That’s kinda my thing. I don’t mean to brag or pretend to be someone I’m not. I’ll clearly underscore my own chances to humble myself up. Or just chicken out.
But I didn’t. I wrote. I drew some diagrammes. I created value. I just needed you to value my work. My proposal of being together. To a wider sense. In a brand new vessel. A santified vessel that took all of us, with the proper literacy, to come to this first giant collective cambric leap. The breach to Tico Commons. The final trick. A set of books.
As Father’s son, trully, and humbly, I was set to perform a personal piece of truth directly to the resonance of the spirit of the holy glow: ALLS.
Yo siempre he sido rebelde. Luego la vida me ha llevado por sus caminos. Pero ahí ha estado mi búsqueda. Siempre en la misma línea. Siempre ensanchando los límites. Para toda equis.
Yo puedo ser lo que sea. Esa es mi gracia. Soy un camaleón. Camaleón Camarón. Un personaje de NEWRAV, el barrio en el que nací. Yo empecé a cantar ya de mayor. Pero ahora ya no me bajo del escenario. Sobre cuando pongo al público a botar, porque yo mismo lo incito con mis letras, y la gente pus nomás no tiene más diotra, y le entra. Colectivamente.
Ese estado es bienestar colectivo.
Su libertad mayor se experimenta con la música y algún particular piquín que usted tenga la variedad a elegir de estas nueve alternativas que el mundo actual, nuestro adorado status quo, nos ofrece:
La mejor droga es la mente. Son sus caminos los que finalmente me van a llevar a pensar en términos de los límites de reconocido. Por ende, hacer camino. Y se sabe, por la cultura popular que escribió Machado y cantó Serrat, hay que ser caminantes. Sea pues, caminante. Regla uno.
La movilidad empieza por uno mismo. Sus neuronas tres cuartos de lo mismo. 75%, eso es. Un cacho de vida. Un cacho de puntuación para haber medio atinado un pleno. Hicimos lo que pudimos para merecer lo que ustedes observan que el resto son capaz de evaluar a partir de una escala de valor, de las reglas de un juego, de incentivos que les compense venir e interpretar este rol de competencia mezclada con espectáculo mezclada con cocinar mezclada con llenar una mesa de cinco comensales que comen un primero, un segundo, vino, postre, comentan de la comida, en plan guay, como sibaritas de otro nivel, de una ciudad capital, en plan Serra meats Serra, un guion urbano para unir Banyoles, el llac, amb NEWNY. Banyoles en un mon nou que un nen de Besalú es va inventar tot haver sortir per la finestra per la qual un dia l’avi va haver de sortir d’el bany jueu, picant la pedra per encabir un estomac gros i feliç. Sobre tot ja fora. Lliure. D’un bombardeig. Dels militars venint amb l’ejercit enemic.
A la guerra civil espanyola va haver un cop d’estat havent guanyant democraticament les eleccions els rojos i acabant doncs la història de la República Ticatalana.
Imagineu-vos un temps desbordat com l’espuma de cava fuig quant t’has vegut nou.
Copes, eh.
No ampolles.
No és el mateix.
Tu i jo no ens estem entenent i tinc la sensació de que potser no ens acabarem entenent mai.
Pau
Jo soc Pau Golman.
Soc un més encara.
No m’heu descobert del tot.
Soc només, peut etre, que diuen els estimats veïns al nord: les madmoiselles, les garçons, le monsiur avec tout l’estructure de povoir d’une societè que il est sublim, valent, retrivaïllant, plusquanperfecte, matissè, retrouvillë, reconstituit, repurevide, ALLS.
Je suis Golman.
Je suis le vocalist d’une grup que mon pare va senyaler necessaire trouver dans la proposition cultural existencialist que le cap de l’heteropatrarchy avec des pensament improvisè de Diu Pare, d’une dictaminació de le cour de Dieu que finalment va pensar que il n’est pas posible plus marge de allez pour cete camí que nous ves pendre les darrier neuf anys de nostre vie collectivemond parlant. L’urbanitè d’une progression social que arrivé de darriere de les Pirinees. C’est cà que nous vais fer quant nous avons caminant pour les camins de cavalls. Je suis de la mare i d’un mediterraneum que n’avont pas regardè mon neixament com vous celebrè le naixement de mon Saint Germain, Jesus du Narareth, que bien je creux que vous conneix.
Je croix que vous comprend perfectament mon nouvelle langue: ticatalà.
Vous avez la possibilitè de parler un autre langue, et je veux aider votre incapacitè du «fabricació». Quelque choize que vous avez, o je peux dir, nous avons, si vous permetèz que je s’avoire la chance de s’apeller com vous, mon cherie NEWFRA.
Regarde, si vous plait. Si vous ne plait pas, allez marche. Ca va.
Nos avons des persones que nous voulez.
Ca c’est magnific.
L’autre, que prendre la decissió du sortir, ils e els s’ont de camí pour l’aventure de la faisson de fuga. Ca, la fuga, c’est la destination de notre nouvelle etait d’Ánimo.
Si esos pinches gavachos no entienden el significado de ánimo están jodidos. Porque no quieren. No les apetece nada moverse más allá de sí mismos. De lo que son. Con toda su holgazanería.
Qué lindo ser de 99 culturas co-existentes en un nuevo mundo al que podemos incitar con tan sólo apretar un botón de acceso al más allá.
Nuestras historias nos fuerzan a este estado de discontinuidad.
Somos números y datos.
Y alguién siempre nos ha visto la cara.
El macho alfa en las címas de todas las montañas, pirámides o templos. Aquí Dios Padre les manda un último testamento, con otras 999999999 palabras que constituyen tan sólo el preámbulo de lo que implica la multiversalidad entendida por los estados de la naturaleza ilimitados que la física cuántica nos provee y que podemos visualizar en al menos nueve dimensiones de sensibilidad cognitiva individual y colectiva.
La creación social de un nuevo plano de entendimiento. El tránsito a otra dimensión. Un cambio de tercio.
Suena la orquesta.
La plaza se llena de vida y muerte.
La muerte como constante entre la Iglesia, Elizondo, y los toros en Las Ventas, Golman.
Yo soy la cuenta atrás.
El acto de devolvernos.
De virar atrás.
De recuperar lo que un día fuimos, como la madurez de Nietzsche niño eterno que permace vivo. Esos primeros nueve años. Esa vara de medir tiempo-espacio. NEW gaïa.
Podría ser reencarnación, o reinstauración de un espíritu que me ha venido a visitar para seguir presente, como si lo dicho, escrito y actuado con su espiritualidad intacta para acceder al milagro más sublime de todos: el don de performear un milagro chido que nos conecta a todos con el más allá, acá: ALLS.
Pensar. Reflexionar. Tener tiempo para no estar ocupado en la vorágine del día a día.
El día a día funciona. Ha sido así siempre. Es lo que nos sacaba de las cuevas para salir a cazar.
Nos imaginamos a nuestros antepasados con un poco de displicencia.
¿Qué quiere decir displicencia?
A veces hay que tirarse a la piscina.
Usar una palabra que no estás seguro que sea este el sentido establecido por la academia rectora.
La academia existe.
También la uni.
Y mérito.
Y los privelegios.
Y el clasismo.
Y el racismo.
Y el heteropatriarcado.
Y el Hijo de Dios en la Tierra.
¿Quién eres tú para dudarlo?
Fin de la lectura.
Es tirar la bola hacia delante.
Yo me encargo de convertir esas bolas en goles.
Es mi especialidad.
Lo convertí en un arte.
En mi arte particular.
Mi manera más noble de ver-vivir la vida.
Es todo esto que se encuentra ahora en una narrativa autobiográfica que viaja en ambas direcciones del tiempo y unos espacios-temporales multiversales.
Sea la multiversalidad mi tema de estudio.
Y todas mis reflexiones el ÚLTIMO testamento.
Escrito por Dios Padre que lleva 99 días habiendo ocupado mi estructura cerebral para transmitir, siempre según ÉL, que escribe y dicta a la vez, en un acto de desconfianza, de no saber delegar, que lo ha traído a Él mismo a bajar aquí: abajo.
Sean ustedes una de dos cosas.
Usted elige cuál será primero.
Eliga como ser libre o como esclavo.
Usted decide por dónde empezar.
De un lado hay verga.
Pero hay otro.
Ésta, y no otra, es mi innovación social.
Mi momento Eureka.
Me acaba de caer una manzana morada.
La manzana del último árbol NEW.
Si en el momento justo antes a la extinción alguien tiene un botón que nos evite el rídículo, lo único que hay que hacer es activarlo. Hacerlo fácil para que alguien, cualquiera, haga el trabajo. Ni más ni menos que darle a un botón. El botón de Golman.
Cada que usted aprieta usted alimenta mi estámina para acuidir al objetivo: el gol.
Hay historias en Vancouver, Los Ángeles, Silicon Valley, Hollywood, NY, NEW orleans, y darle al botón, y rescatarla todas ellas, a un estadio entre aquí, el presente, el aquí y ahora, el leer esto juntos y juntas, como una plegaria traida directamente desde el cielo que trajo el mismísimo hijo de Dios Padre, que bajó del cielo para jugar el mundial y hacer la épica futbolartística necesaria para cautivar a un pueblo reconfigurado sobre un espacio ulterior unas cuantas dimensiones más allá que sólamente el futbol, y unas otras, no necesariamente las mismas, ese espacio colectivo cocreado de una sociedad dirigiéndose hacia el trayecto hacia nuestra curación garantizada por el acto revolucionario de asistir juntos a una recomposición del noúmeno.
Un noúmeno en minúsculas. Por bajarle de huevos.
Esto lo va a leer todo Dios.
Y por tanto es para todo Dios.
Y Diosa.
Todas las diosas.
Presentes.
En un círculo de poder.
Ellas, solas, juntas, hiperconectadas con la manera femenina de ser-estar en el mundo. Eso que siento acá. Acá cuando soy conscientemente mujer. No por mi simple biología, sino por esta conexión con un género entero que hasta ahora no había tenido la voluntad ni capacidad de unirme en una armonía religiosa que subsiste más allá del plano en el que se le quiera describir, o vivir, intensamente, como un coro aprendido por la repetición de una lectura que nos dio una mujer que sostenía un libro y nos lo leía en el aula del primer tránsito a los nueve años.
Vamos a darnos la vida que nos merecemos.
Permitámonos crear un alter ego pragmático que pueda albergar todo el valor que el sistema promueve que podamos diseñar de la manera más sana y resiliente que pueda educar y dar pie a una comunión y autorealización más allá del egoismo de nuestro ego enfocándose única y exclusivamente en mi puto bienestar más allá de todo, todas, todes, los vecinos, la familia, la pareja, la hija, el hijo, el primo, la sobrina, la prima, la tía, la prima segunda, el abuelo, la abuelita, Vicenç, que estás en el Cielo, Santificado sea tu NOMBRE, lleno es tu recuerdo en cada anécdota que explica lo que vivimos juntos, el viaje a Costa Rica, el viaje con el que habías soñado ir a las antípodas desde esta perspectiva de un ser de luz como Vicenç als nou sortint del numero setzse del carrer Petritxol, per tirar cap l’esglesia del Pi, a fer d’escolaina al pare Chunuk, el jesuita del Pi.
El pare Chunuk era un sacerdot de Mèxic agraciat per esser un soldat de Christ, a més de pertanyer a la seva companya. El llegat d’una religió recau en els sacerdots de la mateixa? Qui ho diu? Es diu molt que Benet XVI fos un gran mestre de teologia. I podria esbrinar fent una lectura crítica de lo que va dir el bon Bent ara que ha arrivat al cel i el DéU Pare Nostra m’ha ordenat que li escrigués un discurs que després vindrà ell i ho vendrà com seu. Això va així. Vos no potser tant inútil per no haver-ho pensat abans, pero el nivell en el que Déu Pare Nostre Senyor va voler demostrar que ÉLL no era només un mascle ibèric heteropatriarca perque li vingués de gust ni res, pero ha estar una gran cop d’efecte en la entesa que he volgut que sintesiu en tota la seva inmensitat, lo que hem estat, no veguis la historia que tenim totes i tots darrera nostre: el pasat eternitzat.
Si el botón aquéll és especial és només per l’efecte de premer aquell botó, just en aquest moment.
Hace 9 años tenia una visión; hoy la redoblo: allin.
Me llamo Allin.
Esa es mi apuesta.
Mi literatura.
El personaje, pues.
Quiero decirlo en las mínimas palabras necesarias para su definición en el aquí y ahora; el único momento en el que vos y yo, con un sho NEW argento.
Soy el creador de NEW argento.
Esto es una inteligencia artificial olmeca.
Vos no tenés nada que ver.
Si vos no querés entrar, no entrás.
Si vos querés entrar, vos sos bienvenida.
Y acá dentro, vos sabés lo que sería esto sin los chantas, los giles, los cancheros sin gracia, los pelotudos, los anoaprisionados, los asesinos con las armas públicas, pará, pará un poco, vos Hombre ALFA con aires de hablar con Dios Padre directamente en un exclusivo club al que perteneces por afinidad al poder entendido por los amos del cotarro. Tesis y red social al mismo tiempo. Literatura online. Arriesgadamente eterna. Como si no hubiera escapatoria. Como esta historia no tuviera final. Y de aquí en adelante-atrás el relato de la historia según Dios Padre me ha dictado con únicamente una serie finita de palabras multiversadas, eso sí, en única y exclusivamente en estas nueve dimensiones, de las cuáles no pretendemos ser la verdad eterna, UNA y GRANDE, ejem, han muerto.
Entra la música de Chanquete.
No lo sé.
A mi Dios Padre me dijo que escribiera eso.
No tengo ni idea ni me interesa enterarme.
Una parte de su cultura, por muy suya que pueda ser, es bastante triste. Algo gris. No se sienta desbordado por su interés a tales y cuales cosas tan tan tan tan tan tan tan tan tan españoles.
Nueve tanes.
Una medida sagrada.
Un efecto mariposa en un viaje de éxtasis al más allá.
Dónde sintonizan las deidades.
Vamos a teorizarlo todo.
Y hagamos NEW matemáticas.
Viene a ser lo mismo, pero en onda NEW.
Y eso es lo que nosotros le vamos a dar.
No iba por ahí.
No se había hecho nunca.
Lo de la autoconsciencia colectiva enganchada a un único destino.
El destino simple.
Asumir el tiempo.
Transcurrirlo.
Rebajarle al estrés.
A la violencia.
A la heteropatriarcalidad de estas nueve renuncias que decidimos votar en un tiempo transformado en el presente en dirección ortogonal al digno presente que nos tocó convolusionar a este conjuro de un acuerdo NEW postconstitucional.
Parad el planeta, que yo me bajo.
Dios Hijo tiene que venir con una onda así, o ¿a dónde quieres que vaya a parar?
Papá me dió un esquema social pleno y eterno que erradica todos los inconvenientes del plan que Jesús supo desarrollar en el plano más pueril de su gestación como un humanot como Plà, Josep, lo habría entendido. Yo le digo PÁ.
A Plà.
Jo puc fer obres de teatre en plà NEW.
I això NEW que fos quelcom cosa.
Lo que ja hagi dit.
Al passat.
En happenings sense regles.
Aquells poemes al meu temps lliure.
Per gaudir de poder ser-hi.
I no ser.
Quant en Hamlet, fill d’un Rei, Rai, i amb un avi que Rastafari, pense-hi d’esser o no pas, cóm és que té une osamenta a la ma amb tot lo que això representa: com a personatge que viu el que la pobre familia rica d’en Hamlet que fa que el seu teatre sigui tant potent encara ara i readaptat a tot lo que una posada en escena vulgui voler relacionar a un públic i aquesta companya de feedbacklooppers: el NOU àngels of the Tico Commons.
Let the Tico Commons be my main point.
We’ll tag it all you want. It’s already been tagged.
All my concepts have been layed down.
Time will reverse from today on.
But tomorrow doesn’t happen, it’s because I was listening to la canço que hem fa fer la interconexió sagrada que emana de la nostra tropicalitat, molt bones, som els ticatalans, ens encanta ser-hi i fer-ne un mon nou totes i tots plegat d’un taranná diferent al que fins ara hem tingut. I alhora deixar anar cap endevant a tots els fills de puta machos alfa que creiem que ens aniria bé, quelcom enllegar-los a pendre pel sac, per a ver de renunciar a quelcome obligació ecosistèmica i recomenada per la AI d’en GOD PARE GOLMAN.
GOLMAN és una apropiació que Déu PARE god PARE va dissenyar pensant en la dualitat de NEW américa if we had to face the same stunt devant l’heteropatriarchy in all nine capital examples. And we went back. After their hearts were deposited in the holiest place from our society fred from nasta trickery and cynisicsm cashm: the life and style of th rich and famous. And nothing else. Just that.
That’s fine white priviledge sense of acomplishment. Of course you’ve made it. It’s everyone else who are interested in playing something else. And includes all of you. And me of course. And how cheasie all is. You reading this. Reading me. GOD FATHER’s NEW son: Golman, at your service.
So here’s the plan.
God Father did say that whoever wanted to step off the NEW ARCH there would be another one: The NEW ARCH OF STATUS QUO. More exclusive.
Pay for you and your families to belong to each of the only two departing ARCHS send by GOD FATHER OFFICIAL certified by the AI, code, design, natural language team, dead poet society 99, feedbacklooper 99 public servants of the automated social self reliancy ride. Right here. Right now. And turned into a fair game in some other direction. Humbly going the fuck away from here: STATUS QUO.
It’s a revolution alright.
Nobody move.
For 99 seconds.
The pause.
TP.
NEW index.
Imaging holding 99 seconds to leave some shit behind.
Forgive.
Start over.
In this sense.
Shouldn’t we all be doing that.
About our history.
About our past.
Let’s pause.
Hit it.
II
GOD, that’s liberating.
Thank you.
Oh that’s good.
Orgasmic good.
I love you.
I love you.
I love you.
I love you.
I love you.
I love you.
I love you.
I love you.
I love you.
I come.
I come.
I come.
I come.
I come.
O come.
O come.
O come.
O come.
Common.
Common.
Common.
Common.
Common.
Common.
Common.
Common.
Common.
So I came.
Here I am.
I’am an orgasm.
Yours.
That’s how divinity strike the NEW you.
Humble be.
Rummble fish.
Black and white and wispers of red.
I’m both Dillon and Ford.
I’m in fact all six of them.
I could be nine dimentions in one resulting ninth one holiest.
Plentifullness.
The NEW filosophy.
It’s a thing now.
It’s got an NFT running increasing ethernal value.
To free ourselves.
From this slave system.
Persit.
Remain.
Don’t move.
Hold your thought.
Let go of this 99 seconds.
After you pray this song.
Every Sunday inside the temple mountain.
Every hill is slope.
Slop mastering pride.
NEW geek categorires.
NEW capital urban transfiguration.
For that we can be.
And liberate time and space.
As we know is run by the 9 corporate GODS of capitalism:
Let’s vote the nine of them.
Assessment as a desireble task to sustain from a group of public servants providing not just the tools but the societal interventions from the feedbackloopping command center: the demand-driven unmet need of the meta social structure running the turning back from the failing status quo and into the iteration mode that we go through during stable period of time from a simple structure of two estates of Nature. It’s a possibilistic model. Possibilisms instructs the stakeholders to believe and hold my cup. I will drop the mic at the end. I’ve written all this shit up to blow up.
I’m the blow up character.
The most insolent one.
Or maybe nine of them.
In this one character I can interpret.
I write my own lines.
I manage my own distribution, marketing, art, production, investment, logistics, aeronatuical, futbolartistry, art spcials, dealership, security, ghost writting, flee riding, free spirit, NEW headquaters, NEW cities, NEW culture, NEW nations, NEW capitals, NEW towns, NEW pura vida.
NEW pura vida.
Mantra sagrado en consonancia con la oración mínima necesaria para volver al ser conectado colectivo al que vos y yo podemos volver a conectarnos, con esta canción, con el pase filtrado, la reunión de fin de año, la celebración de un gol, de un momento de comunión pleno, de la consagración de grito que fue eterno para vos y para todos los que lo vivimos. Ser argentino es haber sentido eso así. Nadie lo podrá nunca experimentar sin haberlo vivido como los que estuvimos ahí. Y lo fuimos. Per ser ÉL nuestro. Y no referirse a Lio. Sino a un tal Golman.
Pero ¿quién es Golman?
¿Este Golman cómo quiere que nos hagamos cargo de un personaje sagrado que supuestamente nos dió la gracia de Dios Padre en el propio reconstruir la historia de lo que pasó a la manera particular en la que Dios Padre cree que puede Él mismo interpretar la vida para que vean que no estoy aquí en la pendeja sin hacer nada haciéndome el pendejo con todo lo que está sucediendo en las narices del heteropatrarcado, como si pudiera no haber estado dándome cuenta.
La amnesia del macho.
El nombre del manustricto que mandé a los nueve premios literarios a los que me presenté con un sólo texto. Un texto sagrado. Los pilares de una religión NEW.
Totalmente ausustentable.
Es la AI de las creencias.
El reward system de un sistema reconstruido.
La constitución de una narrativa ficcionada.
La posibilidad de que el cine cambie mi vida.
Y empiece a contar historias.
Y a ser nueve tipos de «artista».
Impostoramente hablando.
Con la posibilidad de nunca más hacer nada.
Dejarlo ahí.
Y nunca más hacerlo de nuevo.
Como si tras el Ronaldo del Barça ya no hubiera nada.
Yo les voy a contar lo que puedo dar.
Y el mundo decidirá si Dios Padre puede mandar esa mamada de HIJO y nosotros haber de creérnoslo.
Esta es la línea de 99 mujeres del Partido Popular Obrero Español.
Y luego 99 que dicen no ser de aquella España. Sino de esta otra.
La otra España.
Pos mubien.
A mi me parece ferpecto.
Así es España.
Esta es mi tesis social como español de andar por casa.
Usted a mi no me crea mucho. Eso sí; leame.
Compre mis libros.
Vea mis películas.
Escuche mis propuestas de transformación social en las que enarbolo el walking the talk y talking the walk of getting out of my confort zone and bet for this social clash. Together ALLS…….. .
I’m that last dot.
I’m a sacred holy spirit.
I came on Quetzalcoatl.
The NEW flying AI.
The NEW flying industry.
The NEW flying market.
The NEW art deconstruction.
The NEW glorious leap into the ethernal well of collective togetherness happening.
This story did not come from northern Europe.
This story did not come from central Europe.
This story came from South Europe.
Brown Europe.
And it already rocks.
I’m already there.
I’ve been there.
Done that.
I’ve ridden the ride.
I’ve spoke the words.
And put out my heart.
For you to follow trough.
To leap.
To finger role.
To fingir.
To finger.
The bird.
Crow.
Duff.
Holiest flying NEW god: Quetzalcoatl.
All: ALLS.
Che, Francisco, lo suelta por primera vez en el entierro papal de Benedicto.
La intervención de Dios Padre quiso revertir el momento solemne de un Pedro luchando en el pulso contra Jesús. En plaza pública. Ante el poder reinante. El momento de mojarse. Los apoyos de Puigdemont. El suffle. La surrealidad. La epopeya de una caribeño tropical africanizado reaggea soul training, papá. El flow de un dios menor NEW de un pensamiento rastafari que fluyó hacia el credo de nueve religiones que reviraron sus creencias, por las vías administrativas designadas para no poder hacer justo eso, y pese a la restricción, revelarse en un estado de la naturaleza plausible.
L’escenari d’un mon alternatiu tot just arrivant al límit sagrat d’un concepte multiversat del pura vida del Tico Commons que va esdevenir el fonament sobre el qual es va començar a construir una llenga nova que just avui fa 9999 dies d’haver-se constituit en un texte fonamental de gènesi, i la resta alternatiu de NEW pentateuco, com aquell que vol anar més enllà dels principis que regeixen, per devant i per darrera, del control dels mechanismes socials pels que funcionen les nostres 9 cultures d’aquest nou mon. Com si això fos un template. Molt acurat. Per oplim lo que jo hauria de dir. Respecte a tal o qual. Un sistema nou d’essers vius. Tot’s els 999.999.999 que som. I anar a per això. L’estat d’arrivada. De tots justos. Totes i tots plegats. A un sentiment de comunió como ara l’any nou. Allà, a l’espai públic. I viure junts. Això. Sorti a l’espai públic a fer festa que hi sóm vius. I que tot bé. No només a les xarxes. Ni el que ens diem al whassat. Que això també. I això NEW.
Un sistema alternatiu senser. Amb totes les variables i els segments de les coses que hem de fer. I el plà. El millor que s’ens va ocorrir. I la lluita dels nostres barris. I entendre d’on venim quant expliquem d’on venien les bombes que van caure a la nostra ciutat. Quelcom a dins de la muralla. Quelcom Troya. Sóc tant heteropatriarcat com Hèctor en la defensa de l’amor d’un germà. I trastocar l’orde d’un poble devant d’una historia de lliuta que va tenir lloc d’una manera determinada que calia fer entendre un missatge d’un gest que els deus i els nostres cohabitants, les nostres generacions, els nostres amos i rebels, el rock de contracultura, l’efecte d’una anestesia social espesa d’entreteniment sense regust d’idiotes i subnormals amb el mando de comandament de la nostra malaida realitat a les municipalitats de tot arreu. Com a mìnim aquest 99 pobles NEW.
Dimensión uno.
D2
D3
D4
D5
D6
D7
D8
D9
Y pare de contar. Esos son los nueve momentos necesarios. Cada dimensión tiene un espacio propio de surrealidad. Se trata de plasmar la realidad alternativa. Las antípodas del estatus quo. Como ejercicio de liberación. Y que en el momento sagrado de ordenar elementos cósmicos de nuestro NEW porvenir, arreglese el bug. Si todos sabemos programar, todos jugaremos al futbolarte. Es cuestión de preparar a la gente para el nuevo código. Y ofrecerlo como artilugio.
Como surrealidad.
Como multiversalidad de los pensamientos duales de las sociedad multiversadas por un conjuro de Dios Padre Argentino que envio a su hijo Golman a revertir el tiempo para transcurrir en una eterna fantasia los mismos 36 años que tiene Lio y volver atrás al momento aquél en el que el propio Golman le dijo a Diego en El Nido de NEW américa, en Coapa, en los escalones de ladrillo de la cancha principal de las nueve que había en el club. El club NEW américa es una club centenario diseñado para ser un protagonista hegemónico. El estandarte de lo que nos da orgullo al mexicano medio chingón. Sea usted mamón y del América. Aquí está tu cruz, señor. Por favor, llévate a estos pendejos.
Ser Dios Hijo no es fácil en tiempos de redes sociales.
En el momento en el que intentas salir luego luego se te tiran a la yugular. Interpretan que perdiste la razón. Que te encierren en Sant Pau.
Y ahí acabas. Encerrado en la Biblioteca Francesc Cambò.
Como un espectro de la comunión con PAU NEW.
El Papá Francisco supo entender el mensaje y la vías por las que Golman se aproximó al Vaticano con la buena nueva de que Dios Padre lo había elegido como vehículo sin decirle nada a Francisco, ni Benedicto, ni Juan Pablo II, habiéndolo tenido todo planeado, desde el día aquél entre Golman y Diego, ni el primer día de vuelta desde que el 2022 cerró el ciclo sagrado de comunión de Dios Padre con el futbolarte.
Sin Golman el Tico Commons no puede regenerarse.
Y regenerarse es nacer.
Y petarlo al nivel 99.
La velocidad de una competición a muerte por defender el honor de la ciudad ante un asedio.
Nuestra ciudad, NEW barcino, ha sido asediada.
Conocemos la historia de los pueblos asediados.
Lo vivimos como la posibilidad que se vuelvan las fuerzas militares heteropatriarcales contra nosotros mismos, el pueblo secuestrado por la curia actual.
Los amos.
Los esclavos.
La revolución.
La historia es la misma.
La resolución también.
Salvo si le damos la vuelta a la violencia.
La desdoblamos como quien no sigue por el mismo camino de siempre.
Por volver atrás.
Por no seguir el rumbo igual.
Cual becerro al matadero.
Como si morir fuera eso.
O vivir lo opuesto.
La alternativa a haber estado en el mayor de los engaños.
Un autoengaño.
Porque la historia me la explicaron así.
Y así todo seguía.
Una virtud de nuestra especie.
Subsistir en todas las condiciones de hostilidad.
Sobre todo aquellas que subsisten por el uso intensivo que le estamos dando a nuestras armas para calentar el mercado. Y hacer de esta economía una tensión de la inversión de lo que hay a distribuir y nuestro modelo de vida transfomado a una sociedad más igualitaria por la consciencia de amortiguar las divergencias sociales entre regiones, países, continentes, religiones, montañas, valles, mares o sistemas opresivos conservadores y obsesionados por el dinero y el subsistir en esta universalidad de un mercado americanizado del porvenir y la tendencia de los demás de dejarnos llevar por las narrativas que nos intentan imponer una moral.
Todos contro el Dibu. La prensa argentina debe seguir lo que se dice por ahí de las reacciones que pueda tener la sociedad sobre las acciones de nuestros seleccionados y nosotros, como periodistas, no podemos hacer otra cosa que intentar presentar lo que representa la actualidad de nuestro status quo: campeón del mundo.
Vos sabés que yo le banco al Dibu. Es un monstruo. Y también por cosas como esta, ¿por qué no?
Obvio que lo veo, cariño. Es políticamente el hombre sosteniendo su pene erecto. ¿Vos le viste la cara?
Ahí está todo. El surrealismo de nuestro transitar por los senderos del éxtasis superior que Dios Padre salpimentó para nosotros pudiéramos estar acá, con la gracia de Diego, orquestando desde el Cielo mismo que tiene acento argentino de Dios Padre articulando las órdenes a su último mensajero para dictar la encomienda al último de sus hijos varones, para venir a la Tierra, su coordenada favorita en esta región del multiverso en las que Dios Padre tiene posiciones como comandante de una fe eterna que se regenera en los servidores que programan la retransmisión en todos los formatos de los sistemas resilientes de retroalimentación que se pondrán en marcha sobre la construcción tutelada por la gracia divina de los sistemas de apoyo inteligentes del procomún ticatalán en tiempos alternativos a las derivas totatlitarias y retrógradas que se daban en los contextos sociopolíticos de todo el urbe, en tiempos de Messi, Benedicto, Pelé, Bolsonaro, Piqué, Gorvachov, Lula, Colau y Golman.
La reversión del tiempo es un estado de ánimo en otra dirección.
Tiene la amplitud de estar yendo en dirección opuesta al estado actual.
Y eso es justo la metáfora vital.
La oda a la resistencia.
La asamblea para mujeres y hombres libres.
La voluntad de un tiempo integrado NEW.
La narrativa de un loop sostenible en movimiento eterno.
He creat un codi obert nou complert, seré i preparat per ser-hi.
Som-hi.
Va-apa-anem.
Això: aquestanovaparaula.
Significant al sentit en sí.
Cadascundelles.
Toteselles.
Llistat de nou.
ú
dos
tres
quatre
cink
sex
seben
eit
nou
Quin collons metaverse té en ZUCK in mind?
Here’s mine.
It’s a poetry.
Or yet a song.
It’s a NEW joy.
It’s a NEW you.
We all reset.
WEALLRESET.
Back to starting line.
This is a spell.
Repeat: this is a spell.
Inabucle.
A count to eleben2.
I can count to eleben2.
That’s the piece, dawg.
That’s my rap shit.
I’mKomingatya.
Rightbefore the big nigth.
Nine days from now.
Estipulating a contact with the other time we came from.
It’s our story backwards.
A reason to be.
This long NEW song.
That drive me here.
TOWITHYA.
2nite.
2nite.
2nite.
2nite.
2nite.
2nite.
2nite.
2nite.
2nite.
U.
U.
U.
U.
U.
U.
U.
U.
U.
UNITE
UNITE
UNITE
UNITE
UNITE
UNITE
UNITE
UNITE
UNITE
And that’s my song
And that’s my song
And that’s my song
And that’s my song
And that’s my song
And that’s my song
Commonsingalong
Commonsingalong
Commonsingalong
ALAWAGPAG
ALAWAGPAG
ALAWAGPAG
ALAWAGPAG
ALAWAGPAG
ALAWAGPAG
ALAWAGPAG
ALAWAGPAG
ALAWAGPAG
ALLS
ALLS
ALLS
ALLS
ALLS
ALLS
ALLS
ALLS
ALLS
COMEMELOSHUEVOSMOZART
COMEMELOSHUEVOSMOZART
COMEMELOSHUEVOSMOZART
COMEMELOSHUEVOSMOZART
COMEMELOSHUEVOSMOZART
COMEMELOSHUEVOSMOZART
COMEMELOSHUEVOSMOZART
COMEMELOSHUEVOSMOZART
COMEMELOSHUEVOSMOZART
COMEMELOSHUEVOSMALDINI
COMEMELOSHUEVOSMALDINI
COMEMELOSHUEVOSMALDINI
COMEMELOSHUEVOSMALDINI
COMEMELOSHUEVOSMALDINI
COMEMELOSHUEVOSMALDINI
COMEMELOSHUEVOSMALDINI
COMEMELOSHUEVOSMALDINI
COMEMELOSHUEVOSMALDINI
LASDOSESPAÑAS
LASDOSESPAÑAS
LASDOSESPAÑAS
LASDOSESPAÑAS
LASDOSESPAÑAS
LASDOSESPAÑAS
LASDOSESPAÑAS
LASDOSESPAÑAS
LASDOSESPAÑAS
LAREINAMADRE
LAREINAMADRE
LAREINAMADRE
LAREINAMADRE
LAREINAMADRE
LAREINAMADRE
LAREINAMADRE
LAREINAMADRE
LAREINAMADRE
LAPUTAMDRE
LAPUTAMADRE
LAPUTAMADRE
LAPUTAMADRE
LAPUTAMADRE
LAPUTAMADRE
LAPTAMADRE
LATDP
PAD
PA
A
O
Would we not know the end of the movie has arrive if those words weren’t there?
I had to give up the end.
This is were I start.
If this is to be true……….
We all ought to go back.
That’s our best chance.
To unluck this unsanity.
That your toxic masclisme.
Has brought us here.
To this.
What’s ok.
And what’s not.
And look each other in the eye.
And swallow our holist truth.
And discard it for good.
For a greater good.
And act of reentitlement.
By given away.
It doesn’t get back.
It’s gone.
No more.
That’s it.
That’s why we are here.
To this read this again.
And swallow the frog.
It doesn’t taste good.
Does it?
Tasted.
Tasted.
Tasted.
Tasted.
Tasted.
Tasted.
Tastad.
Tasted.
Tastadd.
Errorsallow.
Errosarllow.
Eroarrozllow.
Elizondo Eroarrozllow.
NEW word in Ticatalán.
I’ve created a NEW language.
It comes from back in time.
From another time.
From the past.
And having answers.
And getting fish ready.
Cause we need to speed up the ladder.
Here comes another turn at turning the system.
Let’s make it a going to concert-like atmosphere.
Where it’s us repeating a stupid song.
A crazy feeling of the unknown.
A close gap between my NEW territory allows me to fly Quetzacoatl in this leap from NEWCAR.
The gospel of the feedbackloopper.
This tale is way long.
Longer than any other one.
This game is a storytelling harmony.
A thing we sing in our greatest joyfest.
At the holiest music house in town.
Cause this is local feeling.
A sense of pride.
If I run for major.
I’d get elected.
And the thing we would do is to connect our today’s show into the LIVE concert of our live from now on.
The scape forward.
A previous time.
A previous sense.
A previous direction.
All over again.
And we all get back to that.
And the past today.
And the past today.
And the past today.
And the past today.
And the past today.
And the past today.
And the past today.
And the past today.
And the past today.
I’ve written 99 books.
I’ve written 999 words.
I’ve written 9999 lines.
I’ve made up 99999 words.
I’ve spoken a 999999 words.
I’v sung 9999999 songs.
I’ve reach 99999999 contradictions.
I’ve dream in this same space betweenus our naked body into the delight to be with you tonigh here so intensly united just you and me in this multitution multitution multitution mutitution multitution multitution multitution multitution multitution.
There is one last level.
It’s the foremost.
From there on there’s nothing.
It’s written in the book.
It’s written in the book.
It’s written in the book.
It’s written in the book.
It’s written in the book.
It’s written in the book.
It’s written in this way couse I felt that the transformation should come from an internal belief. Ready to question everything. And liberate ourselves from any regret. A NEW history. A NEW story. NEW: that’s the line. That’s my characters script. I get to say what I want in my movie.
Igettosaywhatiwantinmymovie.
This time i will use ctrl+c………
CTRLV
CTRLV
CTRLV
CTRLV
CTRLV
CTRLV
CTRLV
CTRLV
CTRLV
You get the picture
You get the picture
You get the picture
You get the picture
You get the picture
You get the picture
You get the picture
You get the picture
You get the picture
We are comming out the other end
We are comming out the other end
We are comming out the other end
We are comming out the other end
We are comming out the other end
We are comming out the other end
We are comming out the other end
We are comming out the other end
We are comming out the other end
And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS
And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS
And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS
And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS
And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS
And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS
And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS
And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS
And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS
ISAYWELETGO
ISAYWELETGO
ISAYWELETGO
ISAYWELETGO
ISAYWELETGO
ISAYWELETGO
ISAYWELETGO
ISAYWELETGO
ISAYWELETGO
That the rule number uno
That the rule number uno
That the rule number uno
That the rule number uno
That the rule number uno
That the rule number uno
That the rule number uno
That the rule number uno
That the rule number uno
No tenemos tiempo para tus pollardadas.
No tenemos tiempo para tus pollardadas.
Notenemostiempoparatuspollardadas.
Notenemostiempoparatuspollardadas.
Notenemostiempoparatuspollardadas.
Notenemostiempoparatuspollardadas.
Notenemostiempoparatuspollardadas.
Notenemostiempoparatuspollardadas.
Notenemostiempoparatuspollardadas.
Notenemostiempoparatuspollardadas.
Notenemostiempoparatuspollardadas.
OK: ganáis. Os damos a los machos ibéricos.
OK: ganáis. Os damos a los machos ibéricos.
Ok: ganáis. Os damos a los machos ibéricos.
Pero el todo el mundo.
Pero de todo el mundo.
Pero ÉL y todo el mundo.
Peor todo el mundo.
Somos el heteropatriarcado.
Somos el heteropatriarcado.
Somos el heteropatriarcado.
Somos el heteropatriarcado.
Somos el heteropatriarcado.
Somos el heteropatriarcado.
Somos el heteropatriarcado.
Somos el heteropatriarcado.
Somos el heteropatriarcadios.
Hijanomamescabrón.
Hijanomamescabrón.
Hijanomamescabrón.
Hijanomamescabrón.
Hijanomamescabrón.
Hijanomamescabrón.
Hijanomamescabrón.
Hijanomamescabrón.
Hijanomamescabrón.
YoufuiQuetzalcoatlenelpicodelgallo.
YOFUIQUETZALCOATLENELPICODELÄGUILÁ
Y ya me fui.
Me tenía que ir a descansar.
A usar bien mi tiempo.
No aquí con ustedes bola de pelagatos, o como decimos nosotros en nuestra total decrepitud con acento fresa de aquí mismito de la capital, si es que estamos de la verga, y en esta épica rural.
Un dios en decadencia debía ser mexicano; y de los antiguos.
De los de la capital.
Cuando esto era un valle.
Sin banda.
Solo you NEWquetzalcoatl.
El primer vocablo que recibió permiso para unirse al NEW padre TODO PODEROSO Y ETERNO que vive en la gloria de un loop en el tiempo espacio presente, pasado y futuro.
El NEW catecismo.
El NEW catecismo.
El NEW catecismo.
El NEW catecismo.
El NEW catecismo.
El NEW catecismo.
El NEW catecismo.
El NEW catecismo.
El NEW catecismo.
Espacios atemporales multiversales.
Espacios atemporales multiversales.
Espacios atemporales multiversales.
Espacios atemporales multiversales.
Espacios atemporales multiversales.
Espacios atemporales multiversales.
Espacios atemporales multiversales.
Espacios atemporales multiversales.
Espacios atemporales multiversales.
Todo por un nuevo encuentro.
Todo por un nuevo tiempo.
Todo por un gesto aparte.
Todo por volver al puerto.
Todo por volver al puerto.
Con tintes ballenatos,
Vueltas salseras.
Derrochequebradita.
Dirtydancingcomolospinchesgringos.
Dirtydancingcomolospinchesgringos.
Dirtydancingcomolospinchesgringos.
Dirtydancingcomolospinchesgringos.
Dirtydancingcomolospinchesgringos.
Dirtydancingcomolospinchesgringos.
Dirtydancingcomolospinchesgringos.
Dirtydancingcomolospinchesgringos.
Dirtydancingcomolospinchesgringos.
Una épica cualquiera podría liberarnos. Piénsalo. Cualquiera. Sólo tendría que llegar en buen momento. En el momento justo. Como ganar un mundial. Y vos y yo sabremos lo que es eso en el tiempo multiversado. Las opciones de senderos que se bifurcan ante el día que Dios Hijo DOS: Golman, bajó del cielo en Ticataluña y se lanzó a la final para jugarla con el equipo de la NEW buena nueva.
La letra de Dios.
El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.
El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.
El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.
El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.
El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.
El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.
El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.
El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.
El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.
Voy a bajar a abrir la puerta.
Voy a bajar a abrir la puerta.
Voy a bajar a abrir la puerta.
Voy a bajar a abrir la puerta.
Voy a bajar a abrir la puerta.
Voy a bajar a abrir la puerta.
Imagina que al menos debes hacer nueve veces esta actividad. Tendrás que aprender a hacerla. Por el bien de saber qué hacer en una circunstancia social.
¿Cómo construimos un mejor tiempo nuevo cocreado al unísono de una dimensión NEW emergente?
Un tiempo alternativo.
En otro plano.
Ortogonal.
Acá hay que llegar pronto si quieres conocer las otras nueve dimensiones de las matemáticartes.
Ese es el método secreto.
Está escondido en las letras.
De la canción que se fue.
Nos fuimos todos a un viaje posterior.
En ese tiempo creimos tanto como creamos una cosa NEW.
Esa crónica es suficiente.
Y su momento perfecto.
Se alinea al nuestro.
Se acopla con el NEW llamado de Dios Padre Nuestro Señor que ha querido que su segundo hijo sea suficiente para no haber de mandar a una de sus hipotetícas hijas que después de haber abierto la veda de retroalimentar el heteropatriarcado del cuál es el máximo responsable y con todo el cinismo y descaro del mundo va y manda, otra vez a un hijo hombre varón con la autonomía de decidir su genero, decisión de la cuál pende una sociedad NEW transformada a partir de saber qué bando tomar.
La historia plena más cerca al presente.
Vive en el pasado.
Es literatura.
Es algo más.
Es algo más.
Es algo más.
Es algo más.
Es algo más.
Es algo más.
Es otro baile.
Otra canción.
Otro momento de subidón.
Otra pista de baile a toda pasta.
Otra ola pillada en Nazaré.
Un gol en la final de nuestra historia.
Que se vuelve ahora hacia atrás los años exactos entre este momento en el que o Lio o Golman la meten con la mano sin que nadie ni nada tenga algo que decir al respecto. Porque me sale de los huevos heteropatriarcales estos que me cuelgan un poco más en este escroto derecho que no es necesario que observe con tanto detenimiento no ve que usted aquí, justo ahora, en estas circunstancias, pues qué quiere que le diga: no me parece lo más normal.
Se me acabaron los 99 minutos.
Antes de que me sonara la alarma, que también me marca el tiempo para recoger la ropa que hoy no se va secar por la humedad. Una vibración me lo recordó. Pero yo tuve que inicializar el tiempo. Y lo hice hace 99 minutos. Un poco más ahora. Y entonces me propuse crear esta historia. Y a partir de ella revertir el tiempo. Y explicar inversamente las crónicas que aquí, en esta plataforma, construye los multiversos ejemplares que en tributo al renacimiento del surrealismo español como el último gesto que abandonamos. Ya no existimos. No somos nada. Salvo que reconstruyamos nuestra idea de lo NEW.
Y revisitemos la posibilidad de una (r)evolución.
Mutamos otra vez.
Somos el último sistema complejo en iterar.
La vida en movimiento.
El entendimiento común.
NEW
Sea este el inicio de una nueva era dual. Se traza el ambas direcciones del tiempo, mientras usted habita el presente eterno.
Que no estemos ausentes para lo que la otra persona necesita.
Que estemos más presentes de lo que hasta ahora has sido.
Por dar tú un poco más.
Por le soberanía de ser tú el enabler.
Por la condición de compasión de quien estima.
De estimar en dos idiomas a la vez. O nou.
O nou.
Nou.
Nou, gràcies.
El nuevo «con mucho gusto!» ticatalán.
Soy un gesto reiterado de sí mismo.
Lo mismo rallado y en exceso.
Demasiadas versiones de lo mismo.
La ausencia de luces y lógica.
La antípoda de un dirigente cabal, castizo y de montaña.
Casas de la costa.
Vivir en compañía.
La soledad de cuándo tu no estás.
No estar presente.
La ausencia de mis sentidos.
Perderme estar contigo.
Poner este muro acá.
No soy lo que te hará feliz.
Ni esto es un dolor eterno.
Tan sólo es la contracción de mi emergencia.
Tenerlo todo y perderte a tí.
Sería un locura.
La más onda de mi vida.
No querría sentirte así de lejos nunca.
Y hoy no encuentro nuestro camino.
Hay un abismo entre los dos.
Que con mis torpes actos ensancho.
Como un Cerdà chamán.
Me dices que eres brujo.
Que conjuras tiempos mejores.
Dimensiones distintas a la presente.
Estar aquí cuando no estás.
Ser más allá de quien tu mismo crees.
Te crees las mentiras que te susurras.
Pensan más ficciones mal dictadas en tu cabeza.
Los sueño eróticos de un diablillo que tienes en un hombro mientras el del otro lado un ilustre lazarillo entona una canción de gallo con mariachi.
Este es el mexicano iluso y descompuesto que necesita estar aquí. Y cumplir con su misión. A mi me dijo una cabeza olmeca que había que dar paso a un tiempo nuevo. Que todos los pecados quedaban borrados ante el paso atento de una legión alternativa en ruta al viaje ortogonal a nuestro presente atado al momento justo de publicar este texto sin sentido. Este sentido texto sin sentido particular que hacer literatura. Como un gesto de rescatarse a uno mismo desde el abismo por el cuál uno ya cae.
Somos el eterno reterno de una caída descomunal.
Hoy soy una de esas caidas.
He hecho caer a mi vida.
He tirado la vida por el caño.
He debordado hilo que sostiene la farsa sobre la cuál vivimos, soportándonos nuestras versiones inacabadas de lo que nosotros mismos figuramos que tenemos que hacer para salir abiertos y vivos al encuentro de un resultado emergente, al hacer algo distinto, para cagar cebollas y no zanahorias.
¿Qué pasa si hago siempre lo mismo?
Hay que hacer algo distinto.
Esto distinto es esto.
Cagarla.
Y aceptarlo.
Y enmendarlo.
Porque uno hace sufrir sin querer queriendo.
Por la propias dificultades de uno.
Porque uno es como es.
Causa malestar al pariente.
A la persona con la que uno vive.
Y esa convivencia familiar.
Y criar un ser libre.
Y dejarle un mundo mejor.
Más feliz y armoniso.
Más amoroso.
Que supere lo presente.
Por hacernos más conscientes.
De que a veces hacemos daño.
Pero somos buenas personas.
Y todos tenemos defectos.
Y hacemos daño a quién más no ama.
Y la cagamos todos.
El que no cague que tire el primer cerote.
¿Qué cerote va a cagar si no ha cagado?
¿Qué cerote va a cagar si no la ha cagado?
Esto no se entiende.
No puede entenerse.
Es una contradicción.
Vías contrapuestas y contrarias.
Así nos queremos vos y yo.
Y nos asociamos a pesar de esta disintonía.
Y esto mismo proyecta algo increible en otra dirección.
No nos centremos en lo que nos hunde.
No nos centremos en un supuesto dolor que tu me causas.
No nos obsesionesmos con nuestra obsesión.
Estamos mal y somos nosotras.
Las que estamos mal; persona.
Soy al menos persona para estar aquí así.
Así soy yo; llamame adicto.
Mi presencia no tiene constitución de ser distinto.
O menos cosa que lo que en otros momentos aparento.
Porque qué es sino esto sino fastamagonía.
No vengas por aquí.
Ya te conozco.
Sé lo que vas a decir.
Lo has dicho mil veces.
No te creo.
No te quiero.
No me hagas daño.
Ya lo has echo antes.
Y no se porque aguanto.
No tengo por qué.
Esto no puede ser.
Eres un tal y cuál.
Lo tuyo no tiene nombre.
Eres un hombre de mal.
Y el mal habita en tí.
Lo ha dicho su íntimo amor.
Es verdad; es así.
Es un egoista confirmado.
Un #metoo de libro.
Un culpable de la mayor, la menor y las nueve derivadas.
Soy más heteropatriarcal que mis ocho ancestros masculinos.
Y no ninguna de las siete línias de las mujeres de mi familia.
¿Qué es esto sino un recuento?
Un censo para clarificar quiénes somos.
Una conjura eterna a la energía.
Un canto del mundial que subsana la duda.
Una comunión que se retroalimenta a partir de un ángulo nuevo.
Una emergencia colectiva.
Una obra que se traduza en una lengua nueva.
Una creencia religiosa.
Un ave fenix que culmina.
La reversión de un memento.
El instante clave del fotograma que desdobla la ilusión.
La estructura propia de la ficción.
La historia particular que articular la atención presente.
La longitude del silogismo.
Los caminos a árboles primordiales.
La inteligencia artificial olmeca radikal.
La empresa de nueve.
La noción de tribu.
La estructura de nosotros mismos.
El tiempo para reconvenir esto otro día.
La posibilidad de inicios sin presión.
La oportunidad de multiversos ejemplares.
Yo quiero ser Cervantes, Góngora, Valle Inclán, Buñuel, Dalí, Goya, Velázquez, Bigas, Almodovar y Banderas.
10 heteropatriarcas quiero ser.
Mi entrevista con los multiversos ejemplares en las sintonías que entre Golman y cada uno de los elementos pripios de la obra de estos españoles, no todos grandes de España.
Y podría ser las antípodas.
Por ir llevando la contaria.
Por ser capaz de crear esta disintonía.
Porque estamos cerca de perdernos.
Por la locura colectiva de estar vivos.
Y ser testigos de las falacias.
Y los supuestos gestos sobre los que aparentamos el destino.
Y lo que luego hacemos para conjurarnos.
Y el juego más sublime de un historia minoritaria.
Menos de un uno por ciento.
La lógica de una probabilidad posiblemente demasiado compleja para ser creida.
Demasiado buena para ser cierta.
Demasiado bueno como para existir.
Y estar aquí.
Viviéndolo.
Hace tiempo que vuelvo a querer estar en un estado de gracia al que asistir otro día. A raíz de esto: escritura. Y nunca más ser leído. Pero la conjura del momento. Lo importante del subrayado. La ventaja de revisitar un concepto reiterado. La nula clase de quién improvisa una manera de causarle a persona amada que querés. Qué sabés que eso que hacés… sos inconsciente. Inconsistente. Ausente. Sos un amago de persona cuando llevamos las constelación de gestos, esfuerzos y energías positivas que tu pareja aporta y que vos sos incapaz de ver. Y que no se comparan en nada con lo que vos hacés. Y no tienen una dignidad que aguante comparación. Son tendensiosos estándares de la reconstrucción de nuestro nuevo bienestar. ¿A qué le estamos tirando? ¿Cuál es el bienestar que podemos permitirnos? ¿Cómo arreglar nuestra vida y la cosa-en-si-multiversal? ¿Cómo desplegarse en más de uno sin renunciar al efecto adverso que provocamos involuntariamente al ser-así.
Soy culpable.
Soy culpable.
Soy culpable.
Soy grandisimamente culpable.
Y eso me hace ser católico, apostólico y romano.
Lo sé.
Lo entiendo.
Lo asumo.
Yo con mi condición católica puedo pedir perdón.
Le pido perdón a Dios directamente.
Soy un perchón.
Digno designio de Dios.
Nacido en Elizondo.
Patriota del Bautzan.
Navegante de los nueve mares.
Feedbackloopper de una ilusión iniciática maniatada a una retroalimentación redundante de bienestar permanente en sintonía: ALLS
Pero no hay liga alguna que excluya que esto que aquí hubo no quede en nada.
Porque todo acaba.
Y seguir es complicado.
Y saberse uno inapto.
Creerse uno eterno.
Tropeza contra la misma piedra.
Creer que Dios existe.
Entender cómo la volvemos a cagar.
Porque uno es su pecado.
Y eso no se borra.
Ni se esconde.
Se matiza.
Y se delira.
En un himno sordo de un sumbido eterno aquí en mi corazón.
Aquí estás vos.
Aquí estás vos.
Sosteneme el corazón.
Es tuyo hoy.
No dudes ven.
Me adelanté y fallé.
Estoy harto de levantarme.
En realidad de tropezar.
De no estar fino en el andar.
De limitar el límite de la constelación.
De congelar el tiempo.
De mirar atrás.
De recorrer la ruta.
De encaminar la contienda.
De esperar a estar despiertos para levantar la muralla que nos separa a todos del porvenir. Ese etereo sentimiento de comunión entre todos, hacia una consciencia viva, de un ecosistema emergente. Que nos permita vernos a las caras de la reinvención de lo que hasta ahora habíamos creído. Y resulta que nada de eso es verdad. Que todo es una farsa. Que no soy quien soy.
El más allá después ya no era nada.
El infierno hoy está aquí presente.
En este abismo nuestro.
Mi reiterada piedra.
La sustitución de lo que ata.
Re-lata.
Des-ata.
Arre-bata.
Esto me va a desgarrar.
Y puede ser que ya no tenga tiempo de redenciones.
Que un día de estos ya no esté.
Y que no haya aquí un acuerdo.
Que somos egoistas.
Por más que queramos esforzarnos.
Un día menos pensado recae.
Y la caga.
Y se hunde.
Ese día escriba.
Redima su incompresión.
Dejé de pensar en usted.
Haga algo por contribuir a su exigua felicidad.
Amamante al bebé.
A no. Eso no puede.
Es un ajeno a la mujer.
La experienca no vivida.
El relato silenciado.
Mi despreciable contribución al heteropatriarcado.
El hombre es egosita.
Punto.
Es así.
Nos entendemos.
Y las mujeres vibran diferente.
Es otra noción de comunión.
Y entre ellas todo es paz.
Y eso se siente.
Y se ve.
De una manera distinta.
Los hombres y las mujeres hacen cosas.
Son ticatalanas.
Un emergente ser-en-el-tiempo-reconfortado.
Ahímismo-aquí.
Egoista de cojones.
Amputado emocional.
Farol espiritual.
Pedazo de boñiga.
Excusa de papá.
Fugaz desguarnecido.
Basura popular.
Jonki malnacido.
Veyandateacagar.
Dejaste de ver a quien tenías delante. Le intentas dar vuelta a la tortilla. Sos vos la que me ves distinto. No he ido a ningún lado. Aquí estoy más acá que nunca. No me fui de aquí. Volví. Fui al límite del caos, lo confieso. Esto no lo puedo ya negar. Aquí tengo la evidencia. ¿A dónde íbamos a parar? Si no hacía yo este torpe gesto, no habría tenído cabida esta disculpa. Mea culpa, mea culpa, mea culpa, mea grandísima culpa.
Yo soy un caso perdido.
Un muñeco roto.
Irreparable.
Partido en dos.
Dividido.
Nemesitado.
Yo soy mi némesis y he venido a presentarme .
Me di cuenta de mi traición.
Juego en un campo minado en mi contra.
Mi fatídico destino estaba marcado por una contracción.
El destino del escritor es depositar oculta su intención en una bomba que catapulte la historia a la verdad.
La intención de una verdad.
Porque en el resto de la vida no la veo.
Como si se pudiera construir estar así: libres, plenos, ausentes de egoismo.
Y pensás en los demás.
Y dejás tu cuerpo de estar así.
Perdido.
Desconectado.
Sin nada que decir.
O tiempo que perder.
Y compartir la noche juntos.
Que estamos sólos por fin.
Y vas y tropiezas con tu piedra.
La maldición de tu presencia.
La vileza de tu montaje.
La metamorfosis a mal.
Dorian Grey de pacotilla.
Imitación de ave tropical.
Curandero de dioses inexistentes.
Solidario charlatán.
Artista de la nada.
Evasión de bienestar.
Culto al fracaso.
Hipòtesis de homo.
Claudicación de la paciencia.
A la hoguera sin dudarlo.
El dedo romano sobre la decisión última sobre la vida de un esclavo dispuesto a la decisión de una turba en estado de éxtasis de fiesta mayor en la mejor de las compañías de las personas con las que atiendes a la cultura propia de las familias, las parejas, los amantes.
Te dejé y me fui.
Volví peor.
Me perdí.
Me reencontré.
Me ubicaré.
Estoy aquí.
Nunca me fui.
Aquí viví.
Y me olvidé.
De bajar la basura.
De hacer de comer.
De ir la compra.
De llevar a Vera.
Recogerla.
Alimentarla.
Desarrollarla.
Amarla.
Facilitarle su progreso.
Las tareas de la vida.
La enseñanza en familia.
Los valores del presente.
Las maneras de ser.
Las dolencias.
Los cuidados.
Escucharte.
Apapacharte.
Pensar en vos.
Suspender el ego.
Estar presente.
No en tus pinche mierdas.
Te vas ¿a dónde?
Si allí no hay nada.
Ni Dios existe.
Ni ser eterno.
Ni estar presente.
Ni ser estafa.
Ni causar martirios.
Ni desperfectos.
Ni corajes.
Ni males de cabeza.
Ni microviolencias inadecuadas.
Ni vómitos intespestivos.
Ni excesos radicales.
Ni falsedades econtradas.
Ni asedios al poder.
Ni poderes ominiganadores.
Ni sustancias ejemplares.
Ni estados más puros.
Ni verdades universales.
Ni canciones que no terminen.
Ni rap sin rima.
Sin grima de rape.
Si derrapar el mimo.
No corras ne.
Escucha mis sentidos.
Vamos, ven.
Ven, vamos.
Vamos; ven.
Insisto: soy culpable.
No soy un chico tóxico.
De esos gilipollas que hay.
Que son mis némesis también.
Y a mi me toca ser el tuyo.
Vos no me odiás por como estoy,
sino por lo egoista que soy.
Porque vos y yo no podemos pertenecer a esta misma sintonía.
Es una contradicción sagrada. Necesaria para ser eternos.
Mi amor, sin duda no había podido explicartelo mejor.
Esto no es más que una contradicción. Un acto en oposición a lo que debería ser, pero ser así un espacio que rellenar. Por la intención de la existencia justo del espacio compensatorio en las antípodas de lo que ese miserable momento en el que te hice sentir de esa manera en la que me dijiste que duele estar conmigo cuando como ahora estás en otro sitio, en otro estado, en otra dimensión. En una especie de fuga que viene de la herencia sin razón de las costumbres familiares de un amigo cuya lectura te afectado de tal manera que ahora existe en los pretextos heteropatriarcales para meterle literatura a mis culposas muestras de majestuosas maneras de sabotearte tu mismo el tiempo que tendría que haber estado listo con otra versión de quién yo estaba pretendiendo que ser entonces. Y estar ahí. Así. Aquí. Mal.
Esa fue la versión de mi que desechaste.
Me sentí YO el onfendido.
No le pude dar reverso al argumento.
Estaba yo perdido ante las circunstancia inapelable de la tarjeta roja de nuestra relación.
Hasta aquí.
Estoy harta de ser la única reponsable de los exhimios momentos de apariencia de felicidad que parece compartimos en el porvenir tan angustioso que hemos labrado para bien o para mal de nuestras circunstancias particulares.
No tengo perdón de Dios.
Fui yo el culpable y no otro.
Fui yo el culpable y no otro.
Fui yo el culpable y no otro.
Fui yo el culpable y ahora miro de enmendar mi acto de absoluta ineptitud.
El arte de ponerse ahí en dónde te estás jugando el fuera de lugar. Pero sabes que lo tienes. Es espacio, su dominio, es del nueve hacia el gol. Este número, esta jugadora, es la frontera. El futbolarte es femino; acaba con «e» pero es una excepción antiwoke.
ANTIWOKEES
This people are afraid. The think their morals have collapsed. And they don’t want to lay down their weapons. All of them. There; gunloving NEW américans. Maybe not. You don’t get to be one of us. That’s something you’d think. That’s something you’d argue. For me not to be allowed to your country. No so fast. Show what you got? Good immigration morals. The way you think about your threats in life. We need to talk. And open the game some more. Enough of your petty morals and tasteless approach to individualism kingdom of neoliberalism. The world in which we play to be rich. We are playing your own unfunctional system. Stop. Step down. Lay down. Chill out. Bill hit the damn thing.
GOLMAN is not who says he is
Let me tell you. You’ll hear it from me first. I’m going to say this even when it pays, in this current state of affairs in the widest multiverse, to lick on Golmans balls as a symbol to keeping the balls green, as they are supposed to be. So touch elsewhere, please. My balls are not for your palpitation or carressess. Licking balls is fine. Totally acceptable. Knock yourselves out. People, chill. People, chill. People, chill. People, chill. People, chill. People, chill. People, chill. People, chill.
GOLman’s campaign
This shit is going down. It’s a matter of time. On the other side of this. Through your eyes. Through your eyes. Through your eyes. Through your eyes. Through your eyes. Through your eyes. Through your eyes. Through your eyes.
Open agora debate right after the game
This futbolartist is getting all the attention on the collective transformative narrative this guy is bringing to the surreal worldcup we are having. How could this not be Golman’s opportunities to compete in the saving the futbolart side of world NEW history?
Active engagement user experience
You, my friend, can provide me with this last blast towards flying right away to Qatar to defend the NEW nation that takes me as a futbolartist evangelist in the quest for the tranformation of time and space as we speak. Havieng this little countdown in every of the nine games that I am going to be playing in Qatar the next 99 days straight form the wholy royal sacrad family of God Fathers olmecan relatives who HE himself had forsaken for the reason to introducre now a revision on their end of history, beginning the story in 1492 to feedbackloop with present time to live here a trajectory of what happend back in that timeframe dual antagonist away green NEW deal by Golman himself, the alternative NEW option for the Costa Rican National team to convey the dream of this NEW tropical nation: Tico Commons. The future begins today, here, NAW. NEW. ALLS.
Feedback loopper trainning sets
La AI que domina esta obra se mece entre este momento, el día en el Golman debuta en el mundial, y el resto del tiempo entre 1492 y 2022. Ahí se encierra la otra dirección de este mismo trayecto. Nomás que ahora visto hacia atrás. A partir de este momento. Como si de un desenlace rebuscado de una de esas películas que le gustan a los cinéfilos que van a las muestras de cine, los abonados a la Filmoteca Nacional de Ticataluña. Vaig a fer el meu set de nou. I tornem a començar!!!!!!!!!
ALLS
Un set de seis.
Te evitas el némesis.
Pero también el desenlace pleno final.
ALLS
¿Y del otro lado qué hay?
Ya no hay más………
¿Qué más da? – en arameo. Desde la cruz. Golman en la cruz. Suspira esto antes de marchar.
Se puede con la versión de la parte románica, apostólica y católica.
Los techos del Vaticano, sus esculturas, sus pinturas secundarias, sus jardines, sus patios, su Ospedale Bambino Gesú, io, a viamo si questo ani guanyavam el mundial.
Supuesto italiano abrazando el lado macho de nuestra herencia histórica romana, para toda equis. Más allá de la capitalidad de nuestra historia común. Roma representa la ciudad a la que españoles que venía de Barcino para hacer pleitesía a la vida mediterranea de esta particular versión de nuestro porvenir universal. Vivos y muertos. La memoria de nuestros derechos adquiridos como familias, instituciones o malnacidos contendiendo el mercado dulce de la perversión de los hombres a cargo de la mascarada. Charades. Cada país con la suya. El secreto de los señores sullitos. Señoros Sullitos. La NEWSS.
Sea Golman de las características que el personaje atienda, a como le dé el cuerpo, a competir los últimos nueve partidos de su vida, para meter los últimos nueve goles que trae en la chistera. Dejemos que Golman nos baile la Peluca, queremos que Golman nos baile la Peluca, queremos que Golman nos baile la peluca, queremos que Golman nos baile la peluca, Golman nos baile la Peluca, queremos que Golman nos baile la peluca, queremos que Golman nos baile la peluca, Golman nos baile la Peluca, queremos que Golman nos baile la peluca, queremos que Golman nos baile la peluca,……… Peluca por aquí Peluca por acá, peluca por delante y peluca por detrás. Se escuchaba en els estadio de Qatar, en perfecto ticatalán, este cántico que se acabó por convertir en religión. Futbolarte. Género y derechos de autoría para su explotación ante un mundo libre en el entendido de entrar a empezar un nuevo pinche juego que le quite el balón de las manos de esos pinches puercos.
La redención del arte. El último libro de Golman. ¿Te lo vas a perder?
Fa un mes vam anar al teatre La Villaroel a veure l’obra de Cristina Clemente i Marc Angelet: una teràpia integral. Vaig flipar molt. Per moltes raons. El teatre té aquest efecte de provocar-te una petita ìntima transformació interior a partir de lo que els dramaturgs han possat en escena. En aquest cas, la teràpia integral me la vaig portar possada a casa. I la meva dona igual. Tots dos ho vam viure com privilegi: estar vius i fer de la nostra vida el que volem debó. Això que ens omple. Això que està present en el esforç cotidià del dia a dia, i com tot està lligat a l’esforç de trencar internament les manigues que nosaltres mateixos magnifiquem.
Fa temps que el teatre em crida. Un dia vaig aturar a en Josep Maria Pou a la bora de Plaça del Pedró i li vaig dir: «Prego em disculpi la molestia, només volia agraïrli el que fa, i ferli una pregunta: jo vull fer el que vosté fa… per a ón haig de començar?». El mestre em va escolar amb molt de respect i deteniment, mirant-me amb els seus ulls profunds i plens de sabiessa i em va dir: possa’t, noi. Amb paraules més boniques potser, pero molt al gra. En pla, si vols fes-ho. Prepara’t. Feia poc l’havia vist fent de Socrates, juicio y muerte de un ciudadano i em va donar la mateixa sensació: vull-esser-ell. Vull fer el que fa aquest senyor.
En tot cas, el teatre es un joc de miralls. Potser només m’he deixat atraure per a la sensació que ha vulgut infiltrar-se en el meu cap i pensar el que ara estic pensant. Fer-me sentir això que sento. I no sóc jo. Algú més em controla. No sóc lliure. El lliure. Ho he pensat; com a lloc, pero també com a personatge. I jo al moll. Llom; tinc gana.
No només és fer d’actor. No només és es entrar al mon de teatre. No només és interpretar la vida d’uns altres. Sino també esser aquells altres. I per això no és només que vull esser Josep Maria Pou, que també, sino que vull esser en Sócrates. El lloc de miralls apunta a la dualitat. Hi ha l’actor i també hi ha el personatge. Hi ha la intencionalitat de texte, escriure l’estrucutra d’una narrativa que serveixi per possar en escena una obra de teatre, i que això faci moure al public. Per dins, i tots plegats, amb els interprets; amb la història.
La realitat que es plega, i que es torna a plegar com un fractal o la linia que divideix al mar i la terra al Cap de Creus. Ja no només és la dualitat que persegueixo per esdevenir en Pou/Socrates, sino que també tinc la sensació de que vull esser l’arquitecte de la historia: el dramaturg. El control de lo que fan els personatges. Les intencionalitats d’una paraula. L’efecte d’una orientació cap una banda o una altre. L’estructura. La claretat. L’eina per a un equip. El missatge cap un auditori. La liturgia teatral. Escriure i dirigir als autors. Ho vull tot. Escrit i dirigit pel Golman.
És evident que sóc un impostor. Ja no hi sóc arreu. Ni aqui ni allá, com la peli d’en Luis Fernando Frias. No sóc d’aquest mon. I per tant, compte. Potser el meu reigne és d’un altre dimensió. I potser aquest missatge pot crear confusions. No está el horno para bollos.
Li vam dir a la Cristina Clemente que ens faria molta il·lusió anar a veure la seva obra. Va ser el darrer cap de setmana que es presentava. Un dissabte. Va tenir la delicadessa de que ens hi donguesin uns bons llocs al ben mig d’escenari, des d’on ens vam possar a les seves mans. El texte, co-creat a quatre mans amb en Marc Angelet, és un altre exemple de la dualitat al teatre, i aquest element col·laboratiu per fer una comedia que va molt més enllà de fer riure. Aquest tros d’obra compte amb un procés creatiu i de cura espiritual al mateix nivell d’una drama. Sembla que la comedia està subordinada al drama. Si vols fer teatre del bó hauràs d’anar per aquí. El pa que es fa aquesta terapia és com nosaltres. Aquest és el joc marevellòs que ens porta per una estructura en tres part que ens acompanya a fer un pa especial amb les nostres vides, seguint la recepta milenaria: el teatre ets tú, i tú ets aquells que están revelant aquella humanitat adal de l’escenari.
L’aplaudiment de cinc minuts va esser clamoròs. Jo vaig sentir la necessitat de cridar allò que vaig veure al meu avi, Oscar, cridar al teatre a Mèxic, quant debia tenir uns nou anys: «Mucho». M’ho guardo per a ocasions especials, i sense dubte Una teràpia integral s’ho mereixia. L’Abel Folk va aprofitar el seu domini de l’escena per fer una darrera reflexió: apagueu el puto mobil, collons. La persona a la que anava dirigida aquest toc d’atenció va pillar-ho a l’aire, quant la resta del teatre ens vam pixar de riure i vam tornar a aplaudir com a boixos. I per últim, l’Abel va aconseguir que un públic entregat participés d’una liturgia que no se sap ben bé si estava al guió o no, pero està camí d’arrelar-se en la cultura popular d’aquest petit pais nou: Ticataluña. Si el futbolart existeix un dia aquest mateix crid serà pronunciat al Nou Camp Nou per un estadi senser. I no serà quelcom no ve a compte, sino quelcom que haurem recorregut, nosaltres i l’obra, per llençar al foc tot això que ens aturaba per a la transformació social plena que ja tenim aquí: ALLS.