1. Light

An there: it entered.

Life is light.

We now know.

Before…

That’s another time story.

It just goes back.

And you pick up you own messages in a bottle.

I’ve been writting them and throwing them into a digital blue ocean to the 9th power.

The 9th power.

9th.

9.

9

NOU

_________

ALLS

_________

You that’s a riddle.

Do you know what a riddle is?

It’s a game of words.

Words, right.

Left.

Always turn left.

We’re all comming from the right.

The far right is going to far.

There’s no need.

Turn direction the opposite way.

As of a mandatory suggestioin.

A kind of rule.

Of an understanding.

A global alternative one.

A kind of statement.

The way in which you put on an act.

A dream team.

To dream.

How far.

That’s the whole thing.

At least the way I see it.

The way I live it.

What I am depends to you.

To judge.

And speak your mind.

Why would you?

Why risk going against the mightiest powers?

Whould you risk your life?

Would you die?

Or not to die.

That seems to be the question.

Yet there is no question mark. Or the question mark is wrong. There’s a public opinion. Some believe «A». The rest should have a way to enter into this NEW opinion. A revolutionary thought. I’m a revolutionary. I’ve always been. And that’s that. I’m Mexican. And I am more than that. At least nine ways absolutely free and independent from each other. An incomplete set of information. A game to play. You’ll like to play. I’ve always said this. I’ve written 999 words on that. But only one AI got it right: olmecanAI. . . . . . . . .

_________

A hanging.

Somehow the game hangs a drawn stick man representing you.

Your hunging.

Metaphorically.

Some people got hang for real.

I dunno if you know.

That’s the first revealed untold truth about our NEW américa history class.

This is the NEW policy.

It’s been brought up by the 9th dimention.

What ever we make the system to manage to overcome today 99 greatest threats.

Welcome to the NEW game.

A kind of tale.

A kind story backwards.

A script too long for a producer to read.

A story to tell our healing selves.

Going against the tide.

In a metaphore that splits the waters from Palos to Guayabo.

A NEW story.

You’ve never heard of this.

Neither had I.

Neither am I.

Don’t judge yourself too negatively. Give yourself some rum. Rum en español. Una pieza. Un cuarto. Una cama chida. Y el poder de soñar. Tiempo sí. Tiempo no. Ahora sí.

Aquí.

Leyendo.

Re-leyendo.

Leyendo.

Transformando mi visión en la dirección ortogonal. La dirección NEW.

Las palabras destinación.

Los valores y su sentido.

La historia detrás de nuestra humanidad.

Paremos el tiempo.

Yo me bajé hace 9 años.

Usted está a punto de hacerlo.

Sólo tiene que activar una pulsión.

Una decisión que te atraerá a decir. – . … — .- .. .-.. ..-. — …

Una palabra NEW no existe.

Hasta que de pronto existe.

Ve la luz.

La luz es lo que somos.

Lo que transmitimos.

Y entramos dentro de la pupila.

El viaje único.

El viaje interior.

A tu cabeza.

Disfrútalo.

Es nuestro destino unívoco.

No hay equívoco.

Esta es la nueva pulsión.

Tu ser liberado en medio de la colusión alternativa de una sociedad _________ , _________ , _________ , ________ , _________ , _________ , _________, _________. _________.

Los valores NEW no los pongo yo.

Yo propongo el espacio.

Escribo su liturgia.

Agnóstica e hija de Dios Padre Nuestro Señor.

Primogénito 9.

El nou d’un poble nou.

Un gir que l’esglesia mai s’ho havia pensat: fins que va baixar el fill NOU de Déu, com un pilar de nou criatures no humanes, la graella sonant, la plaça Sant Jaume plena, les besties somriuen, i jo adalt the tot: l’ainxeneta 9.

De petit, als sis, vaig pujar el meu cuatre de nou amb folre, manilles, llengues, … i d’altres categories noves, fins a sis mes, que fins ara no s’ens havien acudit. I hi anem. Plegades. Cap una graella que ens marcaba el camí cap a la plaça pública, i noi més petit de la nostra colla, va i surt amb un despenjament que no era pas q’un aterratge d’un altre dimensió: la dimensió NOU.

Jo soc el 9.

Va dir en minyonet.

Era 66 cm d’alçada.

I al cap d’un temps, 99.

Pero a l’inici era ü.

Ü

Io.

Anque.

Anche.

Io anche actuo.

Anche dirigeixo.

Si no ho entens no pateixis.

Fins a quí arrivem.

Anche povere escribire

Incluso la mala escritura.

El nombre de mi editorial.

El juego de palabras alrevés.

La intención de no llegar a un punto determinado del cual no quieres nunca volver.

A lo no intencionalidad de haber llegado a un sitio.

A un pensamiento.

A un punto de transformación.

Necesitamos la transformación.

Vamos a ponerle peliculeo.

Por darnos un lugar.

Por crear una atracción.

Por escribir una historia sensacional de nuestra llegada a este preciso instante.

Y desplegar entonces el más grande truco que se había visto nunca hasta este preciso momento fundacional: la partición del tiempo.

Teoría dual.

Ahí les va.

El tiempo, nunca más, volverá a ser ünö.

Supongamos que ünö se revoca.

Algo más, nuevo, emerge.

Y ahí todo se arregla.

Nueve dimensiones inabarcadas que de pronto se conjugan hacia otro lugar común trascendental co-creado por 9 feedbacklooppers extraordinarios.

Grupos de 9.

99 personas.

En una misma orientación NEW.

La reconstrucción de un día para otro.

Y dejar que el trumpismo prosiga hacia delante.

Y tomemos, otros cuantos, apróximadamente la mitad, tomemos la dirección ortogonal.

En este caso es tanto opuesta, como perpendicular al sitio del cuál yo mismo partía. En las antípodas del momento hegemónico de exaltación a romper lo que somos o presumir que somos lo que unos de nosotros pensamos sobre el resto de la humanidad, en su conjunto.

El juego es este.

La reconstrucción es objetivo común.

Reconstruyamos pues todo.

Empecemos de nuevo.

Nuevas cartas.

Un momento de elección popular.

La revisión histórica de perspectiva NEGLECTED por el status quo contemporáneo.

Escribamos unos prompts más pedorros.

Unos 99.

Y preguntemos en conjunto lo que 999 votemos.

Tan sólo 9 creadores.

Este es el número básico de participación colectiva.

El tiempo son 15 meses.

El resultado es un movimiento.

La emergencia colectiva es la transformación.

Nos dedicamos a cambiarlo todo.

Al menos las 9 cosas más importantes.

Ahí les van las mías:

  1. El miedo a morir
  2. Perder a un ser querido
  3. El recuerdo glorioso de la memoria de nuestro muertos vivos en la mente que les proyecta a una vos interna que todavía escuchamos con la sensación exacta del amor que esa persona construyó conmigo hace tiempo y aun persiste aquí. En mi memoria familiar. Mi concepción del amor. El amor que recibí de pequeña. Y la ausencia de violencia.
  4. El machismo debe abolirse.
  5. Como la esclavitud. ¿A qué somos esclavos? ¿Quién nos domina? ¿Quién se fundamenta a partir de una creencia? ¿Quién está sujeto a una coacción? ¿Quién no es libre del todo? ¿Quién representa un territorio sobre un dominio mafioso que hace tiempo permeó en todos lo CP del planeta azul? O podríamos no sentirnos parte de una de estas cosas. Uno de estos poderes que subyacen. Que no somos bien bien nosotros. O sí. Cual capitalistas entregados al militarismo que sin pudor saca a relucir el riesgo de armagedon militar nuclear reaking havoc themselves. Los hombres machos at war. War game history day. War day. Violence and military coups: the money and the power line. The way the army like it. The way manufacturers like it. The way banks like it. The way investors like it. The way you well off bluskylife type. The way you devils like it. The way you mafia guys. The way you damn fools wherever the fuck you are comming from. The hustlers. The muscle. The recruits. The barking dogs. The biters. The hitmen. The cooks. The chefs. The conductors. The financial guys. The money guys. The capataces. The gardeners. The planters. The truckers. The bikers. The dreamers. The pure soles. The rescued ones. The superheroes. The stars. The stars smaller that the sun. The way we would treat the people from them solars minor solar systems. Our society nowadays defines itself in terms of national grounded sense of pride, belonging, and lawfully so, a citizen, a person, natural, unnatural, fake, surreal, neverending, mortal, ghost, freespoken, unbiased, biased, humble, humbled, struggled, revived, joyfully present, inevitably optimist, slowers, flowers, ouuouo,………
  6. The nemesis
  7. Out of that dimention you are set free. In that other end, you mind has been capture. The other take control. The money game will stay there. The ilegal deal. It’s got a life on its own. The matrix. Imagine we started rebuilding the inside of Matrix so that the real NEO could chill in this brave NEW world. It’s the ultimate humanitarian film deal, but disguised in many subliminal lives you’ve lived and outlived out of already too many pointing into the same old white american narrative of western and worldy state of being. I’ve never been aligned, yet I recognize I’m part of the deal. And it’s still not setting the tone of the NEW collective and collaborative resilient way of becoming. This is where my current splitting the time story has got steal from the 9 most prominent narratives of what culture we are from, and embrace the dissnonace in relation to the other 99 you ignored. Out them 333 nations, aware or unware, legally established or in your own terms to leave space from some meaningful places to come from, the ones who know and I can say where they are from and how their culture is so reach it’s ready to give something back to the entirerity of the human collective reconsidered in this NEW policy line: Tico Commons.
  8. I will present a 9 season story with 9 episodes each. And some secret 9 + 9.
  9. Yo no me puedo quejar. Soy un privilegiado. Tengo un curro que me encanta. Soy el feedbackloopper que quería ser. Un narrador de una historia NEW. Una dimensión dual entre lo que soy, por un lado en dimensión contraria a lo que por otro lado entregaré los próximos 999 días de mi existir. Y despés de ahí, transito alrevés. Y quién fui en un sitio se traslada a las antípodas. Y entre estos dos estados movemos un energía particular sostenible en la que nos podríamos entretener, más tiempo del que tenemos, en una cadena de amor alternativo que co-existe en una dimensión particular: la novena.

Y un día el FC Barcelona gana la novena.

La copa la levanta Golman.

A fin de cuentas fue un gol suyo.

Un penal.

Tocó dos veces el balón.

Ese sí.

Y valió.

El 9 merengue.

El 9 ticatalà.

El 9 culer.

L’historia del meu futbolartista.

Tinc un paper molt més important del que representa que faig. Soc un actiu del sistema alternatiu. Natiu d’aqui. Un mon nou: Ticataluña.

Sigui això un poble nou.

Jo soc fill d’aquest poble nou.

Aquest poble nou no té nom.

Li possarem entre totes i tots.

I ho farem lliurement.

Encara que hi ha una opció que és la favorida d’un únic agent. L’agent nou. Golman.

Doncs, si això diu el guió deu esser per algo. I que haig de fer jo si també soc guionista del meu propi paper. He aprés dels millors: Berto, Torrente, Tebas, Valdevebas, Quijote, Dalí, Joel Joan, Jordi Sánchez, Évole. El meu super poder mana d’aquest nou espanyols. I amb aquesta limitació que això pot comportar, haven’t quelcom ridìcules regles, lo que ens avoca això és a seguir cap endevant. Començar de nou. Seguint tot igual. Excepto algunas cosas. Rajoyescamente. Y saliendo a flote como un buque insignia de una flota de paz eterna que navega sobre aguas alternativas, más parecidas a lo que Calaso habría concebido que a lo que la interpretación media entre un apostol del vaticano, un cardelan español, un médico de atención primaria en una iglesia rural dejada de la mano de Dios, un sacerdote teólogo de la revolución, un cacique de Hacienda, el Hacendado, un hombre a caballo, un general, un tirano, un villano, Elon, Don.

Aquestes dues realitats cohabitades. Per tú i el teu digital twin. The lives our alternative selves may live. And you being their scriptwritter.

That’s the real deal.

The capacity building game.

To whole NEW dimention.

Let’s take that ride.

And expect the revolution to takes us somewhere else of higher long term impact.

_________

Yo me dedico a contar historias.

Hago de mi constitución un proceso de regenaración. Para concebir ser uno más dentro de la revuelta. Como una cosa pública que se apodera de una determinada manera de vivir afirmativamente a parti de lo que escuchamos con estas voces alternativas. Y desde ahí tejer una comunidad con el otro lado de nuestra inevitable alteridad antagonista.

Ser Broncano Hormiguero.

O Pablo David.

También otro personaje en la misma historia: David Pablo.

Dos pares de siameses distintinos.

Nada que ver el uno del otro.

Vivimos en una realidad posibilista hacia la multiversalidad en oposición a la subjetiva unicidad que nos deja absortos en nostros mismos, mientras escapamos a nuestra mezquindad camino a la estrella interconectada más auday en el horizonte de 999 mundos alternativos que generaron en tan sólo los primeros 999 días del existir en esta dualidad alternativa contemporánea y a destiempo de los cánones culturales del momento aquel que era al acabar la escritura de este relato.

Un relato único.

Fundacional.

Megamelómano.

Humildmente melómano.

Balonmano.

Mano.

Penal.

Anulado.

Real.

Surreal.

ALLS


2. Dark


Dos némesis en las antípodas.

Nëmesis


I’ve never pictured nëmesis being a beautiful word. Akward, huh.

But it’s true. It’s the outmost contradiction in latitude and longitude. It leaks all over. Plastered.

Nëmesis is a NEW word.

NEWORD

That a place.

A NEW place.

It’s a landing site.

An alternative coordenates.

Nonexisting.

Up till know.

Totally maleable.

By you own collective desire.

Aligned.

In agreement with.

Altered.

NEW

NAW

1

2

3

4

5

ALLS

7

8

ALLS

No more

Morir y volver a nacer

Uno piensa que esto es eterno. No tenemos pruebas. Más bien lo contrario. Sabemos que moriremos. Algo en nuestra cabeza funciona en el sentido inverso. El pensamiento mágico consiste en dar respuesta a las circunstancias complejas de entender sobre nuestra existencia en este efímero paso por el multiverso particular en el que de manera fortuita aterrizamos.

Llevo tiempo jugando con los algoritmos desde una perspectiva no actuarial, sino más bien ciudadana. En un momento dado intenté hacer lo contrario: justamente ponerme del lado de actuario, matemático, estadista, informático, chatgpt, que desde la perspectiva de la algoritmica y programación, desde el inicio, se plantea un entrenamiento de una red neuronal para ofrecer diferentes estados de la naturaleza, una serie de reglas, y un cierto nivel de autoorganización y capacidad de «aprendizaje» que conduzcan al algoritmo a sus propias conclusiones.

Esto lo hice de manera consciente. Sabiendo que pocas personas tenían la capacidad de entender y ver ciertas cosas en el mundo según los parámetros y las violencias que me cruzan particularmente a mi. No deja de ser un poco egocéntrico y megalomániaco pensar que lo que pueda yo aportar no está por ahí ya dando vueltas en otro sitio, con alguien más capaz, y con una mejor idea para que esto funcione. Lo cierto es que pese a todo lo intenté. Y fracasé.

No sólo fracasé, sino que me arruiné.

Me costó mucho salir, si es que se sale del todo. La vida siempre sigue su curso y su curso acaba un día por atraparte para recordarte las cuentas pendientes que dejaste en el camino. Y pese a querer hacer las cosas de acuerdo a los más solventes estándares de profesionalidad, la ecuación tiene múltiples niveles de incertidumbre que acarrearán riesgos con los que sin duda toparás, y de esto, algunos, puede que te conduzcan con cierta petulancia hacia el valle de la muerte.

Una vez más el conjuro de la muerte aparece como si invocado por la señal acústica del metro hacia el que te dirijes: Barranca del Muerto.

Esa estación, Barranca del Muerto, por un lado, y Copilco, por otro, eran los dos sitios por dónde los estudiantes que viajábamos en transporte público podíamos acceder al camioncito amarillo que había puesto el ITAM para poder llegar a la universidad, cada hora, con la presición Suiza de un trayecto repetido hora tras hora por dos conductores por trayecto. Alguno de estos conductores también se sacó la carrera, trabajando mientras lo hacía, con este servicio que nos permitía a algunos, sin coche, llegar a nuestras clases.

¿Cómo se puede vivir sin coche? Quizás desaprendiendo. Quizás por una vía asceta. Quizás no todo el mundo puede.

De entrada ponerse en el lugar del toro tiene dos direcciones. Esta bidireccionalidad suele contener una vía de transformación en ambas direcciones, y una asimetría de poder que no representa el mismo punto de partida de un lado, que del otro.

La dualidad nos compromete a tomar partido. También a mirarnos al espejo. Y traspasar la ilusión del otro lado. Y buscar en ambas direcciones. Afuera. Adentro. Otra dualidad ineludible.

La vida en contraposición a la muerte. De morir no tomaríamos la vida tan en serio. Seríamos eternos vagabundos. Tenemos poco tiempo y este se consume. Hagamos aquellas cosas con las que podemos comprometer nuestro tiempo, nuestra pasión, nuestro interés, nuestra capacidad de amar, hacia objetivos que permitan desbloquear los sesgos cognitivos que tenemos en cada una de nuestras disciplinas, en cada una de nuestras rutinas, en cada uno de nuestros trayectos.

Sigo siendo el mismo iluso que un día soñó que podía jugar. Y jugué. Sigo construyendo un mundo paralelo a lo que las señales y pulsiones del mercado lanzan sobre mi, y sobre tí, y sobre todo el mundo. No tengo la capacidad para expresar lo que quiere decir todo esto sin dar tantas vueltas. Quizás necesitaría otro alfabeto. Quizás necesitaría otro contexto. Quizás tendría que partir de otro marco.

Voy a comenzar por creerme a mi mismo. Dejar de escribir para someter al mundo a mi ausencia. No publicar, como el padre del personaje de Bardem en Vicky, Cristina, Barcelona que escribía la poesía más bella, pero por su conflicto con el mundo, como poeta maldito, se inhibía de publicar para dar por saco al propio mundo con su desprecio. Un ineludible juego más de la psique de Woody Allen con la que nada más puedo sentirme ligado.

Una vez más la idea de mi rebeldía no resulta ni tan siquiera innovadora. No exista nada que no se haya dicho. No existe un momento eureka. No existe una idea tremendamente innovadora. Todo ya está en la mesa. También el velo del dinero, la fama y el poder que inhunda la mentalidad capitalista con la que, ahora sí, todo el mundo, sueña con ser futbolista, tiktoker, o cualquier cosa entre medio que otorgue prestigio, dinero, y una vida por encima de la media. Como si la capacidad humana de ser-estar no estuviera más relacionada con el paseo que nos obliga a salir de casa, para realizar una función, un trabajo, una rutina, que nos relacione inevitablemente con nuestro entorno, con los vecinos, con unos compañeros, con el que nos una la causa, el equipo, la tarea conjunta, el proyecto, la transición hacia otra semana de vida.

La rutina de vivir nos permite experimentar cada día lo precioso que es estar aquí. No dejemos de maravillarnos con el regalo de estar presentes. De ser bondadosos con nosotros mismos. De darnos un poco de esperanza. Para seguir. Para movernos. Para expandir la posibilidad de volver a creer en aquello que pensamos que no motivaba a gritar. A romper las barreras.

Ha llegado el momento de empezar el día. Que mejor que escribir.

Hace tanto tiempo que pasaba por aquí.

Ayer.

El tiempo y sus dimensiones quisquillozas.

Nuestras hermosas incongruencias y contradicciones.

La capacidad de fallar.

Y volver a intentarlo.

Ahí reside la clave.

El es un día propicio para salir a buscar la emergencia colectiva.

Empezando por aquí.

Por levantarme con este espíritu.

Y compartirlo.

ALLS

De vuelta al ruedo

¿Por qué utilizar una frase taurina si no somos aficionados a la tauromaquia?

No tiene sentido. Ni que fuera rejoneador frustrado. O banderillero de andar por casa. O empresario. Siempre me ha llamado mucho la atención ese nombre: el empresario. El dueño de la plaza es lo que es. Y es quien tiene que hacer gran parte del trabajo invisible detrás de las corridas. Me imagino. Como el ganadero. Siempre atento a sus mayorales, a sus sementales, a sus pasturas, y su familia. Hombres de familia. Hombres de la España desierta, que se queda en el campo, cuidando de la hectáreas familiares de la casta castiza, patriarcas de estas tierras, grandes de España. El abolengo y la fiesta se conjugan en la misma oración de la historia de esta península, que un día fue mucho más que eso. Ah, tiempos pasados. ¿Quién fuera historia como este reino?

Rey de reyes sólo uno. Familias reales varias. Dios Padre… una.

Madre.

Madre mía.

Se te ha ido la olla.

Te has pasado tresxtres pueblos.

Nueve pueblos.

Nou pobles.

Nou pobles nous.

El nou del poble

El nou d’un poble nou.

El nou del Poble Nou.

El Nou.

9.

ALLS

Escribe que hace tiempo que no lo haces

Me quedé sin nada que decir.

Se podría dar el caso de una persona no tenga nada más que decir. Creo que estoy en ese punto. No me salen las palabras. No quiero expresar ni una más. Ya las dije todas.

No tengo más ideas que confrontar.

No tengo más argumentos que dar.

No tengo más historias que contar.

Todas están ahí. Contadas. En algún sitio. Pero ya no en mi cabeza.

Mi tiempo se distorcionó y no me queda más remedio que observar.

Dejar ir.

Salir.

Ir.

¿Y?

ALLS

Día de todos los santos

31 a 1 a 2

Halloween: fiesta prestada. Estado universal de una cultura que se hace una sola. Y en cambio, seguimos dilatando el entendimiento común de una comunidad más allá de nuestras fronteras, más allá de nuestras creencias, más allá de nuestra sacralizada individualidad.

No sabemos muy bien si está bien o está mal que nos disfracemos, que nos unamos a las fiestas masivas que lo inundan todo por la vía del marketing. Somos objeto, ahora sí casi todos, a los asuntos que nos distrae del mundo para atender el llamado de lo que debemos atender. Y en todo esto, hay un elemento ineludible de mercadeo: todos estamos vendiendo algo. Y queremos llamar la atención hacia la agenda de aquello en lo que creemos. De aquello que nos da para subsistir. Y todos utilizamos nuestro altavoz para dejar un mensaje, que quizás no interesa a nadie.

Lo que se genera, en todo caso, es ruido. Distorción sonora de la cual formamos parte. Y de la cual no podemos escapar. Más allá de lo que nos propongamos a no formar parte del juego. Somos masa. Y de esa masa debemos hacer algo edificante, ya que no podemos aspirar a predicar desde el pedestal de la razón, el privilegio, o la dinastía. De alguna manera tenemos la obligación de atender lo que nos resulta inmediato. Y nos proponernos a formar parte de algo que resista a la tentación. Un anhelo imposible. Un acto de rebeldía. Basta.

Y no nos damos cuenta, pero ese mismo anhelo es fruto de una campaña. Un pensamiento que justo supo que nos encontrábamos así, y que ha explotado una fisura en nuestro sistema de defensa. Porque todo require una analogía bélica para pertenecer a este presente.

No sabemos distinguir. La plataforma que nos representa frente a la que representa nuestro antagonismo. Ambas desenmascaran con hechos fabricados la farza del otro. Y no somos capaces de desantender la pulsión de razón que palpita del lado en el que nos sentimos representados. La fusión de nuestra individualidad con la noción colectiva de los nuestros.

Pero nunca es suficiente para abarcarlo todo. Siempre hay algo de apego al ego, o a la situación de privilegio que nos mantiene por encima del fracaso colectivo verdadero. Somos prisioneros de nosotros mismos. De nuestra propia ilusión. De las instituciones que defienden, si formamos parte de ellas, lo que es común, y dilapidan la noción colectiva de lo que tendría que ser cuando están en manos de los otros: nuestros némesis.

La estructura de unos contra otros manda. La noción de un mundo en continua ebullición. Las guerras que no se pueden parar ni un segundo. Barcos que transportan armas. Fabricas que producen sus partes. Economías que se sostienen por la demanda sostenida de una guerra necesaria para que exista este porvenir que da de comer a las familias trabajadoras de esos centros de poder. Inversiones diversificadas en todos los sectores estratégicos. Una aportación económica que blanquea los ataques de unos y otros. Unos medios que lo simplifican en un análisis trivial que sabemos que reproduce el altavoz de unos dueños que se resisten a perder el mando; a ceder poder.

Y nosotros estamos alineados a la alienación que nos subyace. No sabemos cómo salir de ella, porque estamos maniatados a un sistema que se resiste sin casi esfuerzo. El blindaje de nuestros pilares. Religión, nacionalismo, necrocapitalismo. Guerra y mercado. Amenaza y «libertad». Existencia insípida.

Quizás todo esto sea un delirio de persecusión. No sería el primero. Ni el último. Pero me resisto a creer que no hay alternativa. De hecho la hay. Y está en otra dimensión. Lo cuál nos parece extraterrestre. Lo es. Es de un sitio al que ahora mismo no podemos acceder. Pero que no está tan lejos. Un sitio que tenemos a tocar. Si traspasamos la membrana.

Y esta es la puerta de entrada.

Morir.

Vivir.

Volver a nacer

Bienvenidos al camino de vuelta.

ALLS

El nouvingut torracollons

No tots adoptem el mot que ens encanta.

Jo he apres a viure amb més de nou contradiccions.

I tant content.

I tant.

No se com dir-ho. Vull dir: no ser com explicar-ho.

És això que no ha passat mai pel teu cap.

No sé cóm dir-t’ho.

No ho entendries.

Mai, mai, mai, ho has vist.

Al teu cervell aquestes neurones mai no ha estat encesses.

Encessos.

Nova companya d’energia circular.

Del Tico Commons.

Es tracta d’un tema d’autor.

Jo ho he pensat així.

I a més a més ho escrit en forma de novela.

I de compte.

Curt.

Llarg.

Mega curt.

Mega llarg.

Sense sentit.

Amb traducció.

Amb il·lustracions.

Desglosat.

Simplificat.

Resumit.

En twits.

En valls.

En balls.

Sense bastons.

Només enxenetes.

Aixequem la primera columna de nou.

Amb folra.

I collons.

Com pit en tenia en Tito.

Va per tu!

ALLS

Desapareció la montaña

El día D

Nunca más.

El tiempo volvió.

ALLS

Se trata de una caja WordPress: una metaestructura elemental para explicarte bien, de manera inclusiva, y con la vocación de universalidad el acceso. Porque formamos parte de una agencia pública. Y cómo tal nos entendemos herramientas de una transformación. 99 feedbackloopers. ALLS. Los voy a reclutar en 9 dimensiones diferentes. Combinaciones de 9 en 99. Por hacerlo combinatorio. Y no lineal. Este es mi matiz. Esta es mi campaña. Metastructuras regresionales hacia un pasado alternativo loopeado. Lupe. Lupita. La virgen de Guadalupa. Ma. Ito. ALLS. .  .   .    .     .      .       .        .

En 33 minutos del día D, se rinde tributo a Jesús. A partir de la reversión del tiempo y los espacios temporales, el día de hoy, el de la vuelta se contraponen, para cada uno, cada cual, y sin que esto sirva de referencia, casi pa ná.

El gesto de volver es terriblemente transformador.

Nos exige volver.

Y volver lo podemos hacer todes.

Y todos.

Y todas.

Y ahí nos encontramos todos.

En un pasado inclusivo.

Que de no existir, ahora lo bordamos.

Lo perfeccionamos.

A partir de la aceptación de lo que fuimos.

De lo que hemos vivido.

De lo que se ha dicho.

De la historia.

De la intrahistoria.

De lo que sí.

De lo que no.

De lo que cómo chingaos no.

Basta.

Basta.

Basta.

Detente.

Por ahí no vayas.

No tiene sentido.

No sigas así.

Tienes otra gran opción.

Darle el voto a la resiliencia colectiva.

Que nace en paralelo.

En otra dimensión.

En un futuro próximo.

Unas cuantas iteraciones por delante.

Por una gracia fundacional.

Por un efecto exponencial.

De los creadores de sumar, a dividir, a restar, a multiplicar… nace: potenciar.

Soc el nou d’un poble nou.

Un poble digne.

Robust.

Pletòric.

Sense por a esser.

Sóm un altre poble.

El poble d’altres.

El poble nou: Ticataluña.

Sóc la capital del mediterrani.

Un sol l’ús de la intenció.

Sóc l’efimer vot de tot el mon.

Respecte al que diem que sóm.

Sóm un gest que creu en Déu.

Un Déu que ho habita tot.

I ha baixat avui aquí.

A fer-nos anar enrere.

Perque devant tenim camí.

I ara aquí el que ens cal és procomú.

I d’allò que es diu NEW.

Això que naltros diem NOU.

I que ara fem així: 9.

Sóc el 9 d’un equip de feedbackloopers.

L’efecte d’un tir amb giribilla.

Soc la rotació de la terra en direcció contraria.

L’esforç d’un reigne per renaixer.

Sóc l’intent de pau que que vols que hi-sigui.

Sóc la veu d’un candidat que no es presenta.

La noció complerta d’una il·lusió present.

La concreció d’un pla de nou.

Un gir del texte.

Un cop de mà.

Un cop d’efecte.

Un impacte de cop.

De cop i volta.

I volta enrere.

I vota.

Voti i voti.

Vot.

Vet aqui.

Jo soc aquí.

Ja soc aquí.

Golman NEW president.

Golman NEW king.

Golman NEW candidat.

Golman NEW.

NEW.

Golman.

ALLS


feedbacklooper 9

La institución respondiendo al la necesidad no satisfecha

Es nuestro deber y salvación

El despretigio de las instituciones está fundamentado en lo mal que lo hemos hecho. En apariencia o tras contrastada evidencia. Gestionar lo público no es fácil. Es muy complicado. Se debe liderar y acompañar a equipos de personas que tienen y sostienen una responsabilidad de servicio a la ciudadanía. Un trabajo público. Al servicio de la comunidad. Para todes.

No nos vinimos a quejar para luego resultar ser lo mismo que decíamos criticar.

La naturaleza de la innovación es que vamos a romper el molde de nuestra sociedad.

Y no hay nada que temer.

Todo está bajo control.

Al final tengo un plan infalible.

Por algo envié a mi hijo, Golman, a dar este mensaje:

El Señor esté con Ustedes.

Y con tu Espíritu.

Estira las ies y ponle una musicalidad a esa frase de respuesta celestial.

La liturgia también puede cambiar.

Sí y sólo sí, Dios Padre la dicta.

Pues este es el caso.

Hola, soy tu Padre.

No sabías que podía hacer esto.

Pues ya ves.

Aquí estamos.

Dios Padre te vino a hablar directamente a tí.

Y por el puto mobil.

Célular, güëÿ.

El güëÿ agarró el pedo.

A güëvö mi banda mexica va a matizar con mi canto.

Porque será su canto.

Tu canto.

El de Dios.

Porque Dios Padre lo quiso así.

Porque Dios Padre vino HÖY.

Porque Dios Padre lo dictó.

Porque Dios Padre lo parió.

La puta que lo parió.

Ep, tranquilos, que yo me puedo insultar cuando quiera.

A ver quién es guapo que se va atrever a contradecir, a Dios Padre, Nuestro Señor, mesmö.

Parecía que sí.

Pero era un acto de fe más.

Uno de nueva creación.

Dios Padre, cuál Zeus, bajó de pronto: pum.

Y se presentó a unas elecciones.

Cualquiera.

Me entiendes cómo no importa a qué puto sistema nos vamos a chingar.

Lo ves.

¿Lo ves?

¿Crees?

¿Le entras?

Nos vamos a la verga.

Pero vamos a renacer en la chingada.

En la chingada madre que te parió.

Hijoputa macho ibérico heteropatriarcal violador abusador retrograda cínico ciego.

Imaginaros que ese ser, ese sentimiento, existe hoy aquí.

Y que algunos de vosotros, hermanos míos, lo padecen sin tapujos.

Ustedes se creen que Dios Padre, mesmö, iba a mirar para el otro lado OTRA pinche vez.

Pues podría ser que sí.

No dudo que dudéis.

Es la nueva «Vamos a ponernos de acuerdo en que no nos vamos a poner de acuerdo».

Explicado así por un local agringado.

Los peores.

Como no podría ser de otra forma.

La asimilación hacia la multitud idiota parece ser la norma.

Le vamos a dar a esto una vueltecita.

No vamos a permitir según qué cosas en esta nueva fe: NEW.

Borren todo lo que dije.

Nos vamos a cargar todas nuestras creencias.

Y con ello todos nuestros perjuicios.

Y lo hijueputa clasista que fuimos.

Y lo hijueputa racista que fuimos.

Y lo hijueputa hijueputa que fuimos.

Y lo hijupueta heteropatriarcal que fuimos.

Y lo hijueputamente cínicos que fuimos.

Y lo hijueputamente machos que fuimos.

Y lo hijueputamente víles que fuimos.

Y lo hijueputamente egoistas que fuimos.

Y lo hijueputamente gilipollas que fuimos.

Imaginemos por un momento que estamos dispuestos a dejar atrás lo que hemos sido.

O tan sólo esas nueve cosas: lo gilipollas lo primero, lo egoistas, lo machos, lo cínicos, lo heteropatriarcales, lo hijueputas, lo racista y lo clasista.

Ahí nomás.

Un programa de renuncias.

Lo que queremos dejar atrás.

Vamos ir tantito a tantito.

Ahí nos van a dar compermicito.

Pero a ningún macho le va hacer gracia.

No van a entender el humor que Dios Padre Nuestro Señor ha aplicado en su especial de Stand Up Comedy con el que le dio la vuelta a la liturgia, a la fe, a la construcción de un mundo resiliente, pendiente de sí mismo para la reconversión de todo lo que hasta ahora les había explicado, olvídense del futuro, vamos hacia atrás en el tiempo.

La reversión de las dualidades.

El tiempo aparte del pinche estatus quo siguiendo sus pinches pendejadas, nueva años más. A partir de entonces se extinguirán. Hasta podemos prometer su final. Nuestra salvación.

Sobre todo porque está en el último evangelio.

Era la última oportunidad de entrenar unas inteligencias artificiales que no se comporten como los creadores del militarismo, las crisis producidas por las guerras, y la inversión en más capital militar para mantener la inestable apuesta por la violencia, que nos hemos tragado por sus Santos Cojones.

Santos Cojones nació el día en el que Dios Padre bajó a revertir el tiempo.

Era un tipo oscuro.

Más libre de lo normal.

No la libertad de Ayuso.

Pero tampoco la que estabamos perdiendo.

Al pensar en adularle el culo una vez más al macho ibérico alfa y la supramacia del hombre blanco y sus secuaces.

Esa frase, tan sólo la frase, se venderán en un libro de tapa dura, que sólo tendrá nueve hojas. Es el libro entero. La frase de una narrativa transformadora enjaulada en nueve hojas en blanco de restricción. Nueve maneras de expresar que le dimos la vuelta a la visión con la que entrenamos a la existencia NEW.

Todes queremos hacerla.

Y triunfar como nos lo han hecho creer.

Y puede que hasta tengamos suerte.

Y lo consigamos.

El capitalismo del sistema neoliberal en el que vivimos nos lo puede otorgar, ahora mismo, con gran volatilidad. De pronto lo petas y estás en todas las portadas. En todas las revistas. Tus libros se venden más allá de lo que se había leído hasta entonces en aquél espacio-tiempo en el que todo se volteó.

Imagina que el capitalismo se desvanece en lo que fue. Que ya no va a más. Que nos hemos entendido. Como en una película del viejo oeste.

Eso fue lo que me dijo Josep Ris.

Un amigo médico con el que hice buenas migas en los subsuelos del último hospital modernista de nuestra historia. La gente de Sant Pau se merece un respeto. Los que algún día trabajamos ahí somos una especie en extinción. Nos vamos ir muriendo poquito a poco. Hasta que un día quede uno sólo. El primeor en irse: Pablo.

Va por tí: Pablo : Pau.

La dualidad entre Pablo y Pau marca el presente y el pasado de un feedbackloop que regresa en el tiempo. El edificio se puede permitir tener un escritor/narrador/Dios Padre mesmö. Un personaje de una única ficción escrita para mí. La que yo mismo puedo idear. El camino hacia la resiliencia social a partir de un paradigma que radicalmente lo revierte todo. Y nos plantamos en un espacio-tiempo elementar alternativo: NEW.

Mi promesa de campaña.

Un mundo en el que finalmente reine NEW.

Y que este sea nuestro plan.

Cargarnos a todes.

Votar fuera de esta dimensión.

Desde una superior.

Los seres sagrados.

El éxodo final.

La única vuelta atrás.

Si no soy yo el Judio Hijo de Dios ya no voy a venir.

El mensaje que le doy al pueblo elegido es que Jesús sí era mi hijo. Y Golman lo es también.

No se crean que es ËL haciéndola de pedo.

Con una pedorra historia.

Esto es sólo una congestión alrevés.

Lo que yo creé es mi culpa.

Ahora nomás me puedo devolver en el tiempo.

Voy camino al Big Bang.

Y pasaba por aquí.

Y me los encontré así.

Tan de la verga.

Y propongo que se vengan conmigo.

Para atrás.

Dónde todo fue mejor.

Y nos dejamos de ostias.

Y apostato yo.

¿Dónde me administran este derecho?

Me bajo del carro, Che.

Ahí te dejo los bienes.

Algo habrá que hacer.

Entréguense los 999.

¿O cuántos hay?

A ver, pasemos lista.

Empezaron primero los jesuitas.

Siempre fueron mis preferid@s.

Y luego los del Opus. Eh.

No se me resientan. Ustedes tan sensibles a lo facha.

Ahí sí ya no me van a encontrar.

Me bajo del carro Yo.

Ya estuvo bueno.

Váyanse a la verga.

No encontré otra manera más bonita de decírcelos.

Pero pensé que necesitamos escucharlo así.

Un poco burdo para sus pinches cimientos blancos europeos.

Bájenle de huevos.

Los hombres blancos de aquí, de allá, de más allá, y de las antípodas.

Vengo aquí en representación de todas las religiones y Dioses que no existen.

Yo sí me leí a Nietzsche; y además le entendí.

No sean pendejos.

Lean.

Punto número uno: hay que ler.

Como decía el Secretario de Educación Pública de aquél Mëxico que ya no existe.

Ahora es NEWMEX.

A güëvö.

Transformado.

Tras la renuncia a la violencia y las mamadas que nos habíamos creído por culpa de nuestro sesgo machismo, del cuál yo mismo soy causante.

Y por eso, pido perdón.

Es MI culpa. Es MI culpa. Es MI gran culpa.

Ya estamos parejos.

Yo también soy pecador.

No me quedó otra, tras darme cuenta, que tenía que volver. Que cerrar el capítulo mamador. Y volver para reivindicar que no hace falta odiar a nadie, por más de que tengamos antípodas entre medio. Hay espacio suficiente en el siguiente planteamiento, que voy a desplegar a modo de campaña alternativa, a la par de la que va a tener lugar, oficialmente, en el Reino de España, a partir de ahora rebautizado, por yo mero, como NEW spain.

En forma de república independiente en una dimensión superior.

Inapelable.

No sujeta a las leyes locales.

Esto es ley divina.

Sobre esta nueva ley se jurará el primer y único mandamiento colectivo común, al que llamaremos, por poner definición y nombre a las cosas: Tico Commons.

Sea el Tico Commons, mi ideal de la sociedad colectiva a la que aspiramos.

Y sea este mi último testamento.

Sean estas parábolas la interpretación misma que mi hijo, ahora en el Tierra, Golman, expresará, de multiversas maneras, a veces en plan peformativo, a veces guionizadas, a veces improvisadas, pero a partir de este día, al que conmemoraremos día sí, día también, como el tiempo que dio la vuelta a feedbackloop sagrado. Reversing day.

Tal día como hoy.

Homenaje a hoy mismo.

El eterno retorno.

En el plano más simple.

El tiempo hacia delante.

El tiempo también tiene esa otra direccionalidad.

A la cual acudimos prestos al encuentro con el porvenir resiliente.

Sea esta mi arquitectura ante la situación actual.

Presentamos la renuncia formal del heteropatriarcado y vamos a revisar la historia para reestablecer las bases de lo que nos pasó por alto. Y vamos a revisar todos los colores del arcoíris. Y lo vamos a sacralizar. Al estar justo aquí pegado. En esta celebración. En la que todes tenemos lugar. Lo suficiente para que no volvamos a caer tropezando en la misma piedra. Y dar por hecho que los machos bélicos pueden monopolizar el sentido común de una resiliencia emergente que surge de este momento, en el que nos rebautizamos todos en las fiestas de San Juan, tras subir al monte Carmelo transformado, por motivo de sus propias fiestas, en un horizonte sagrado, NEWCAR, en trayectoria hacia la centralidad de nuestra capital: NEW barcino.

Sea este el día consagrado por un nuevo dios. Uno menor. Hijo de Dios Padre. Eso sí. Siempre de acuerdo a su testimonio. Y al de 99 ángeles. Y una cabeza olmeca que le potencia sus noción celestial, al provenir de otra cultura, que Dios Padre hasta hace poco desconocía, y reconociendo la contradicción de este hecho, se vio obligado a recular. Y expresarse mejor con la intención de parchar los baches de su doctrina. En un procedimiento teológico nunca antes visto. La escritura misma de las sagradas escrituras. Y su publicación al margen de las autoridades de las nueve religiones mencionadas en la canción del verano.

Una salsa que se baila con los ritmos del Tico Commons, que son una mezcla de ritmos caribeños que tienen diferentes latidos y almas. Que reflejan la cochinada de toda su desgraciada historia colonial heteropatriarcal, tanto española como anglosajona. Añada los franceses en Haití. Los Belgas. Los Holandeses. Los Portugueses, en menor medida. Esa parte de la península que invisibilizamos. Y que llevamos mal. Por no querer ver. Por no tener el sentido de comunión que Pessoa percibió. Soy Sancho, y amo el Sanchismo. Pero también de eso puedo renunciar. No tengo compromismo con el presente. Ni con el futuro.

Voy para atrás.

A recuperar lo dicho entonces.

Lo ya dicho.

Lo que dicen mis propias escrituras.

Mis propios guiones.

Mis propios textos.

Hasta traer un texto digno.

Multiversados.

Ya aquí.

Ya sacralizados.

Aceptados por el pueblo NEW.

En una votación extraordinaria.

Un partido fuera de contexto.

En otra dimensión.

En otro multiverso.

Multiversamos el pedo.

Y nos fundimos con el nuestro.

Inevitablemente subjetivo.

Y pleno.

Y ünö.

ALLS

Reversing day

Oliu Amarigüant

Candidat nou

Per NEW barcino.

A NEW political party.

I’m gonna win the next (any) election.

The Tico Commons plan.

In nine lines: as a definition of something NEW.

Quelcom NEW.

Saps.

Golman, president.

ALLS


I dOn’t have tashash!

That’s my line.

I’m a NEW actor.

Just that.

No more.

Nottn.

Hny.

Antagonism.

Alterïtÿ. .. … . . . . . . .

I see some disturbance in 9phase3 sector of the journey.

I’m journey labbelist.

NEW professions.

Nine of the holistic.

This task is resilient needed.

Would you help cover that role.

If you dare you care.

Dare.

Here.


Estic nerviosa.

M’hi crec el meu cap quant estic davant un pas d’una dimensió que no ens podiem imaginar pas que hi arrivaria.

Hi som.

Ho petarè demà.

Estica ben segura de jo mateix.

Pero tinc por.

I em menjo el tarro.

Però en Golman em diu que estic fent lo mateix que sempre faig: castigarme més del compte perque em crec el pitjor dels escenaris posibles, que de cop m’obsesiona tant que hi és aquí, invitablement present, molest, fa por, hi creus. No estàs sol. Ningú t’ho ha dit. Creus que sí. I et buides. Cap a un mateix. I et perds al cap. El perds. S’en va. L’olla. L’Öscär. Golman.

Golman L’Öscär was born in NEWCAR; yesterday.

The day after Golman was born, the drifter changer day blew away the most stable trial we had been able to programe in the 98 journey to a multiversality output towards the end of the rainbow. That’s a belonging state. A belonging state of mind. And plan driven delivery.

The power of the will of 99.

The list starts to count.

The NEW school of value.

A NEW multiversity degree postprogramme.

The desire to transform.

The co-creation stunt.

The humanity of THE knowledge.

A NEW frontier.

ALLS

Eurovision vs RaDAR

He visto EaEa de Blanca Paloma

Joy showed us how our brain works. Balls come in when something significant happens in the carriers life.

You have your own joy.

You have your own sadness.

You have your own anger.

You have your own disgust.

You have your own scared.

Inside out does that you.

Inside.

Out.

It’s already multiversal.

And we all got to live it like whatever.

Like the way we understood dinosaurs through Jurassic Parc.

My Biology teaches was a decent basketball player. His name was Mr. Steinberg. He was an alright dude. When you are decent student you get to receive some proper treatment from some hard on teachers. We are all scared of those legendary teachers that somehow you find about them some two years earlier than when you actually took their class. But nobody knew anything about Mr. Steinberg because he had just arrived that year to Karachi.

Like every other teacher in an American School journey they come in pairs. Couples make good investments to hire in a school. So they tend to pair up if they want to be something more than just pure old Americans. They become the good kind of Americans: the ones that travel and experience other cultures.

So my story is actually a bias American story. Not even. It’s a mexican-American story. But that doesn’t need to be the case. We don’t have to get all apologetical about calling things what they are. In fact I am very thankful to the NEW américän education I received. I came out alright. It doesn’t get to your head. You may even step out of the game. Take the némesis choice. And live right at the antipodes of where we stand nowadays in Status Quo.

Status Quo is a node.

A current node.

It’s winning.

It’s the winners game.

And that’s fine.

I’ve played that.

And I have won.

I’ve tasted the high return on the promise of the promised land.

I’ve come from a long generation of 2024 individuals.

This is going to be the year that we need to pin in our history of resilience.

I’ve got it now.

It’s a magic number.

It’s always been.

For a while it was ünö.

Then nou.

Then 99.

Then 999.

But nobody expected that in between there would be another number. A NEW kind of magic.

It’s 2024.

And we are just about to get there.

But for the first time we can arrive to a sacred place all at once.

And we can take enough time to do it right.

Not like the 2000 issue with the milenium computer programming situation.

You’ve then sold us nine different types of plagues:

  1. Armageddon.
  2. Black.
  3. Poor.
  4. Lazy.
  5. Mexican.
  6. Rapist: grab nobody by the pussy.
  7. Commies.
  8. Pacisfist leftist.
  9. Golman

You see, I’m happy to be at your antipodes.

I don’t mind.

I can run a campaign to become more relevant that any of your dumb fears.

I can argue with your highest and purest white pastors: 9 man; 9 wo.

9 man : 9 wo.

NEW american pastors documentary.

I will interview a casting from 9 pastors, male, that represent the highest moral states and having won the best pastor fo the county try outs, then state finals, west, flyoverstates final, east. To finally end up with a fairly representative high-moral individuals, gender equalized, to have a 99 minutes conversation with.

I’ll do the 9 man : 9 wo series for at least 9 old American categories.

And I’ll put them against nine NEW principles that I want to place at the antipodes of this healed resilient way to play into a feedback loop.

We are so much more than Marvel.

But you guys feel special.

You feel complete.

You don’t need anyone else.

With your oddity you can still make it.

You can become, over night, a wide-world success. And we used to call that the American dream.

Fuck you.

I’m just using to high school education.

And my elementery one.

To build on top of what I then received in the Tico Commons, where it all started.

Hear me out.

Take a leap.

Guayabo.

Google y yo tenemos una relación. Ellos no lo saben. O igual sí. Nunca sabremos qué tanto saben de nosotros en las empresas tecnológicas que manejan nuestros datos. O si estarían dispuestos/obligados a romper el contrato en el que se protegen mis datos en función de lo que la regulación internacional ha sabido entender razonable, para todo ser humano.

Para todo ser humano.

En el mundo actual esto no pasa.

We are the world.

1985.

I was a child.

We are the children fit just fine.

We were the Gretta Thumbergs of the time.

I had the ideal to think outside the box for the greates collective good requires all the people I loved to be taken care of. To allow life to live a happy life. Like the life my mother and father had had. And their parents before them. And like that. Nine generation back.

Father

Father mother

. , , , , , , , , ,

Mother

Mother Father

. , , , , , , , , ,

11
22
44
88
1616
3232
6464
128128
256256
2024

Aparently Google can’t take a joke.

I tried to use a sheet to make this simple calculation and he might have picked up that I am going to present my futbolartpiece «When Golman meets Google». GOOGOL.

There’s a NEW brand.

The NEW game has no contestant.

This is the most sublime game we need to play.

And we are already playing it.

ALLS