could work out for you. Cause you are prick. Face it. You know it; almost. Your intuition has spelled out for you in serveral signs in the estigmatas of other saints sufering from the demented soul of our skewness.

I went to Google for a question that would give a sort of answer; turns out I was wrong: it wasn’t quite what I meant, that kind of interest in things so that you could back and look it up when you get infront to daddy’s NEW ORACULUS: GOLMANTEL.

Los manteles GOLMAN.

Los nueve primeros diseños para las mesas GOLMAN. (9 piezas)

Las sillas GOLMAN.

La marca GOLMAN.

La sitcom GOLMAN.

La postcinematográfica GOLMAN.

Los clubes GOLMAN.

La transformación sensorial GOLMAN.

El experimento GOLMAN.

Las antípodas de GOLMAN: los antiGOLMANs

LOS ANTIGOLMANS REVENGE

THE TALE YOU TELL

WHAT WE WERE BACK THEN AND BACK THEN NOW FEEDBACKLOOP SERIES.

I’M NOT A DICK LIKE HARVEY WEISTEIN.

I COULD PRODUCE BETTER FILM WITHOUT HARASSING WOMEN.

YOU FUCKING DICKHEADS!

THE STANDING DOWN OF THE FAR RIGHT FACIST GOING FOR IT.

THE SILENCE OF THE US ARMY, US NAVY, US AIR FORCES.

THE MILITARY DEAL.

THE SOCIAL CLASSES.

ROLEPLAYING AN ALTERNATIVE GAME FOR HEAVY DICKED ASSHOLES.

HUMAN RESOURCES DEVELOPMENT.

LOSS OF CLIENTS.

LOSS OF JOB.

HOW HARD MUST WE AGAINST THE GERMANS FOR WWI?

HOW MUCH VENGANCE OR AVENGANCES MUST ONE HAVE?

MAKE THEM PAY.

JUSTICE.

IT KICKS IN ON ITS OWN.

YOU GO STRAIGHT TO JAIL.

LIKE DON T.

IT’S THE BEST STORY IN THE TICATALUÑA AWEKENING OF THE SOMETHING MORE THAN JUST THE FORCE. HUMANS OF FLESH AND BLOOD JUST NEED ONE THING: GET RID OF DICKHEADS. AND CLEARLY SOME DICKING HAS BEEN TAKING PLACE IN THE NATIONAL TV AMBIENTE OF THE CUMBLING EMPIRE.

WE’VE SEEN IT BEFORE. REMEBER THE TOWERS. WE’VE FELT YOUR PAIN. AS YOU ALL FELT OURS: MADRID-BARCELONA.

Yo no soy Don T. No podría serlo. Es un némesis natural. Bendito sea.

Benditos sean los némesis entre tanto gilipollas convencional. La asunción de la normalidad de nuestra subnormalidad. Los juegos de palabras para atender a una necesidad social de verdad: crowdcreate the NEW system.

That’s the game.

I have a bigger game in my head.

We are going to rock the house.

Let me be crystal clear.

How clear?

Crystal.

I am the song in the number nine of the hit parade, but slowly and surely, each weak I climb up the list, one step at a time, backwards, eight, seven, six, five, four, three, two, one,… uno: ALLS.

We are there.

That’s it.

It was simple, at last.

Not complex, like we had expected. Like war turned out to be. Or it violence what goes first. It is. War is just the conquest. An absurd thrill of male toxic masculinity fucking shit up.

Do you not see it?

How macho are you?

Is that what’s going to be?

Do you choose to die?

Do you choose to rape?

Do you choose to hate?

Do you choose to ignore?

Do you choose to say?

Do you choose to judge?

Do you choose to despise?

Do you choose to kill?

Do you choose to ALLS?

PD. Tengo curro.

The G-shaman fron NEWELI

No sóc ningú: així em presento

Hola,

No soc ningú. No pasa res. Aquí el més tonto fa avions. I jo soc l’últim en haver arrivat, així que humilment acepto el que hi ha.

Ara, quelcom ningú, no aneu tant ràpid a pel meu coll. Soc el Coll, el Carmel i la Rovira. Tots tres turons plegats en ú, gran: GOLMAN.

Així em dic, Golman. Perdeneu si no us ho havia dit des d’un principi. Quina mala educació. Jo fa temps que em trovo fora de lloc arreu. I finalment, sortosament, he arrivat a les meves muntanyes on m’he tornat a trovar. Aquí sóc qui sóc. Estic complert. Ple de goig, il·lusió i alegria. Com tenir la pelota al nostre equip. I pujar a buscar la posició que ens apropi al somni: el gol.

És prou evident el que faig: gols. I també és prou evident el que sóc: un man, que no pas home, contradictori. El meu genre és la ficció, i per tant, podria esser fins i tot, dona. I si ho fos, sense cap mena de dubte seria feminista. I a les hores arrivaria, com Jamiroquai al Capitoli, i em presentaria tal qual: soc G-shaman. Escolteu-me. El femnisme s’ha presentat aquí devant de totes vostes, senyories, per dir-vos una de ben grossa: sou vosaltres els feminicides, masclistes de merda.

I fuig.

Fi de la primera part de la funció.


—Qué fort!

—Jo estic flipant, tia.

—Aquest tiu qué s’ha pensat?

—Ja veus…

—Un idiota més.

—He perdut el compte.

—Quina barra…

—No ens podem quedar així…

—Hem de dir algo, oi?

—FER algo!

—Ja, ja,… això vull dir.

—Ha vingut el heteropatriarcat i s’ens ha pixat a sobre. Com si res. Aquest tiu és vomitiu!

—L’ha vist els pits?

—Qué dius, tia?

—No res…

—Flipas, tia. De vegades flipo molt amb tú. Se t’en va l’olla. Ho saps.

—Ja tia, ja. Pero no és ben bé aixó. No volia dir com en pla positiu. En pla: «quins pits més forçuts». Més aviat el contrari. Quins pits més caiguts…

—No ho arreglis. Encara serà pitjor.

—No m’has entes…

—Calla, si us plau. T’enfonsarás encara més, i t’estimo molt per veure’t caure ALL the way.

—Jo, tia.

—Ho faig per a tú.

—Ets una guarra.

—I tú una zorra.


En el intermedio el coronel retirado se dirigía a la fila del puesto del teatro en el que venden bebidas y tentempies para distrutar la pausa con un pequeño coloquio en el salón de las visitas del Teatro Principal de New Barcino. El estreno de la temporada había recuperado el glamour y las vibras de tiempos pretéritos en los que los teatreros soñaron con convertir a Barcelona en aquello que se convirtió el Paralelo en su día. El recorrido cultural de la ciudad venía de los días más bajos de nuestra colectividad, en la que todos fuimos sospechosos de echar a perder lo que teníamos, o bien, la oportunidad de desvelar el último velo de la tan añorada transformación final. Tuvo que venir alguien de fuera para exhibir lo que nuestras majestades, el pueblo, no era capaz de ver. Las vigas en nuestro ojos nos impedían centrarnos en la paja que este man sostenía ostentosamente con su pestaña principal.

El coronel Rovira había sido un referente en las fuerzas armadas en los años en los que los ejercitos de tierra, mar y aire se concentraron todos en Es Castell para celebrar su última ceremonía. Fue un acto muy emotivo que el coronel pudo llevar a cabo gracias a un mandato de sus jefes: el Poble 9.

En aquellos días todo debía tener un nombre corto, decían los asesores de imagen, que cada vez más se parecían a antiguos consultores trajeados que podían hablarte de marketing, de las fuerzas de Porter, de balanced scored cards, de vehículos de inversión, de carteras, de montañas, de perspectiva de género, de inclusión, de populismo, de comercio electrónico, de B2B, de nanotecnología, de biotransmisores, de moléculas, de ARN, de inteligencia artificial, machine learning, big data, demostraciones matemáticas por reducción al absurdo, sistemas vacíos, singularidades, multiversos ejemplares, las novelas de Borges, injusticias del premio nobel de literatura, monarquías emergentes en el siglo XVII, los 99 pueblos originarios, las montañas de Elizondo, las olas en Zarautz, Zancudo o Zipolite (o lo que se conocía como ZZZride), el sexo de los ángeles, los efectos colaterales de pensar en el mieloma, la clínica del último virus desconocido, las trayectorías clínicas implantadas en una única base de datos compartida, Gaia, protónica espacial, retórica discursiva, amplificación de la memoria, xenofobia, las falacias de Hitler, la adolescencia de Jesús, el canto de los pájaros comparativamente al de las ballenas, los neurotransmisores de los elefantes, la pérdida de audición, la teoría del slam, el kernell, la desviación estandar, el criterio de exclusión de la investigación, los modelos actuariales, los ciclos de la bolsa, el devenir del ser tras el fracaso, la construcción de un herotismo particular que se transforme en la espiritualidad sexual compartida libre, las formas de las nubes, el propósito del pueblo 9, la técnica del cabeceo, la observación, la postcinematografía, el surrealismo, la solución performativa, el sermón de la montaña, las enseñanzas directas de Dios Padre, los nueve viajes de peyote, la alquimia de la pista, la sororidad de otro camino, el despegue del aura, las luces del olvido, las tempestades de la angustia, el vacío pasajero, la serenidad de los abrazos, el dominio de la lengua, la sugestión de las redes neuronales, el hábito de la risa descontrolada.


Ens amirellem totes amb la muntanya més alta. Volem esser això que sobrepassa lo natural. Com aquell que conquereix un cim prestigios. Un nou mil.

Un lector sabi s’atura i li comenta a la seva parella: això no pot ser—deixa el llibre a la capçelera del llit. Ja no hi tornará mai més a llegir a aquest autor.—Fuig, mentider—diu.


L’Anakin Kilian puja muntanyas i cop adal es pregunta: això que sento és el poder de la força o del seu costat fosc? I no sap mai. Tampoc és queda gaire. El seu pare li diu que ha de seguir corrent. Pero a ell li atrapa la força que hi ha un cop adal de tot. Des d’alla ho veu tot diferent. És un altre perspectiva. Com si podes tocar el mon amb el seu desig: que tothom arrivi aquí. A aquest sentiment de plenitut que hi ha al seu voltant. En aquell moment, la gloria hi és. Per tant, la força li permet tenir la conexió amb el Grogu que aconsegueix salvar-ho amb ell. I tot va bé.


El delta de l’Ebre aquest any s’ha inundat. El canvi climatic s’ha agreujat. No hem possat sol·lució, ni a l’origen ni a la desembocadura. Això és transit continuo. El rius mai són el mateix, pero hi són. Com la vida misma. Com un dia al nostre record. Com avui. No pas com llibre.


Fa temps que tinc un pla. Aquest pla no és d’aquest mon. És mes aviat d’un altre mon. Pero no ho puc dir així tant alegrement. Haig de tenir proves. I per això, haig de mostrar que hi ha quelcom escrit. Quelcom visió. Quelcom projecte. I és justament això el que he fet des de fa 999 dies. Fins avui, que finalment he baixat de la meva muntanya i us vinc a explicar el que vol dir un nou pais. Un pais 9. Benvingudes, persones lliures, a un mon nou: Ticataluña.


Mae, la vaina es introducir todo lo tico que nos plazca en el sentido colectivo con el que podemos aportar nuestro humilde granito de arroz a la paella valenciana que nos va a resolver el dilema universal. La subsistencia de los humanos en la armonía que profesan todas las religiones y los modelos de estado. La sociedad sociovergente que se imaginó Trias y que convirtió en una realidad en nuestro sistema sanitario, pero ahora aplicado a la fusión con el más allá. Más allá de nuestras fronteras mentales. Más allá de donde nuestros líderes nos han llevado nunca. Vengan y vivan, en carne propia, lo que es irse a la chingada.


No mames, cabrón. Vieron eso. Apropiación cultural. Ese güey se está pasando de verga. Esas son nuestras pinches groserías. No las pinches suyas. Pinche mamador, bájale de verga. ¿Te crees muy verga? ¡Cuál! ¡Vergas!


Un adult prou ben educat en el ticatalanisme pot llegir per sobre de les contradiccions inherents a la postura equidistant de qualsevol foraster que vol venir aquí a dir-nos a la nostra cara el que sóm, el que no sóm, el que hem d’esser o cóm ho hem de fer. Això és l’ùltim que un poble digne i ple com el nostre és pot permetre. Capgirem un cop més el rellotge de sorra.


Un nou pur va venir a la darrera asamblea de La Base. Els seu posicionament Trotskista no va agradar gaire als Leninistes de la cooperativa. I els marxistes purs no podien resistir les arcades de vomit vermell que els hi sortia pels nassos. Els estalinistes s’ho veien de lluny amb una expressió freda que amagaba un pla que ja s’estava executant. L’aire de l’asamblea, poc a poc, es tornava irrespirable. El llibreter mexicà de La Social, en Toni, havia sigut es responsable d’haver portat a aquest company a la cooperativa. Tothom li va dir que no ho fes. Pero ell hi creia. Tot i que ara, veient cóm anaven les coses, ja s’havia possicionat a prop de la porta, per si calia fugir a refugiar-se a la seva llibreria. El pobre Golman no tenia sortida. O revolució o mort.


El dia que Golman va ser aceptat al Cercle del Liceu es va permetre fer una petita exposició del seu desplegament com a futbolartista a la sala dels miralls. Va agafar la pilota i sense deixar de dominar-la, com si d’un acte circense es tractés, va començar a recitar les seves nou muses les nou incitacions més boniques de la historia. Una a una, van escoltar el crid d’un humil nouvingut que s’havia colat a les esferes més subims de l’espai col·lectiu més noble de la nova ciutat: NEW Barcino. El public va anar entrant en la peça envoltat de la presencia divina de les muses que havien baixat directament de l’art representat adal del caps dels presents. Sense dubte es tractava del l’acte més disruptiu dels últims anys al Liceu, i els presents, encantats amb la pulsió del nou pur que tenien endevant. Es tractava d’una historia d’amor col·lectiu. I totes, tots, s’havien enganxat. La precencia divina de les muses i l’atmosfera amirallada d’illusions òptiques hipersemblants va fer que els present començencin a fer un cant, cadascun en la veu que li corresponia, si bé des del pit, si bé des del cap, amb l’entonació pulida d’un cor xiulant: ALLS.


Fin del segundo acto


En Golman va tirar de la Viquipedia per haver de no fer el ridicul. No volia semblar que fos un d’aquests impostors que a hores d’ara van i es pujen al tren del mame.

La incitació de Cal·líope.

Calliope, Muse of Epic Poetry by Giovanni Baglione.jpg
Cal·líope
Font: https://ca.wikipedia.org/wiki/Cal%C2%B7l%C3%ADope
Cal·líope

La incitación a Clio

Clio from Villa Adriana (Prado E-68) 01.jpg
Clio
Font: viquipedia

La incitación a Érato

Godward-Erato at Her Lyre.jpg
Més bibliografia que informacio, viquipedians. WTF

La incitació d’Euterpe

VichtenEuterpe.jpg
Euterpe

La incitació del Melpòneme

Melpomene-Simmons-Highsmith-detail-1.jpeg
Melpòneme

La incitació de Polímnia

Polyhymnia, Muse of Eloquence by Simon Vouet.jpg

La incitació de Talia

Thalia by Giuseppe Fagnani.jpg
Talia

La incitación de Terpsícore

Terpsichore - Jean-Marc Nattier.jpg

La incitació Urània

Monumento di Ottaviano Fabrizio Massotti, con Urania di Giovanni Duprè 02.jpg
Urània
Urània

FIN del tercer acto