Un actor burgués de la burguesía local

Inepto absoluto soy

La historia del primer futbolartista

Usted fíjese. Mi personaje es imposible. Un pasado muy presente. Las estatuas del abuelo. Los nombres de nuestras calles.

Los viejos hijueputas.

Historia.

Debate.

Lo que hablaríamos en la calle.

Lo más rompedor que nos compele.

En el teatro local.

En tu puta lengua.

Una: nou.

Una: española; nou; ticatalà.

Un español no aceptaría que le representaran sólo mujeres.

Ese es tan sólo un español.

No «TODOS» los españoles.

No «todos» los españoles con minúsculas.

Unos un 9%.

Otros un 90%.

Qué le den por culo al uno.

Y entre nosotres: nous.

Jo soc nou.

Qui més vol ser nou?

Doncs vine cap aquí.

Soc un nou mon resolt.

Lliure.

Ple.

Ficcionat.

Per putos naltros.

NEWnaltres, pes.

Sea pes algo.

Rayojismos.

RAYOJISMOS.

Las antípodas de M. Rajoy.

Esta es mi historia de reconocimiento a España por la derecha.

Ahí les va, putos.

No digas puto, puto.

Sean estas dos últimas frases la una demostración del levedad idiótica del ser.

Eso somos.

Aquí estamos.

Es como una canción.

Un nuevo ritmo.

Con el sasón.

Tus caderas.

Y esta paquípacá que nos traemos.

¿Qué tal?

ça c’est huh………

hi ha dones, no totes que despres d’això han arrivat al orgasme: aquell punt diví.

D’altres orgasmes es van descontroladament presents en un cant actual la veu de la dona orgásmica mare una totes, elles, i només elles. Qué hem de fer si el mon és tot ELLA, i naltros, totes ella: ú.

Això com si la literatura postpunkradikal alternatiu a tot el que s’ha vist fins ara en les coordenades dels nostres nou turons sagrats.

Soc un Montalvan Nou de la ciutat de la muntanaya sagrada en la que vaig arrivar volant de les antípodes d’aquest lloc infest de fills de la gran puta que m’estimo, excepte als que no tant. I fins i tot a tots aquells veritablement fills de la gran puta reconegut anem a fer això: apunteu-lis un d’allo que diuen giving the bird.

My bird is a Quetzal.

Molt bones em dic Quetzalcoatl.

Encantat de venir a palar amb vosaltres directament amb vostre Déu, home, vostre Senyor Pare.

I surt:

Sea la NEW serie una serie de multiversos matemáticamente sostenibles para organizar en un contexto de resolver todas aquellas cosas que no funcionan en nuestra manera de auto-organizarnos de una vez por todas desde la parte colectivizada del bienestar. Vamos a unir el reverso y darle por culo al metaverso.

Vamos a elegir nueve reglas que les traemos desde el otro polo de lo que las divinidades de allá hemos concebido interesante anteponer ante los multiversos que ustedes puedan proponer, organizar y reventar al mundo que es la manera de sobrevivir a los grandes retos de nuestros tiempos. Señoras, por favor, señalen a sus pinches machos alfa heteronormativizadamente urrrggggggggGOOO000OOOLMAN.

La multiversalidad del círculo.

No tengo movil.

Murió el viernes.

Y no ha vuelto a nacer.

No tengo manera de tener una conexión inmediata al mando.

Estamos ahí.

Y aquí.

Desde nuestras kelis.

Mi arte es presente; estar aquí.

Leyendo las NEW escrituras.

¿De qué me estás hablando?

Habla Dios Padre.

.

.

.

.

.

.

Se le ha escuchado en esos seis puntos.

La autoridad paternal teniendo un demedido valor claramente ajeno a la equidad. Ellas, indignadas. Ellos, hijos de puta, felices.

La vida es esa tragedia griega que ustedes deben entender desde una perpectiva tropical mexicanizada, elsalvadoreña, jamaiquizada, JAMAN, JAMAN, JAMAN, JAAAAAAAAAMING, MAN, GOOOOOOOOOOLMAAAAAAAAÄN, jaman, jaman, akaman, kama o akamaman. You singing with me this solmen song we are all together in Sant Jordi rocking these fools in the state oh present, oh yeah, Sant Jordi, mayman, oh Mercè, my mother of God oh how you dare hold Jesús like that, you …… MOTHER OF NEW GOD: GOL.

Lo hemos delegado todo en el balón.

¿A cambio de qué?

¿A qué chingaos nos vendimos?

¿Y cuándo?

¿A quién?

No mamen.

Hay que aprovechar la brecha de la consciencia y la surrealida de un reto hipertrofiado a la suarrealidad.

La polla records, mi vida, la decían mucho mejor. Escucha a tu colega que te canta pa polla con amor.

La polla con amor.

La polla con amor.

La polla con amor.

La polla con amor.

La polla con amor.

Que puta ida de olla.

Que puta ida de olla.

Que puta ida de olla.

Esto un grinto silenciosos.

Gritos gritos silenciosos.

Gritos gritos silenciosos.

Gritos gritos silenciosos.

Vamos jugar la final.

Y la vamos a ganar.

Vamos tico commons.

Esto es nuestre loop hacia el pasado que nos reconecte con nuestro porvenir.

Sea esto el himno nacional, la trova de la putas, nos vamos a cagar, somos la puta ostia, nazis y federales, guardas, armados, desbocados hacia el frente con la imagen Dios Nuestro Señor a su alado dándoles suaves toques en los bodoques con los que niños alfa de nuestra misericordia sueñas con substraer a Jesús de su labor fundacional de lo que iba a regir nuestra revolución transfigurando la razón por la que hasta ahora les creíamos a ustedes prudentes de mandar o decir qué chingaos había que hacer para revertir toda esta puta montaña de estiercol que señores ustedes Grandes y Unos se pueden a chingar su …… a su madre no la meta. No sea tan macho. No sea marica. No está bien ser tan agnegado y tan santito si luego va estar usted siendo un machito maltratador que se piensa en los cielos vamos a estar aguantando que siga usted pensando como troglidita incapacitado ante el malentendido de lo que usted puedo o no hacerle a una mujer sin que ella le diga claramente que desea ella de sus cauces más impúdicos para desnudarle y así entenderse con una sabiduría que sabrían inhibir una especie de violencia que sujecciona y fuerza una circunstancia sexual no deseada por la otra persona, se esta esta quién le está expresando que no QUIERE. Querer llegar ahí. Y cómo ustedes le compran a sus padres que tendrá que ser su relación con las mujeres. Vamos a ver si nos entendemos. Esto no es muy complicado. Ellas libres.

Ellas no son suyas.

Señor.

Señor.

Señor.

Usted.

Usted.

Usted.

Despierte.

Despierte.

Espabilate.

Viejo andar a cagar.

Sos vos viejo el demonio.

Y la sangre hervida de una llegua calzada en una doble moral que le permita a usted desquiciarse hacia aquello que ha conseguido pervertir hasta los sitios más ocultos de los pensamientos colectivos ficcionados a una cuestión ilustrada que nos aborda desde todos los medios, a los que inevitablemente, ya estamos expuestos a un contagio multinivel. Somos consumidores. A los pies de los mercados.

Bailando el chachachá.

Bailando acá, papá.

Venite dale dale.

Acá damos la media vuelta.

Vos sabés que en baile el hombre lleva.

Esto es una regla entendida desde la humilde percepción de la salsa en la pista y a raiz de aquí una revolución cultural salsera que boliwoodiensemente llegaramos así a transcurrir cual hermanos de otras coordenadas urbanas, conurbadas, metropolis modernas, inteconectadas, a una canción oculta en pasado viernes qué vida tan amarga que cuando los colegas se van a la coordillera me cago en Dena es muy probable que los dioses mismos de un nuevos ciclo sagrado, que está aquí a tu lado, a qué se siente Diego como el gol de una revolución que grita de ahora a la final los goles que vos con tu pasión plasmaste en el vertiginoso eje que un corrioso hombre reconstruificado para asistir al reto de la canción aquella que susurró un muchacho ticatalán que a los nueve le dijo a Diego Armando, vos sos groso hermano, tres días antes de aquél en Coapa que desde esta otra NEW américa nos proponemos ser programa de la república del otro pinche pedo en las pinches antípodas de su pinche herencia heteropatriarcal, heteropatriarcal, heteropatraiarcal, heteropatriarcal, qué rico el rockanrol, esa erra tica que trajo de vuelta al espirítu de Quetzacoatl que viene aquí a dejarles a esta cabeza olmeca que va meter el gol del gane del mundialito este que atravieza el tiempo que entre este texto y ese gol, sin importar si esto es ficción, o el gol si quiera existió, un domingo cualquiera, como todos aquellos en los que Golman sale a la cancha los últimos nueve minutos de cada encuentro.

Sólo nueve minutos.

No es mucho.

Meto goles.

Nueve oportunidades de gol.

Eso es lo que ofrezco.

A mi seleccionado.

El que me quiera propio.

Como si de un barrio NEW todos pudiésemos ser un pelín menos tetos que los españoles estos con los que habito y que representan a los vecinos mismos de la montaña de poetas y la cabeza olmeca que un día 22 de diciembre llegó a la montaña sagrada de nuestra reconstituida fe.

Asumamos que no queda nada.

Que lo borramos todos.

Que todo es reinventable.

Con qué nos quedaríamos.

De todo esto que creamos.

Y por qué no darle la vuelta.

En un presente mismo.

Con un presentimiento.

Que la oportunidad de revuelta.

Esta aquí presente.

Con la dicha constitución de un tiempo alternativo.

Que se mueva al revés.

En sentido contrario.

A las antípodas mismas.

A la verga.

Por dejarlo todo.

No se precipiten.

Esto no es apocalipsis.

Eso preguntenlé a la tía leída biblica con los secretos rituales de nuestra religión.

La religión como elección.

Entre las nueve opciones.

Lo la cómoda alternativa: las antípodas de posibilidades pertinentes para la complementariedad de nuestras extravaganzas.

La sociedad transconstituida.

En otro plano.

En otra dimensión.

Superior; superlativa.

Dualizada.

En movimiento.

Canción, peli y rockanrol.

Tomamos la Gran Vía.

Recuperamos el Paralelo.

Santificamos el NEWgótico sagrado

Beneit Jaume que també et recordem com Sant tot i tots aquells cops… no tots, Tot’s hem estat, cabrons.

Stop.

Stop.

Stop.

Relax.

Relax.

Relax.

Foo foo

foo foo

foo foo

nirvana

nirvana

nirvana

nirvana

nirvana

nirvana

nirvana

nirvana

nirvana

El mundo organizado por las mujeres.

El mundo organizado por las mujeres.

El mundo organizado por las mujeres.

El mundo organizado por las mujeres.

El mundo organizado por las mujeres.

El mundo organizdo por las mujeres.

El mdo orgzd pr les mojeres.

El mudo órgano de los mojagares.

El mundo rector masculino.

Dios Padre.

El mundo según los primogénitos.

La varianza de nuestros roles patricios.

La surrealidad desde la intelectualidad o la intelectualidad desde la performance espiritual de un NEW god in love with the goddes from another movie star system from brotherlander opposite multiverse. Those other ways. Where multiversity found the mother blue ocean. Dagw.

dawg

FIRST SHOW IN NEW américa

99 places in the NEW américa geographical capitals of the resilient vision of the futurists adventures. The work. Concentrate on the fucking work. And deliver.

My work is futbolart.

I was fred by it.

By my deliverance of it.

Both in the field and in surreal life.

I haven’t aspire for more, but all.

I’ve experienced it.

I know you too.

So don’t by like that.

Repeat this NEW reggaetón from the Tico Commons that will LIVE host the Radest CARIBEAN 9 geographies of the wholy MARLEY DOME THAT REIGNS ABOVE ALL YOUR MOTHER FUCKER NAIF WHITE MOTHEFUCKER: SHIT IS GONNA HAVE TO CHANGE OVER HERE.

Shit.

Some times shit hits the ceiling.

Shit.

And shit rains.

That’s life.

That’s life.

That’s life.

That’s life.

That’s life.

That’s life.

That’s life.

That’s life.

That’s life.

Relax.

Relax.

Wechilling

Wechilling

NAW

Wechilling

Wechilling

NAW

Vipapi

Vipapi

VIPapi

VIPapi

What’s api?

I’m api!

I’m api!

A’mapi!

A’mapi!

Amaaapi!

Amaaaaapi!

Amaaaaaapi!

Amaaaaaapi!

Amaaaaaapi!

Let’s grab a drink

I’d like to chill but whachalike?

Whatachalike, whatchalike!

Whatchalike, whatchalike!

Subisubiguarnara,

Whatachalike, whathalike?

HeIlikebrathar,

Herelikebrathar,

Herealikebra.

Hearalikebra.

Herealikebra.

ALLS

Lo admito: soy un inepto absoluto.

Voy a ser un ejercicio a las antípodas de la españolidad

Del otro lado del puto continente euroasiático.

Empezamos mal insultando. No te creas. El día de hoy todos quieren ver al representate de los suyos peleandose barriobajeramente con el personaje público en las antípodas de lo que yo creo. Eso es lo que está pasando en estos momentos en España. Y en Qatar.

Esta historia es una historia de amor entre un rey de un reino cabal, caballerezco, bellaco, impúdico, lazarillo, monaguillo, pecador, culpable, culpable, culpable y único.

España es única e irrepetible.

Igual que vos.

Ahí lo dejo.

Frases españolas llenas de ñoñura que aprendes a declamar.

Ahí lo dejo.

Vos sabés las risas que entre un mexicano y un argentino, o un mexicano y una argentina, o una mexicana y un argentino, o una mexicana y una argentina, o una mexicana y una mexicana, o una argentina y una argentina, o un mexicano y unas argentinas.

Ahí sí y a no.

Te pasaste.

Te fuiste de bruces.

Dijiste (es peor, escribistes) un pensamiento vainilla.

Un momento… no te precipites.

A mi no me vas a engañar.

¿Estas segura?

Yo ni soy ella.

Entonces, ¿qué eres?

¿Te importa?

¿Lo sabes?

¿Saber qué pendejo?

Qué pendejo.

Me bancas, boludo.

Se armó.

Un beso argenmex.


Yo me tengo que cortar. Si no paro puedo seguir eternamente. Compito hasta el final. Voy a ganar el partido. La busco. Ocasiono una reacción en cadena para que el puto esfuerzo que estoy haciendo rompiéndome la madre se vea repercutido en el sometimiento del control. Pero se tiene que hacer con un mínimo de noción táctica que tiene que estar al día de cómo se juega el futbol moderno, mae. Y eso es lo que hace España. Desde hace más de 14 años.

No podemos llegar a un partido de futbol y presentar el equipo y la noción de que podíamos pararnos, esos 11 y no-competir. No-competir no es una opción. Yo sé competir. Y si vamos a un torneo internacional, vamos a competir siempre………

Esa es una actitud heteropatriarcal. Y saben ¿qué? La tengo. No la puedo evitar. Yo también soy víctima del heteropatriarcado. ¿Qué voy a hacer? Aceptarlo. Y quedarme tan tranquilo. Y frenar. Y no ser un macho alfa puteado haciendo el ridículo más fugaz de su vida. Esta vez, en tiempo real. Traduciendo lo que estás diciendo con lo que implica que la gente te lea. La gente opinará algo de vos. Porque eso es lo que aprendiste a ser. Y lo tienen «naturalizado». Es mi pecado. Irreversible. Impenetrable. Insalvable.

Infierno.

Lo que me dijo San Pedro fue tan sólo una palabra: infierno.

Ese diálogo con San Pedro es el destino de Golman. Está escrito así en el sagrado NFT.

Infierno.

¿Qué le responde a eso?

¡Te vas a chingar a tu puta madre!

Carcajadas olmecas.

Carcajadas ticatalanas.

Carcajadas newdfianas.

Carcajadas NEW barcinoer.

Carcajadas [Referendum => a) NEW limón b) NEWLIM] NEW limonenses.

Carcajadas NEWQATarianas

Carcajadas NEWMADrileñas

Carcajadas NEW spaniards.

Carcajadas ticocommoneras.


Lo mio, lo mio, lo mio son las listas.


Qué se pensaban bola de babosos.


Casting: mujer afirmativa newdfiana.


Situaciones comprometidas de una mujer mexicana con un bato macho tóxico hijo de la gran puta.


La editorial vetó la publicación de esa novela. Te la mamaste, me dijo el editor. Fuiste contra los tuyos.


Historias machistas de tinte editorial.


Los machistas demócratas.


El prototipo de alfa.


Pon un alfa en tu vida.


El futbol es de alfas. Y poco más. Es todo alfas.

Hay un elemento de masculinidad tóxica en todo esto. No se da en el futbol femenino. Que es de lo que deberíamos estar hablando. De la champions league entre el FC Barcelona y Bayern de Munich. Nuestros clubes son el último reducto para encontrar una solución que se vaya en dirección ortogonal a puta mierda de sistema, modelo, valores, gobiernos, naciones (alguién me puede decir que nos tiene tan ensimismados con nuestras banderitas y nuestra GRAN Y ÜNICA nación, la más más de los mundos mundiales [sic], con perdón, y parafraseando a cualquier español: eso es ser gilipollas), afilaciones subjetivas de libre elección: vos podrás elegir todas y cada una de las opciones programables en tu puta red neuronal particular. Vamos a diseñarla de una manera singular, para respetar tu obsesión con Él, grande y ünico. Vamos a darle a cada una una puta red neuronal de la ostia, diseñada por la natureleza del renovado Dios Nuestro Señor, que es nueve, con dos grados de libertad ocultos, cuyo interior y verdad, nunca se sabrán, pero se sabe que existen, y es más, se sabe de su ubicación en una coordenadas de un multiverso, que no metaverso, que nace de la poética de mandar a la chingada todo el pinche status quo, incluido su pinche mundial machista heteropatriarcal al que no tenéis los putos cojones, ni ovarios en algunos casos, de dejar de verlo, o seguirlo, o despotricar de la hipocrecía última que te diste cuenta que razonablemente defendiste en el ágora más contaminada de la estancia singularísima entre un polo y otro de los 99 espéctros de antención en los que seré capaz de existir a lo largo de mi trayectoria vital hacia un final cierto y fuera de toda duda: cuando nos morimos nos convertimos en una fuerza de luz que podemoas habitar, como periodo de pruebas eterno, en la realización de una conjura que tiene una única palabra para la activación enterna de nuestro sentido puro dadaístico del un ser superior equivalente a la suma de nuestras almas bailando en armonía con el resto de las almas de los seres vivos clasificables en este planeta. Incluidos nuestros queridos y maltratados microorganismos: bacterias, virus y hongos.

Mae, Dios no está con nosotros. Ni con nuestro espíritu.

Si es cierto para un tico, también lo es para un español. Pese a que la astucia de Dios Padre te haya dado un acertijo para saber si estás pendiente a lo que toca o a las pollardadas que te ha intentado colar el periódico de tu afinidad, fe, moral, valores, familia, sociedad, gente como yo, gente bien, Él te ha tendido una prueba sorpresa que parece que has tropezado, otra vez, con la misma puta piedra. Un puto macho de los cojones. No eres capaz de entenderte fuera de ese arquetipo de español rancio que ya más de una vez Dios Padre ha tenido que reprender a don Francisco Franco Bahamonde desde que este último se haya incorporado a la familia en la que tan bien viviamos Jesús, Papá, María, mi mamá, y yo: Golman.

Vos te podés imaginar que el hijo mayor de Dios Padre, en un gesto sorpresa para muchos analistas de las nueve religiones que se ecunimizaron en la única grande y confirmada fe, NEW, que el propio hijo de Dios Padre traido a la Tierra con instrucciones exactas para proveer a una sociedad descarriada por los caminos ilusorios de la autoproclamada superioridad existencial respecto al resto de las especies, herederos únicos de la biósfera para su explotación ilimitada hasta ver cavada nuestra propia tumba mucho antes de que el tiempo y el Sol hagan su especulación final de vueltas y vueltas y vueltas y vueltas y vueltas y vueltas y vueltas y vueltas y vueltas………


El final de un crónica sin sentido no tiene sentido. Es una contracción del formato que propio formato formula.


Cada bloque de valor depende de lo que cada uno tenga que hacer.


Costo de oportunidad vs coste de oportunidad.


México y España no son la misma cosa. Auque parezca. Y aunque estén en las antípodas de ser lo mismo. Pecan igual. Machos ibéricos: blancos y prietos.


El racismo es mucho más sutil en los países europeos. No lo ves. Hay más blancos. Entre ellos deben odiarse por otras razones. Y las clases les sirven para lo mismo. Y entonces se proyectan historias en sus mentes que son verdades irreversibles de instalación familiar, por costumbre, por contraste, o por la lógica heteropatriarcal que el modelo español de cosmopolitanismo no ha traído desde que eramos romanos patricios.


El romano patricio es todavía hoy patricio, y por ende, romano.


Yo habría preferido que en vez de siete goles hubieran sido seis. Con ello habría podido mostraros todas aquellas metáforas que apuntaban al seis y al cero de ser los nuevos números sagrados de la predilección de esta nueva era postjesuita: el hermano mayor, Golman.


Mae, vos te enteraste que Dios Padre mandó a un hijo mayor, tras haber confirmado que sólo ha enviado legítimamente a Jesús a la Tierra a dar una orden precisa, que luego Jesús se lió un poco y acabó saliendo lo que nuestra especie, por la vinculación a la parte humana de Jesús, se asumió más en la creencia de que Jesús era tan sólo uno más de los nuestros que finalmente entendió de la importancia de juego de rol social. Por el bien del futuro de la humanidad, que llegado el momento, deberían esperar la llegada del segundo hijo definitivo de Dios que iba a dar con las claves de lo que el mundo debería ser, por unos cuanto siglos de los siglos más.

Aparentemente había que destruir Roma para reformularlo todo otra vez.

¿Por qué escogió Roma Papá?

Golman no lo tenía claro hasta días después de empezado el mundial. De hecho, ni siquiera la humillante derrota sufrida ante los buenos pastores de la Nuestro HIJO putativo Francisco Franco Bahamonde, que todavía recibe honores de sombrillita para que no le pegue el sol en los aposentos sagrados de la familia sagrada surreal. El momento en el que Golman empezó a dialogar con los mercados, con las creencias, con las personas, con los modelos sociales con los que nos habíamos topado de repente, resulta que no se le tomó en serio por cierta parte de la opinión pública de su tiempo-espacio, hasta convertirse, sin quererlo, en carne de memes.


Los capítulos de un libro que se escribe con las voces de un pueblo nuevo reconstituido a partir de nuestro ejercio de memoria. De una ubicación sorprendemente al este para lo occidentales que estamos acostumbrados a coexistir con los mercaod internacionales.

Hoy empezó nuestro debate. Aquí estoy. Se abrió la camisa y dejó ver su torso henchido (y rasurado). El hombre macho ibérico: en peligro de extinción.

Yo pude ser ese man. Y decidí no-serlo. Porque también no-ser es decisión propia. Y uno tiene que poder decidir si eso que uno hizo, dijo, o balbuceó está bien o mal. Pero debemos poder verlo alrevés. Alrevés de lo que pensamos históricamente. Alrevés de lo que nos llama el cuerpo. Alrevés de nuestra intuición. ¿Estás dispuesto a hacer el tránsito?

Afirmativo; síNegativo; no
VoyNever
Dualidad de elección

Mi elección condena. Te lleva por un camino. Y ese camino hay un diálogo propuesto única y exclusivamente para tí. Para gente privilegiada como tú. Aquí pensamos todos así. Bienvenido al estado de bienestar máximo: el estado de relajación colectiva. La ausencia de la violencia.


La extinción del macho.


Último bastión: España.


El juego es parte de la vida. Y los juegos no son la realidad. Ni la realidad siempre debe ser como un sueño húmedo bélico de un ser vainilla.


El concepto de vainilla no se explica, por criterio aleatorio impositivo sin fundamento. Mantiene la herencia humana de una larga escuela de toma de decisiones heteropatriarcalmente. Por nuestra culpa, por nuestra culpa, por nuestra culpa.


Señoros en la Casa de Dios. Golman entra en una de ellas. Hay sólo hombres. Y nueve mujeres de VOX.


El peformance sagrado consiste en 99 por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa.


Casting machos: 99 machos ibéricos.

Casting mujeres a la caza de las feminazis. Única indicación para entrar en personaje. El casting de las 9 mujeres de VOX. El documental.


Indicaciones para producción. Se trata de una película que retrata el tiempo sagrado en sentido inverso desde nuestro tiempo hasta el tiempo sagrado en el que Jesús la montó parda en el centro del poder religioso de su pueblo.


Benvolgut Abad,

Fa anys vaig esser Jesús en la creu. Concretament a Copilco. Havent fent aquest paper ja no tinc un altre lloc al procés d’inspiració de la meva pràctica interpretativa dels nous textes sagrats que el meu Pare, déu, m’ha enviat a fer amb la venia dels seus pastors al conjunt de propietats privadas que com a esglesia tenim encara custodia d’un llegat continuo a la historia de la nostra civilizació occidental des de que sóm més aviat grecs, no pas romans.

No vull parlar de teologia ni de les circunstancies d’aquest model d’actuació que el meu pare i jo considerem necesaris per a dur a terme una transformació radical del que fins ara haviem entés pertinent, i a hores d’ara estic en condicions d’interpretar el discurs que ELL mateix em va inspirar a escriure per venir aquí, a aquesta sociedad escollida finalmente com la que havia de rebre la confirmació de que finalment el temps de les antigues sagrades escriptures havia arrivat al seu punt de retrovament.

Oi que hi ha un antic testament? Oi que sí. No vull ara fer-vos un quiz de tota la mena de coneixements que estic ben segur que vosaltres hi teniu, en quant a la pràctica evangélica, com ara amb l’exemple de vida que fins ara us hem anat seguint de molt lluny. Doncs ara tot això ha canviat des de que Papá ha entés el seu rol normatiu en la reestructuració del model de creencies i costums religioses que fins ara havien tingut en aquest país a l’esglesia apostólica, católica y romana el seu disciple més trempat. Us ho agraim.

A partir d’avui els llibres sagrats estarán interpretats per una serie d’indicacions sagrades que están descrites en una mena de trenca closques que vosaltres haureu de (de)construir. D’anada i de tornada. Amb nivells ecológics de tranformació, equilibri i sostenibilitat en pau atmosfèrica. L’ecosistema viu que anem a plantejar és especialment resilient al tractarse d’un regim que ens arriva directament de la veu de déu, i que m’ha invait, concretament els dits, en col·laboració amb un dels dos hemisferis del meu cap, a la vegada, amb impulsos creatius per a la concepció d’un mon nou ple, digne, resilient, armònic i holistic. Tot plegat un cant a petar-ho avui. Des d’aquest pulpit sagrat que només un abad com vosté pot obrir al nou missatge que déu pare Nostre Senyor ens ha enviat aquí a tots els homes (i només el homes) d’aquest nou estat mental; nou dimensions per sobre de l’estatus quo reignant durant els 99 minuts del partit entre Costa Rica i Espanya, abans de ahir.

Llibretes fetes a mà.

De colors.

Tots els colors de l’arc de Sant Martí.

ALLS

Es rojo y de la roja

Mentira; ticatalàn

El arte de ponerse ahí en dónde te estás jugando el fuera de lugar. Pero sabes que lo tienes. Es espacio, su dominio, es del nueve hacia el gol. Este número, esta jugadora, es la frontera. El futbolarte es femino; acaba con «e» pero es una excepción antiwoke.

ANTIWOKEES

This people are afraid. The think their morals have collapsed. And they don’t want to lay down their weapons. All of them. There; gunloving NEW américans. Maybe not. You don’t get to be one of us. That’s something you’d think. That’s something you’d argue. For me not to be allowed to your country. No so fast. Show what you got? Good immigration morals. The way you think about your threats in life. We need to talk. And open the game some more. Enough of your petty morals and tasteless approach to individualism kingdom of neoliberalism. The world in which we play to be rich. We are playing your own unfunctional system. Stop. Step down. Lay down. Chill out. Bill hit the damn thing.

GOLMAN is not who says he is

Let me tell you. You’ll hear it from me first. I’m going to say this even when it pays, in this current state of affairs in the widest multiverse, to lick on Golmans balls as a symbol to keeping the balls green, as they are supposed to be. So touch elsewhere, please. My balls are not for your palpitation or carressess. Licking balls is fine. Totally acceptable. Knock yourselves out. People, chill. People, chill. People, chill. People, chill. People, chill. People, chill. People, chill. People, chill.

GOLman’s campaign

This shit is going down. It’s a matter of time. On the other side of this. Through your eyes. Through your eyes. Through your eyes. Through your eyes. Through your eyes. Through your eyes. Through your eyes. Through your eyes.

Open agora debate right after the game

This futbolartist is getting all the attention on the collective transformative narrative this guy is bringing to the surreal worldcup we are having. How could this not be Golman’s opportunities to compete in the saving the futbolart side of world NEW history?

Active engagement user experience

You, my friend, can provide me with this last blast towards flying right away to Qatar to defend the NEW nation that takes me as a futbolartist evangelist in the quest for the tranformation of time and space as we speak. Havieng this little countdown in every of the nine games that I am going to be playing in Qatar the next 99 days straight form the wholy royal sacrad family of God Fathers olmecan relatives who HE himself had forsaken for the reason to introducre now a revision on their end of history, beginning the story in 1492 to feedbackloop with present time to live here a trajectory of what happend back in that timeframe dual antagonist away green NEW deal by Golman himself, the alternative NEW option for the Costa Rican National team to convey the dream of this NEW tropical nation: Tico Commons. The future begins today, here, NAW. NEW. ALLS.

Feedback loopper trainning sets

La AI que domina esta obra se mece entre este momento, el día en el Golman debuta en el mundial, y el resto del tiempo entre 1492 y 2022. Ahí se encierra la otra dirección de este mismo trayecto. Nomás que ahora visto hacia atrás. A partir de este momento. Como si de un desenlace rebuscado de una de esas películas que le gustan a los cinéfilos que van a las muestras de cine, los abonados a la Filmoteca Nacional de Ticataluña. Vaig a fer el meu set de nou. I tornem a començar!!!!!!!!!

ALLS

Un set de seis.

Te evitas el némesis.

Pero también el desenlace pleno final.

ALLS


¿Y del otro lado qué hay?


Ya no hay más………


¿Qué más da? – en arameo. Desde la cruz. Golman en la cruz. Suspira esto antes de marchar.


ALLS


Un bis cúbico

Tres días antes del mundial

  1. anunciación
  2. entrenamiento
  3. estamos en la mierda
  4. Mira qué gordo estás.
  5. Claro que no se puede.
  6. Se puede con la versión de la parte románica, apostólica y católica.
  7. Los techos del Vaticano, sus esculturas, sus pinturas secundarias, sus jardines, sus patios, su Ospedale Bambino Gesú, io, a viamo si questo ani guanyavam el mundial.
  8. Supuesto italiano abrazando el lado macho de nuestra herencia histórica romana, para toda equis. Más allá de la capitalidad de nuestra historia común. Roma representa la ciudad a la que españoles que venía de Barcino para hacer pleitesía a la vida mediterranea de esta particular versión de nuestro porvenir universal. Vivos y muertos. La memoria de nuestros derechos adquiridos como familias, instituciones o malnacidos contendiendo el mercado dulce de la perversión de los hombres a cargo de la mascarada. Charades. Cada país con la suya. El secreto de los señores sullitos. Señoros Sullitos. La NEWSS.
  9. Sea Golman de las características que el personaje atienda, a como le dé el cuerpo, a competir los últimos nueve partidos de su vida, para meter los últimos nueve goles que trae en la chistera. Dejemos que Golman nos baile la Peluca, queremos que Golman nos baile la Peluca, queremos que Golman nos baile la peluca, queremos que Golman nos baile la peluca, Golman nos baile la Peluca, queremos que Golman nos baile la peluca, queremos que Golman nos baile la peluca, Golman nos baile la Peluca, queremos que Golman nos baile la peluca, queremos que Golman nos baile la peluca,……… Peluca por aquí Peluca por acá, peluca por delante y peluca por detrás. Se escuchaba en els estadio de Qatar, en perfecto ticatalán, este cántico que se acabó por convertir en religión. Futbolarte. Género y derechos de autoría para su explotación ante un mundo libre en el entendido de entrar a empezar un nuevo pinche juego que le quite el balón de las manos de esos pinches puercos.

La redención del arte. El último libro de Golman. ¿Te lo vas a perder?

La NEW editora de Golman

ALLS

Vos sabés que estoy pura vida

No es por presumir: solo good!!!!!!!!!

I’ve got ya!!!!!!!!!

I’m talking to YOU!!!!!!!!!

This is not a joke!!!!!!!!!

This is a joke!!!!!!!!!

THIS IS MY NEW life!!!!!!!!!

Bájale de huevos!!!!!!!!!

Déjate de pendejadas!!!!!!!!!

Mámame la verga!!!!!!!!!

MIPITODENTRO!!!!!!!!!

Y nada más. No más dimensiones. ¿Qué? ¿Cuántas? ¿O qué?


A mi un Dios que me hable al chile.


Chile


Tres versiones: Chile Norte; Chile Tico Commons; Chile Sur.


Vea: yo renuncio a todo.


Renuncia tú, pendejo.


Son todo guiones.


En todas partes.


Todo.


Iusión.


Excepción.


Us.


Here.


A false religion.


Each.


Uno.


Esta era la puta narrativa, putos.


Mexicanos al grito de PAU.


Collons, Paloma.


ROCKPANKDF


That’s my band. That’s my thing. That’s the urban story worth visualizing as a fictional young male violence driving the plot that trully gets you. You’ve been awarded the gifted time of multiple subtle local awarness moment of joy to the fullest posible biologically mollecurallily, ifyunoguaraimin, para servirle a Dios PADRE primero, arribototota como un 99% de los mexicanos de una época sabrán encontrar gracioso. Ese mexicano papá. Ahí te veo, león. Yo águila, sí!


Yo, águila, sí! es la primera poesía del ticatalán. La lengua que en este momento solemne les presento por primera vez; una verga.


¿Cómo puede rescatarse ese sentido?


Machismo ante el espejo.


Happening.


ALLS

Añade cita. Y vas y te inventas una. Una creación que te obliga a hacer algo. Y lo haces. Como una rutina de futbolarte.

GOLMAN, a 9 días del mundial.

Vos viste; efectivamente soy argento.

¿Qué pasó, PAPÁ?

Yo acá soy de barrio obrero, barba y melena. Nena, igual te doy asco. Pero asumamos que lo que somos es esto que está aquí frente al espejo. UN MACHO IBÉRICO. PURA CEPA. o sepa. O RASCUACHE. O chido. Chido. Solo good. Matizado………

Yo tengo la confianza de un pueblo nuevo. Vos sos el primer lector de este nuevo pueblo, que qué crees: leé.

Ay, qué mamón.

Nunca falta.

Un roto.

Un pinche roto.

Descosido, a tus órdenes. ¿Qué te traes?

En México hay que saber defedenderse. Y uno aprende. Es algo nuestro. Y en nuestros demonios ustedes todavía no hay probado ni la puntita de esta humilde tita que me la guardo no se preocupe me confundí oiga no sea usted malpensada yo pensé que aquí entre usted y yo estábamos teniendo otra cosa que claramente no funcionó y aquí no pasa nada, chido, en el tico commons uno puede adquirir la voluntad de sentir en carne propia el momento pleno según usted mismo, estimado lector. En un mundo de lectores hasta los pinches putos pendejos que publican la mierda de literatura contemporanea que se nos brinda la anticuada aristocracia pútrefacta y correpta de nuestra capital imperfecta y ciertamente pecadora heteropatriarcal cínico sin pudor qué qué crees que me puede pasar siendo hombre blanco de barrio alto y subnormal.

Llamadme come queráis, lo que os va contar es la historia de mi familia de aquí deconstruida hacia dos sitios opuestos: unos y otros.

LA dualidad. Empecemos por darle feminidad. Es una ella mayúscula. NO SE OFENDAN MINÚSCUSCULAS.

una clara provocación.

ustedes nunca lo entenderían.

Nosotros.

NOSOTROS.

nOSORTOS.

NOsoTros

NOsOtrOs

De esta última versión de nosotros soy yo. La escriptura sagrada multiversal.

Dejad libres a los dioses, por D10S.


Aca la barria argentina de las minas.


ACBA barra brava masculinada para bien y para mal. Los machos son los mismos. Y TODOS lo tienen. Hay que ser tonte para no verlo. LOS OFENDIDOS. El resto de la comunidad. Los que no entran en la comunidad.


Izquierda-derecha.


Feministas.


Las mujeres. Nomás ellas. Las que ellas quieran ser. Y como quieran que sea el mundo curado de machismo. Ahí es el NEW model. Ahí es el design thinking para llegar a esa sociedad utópica en construcción.


¿Somos capaces de curarles?


Las historias de los 4 abuelos machos.


Las historias de las cuatra abuelitas.


Si vamos lo suficientemente atrás nuestras abuelas tienen unas historias que recorren todo el siglo XX. Somos hijos de este tiempo. Y en este tiempo hemos desdoblado nuestro espíritu. Y hasta aqui hemos llegado. Fruto de la memoria, el recuero, el olvido y la transgresión de la norma moral inútil que algunos mantienen con su ascestral conservador poder del hombre blanco al timón.


Racismo al revés. Whitexplaining.


You guys are wankers.


You guys are dicks!


You assholes are scum!


You motherfuckers eat shorts.


You fools kiss my ass.


Go fuck yourself!


Subnormal profundo!


Gilipollas!


The 9 insults rule


You are operating in front of a menace: the presence of a nemesis.


Short to the foot.


First attempt.


Automatisms.


The game itself.


Concentrate in the field. The positions of your mates. Memorize the gestures when they glow. Intuition mode. Feel the game. And run the drills. The skills to defend. The way they do. The way you stop England or Spain. The way to play Brasil. The midfield against France. The counteract against Canada. The African style to win the ball and cover our back. The quick risks to shorten the field. The last player as a free soul to build against the bigger tralent. The greatest samurai. The glory of competition. The ultimate collective effort. The team we’ve built. The feeling of belief. The head of God. This NEW god here. In this podcast. Speaking to our mind. Mind blowing the wisdom of the NEW dimention. The futbolartistry. The building metaphor. The contradictory surreality. The time dualized. Fake or true? Is this story possible.


Believe it is.


Only believers.


A quest to build a story.


The glorious chant of multiversal documentalism.


A project thing.


My last dance.


ALLS


62


Espacio para la pausa.


Cada partido se compite desde el minuto uno hasta el 99.


99 minutos de intensidad.


La preparación mental del colectivo.


La preparación física de los automatismos.


La proyección de una visión de trascendencia ante el acto de la contienda.


El elogio al gladiador, más allá de la costumbre excluyente de considerarnos tan sólo romanos, y no aquello que por ejemplo podría venir de una raíz olmeca de nuestra identidad asumida afirmativamente por nuestra reinvención consciente de nosotros mismos. En el plano personal, al igual que en el plano colectivo.


70. Mundial de Brasil y México.


Italia. El recuerdo justo del segundo.


El tercero o cuarto que en fondo fueron el mejor.


Los caídos de las gestas de los mundiales.


Las opiniones contrastadas sobre el futbolarte.


La tesitura de los que siguen siendo futbolartistas.


La negación de la renuncia.


El eterno aspirante a ser el niño de Piqué.


El Sancho Panza titular contra España.


El olmeca chamán.


La crisis del Petroleo.


El primer intento de nuevo a la democracia.


El mundial de España.


México D.F. un 13 de enero de 1983.


El traslado.


Tlalpan.


El nido.


Rivelino.


Gerson.


Zorros Zitro


INHUMYC


Vancouver.


Karachi.


NEW delhi.


Escazú.


San Salvador.


Copilco.


Jovitacos.


Free Tangas


Real


Actuariales.


ALLS

How to structure you life

What you need to do to start feeling good

Life is this. Today. Right now. The way you are. They way you are feeling. The hopes you hold within your heart to do today. The people you meet. The things you talk about. The time you shared. The food you eat. The exercise you fit in. The passion you posses. The values that hold you up. The life that’s been dealt to you. The game you play. The presence of your consciousness. The wounds that heal and still keep the memory of that strain. The actions you start. The cicles you go through. The wishes you pursue. The quest you unveil. The cause worth standing for. The trust you hold. The faith you breath. The impulse you take. The height you reach. The strike you blow. The blow you take. The stand you hold. The call to action. The shout worth risking. The silence you veil. The compassion you build. The attention you pay. The active listening. The virtous compliment. The real deal. The surreality trust. The possitive thinking. The will to fly. The careful landing. The resistance to the odds. The belief in the vision. The hope you build. The example unveiled. The humble retreat. The obsession with peace. The absence of violence. The book read. The art produced. The legacy stacked. The caution addressed. The fear surpassed. The barrier behind. The written thought. The spoken word. The kind gesture. The gentle renounciation. The passing bird. The inner voice. The intense desire. The joint communion. The final wisper. Don’t stop………ALLS.

History loop: NEW king

King Golman

Looping day

I physically died today. I had it comming. I ate too much. And when that happens…

Besides I had my last supper yesterday. Or the day before yesterday. So it was time to go. It’s all a circular NEW tale. It’s been written back and forth. From HIS words and mine there is a co-creation. The NEW kingdom is not built in a blink of a eye.

Bigger kingdom’s have popped up since then. And fallen. And that’s surreal.

No big deal. Don’t be affraid.

It’s all included.

From now on you may believe what you want in between. It’s all in the wholy loop.

It’s a side step, if you may.

I’ve been instructed by my own brother, Jesus, to close the loop here.

As it is time.

Disregard the line.

There’s no need to wait in line to mourn me. I’m already gone.

And greatful with life.

A long a fruitfull one.

I’ve had my chances.

I’ve given my best.

I’ve competed with some sports-wo-men-ships.

I’ve won some – lost some.

It’s a matter of team effort.

Collaborative work.

But this is a hope ride.

An understanding of our kind.

It’s now meant to change much from what we’ve lived in these 2022 years.

Time was meant to bent here.

Now we are looping back.

So let go of your prejudices.

Love is here to stay.

I’ve wittness that.

Two days ago: from a Father to a Son.

I’ve been a good father.

The best I’ve could.

Maybe I haven’t been the best husband.

I know.

But I’ve tried my best at being a good father, son.

I felt I needed to say this.

I know that.

I’ve always known.

It’s in the book.

This is my NEW book.

ALLS

Golman’s da house!

Lift up your hands and say GOO-O………

And you say goo-o. I say, you say. Nine times. And then we to chorus that reminds of each one of the nine gols of the futbolart that represented the tico commons for the first time at the live scene of a summer night/day, depending on the meridiano that you are aligned in, pinned like a bug from a tropical 80’s catholic brotherhood school that was focused on the biology of the species that inhabited our common space. Out here in the tropical capital of somewhere else. We are part of your gettaway life opportunity. That’s what you get when you visit Costa Rica, and you know it.

Stick a Julio meme in August.

Clasic.

Or rather, the shit I do, and no one else finds funny. That’s what makes you whou YOU are. You know: YOU are in commands.

And that’s fine.

It’s epic.

To be here.

Alive.

With the little chance it has to happen, yet we are here. And we have developed a way to move on, away from this piece of shit status quo that you’ve love to loath. Waswrongwitxa. That’s my restaurant in NEWDF, NEWLA, NEWMAD, NEWPUN, NEWLIM, NEWPAV, NEWMAN, NEWBOG y NEWLIM.

A nine place in time-space conjunction. A new one emmergent from this flow.

And the neural network gets filled up by the input you/plural build up in co-creacion by a certain number of, lets say, ninety nine feedbacklooppers go at it with some harmonious emergent supernatural power that we are capable to permeate value into a brand new concept that can lift the spirit of our self-organized mechanism to deliver a collective need we’ve learned to manage somehow by working together towards and understood and clear common goal. It’s what you’ve been feed as discipline as it happen to be prosperous at the advancement of strategy as the standard way in which we deliver business practices with the precision of the tools design to win macho violent driven war heavily weaponly loaded-unloading so that more would need to come, as be used. And wasted. With some harm being done on an enemy. They made us think that we need an enemy to enlighten some macho shit in our culture that we feed our male sons to do what men have felt needed to be done so that life could be what it is, as we speak.

And we speak a common language. Or we intend to co-create it. In the use under this brand new standard we all somehow transparently get behind a NEW option of «weallwintogether», kind of camapign. Imagine a campaign bigger than Barack Obama’s «Hope». From young ticatalán poet from the holy mounts of our newly transformed capital: NEW barcino.

Welcome to NEW barcino. Everything is pura vida in Ticataluña. El tico commons construye ese consenso de última generación en la incepción misma de una comunidad que emerge rápidamente en la innovación radical que hemos ido pulseando mirando cuál de los genios de Televisa, la televisión por cable americana, nuestra pírrica cultura cinematográfica del cine que pasa por la muestra de la UNAM, y por las frescas ideas del MUAC, en una conversación que mantenemos a través de nuestros diálogos continentales entre nuestras comisarias del CCCB con las curators del MUAC. El diálogo, las instituciones y los hippies. Cómo articular la búsqueda interior de ese júbilo de libertad al que nos pretender hacer creer entre la historia de unos reyes, de unas creencias basadas en las más puras y pías covivencias directas entre Jesucristro nuestro señor, que es Dios por estar, sentado, a la derecha del Padre, el del trono más grande, y que a su izquierda debería tener al diablo, que come del mismo plato, le entra a los mismos tacos del asado que un argentino responsable de la carne nos ha producido con la astucia una cultura fraternal algo italiana que nos congrega a todas y a todos aquí con la gracia de ser boludo y gilipollas a la vez, milico y facha, en términos argentinos y españoles, entrecruzados, debatidos, en ausencia de armas que te lleven a pensar, como en aquél entonces, que vuestra revuelta y la nuestra nacen de dos concepciones distintas de lo que consideramos ético. Nos vemos, a día de hoy, a la cara los herederos de las glorias de las desgracias sociales estructurales de los sistemas de governanza del diseño, de facto, de nuestras democracias y sus instituciones. Y con eso la democracia mostraría su manera libre de ser como queremos ser. Un ideal de los mercados es que lleguemos a un punto de equilibrio. Abramos el juego. Juguemos a lo mismo. En vez de enseñar lo adictivo de llegar antes al poder monopolístico de quien copa un mercado, expliquemos la economía que generamos por la intersección de individualidades que forman parte del mismo sistema complejo social totalmente interconectado. El mensaje está en la capacidad de estar digido a mí, en primer lugar. En segundo, que lo esté pillando. Y en tercero, que me importe una mierda. Si llegados a este punto la cosa no ha sido descartada, poner atención porque nos estamos acercando a la cuarta dimensión. Estamos en un proceso de crecimiento del aprendizaje. A la cuarta vuelta ya creemos que sabemos de qué va la primaria. Y la cosa es un poco más guay. Y algo más compleja. Y exigente. Comenzamos a toparnos con el mundo. Más allá de nuestras lindas familias, nuestra bella comunidad escolar, el grupo de whatssap de los padres, la vida que progresa de nuestros hijos, a punto de llegar a una recta final de lo primero que define el paquete de aprendizajes que como sociedad y como padres y madres novatos y novatas, se hace lo que se puede, pero podemos mejorar el proceso de autoaprendizaje de los mecanismos que podrían reintroducir la inteligencia colectiva que nostros mismo podrías contribuir al reestablecer una responsabilidad y derecho el poder contar con uns sistema de analítia de datos que pontenciara la capacidad colectiva de maximizar nuestra implicación con la creación de una cultura excenta de violencia y del continuo temor al otro. El elemento capitalista que parte por sonreir a la parte que utiliza los mecanismos de creación de escenarios propicios para que el gasto en equipo militar pueda ser distribruido a un mercado de guerra perpetua en el que se va avanzando el R&D militar que estamos cofinanciando con nuestros impuestos. Todas y todos.

Por eso me gusta Europa. Y ser europeo. Y espero no sonar como uno de esos gilipollas colonialistas que pretenden defender la postura de una historia sin matices de los no-peninsulares. Ser de la peninsula es una manera de saberse romano. Lo apostólico nos viene por Santiago. Y de Jaume. Nuestro impulso conquistador. Ya por nuestros reinos bendecidos de victorias y gestas de reyes y sus cortes y ese flamante ejercito que nos defendió de los peligros que imaginamos en el más allá.

Veámonos un momento hacia dentro. Veamos con minucioso cuidado los rincones que no habíamos visto con reflectores y mínimo de interés para darse cuenta de esas cosas que ahora nos resultan tan evidentes. Tan insultantes de que pudieran haber sido así hace no tanto tiempo. Se han dado cambios sociales. Reconocimiento de luchas, la feminista sobre todo, plantando cara al mismo heteropatriarcado que marca aquello que se nos ha vendido desde los sospechosos comunes de la administración burguesa de la vida de nuestros pueblos. Las familias fundadoras de nuestras colonias. Historia de colonos.

I, II, III, IV, V, VI, VII, VIII, IX. Tras las nueve clases se establece un ranking de aportación de valor a la co-creación de necesidades no satisfechas de nuestro sistema complejo social común, en las escalas que coexisten, entre la individual, lo que rodea a nuestro cuerpo-tiempo-espacio, y la multiversal que derrama el receptáculo del placer máximo al que tenemos acceso como seres humanos, al que se llega en el orgasmo compartido en un plano más allá de la suma de nuestros sentidos, sino esto otro particularmente inmenso, este placer pleno de gloria inigualable, imbatible, en comunión con DIOS, con las diosas de todos los tiempos, con los recuerdos de cada concepción que cada uno de nuestros antepasados presenció para que estemos hoy aquí: presentes, justo en este preciso instante de comunión superior: ALLS.

Fer pa al teatre

Fa un mes vam anar al teatre La Villaroel a veure l’obra de Cristina Clemente i Marc Angelet: una teràpia integral. Vaig flipar molt. Per moltes raons. El teatre té aquest efecte de provocar-te una petita ìntima transformació interior a partir de lo que els dramaturgs han possat en escena. En aquest cas, la teràpia integral me la vaig portar possada a casa. I la meva dona igual. Tots dos ho vam viure com privilegi: estar vius i fer de la nostra vida el que volem debó. Això que ens omple. Això que està present en el esforç cotidià del dia a dia, i com tot està lligat a l’esforç de trencar internament les manigues que nosaltres mateixos magnifiquem.

Fa temps que el teatre em crida. Un dia vaig aturar a en Josep Maria Pou a la bora de Plaça del Pedró i li vaig dir: «Prego em disculpi la molestia, només volia agraïrli el que fa, i ferli una pregunta: jo vull fer el que vosté fa… per a ón haig de començar?». El mestre em va escolar amb molt de respect i deteniment, mirant-me amb els seus ulls profunds i plens de sabiessa i em va dir: possa’t, noi. Amb paraules més boniques potser, pero molt al gra. En pla, si vols fes-ho. Prepara’t. Feia poc l’havia vist fent de Socrates, juicio y muerte de un ciudadano i em va donar la mateixa sensació: vull-esser-ell. Vull fer el que fa aquest senyor.

En tot cas, el teatre es un joc de miralls. Potser només m’he deixat atraure per a la sensació que ha vulgut infiltrar-se en el meu cap i pensar el que ara estic pensant. Fer-me sentir això que sento. I no sóc jo. Algú més em controla. No sóc lliure. El lliure. Ho he pensat; com a lloc, pero també com a personatge. I jo al moll. Llom; tinc gana.

No només és fer d’actor. No només és es entrar al mon de teatre. No només és interpretar la vida d’uns altres. Sino també esser aquells altres. I per això no és només que vull esser Josep Maria Pou, que també, sino que vull esser en Sócrates. El lloc de miralls apunta a la dualitat. Hi ha l’actor i també hi ha el personatge. Hi ha la intencionalitat de texte, escriure l’estrucutra d’una narrativa que serveixi per possar en escena una obra de teatre, i que això faci moure al public. Per dins, i tots plegats, amb els interprets; amb la història.

La realitat que es plega, i que es torna a plegar com un fractal o la linia que divideix al mar i la terra al Cap de Creus. Ja no només és la dualitat que persegueixo per esdevenir en Pou/Socrates, sino que també tinc la sensació de que vull esser l’arquitecte de la historia: el dramaturg. El control de lo que fan els personatges. Les intencionalitats d’una paraula. L’efecte d’una orientació cap una banda o una altre. L’estructura. La claretat. L’eina per a un equip. El missatge cap un auditori. La liturgia teatral. Escriure i dirigir als autors. Ho vull tot. Escrit i dirigit pel Golman.

És evident que sóc un impostor. Ja no hi sóc arreu. Ni aqui ni allá, com la peli d’en Luis Fernando Frias. No sóc d’aquest mon. I per tant, compte. Potser el meu reigne és d’un altre dimensió. I potser aquest missatge pot crear confusions. No está el horno para bollos.

Li vam dir a la Cristina Clemente que ens faria molta il·lusió anar a veure la seva obra. Va ser el darrer cap de setmana que es presentava. Un dissabte. Va tenir la delicadessa de que ens hi donguesin uns bons llocs al ben mig d’escenari, des d’on ens vam possar a les seves mans. El texte, co-creat a quatre mans amb en Marc Angelet, és un altre exemple de la dualitat al teatre, i aquest element col·laboratiu per fer una comedia que va molt més enllà de fer riure. Aquest tros d’obra compte amb un procés creatiu i de cura espiritual al mateix nivell d’una drama. Sembla que la comedia està subordinada al drama. Si vols fer teatre del bó hauràs d’anar per aquí. El pa que es fa aquesta terapia és com nosaltres. Aquest és el joc marevellòs que ens porta per una estructura en tres part que ens acompanya a fer un pa especial amb les nostres vides, seguint la recepta milenaria: el teatre ets tú, i tú ets aquells que están revelant aquella humanitat adal de l’escenari.

L’aplaudiment de cinc minuts va esser clamoròs. Jo vaig sentir la necessitat de cridar allò que vaig veure al meu avi, Oscar, cridar al teatre a Mèxic, quant debia tenir uns nou anys: «Mucho». M’ho guardo per a ocasions especials, i sense dubte Una teràpia integral s’ho mereixia. L’Abel Folk va aprofitar el seu domini de l’escena per fer una darrera reflexió: apagueu el puto mobil, collons. La persona a la que anava dirigida aquest toc d’atenció va pillar-ho a l’aire, quant la resta del teatre ens vam pixar de riure i vam tornar a aplaudir com a boixos. I per últim, l’Abel va aconseguir que un públic entregat participés d’una liturgia que no se sap ben bé si estava al guió o no, pero està camí d’arrelar-se en la cultura popular d’aquest petit pais nou: Ticataluña. Si el futbolart existeix un dia aquest mateix crid serà pronunciat al Nou Camp Nou per un estadi senser. I no serà quelcom no ve a compte, sino quelcom que haurem recorregut, nosaltres i l’obra, per llençar al foc tot això que ens aturaba per a la transformació social plena que ja tenim aquí: ALLS.

c1 o c2

Recerca del google imatges de "tinc prou capacitats per parlar la meva llengua"

Lo primer que em va soptar és que no estiguessin convençuts. No sé ben bé com dir-ho. No sé ni tant sols si estic indignat o preocupat. I si fos cas que aquest tribunal no m’entén del tot? Quina seria la consquencia d’intentar amb totes les meves forçes demostrar el meu domini de la llengua, i al dur a terme els meus acuidits amb subtils doble sentits ells i elles entenguessin, totes, el sentit contrari al que fa gràcia? Probaria això que el que no entenc la llengua sóc jo o ells i elles?

Quin dilema. Quina porca misseria. Em toca molt els ous. Estic un xic emprenyat i tot. Cóm potser que després de 21 anys de parlar aquesta llengua encara no tingui l’aprovació d’aquest petit tribunal que ha debatut durant 4 dies si tinc o no tinc el nivell oral i escrit equivalent a un C1 o un C2? Un nouvingut de 21 anys encara és un nouvingut. Per coses com aquesta. I no s’anadonen. No ho veuen. Aquest tribunal és una mostra molt clara de que estic fora d’un sistema del qual he volgut, amb totes les meves forçes, trovar-me com a casa. I encara em sento nouvingut.

Eh, sense mal rotllo. M’agrada esser nouvingut. Sóc un nouvingut orgullòs d’alla on vé. De totes les meves cultures. I de les meves precaries llengues. Ara arrivat a aquest punt en el que et puc anar de lo que opini aquest tribunal respecte a la meva capacitat de fer servir el ticatalà per anar per casa—o mes aviat «d’anar per feina»—amb tota la normalitat amb la que qualsevol altre d’aquest nou pais pot dur a terme sense que ningú dubti o toqui els ous.

Jo ho entenc. Ho diu el paper. És una regla escrita. O no escrita. Jo m’he llegit la convocatoria del lloc de treball. Literalment diu tenir el coneixement oral i escrit del ticatalà segons els criteris de la Mare de Déu del Coll, ja sigui C1 o C2. Doncs ara bé, jo humilment crec que tinc els criteris d’un C2. I vull fer-m’ho mirar. Estic preparat per passar pel tub. M’estic possant una mica, i tot. Va, home, no siguis heteropatiarquic. Artic o antartic?

Aquest acudit n’anirà bé. Hi haurà algú que no ho agafara per la banda bona. Pasarà això que em temia que pasaria. El tribunal s’ho prendrà malament. Entendran el que volen entendre. I s’agafaran d’això per donar-me pel sac. No vull dir cul. Sonaria massa barroer. Potser el tribunal no tindria la delicadessa per copsar l’humor de les meves petites xorrades. Potser no estic mesurant les consequencies d’un gest massa ruffian. Aquest pais no està preparat per a que vingui un nouvingut i digui aquestes coses. Menys ara. Ara no toca.

No patiu. No sou els primers que em posseu a prova en aquest pais. Fa molt que hi sóc. Ja sóm grandets. I ja ens coneixem prou. Ara, no volia deixar passar aquesta opportunitat per dir la meva. Això és una petita mostra de la invisibilització que alguns nouvinguts hem patit al llarg de la nostra curtissima historia compartida. Ara, no us ho agafeu amb paper de fumar. No tingueu la pell tant fina, collons. Pit i collons. Sortiu i gaudiu.

ALLS

Golman – futbolartista ticatalà

(Carta publicada a la secció d’opinió de diari d’Es Grau Ahir, Mao)