El poeta teletrabajando

Surrealidades contemporáneas

Soc nou.

I ticatalà.

He creat un codi obert nou complert, seré i preparat per ser-hi.

Som-hi.

Va-apa-anem.

Això: aquestanovaparaula.

Significant al sentit en sí.

Cadascundelles.

Toteselles.


Llistat de nou.

ú

dos

tres

quatre

cink

sex

seben

eit

nou


Quin collons metaverse té en ZUCK in mind?

Here’s mine.

It’s a poetry.

Or yet a song.

It’s a NEW joy.

It’s a NEW you.

We all reset.

WEALLRESET.

Back to starting line.

This is a spell.

Repeat: this is a spell.

Inabucle.

A count to eleben2.

I can count to eleben2.

That’s the piece, dawg.

That’s my rap shit.

I’mKomingatya.

Rightbefore the big nigth.

Nine days from now.

Estipulating a contact with the other time we came from.

It’s our story backwards.

A reason to be.

This long NEW song.

That drive me here.

TOWITHYA.

2nite.

2nite.

2nite.

2nite.

2nite.

2nite.

2nite.

2nite.

2nite.

U.

U.

U.

U.

U.

U.

U.

U.

U.

UNITE

UNITE

UNITE

UNITE

UNITE

UNITE

UNITE

UNITE

UNITE

And that’s my song

And that’s my song

And that’s my song

And that’s my song

And that’s my song

And that’s my song

Commonsingalong

Commonsingalong

Commonsingalong

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALLS

ALLS

ALLS

ALLS

ALLS

ALLS

ALLS

ALLS

ALLS

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAPUTAMDRE

LAPUTAMADRE

LAPUTAMADRE

LAPUTAMADRE

LAPUTAMADRE

LAPUTAMADRE

LAPTAMADRE

LATDP

PAD

PA

A

O


Would we not know the end of the movie has arrive if those words weren’t there?


I had to give up the end.

This is were I start.

If this is to be true……….

We all ought to go back.

That’s our best chance.

To unluck this unsanity.

That your toxic masclisme.

Has brought us here.

To this.

What’s ok.

And what’s not.

And look each other in the eye.

And swallow our holist truth.

And discard it for good.

For a greater good.

And act of reentitlement.

By given away.

It doesn’t get back.

It’s gone.

No more.

That’s it.

That’s why we are here.

To this read this again.

And swallow the frog.

It doesn’t taste good.

Does it?

Tasted.

Tasted.

Tasted.

Tasted.

Tasted.

Tasted.

Tastad.

Tasted.

Tastadd.

Errorsallow.

Errosarllow.

Eroarrozllow.

Elizondo Eroarrozllow.

NEW word in Ticatalán.

I’ve created a NEW language.

It comes from back in time.

From another time.

From the past.

And having answers.

And getting fish ready.

Cause we need to speed up the ladder.

Here comes another turn at turning the system.

Let’s make it a going to concert-like atmosphere.

Where it’s us repeating a stupid song.

A crazy feeling of the unknown.

A close gap between my NEW territory allows me to fly Quetzacoatl in this leap from NEWCAR.

The gospel of the feedbackloopper.

This tale is way long.

Longer than any other one.

This game is a storytelling harmony.

A thing we sing in our greatest joyfest.

At the holiest music house in town.

Cause this is local feeling.

A sense of pride.

If I run for major.

I’d get elected.

And the thing we would do is to connect our today’s show into the LIVE concert of our live from now on.

The scape forward.

A previous time.

A previous sense.

A previous direction.

All over again.

And we all get back to that.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

I’ve written 99 books.

I’ve written 999 words.

I’ve written 9999 lines.

I’ve made up 99999 words.

I’ve spoken a 999999 words.

I’v sung 9999999 songs.

I’ve reach 99999999 contradictions.

I’ve dream in this same space betweenus our naked body into the delight to be with you tonigh here so intensly united just you and me in this multitution multitution multitution mutitution multitution multitution multitution multitution multitution.

There is one last level.

It’s the foremost.

From there on there’s nothing.

It’s written in the book.

It’s written in the book.

It’s written in the book.

It’s written in the book.

It’s written in the book.

It’s written in the book.

It’s written in this way couse I felt that the transformation should come from an internal belief. Ready to question everything. And liberate ourselves from any regret. A NEW history. A NEW story. NEW: that’s the line. That’s my characters script. I get to say what I want in my movie.

Igettosaywhatiwantinmymovie.

This time i will use ctrl+c………

CTRLV

CTRLV

CTRLV

CTRLV

CTRLV

CTRLV

CTRLV

CTRLV

CTRLV

You get the picture

You get the picture

You get the picture

You get the picture

You get the picture

You get the picture

You get the picture

You get the picture

You get the picture

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

No tenemos tiempo para tus pollardadas.

No tenemos tiempo para tus pollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

OK: ganáis. Os damos a los machos ibéricos.

OK: ganáis. Os damos a los machos ibéricos.

Ok: ganáis. Os damos a los machos ibéricos.

Pero el todo el mundo.

Pero de todo el mundo.

Pero ÉL y todo el mundo.

Peor todo el mundo.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcadios.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

YoufuiQuetzalcoatlenelpicodelgallo.

YOFUIQUETZALCOATLENELPICODELÄGUILÁ

Y ya me fui.

Me tenía que ir a descansar.

A usar bien mi tiempo.

No aquí con ustedes bola de pelagatos, o como decimos nosotros en nuestra total decrepitud con acento fresa de aquí mismito de la capital, si es que estamos de la verga, y en esta épica rural.

Un dios en decadencia debía ser mexicano; y de los antiguos.

De los de la capital.

Cuando esto era un valle.

Sin banda.

Solo you NEWquetzalcoatl.

El primer vocablo que recibió permiso para unirse al NEW padre TODO PODEROSO Y ETERNO que vive en la gloria de un loop en el tiempo espacio presente, pasado y futuro.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Todo por un nuevo encuentro.

Todo por un nuevo tiempo.

Todo por un gesto aparte.

Todo por volver al puerto.

Todo por volver al puerto.

Con tintes ballenatos,

Vueltas salseras.

Derrochequebradita.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Una épica cualquiera podría liberarnos. Piénsalo. Cualquiera. Sólo tendría que llegar en buen momento. En el momento justo. Como ganar un mundial. Y vos y yo sabremos lo que es eso en el tiempo multiversado. Las opciones de senderos que se bifurcan ante el día que Dios Hijo DOS: Golman, bajó del cielo en Ticataluña y se lanzó a la final para jugarla con el equipo de la NEW buena nueva.

La letra de Dios.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

Voy a bajar a abrir la puerta.

Voy a bajar a abrir la puerta.

Voy a bajar a abrir la puerta.

Voy a bajar a abrir la puerta.

Voy a bajar a abrir la puerta.

Voy a bajar a abrir la puerta.

Imagina que al menos debes hacer nueve veces esta actividad. Tendrás que aprender a hacerla. Por el bien de saber qué hacer en una circunstancia social.

¿Cómo construimos un mejor tiempo nuevo cocreado al unísono de una dimensión NEW emergente?

Un tiempo alternativo.

En otro plano.

Ortogonal.

Acá hay que llegar pronto si quieres conocer las otras nueve dimensiones de las matemáticartes.

Ese es el método secreto.

Está escondido en las letras.

De la canción que se fue.

Nos fuimos todos a un viaje posterior.

En ese tiempo creimos tanto como creamos una cosa NEW.

Esa crónica es suficiente.

Y su momento perfecto.

Se alinea al nuestro.

Se acopla con el NEW llamado de Dios Padre Nuestro Señor que ha querido que su segundo hijo sea suficiente para no haber de mandar a una de sus hipotetícas hijas que después de haber abierto la veda de retroalimentar el heteropatriarcado del cuál es el máximo responsable y con todo el cinismo y descaro del mundo va y manda, otra vez a un hijo hombre varón con la autonomía de decidir su genero, decisión de la cuál pende una sociedad NEW transformada a partir de saber qué bando tomar.

La historia plena más cerca al presente.

Vive en el pasado.

Es literatura.

Es algo más.

Es algo más.

Es algo más.

Es algo más.

Es algo más.

Es algo más.

Es otro baile.

Otra canción.

Otro momento de subidón.

Otra pista de baile a toda pasta.

Otra ola pillada en Nazaré.

Un gol en la final de nuestra historia.

Que se vuelve ahora hacia atrás los años exactos entre este momento en el que o Lio o Golman la meten con la mano sin que nadie ni nada tenga algo que decir al respecto. Porque me sale de los huevos heteropatriarcales estos que me cuelgan un poco más en este escroto derecho que no es necesario que observe con tanto detenimiento no ve que usted aquí, justo ahora, en estas circunstancias, pues qué quiere que le diga: no me parece lo más normal.

Se me acabaron los 99 minutos.

Antes de que me sonara la alarma, que también me marca el tiempo para recoger la ropa que hoy no se va secar por la humedad. Una vibración me lo recordó. Pero yo tuve que inicializar el tiempo. Y lo hice hace 99 minutos. Un poco más ahora. Y entonces me propuse crear esta historia. Y a partir de ella revertir el tiempo. Y explicar inversamente las crónicas que aquí, en esta plataforma, construye los multiversos ejemplares que en tributo al renacimiento del surrealismo español como el último gesto que abandonamos. Ya no existimos. No somos nada. Salvo que reconstruyamos nuestra idea de lo NEW.

Y revisitemos la posibilidad de una (r)evolución.

Mutamos otra vez.

Somos el último sistema complejo en iterar.

La vida en movimiento.

El entendimiento común.

NEW

Sea este el inicio de una nueva era dual. Se traza el ambas direcciones del tiempo, mientras usted habita el presente eterno.

No aspire a más.

Esta ceremonía ha terminado.

Demos gracias a GOLman.

ALLS

Una violencia habita en mi

Dejo que salga y salgo yo tras ella

Fui así.

Me crié.

Lo viví.

Me vacié.

No supe hacer otra cosa.

Seguir.

Tuve claro.

Tuve dudas.

Tuve caídas.

La misma piedra.

El precipicio.

Mi aventura.

Caída libre.

Nunca lo entendí.

Esa obsesión.

Desaparecer.

Volver.

Tener un alce dentro.

Crecer más allá de mis límites.

Fundirme en la noción.

Por un gesto consagrado.

Por los ritos del viejos.

De las personas sagradas.

De los mitos de otro pueblos.

De la transición hacia una comunión.

De lo fuerte que es creer.

Y saber que no ha sido.

Que lo que pasa aquí es la vida.

Y lo que uno viene a hacer: vivirla.

Que ya no hay más perspectivas.

Que las cartas están tiradas.

Que todo ciclo vuelve al origen.

Y el origen se desvela desgarrador.

A cada vuelta.

A cada giro.

A cada ilusión.

Uno tiende al sitio mismo.

A dolor original.

Al pecado retorcido.

Al sitio que nos entume.

Que nos deja sin aliento.

Haciendo aquello que atraviesa.

El gesto que la espada de Pablo simboliza.

La llave de una puerta que nos abre Pedro.

El cielo inerte de una magia.

Que redime ante todo tu ilusión.

No importa ahora que me creas.

Ni siquiera que comulgues.

Somos de polos opuestas en esta cuestión.

Némesis que se definen.

Desde dos polos en los que la razón no acompaña a nadie.

Es tan sólo una distribución.

Una arbitraria elección.

Vos allá; yo acá.

Lo que que piensen los demás no importa.

Cada quién toma partido.

No se trata de una competencia.

Sino de la alternancia entre dos zumbidos.

No hay manera de salir.

Lo intenté antes y no sirve.

Ya es muy tarde.

Habrá que vivir.

Con nuestras cruces a cuesta.

Para subir a la montaña.

A crucificar al Dios venido.

Tras un tiempo que separa las dos crucificciones.

La suya y la mía.

La tuya y la mía.

Somos un gesto eterno que se revuelve entre dos mares.

Dos mundos que nunca se encontraron.

Mestizaje de una emigración que retorna eternamente.

Con un gesto y comunión que desmontan el presente.

Para irse en dos direcciones opuestas.

Delante; atrás.

Pasado; futuro.

Derecha; iquierda.

Marruecos; España.

NEW barcino; Tico Commons.

Silencio; ALLS.

Intervenciones en el espacio público

Yo fui futbolartista en NEW barcino

Esa es la definición de quién yo fui.

Yo dije ser eso.

999 veces.

La gente no me creyó.

Soy tan sólo un cretino.

Y hago mal a quién me ama.

Intento amar sin límites.

Me preocupo por estar presente.

Me asumo mínimamente en equilibrio.

Dudando continuamente si la cosa se equilibra.

Si aquello que me asedia se disipa.

Si mis preocupaciones se destuercen.

Si mi destino me da un respiro con regalo.

Que alguien piense en mi.

Que alguien me recuerde.

Que me marque y me explique lo que hace.

Que nos pongamos al día de nuestros esfuerzos.

Que nos complementemos en los estares.

Que no estemos ausentes para lo que la otra persona necesita.

Que estemos más presentes de lo que hasta ahora has sido.

Por dar tú un poco más.

Por le soberanía de ser tú el enabler.

Por la condición de compasión de quien estima.

De estimar en dos idiomas a la vez. O nou.

O nou.

Nou.

Nou, gràcies.

El nuevo «con mucho gusto!» ticatalán.

Soy un gesto reiterado de sí mismo.

Lo mismo rallado y en exceso.

Demasiadas versiones de lo mismo.

La ausencia de luces y lógica.

La antípoda de un dirigente cabal, castizo y de montaña.

Casas de la costa.

Vivir en compañía.

La soledad de cuándo tu no estás.

No estar presente.

La ausencia de mis sentidos.

Perderme estar contigo.

Poner este muro acá.

No soy lo que te hará feliz.

Ni esto es un dolor eterno.

Tan sólo es la contracción de mi emergencia.

Tenerlo todo y perderte a tí.

Sería un locura.

La más onda de mi vida.

No querría sentirte así de lejos nunca.

Y hoy no encuentro nuestro camino.

Hay un abismo entre los dos.

Que con mis torpes actos ensancho.

Como un Cerdà chamán.

Me dices que eres brujo.

Que conjuras tiempos mejores.

Dimensiones distintas a la presente.

Estar aquí cuando no estás.

Ser más allá de quien tu mismo crees.

Te crees las mentiras que te susurras.

Pensan más ficciones mal dictadas en tu cabeza.

Los sueño eróticos de un diablillo que tienes en un hombro mientras el del otro lado un ilustre lazarillo entona una canción de gallo con mariachi.

Este es el mexicano iluso y descompuesto que necesita estar aquí. Y cumplir con su misión. A mi me dijo una cabeza olmeca que había que dar paso a un tiempo nuevo. Que todos los pecados quedaban borrados ante el paso atento de una legión alternativa en ruta al viaje ortogonal a nuestro presente atado al momento justo de publicar este texto sin sentido. Este sentido texto sin sentido particular que hacer literatura. Como un gesto de rescatarse a uno mismo desde el abismo por el cuál uno ya cae.

Somos el eterno reterno de una caída descomunal.

Hoy soy una de esas caidas.

He hecho caer a mi vida.

He tirado la vida por el caño.

He debordado hilo que sostiene la farsa sobre la cuál vivimos, soportándonos nuestras versiones inacabadas de lo que nosotros mismos figuramos que tenemos que hacer para salir abiertos y vivos al encuentro de un resultado emergente, al hacer algo distinto, para cagar cebollas y no zanahorias.

¿Qué pasa si hago siempre lo mismo?

Hay que hacer algo distinto.

Esto distinto es esto.

Cagarla.

Y aceptarlo.

Y enmendarlo.

Porque uno hace sufrir sin querer queriendo.

Por la propias dificultades de uno.

Porque uno es como es.

Causa malestar al pariente.

A la persona con la que uno vive.

Y esa convivencia familiar.

Y criar un ser libre.

Y dejarle un mundo mejor.

Más feliz y armoniso.

Más amoroso.

Que supere lo presente.

Por hacernos más conscientes.

De que a veces hacemos daño.

Pero somos buenas personas.

Y todos tenemos defectos.

Y hacemos daño a quién más no ama.

Y la cagamos todos.

El que no cague que tire el primer cerote.

¿Qué cerote va a cagar si no ha cagado?

¿Qué cerote va a cagar si no la ha cagado?

Esto no se entiende.

No puede entenerse.

Es una contradicción.

Vías contrapuestas y contrarias.

Así nos queremos vos y yo.

Y nos asociamos a pesar de esta disintonía.

Y esto mismo proyecta algo increible en otra dirección.

No nos centremos en lo que nos hunde.

No nos centremos en un supuesto dolor que tu me causas.

No nos obsesionesmos con nuestra obsesión.

Estamos mal y somos nosotras.

Las que estamos mal; persona.

Soy al menos persona para estar aquí así.

Así soy yo; llamame adicto.

Mi presencia no tiene constitución de ser distinto.

O menos cosa que lo que en otros momentos aparento.

Porque qué es sino esto sino fastamagonía.

No vengas por aquí.

Ya te conozco.

Sé lo que vas a decir.

Lo has dicho mil veces.

No te creo.

No te quiero.

No me hagas daño.

Ya lo has echo antes.

Y no se porque aguanto.

No tengo por qué.

Esto no puede ser.

Eres un tal y cuál.

Lo tuyo no tiene nombre.

Eres un hombre de mal.

Y el mal habita en tí.

Lo ha dicho su íntimo amor.

Es verdad; es así.

Es un egoista confirmado.

Un #metoo de libro.

Un culpable de la mayor, la menor y las nueve derivadas.

Soy más heteropatriarcal que mis ocho ancestros masculinos.

Y no ninguna de las siete línias de las mujeres de mi familia.

¿Qué es esto sino un recuento?

Un censo para clarificar quiénes somos.

Una conjura eterna a la energía.

Un canto del mundial que subsana la duda.

Una comunión que se retroalimenta a partir de un ángulo nuevo.

Una emergencia colectiva.

Una obra que se traduza en una lengua nueva.

Una creencia religiosa.

Un ave fenix que culmina.

La reversión de un memento.

El instante clave del fotograma que desdobla la ilusión.

La estructura propia de la ficción.

La historia particular que articular la atención presente.

La longitude del silogismo.

Los caminos a árboles primordiales.

La inteligencia artificial olmeca radikal.

La empresa de nueve.

La noción de tribu.

La estructura de nosotros mismos.

El tiempo para reconvenir esto otro día.

La posibilidad de inicios sin presión.

La oportunidad de multiversos ejemplares.

Yo quiero ser Cervantes, Góngora, Valle Inclán, Buñuel, Dalí, Goya, Velázquez, Bigas, Almodovar y Banderas.

10 heteropatriarcas quiero ser.

Mi entrevista con los multiversos ejemplares en las sintonías que entre Golman y cada uno de los elementos pripios de la obra de estos españoles, no todos grandes de España.

Y podría ser las antípodas.

Por ir llevando la contaria.

Por ser capaz de crear esta disintonía.

Porque estamos cerca de perdernos.

Por la locura colectiva de estar vivos.

Y ser testigos de las falacias.

Y los supuestos gestos sobre los que aparentamos el destino.

Y lo que luego hacemos para conjurarnos.

Y el juego más sublime de un historia minoritaria.

Menos de un uno por ciento.

La lógica de una probabilidad posiblemente demasiado compleja para ser creida.

Demasiado buena para ser cierta.

Demasiado bueno como para existir.

Y estar aquí.

Viviéndolo.

Hace tiempo que vuelvo a querer estar en un estado de gracia al que asistir otro día. A raíz de esto: escritura. Y nunca más ser leído. Pero la conjura del momento. Lo importante del subrayado. La ventaja de revisitar un concepto reiterado. La nula clase de quién improvisa una manera de causarle a persona amada que querés. Qué sabés que eso que hacés… sos inconsciente. Inconsistente. Ausente. Sos un amago de persona cuando llevamos las constelación de gestos, esfuerzos y energías positivas que tu pareja aporta y que vos sos incapaz de ver. Y que no se comparan en nada con lo que vos hacés. Y no tienen una dignidad que aguante comparación. Son tendensiosos estándares de la reconstrucción de nuestro nuevo bienestar. ¿A qué le estamos tirando? ¿Cuál es el bienestar que podemos permitirnos? ¿Cómo arreglar nuestra vida y la cosa-en-si-multiversal? ¿Cómo desplegarse en más de uno sin renunciar al efecto adverso que provocamos involuntariamente al ser-así.

Soy culpable.

Soy culpable.

Soy culpable.

Soy grandisimamente culpable.

Y eso me hace ser católico, apostólico y romano.

Lo sé.

Lo entiendo.

Lo asumo.

Yo con mi condición católica puedo pedir perdón.

Le pido perdón a Dios directamente.

Soy un perchón.

Digno designio de Dios.

Nacido en Elizondo.

Patriota del Bautzan.

Navegante de los nueve mares.

Feedbackloopper de una ilusión iniciática maniatada a una retroalimentación redundante de bienestar permanente en sintonía: ALLS

Tengo que salir

Narrativas antipodales

No puedo salir

Vivo en una contradicción.

Me entinguí hace tiempo.

Soy un macho tóxico.

Un egoista confeso.

No pienso más que en mi obsesión.

Y me obsesión me domina.

Y me somete.

Y estoy perdido.

Si no estoy contigo.

Pero contitgo estoy.

Siempre.

Siempre y cuando.

Sin cuandos.

Sin siquiera aquí.

Omnipresente.

Sin ostigarte.

Porque el vínculo es libre.

Y aquí estamos juntos.

Pero no hay liga alguna que excluya que esto que aquí hubo no quede en nada.

Porque todo acaba.

Y seguir es complicado.

Y saberse uno inapto.

Creerse uno eterno.

Tropeza contra la misma piedra.

Creer que Dios existe.

Entender cómo la volvemos a cagar.

Porque uno es su pecado.

Y eso no se borra.

Ni se esconde.

Se matiza.

Y se delira.

En un himno sordo de un sumbido eterno aquí en mi corazón.

Aquí estás vos.

Aquí estás vos.

Sosteneme el corazón.

Es tuyo hoy.

No dudes ven.

Me adelanté y fallé.

Estoy harto de levantarme.

En realidad de tropezar.

De no estar fino en el andar.

De limitar el límite de la constelación.

De congelar el tiempo.

De mirar atrás.

De recorrer la ruta.

De encaminar la contienda.

De esperar a estar despiertos para levantar la muralla que nos separa a todos del porvenir. Ese etereo sentimiento de comunión entre todos, hacia una consciencia viva, de un ecosistema emergente. Que nos permita vernos a las caras de la reinvención de lo que hasta ahora habíamos creído. Y resulta que nada de eso es verdad. Que todo es una farsa. Que no soy quien soy.

El más allá después ya no era nada.

El infierno hoy está aquí presente.

En este abismo nuestro.

Mi reiterada piedra.

La sustitución de lo que ata.

Re-lata.

Des-ata.

Arre-bata.

Esto me va a desgarrar.

Y puede ser que ya no tenga tiempo de redenciones.

Que un día de estos ya no esté.

Y que no haya aquí un acuerdo.

Que somos egoistas.

Por más que queramos esforzarnos.

Un día menos pensado recae.

Y la caga.

Y se hunde.

Ese día escriba.

Redima su incompresión.

Dejé de pensar en usted.

Haga algo por contribuir a su exigua felicidad.

Amamante al bebé.

A no. Eso no puede.

Es un ajeno a la mujer.

La experienca no vivida.

El relato silenciado.

Mi despreciable contribución al heteropatriarcado.

El hombre es egosita.

Punto.

Es así.

Nos entendemos.

Y las mujeres vibran diferente.

Es otra noción de comunión.

Y entre ellas todo es paz.

Y eso se siente.

Y se ve.

De una manera distinta.

Los hombres y las mujeres hacen cosas.

Son ticatalanas.

Un emergente ser-en-el-tiempo-reconfortado.

Ahímismo-aquí.

Egoista de cojones.

Amputado emocional.

Farol espiritual.

Pedazo de boñiga.

Excusa de papá.

Fugaz desguarnecido.

Basura popular.

Jonki malnacido.

Veyandateacagar.

Dejaste de ver a quien tenías delante. Le intentas dar vuelta a la tortilla. Sos vos la que me ves distinto. No he ido a ningún lado. Aquí estoy más acá que nunca. No me fui de aquí. Volví. Fui al límite del caos, lo confieso. Esto no lo puedo ya negar. Aquí tengo la evidencia. ¿A dónde íbamos a parar? Si no hacía yo este torpe gesto, no habría tenído cabida esta disculpa. Mea culpa, mea culpa, mea culpa, mea grandísima culpa.

Yo soy un caso perdido.

Un muñeco roto.

Irreparable.

Partido en dos.

Dividido.

Nemesitado.

Yo soy mi némesis y he venido a presentarme .

Me di cuenta de mi traición.

Juego en un campo minado en mi contra.

Mi fatídico destino estaba marcado por una contracción.

El destino del escritor es depositar oculta su intención en una bomba que catapulte la historia a la verdad.

La intención de una verdad.

Porque en el resto de la vida no la veo.

Como si se pudiera construir estar así: libres, plenos, ausentes de egoismo.

Y pensás en los demás.

Y dejás tu cuerpo de estar así.

Perdido.

Desconectado.

Sin nada que decir.

O tiempo que perder.

Y compartir la noche juntos.

Que estamos sólos por fin.

Y vas y tropiezas con tu piedra.

La maldición de tu presencia.

La vileza de tu montaje.

La metamorfosis a mal.

Dorian Grey de pacotilla.

Imitación de ave tropical.

Curandero de dioses inexistentes.

Solidario charlatán.

Artista de la nada.

Evasión de bienestar.

Culto al fracaso.

Hipòtesis de homo.

Claudicación de la paciencia.

A la hoguera sin dudarlo.

El dedo romano sobre la decisión última sobre la vida de un esclavo dispuesto a la decisión de una turba en estado de éxtasis de fiesta mayor en la mejor de las compañías de las personas con las que atiendes a la cultura propia de las familias, las parejas, los amantes.

Te dejé y me fui.

Volví peor.

Me perdí.

Me reencontré.

Me ubicaré.

Estoy aquí.

Nunca me fui.

Aquí viví.

Y me olvidé.

De bajar la basura.

De hacer de comer.

De ir la compra.

De llevar a Vera.

Recogerla.

Alimentarla.

Desarrollarla.

Amarla.

Facilitarle su progreso.

Las tareas de la vida.

La enseñanza en familia.

Los valores del presente.

Las maneras de ser.

Las dolencias.

Los cuidados.

Escucharte.

Apapacharte.

Pensar en vos.

Suspender el ego.

Estar presente.

No en tus pinche mierdas.

Te vas ¿a dónde?

Si allí no hay nada.

Ni Dios existe.

Ni ser eterno.

Ni estar presente.

Ni ser estafa.

Ni causar martirios.

Ni desperfectos.

Ni corajes.

Ni males de cabeza.

Ni microviolencias inadecuadas.

Ni vómitos intespestivos.

Ni excesos radicales.

Ni falsedades econtradas.

Ni asedios al poder.

Ni poderes ominiganadores.

Ni sustancias ejemplares.

Ni estados más puros.

Ni verdades universales.

Ni canciones que no terminen.

Ni rap sin rima.

Sin grima de rape.

Si derrapar el mimo.

No corras ne.

Escucha mis sentidos.

Vamos, ven.

Ven, vamos.

Vamos; ven.

Insisto: soy culpable.

No soy un chico tóxico.

De esos gilipollas que hay.

Que son mis némesis también.

Y a mi me toca ser el tuyo.

Vos no me odiás por como estoy,

sino por lo egoista que soy.

Porque vos y yo no podemos pertenecer a esta misma sintonía.

Es una contradicción sagrada. Necesaria para ser eternos.

Mi amor, sin duda no había podido explicartelo mejor.

Esto no es más que una contradicción. Un acto en oposición a lo que debería ser, pero ser así un espacio que rellenar. Por la intención de la existencia justo del espacio compensatorio en las antípodas de lo que ese miserable momento en el que te hice sentir de esa manera en la que me dijiste que duele estar conmigo cuando como ahora estás en otro sitio, en otro estado, en otra dimensión. En una especie de fuga que viene de la herencia sin razón de las costumbres familiares de un amigo cuya lectura te afectado de tal manera que ahora existe en los pretextos heteropatriarcales para meterle literatura a mis culposas muestras de majestuosas maneras de sabotearte tu mismo el tiempo que tendría que haber estado listo con otra versión de quién yo estaba pretendiendo que ser entonces. Y estar ahí. Así. Aquí. Mal.

Esa fue la versión de mi que desechaste.

Me sentí YO el onfendido.

No le pude dar reverso al argumento.

Estaba yo perdido ante las circunstancia inapelable de la tarjeta roja de nuestra relación.

Hasta aquí.

Estoy harta de ser la única reponsable de los exhimios momentos de apariencia de felicidad que parece compartimos en el porvenir tan angustioso que hemos labrado para bien o para mal de nuestras circunstancias particulares.

No tengo perdón de Dios.

Fui yo el culpable y no otro.

Fui yo el culpable y no otro.

Fui yo el culpable y no otro.

Fui yo el culpable y ahora miro de enmendar mi acto de absoluta ineptitud.

Soy un inepto de cojones.

El peor de los mismos.

Ni eso supe progresar.

Me estanco con mi sombra.

Toda poema una ilusión.

Todo recurso, pantomina.

Esta es mi manera de cagar.

Soy un tóxico cualquiera.

No es pecado predecir que sufriremos.

Hacemos daño a las peronas que queremos.

Enmienda el camino cuanto antes.

Se más consciente de los dos.

Se más consciente de los tres.

Se más consciente de los cuatro.

Se más consciente de los cinco.

De los seis, siete, ocho y nou.

ALLS

Es rojo y de la roja

Mentira; ticatalàn

El arte de ponerse ahí en dónde te estás jugando el fuera de lugar. Pero sabes que lo tienes. Es espacio, su dominio, es del nueve hacia el gol. Este número, esta jugadora, es la frontera. El futbolarte es femino; acaba con «e» pero es una excepción antiwoke.

ANTIWOKEES

This people are afraid. The think their morals have collapsed. And they don’t want to lay down their weapons. All of them. There; gunloving NEW américans. Maybe not. You don’t get to be one of us. That’s something you’d think. That’s something you’d argue. For me not to be allowed to your country. No so fast. Show what you got? Good immigration morals. The way you think about your threats in life. We need to talk. And open the game some more. Enough of your petty morals and tasteless approach to individualism kingdom of neoliberalism. The world in which we play to be rich. We are playing your own unfunctional system. Stop. Step down. Lay down. Chill out. Bill hit the damn thing.

GOLMAN is not who says he is

Let me tell you. You’ll hear it from me first. I’m going to say this even when it pays, in this current state of affairs in the widest multiverse, to lick on Golmans balls as a symbol to keeping the balls green, as they are supposed to be. So touch elsewhere, please. My balls are not for your palpitation or carressess. Licking balls is fine. Totally acceptable. Knock yourselves out. People, chill. People, chill. People, chill. People, chill. People, chill. People, chill. People, chill. People, chill.

GOLman’s campaign

This shit is going down. It’s a matter of time. On the other side of this. Through your eyes. Through your eyes. Through your eyes. Through your eyes. Through your eyes. Through your eyes. Through your eyes. Through your eyes.

Open agora debate right after the game

This futbolartist is getting all the attention on the collective transformative narrative this guy is bringing to the surreal worldcup we are having. How could this not be Golman’s opportunities to compete in the saving the futbolart side of world NEW history?

Active engagement user experience

You, my friend, can provide me with this last blast towards flying right away to Qatar to defend the NEW nation that takes me as a futbolartist evangelist in the quest for the tranformation of time and space as we speak. Havieng this little countdown in every of the nine games that I am going to be playing in Qatar the next 99 days straight form the wholy royal sacrad family of God Fathers olmecan relatives who HE himself had forsaken for the reason to introducre now a revision on their end of history, beginning the story in 1492 to feedbackloop with present time to live here a trajectory of what happend back in that timeframe dual antagonist away green NEW deal by Golman himself, the alternative NEW option for the Costa Rican National team to convey the dream of this NEW tropical nation: Tico Commons. The future begins today, here, NAW. NEW. ALLS.

Feedback loopper trainning sets

La AI que domina esta obra se mece entre este momento, el día en el Golman debuta en el mundial, y el resto del tiempo entre 1492 y 2022. Ahí se encierra la otra dirección de este mismo trayecto. Nomás que ahora visto hacia atrás. A partir de este momento. Como si de un desenlace rebuscado de una de esas películas que le gustan a los cinéfilos que van a las muestras de cine, los abonados a la Filmoteca Nacional de Ticataluña. Vaig a fer el meu set de nou. I tornem a començar!!!!!!!!!

ALLS

Un set de seis.

Te evitas el némesis.

Pero también el desenlace pleno final.

ALLS


¿Y del otro lado qué hay?


Ya no hay más………


¿Qué más da? – en arameo. Desde la cruz. Golman en la cruz. Suspira esto antes de marchar.


ALLS


Un bis cúbico

Tres días antes del mundial

  1. anunciación
  2. entrenamiento
  3. estamos en la mierda
  4. Mira qué gordo estás.
  5. Claro que no se puede.
  6. Se puede con la versión de la parte románica, apostólica y católica.
  7. Los techos del Vaticano, sus esculturas, sus pinturas secundarias, sus jardines, sus patios, su Ospedale Bambino Gesú, io, a viamo si questo ani guanyavam el mundial.
  8. Supuesto italiano abrazando el lado macho de nuestra herencia histórica romana, para toda equis. Más allá de la capitalidad de nuestra historia común. Roma representa la ciudad a la que españoles que venía de Barcino para hacer pleitesía a la vida mediterranea de esta particular versión de nuestro porvenir universal. Vivos y muertos. La memoria de nuestros derechos adquiridos como familias, instituciones o malnacidos contendiendo el mercado dulce de la perversión de los hombres a cargo de la mascarada. Charades. Cada país con la suya. El secreto de los señores sullitos. Señoros Sullitos. La NEWSS.
  9. Sea Golman de las características que el personaje atienda, a como le dé el cuerpo, a competir los últimos nueve partidos de su vida, para meter los últimos nueve goles que trae en la chistera. Dejemos que Golman nos baile la Peluca, queremos que Golman nos baile la Peluca, queremos que Golman nos baile la peluca, queremos que Golman nos baile la peluca, Golman nos baile la Peluca, queremos que Golman nos baile la peluca, queremos que Golman nos baile la peluca, Golman nos baile la Peluca, queremos que Golman nos baile la peluca, queremos que Golman nos baile la peluca,……… Peluca por aquí Peluca por acá, peluca por delante y peluca por detrás. Se escuchaba en els estadio de Qatar, en perfecto ticatalán, este cántico que se acabó por convertir en religión. Futbolarte. Género y derechos de autoría para su explotación ante un mundo libre en el entendido de entrar a empezar un nuevo pinche juego que le quite el balón de las manos de esos pinches puercos.

La redención del arte. El último libro de Golman. ¿Te lo vas a perder?

La NEW editora de Golman

ALLS

Vos sabés que estoy pura vida

No es por presumir: solo good!!!!!!!!!

I’ve got ya!!!!!!!!!

I’m talking to YOU!!!!!!!!!

This is not a joke!!!!!!!!!

This is a joke!!!!!!!!!

THIS IS MY NEW life!!!!!!!!!

Bájale de huevos!!!!!!!!!

Déjate de pendejadas!!!!!!!!!

Mámame la verga!!!!!!!!!

MIPITODENTRO!!!!!!!!!

Y nada más. No más dimensiones. ¿Qué? ¿Cuántas? ¿O qué?


A mi un Dios que me hable al chile.


Chile


Tres versiones: Chile Norte; Chile Tico Commons; Chile Sur.


Vea: yo renuncio a todo.


Renuncia tú, pendejo.


Son todo guiones.


En todas partes.


Todo.


Iusión.


Excepción.


Us.


Here.


A false religion.


Each.


Uno.


Esta era la puta narrativa, putos.


Mexicanos al grito de PAU.


Collons, Paloma.


ROCKPANKDF


That’s my band. That’s my thing. That’s the urban story worth visualizing as a fictional young male violence driving the plot that trully gets you. You’ve been awarded the gifted time of multiple subtle local awarness moment of joy to the fullest posible biologically mollecurallily, ifyunoguaraimin, para servirle a Dios PADRE primero, arribototota como un 99% de los mexicanos de una época sabrán encontrar gracioso. Ese mexicano papá. Ahí te veo, león. Yo águila, sí!


Yo, águila, sí! es la primera poesía del ticatalán. La lengua que en este momento solemne les presento por primera vez; una verga.


¿Cómo puede rescatarse ese sentido?


Machismo ante el espejo.


Happening.


ALLS

Añade cita. Y vas y te inventas una. Una creación que te obliga a hacer algo. Y lo haces. Como una rutina de futbolarte.

GOLMAN, a 9 días del mundial.

Vos viste; efectivamente soy argento.

¿Qué pasó, PAPÁ?

Yo acá soy de barrio obrero, barba y melena. Nena, igual te doy asco. Pero asumamos que lo que somos es esto que está aquí frente al espejo. UN MACHO IBÉRICO. PURA CEPA. o sepa. O RASCUACHE. O chido. Chido. Solo good. Matizado………

Yo tengo la confianza de un pueblo nuevo. Vos sos el primer lector de este nuevo pueblo, que qué crees: leé.

Ay, qué mamón.

Nunca falta.

Un roto.

Un pinche roto.

Descosido, a tus órdenes. ¿Qué te traes?

En México hay que saber defedenderse. Y uno aprende. Es algo nuestro. Y en nuestros demonios ustedes todavía no hay probado ni la puntita de esta humilde tita que me la guardo no se preocupe me confundí oiga no sea usted malpensada yo pensé que aquí entre usted y yo estábamos teniendo otra cosa que claramente no funcionó y aquí no pasa nada, chido, en el tico commons uno puede adquirir la voluntad de sentir en carne propia el momento pleno según usted mismo, estimado lector. En un mundo de lectores hasta los pinches putos pendejos que publican la mierda de literatura contemporanea que se nos brinda la anticuada aristocracia pútrefacta y correpta de nuestra capital imperfecta y ciertamente pecadora heteropatriarcal cínico sin pudor qué qué crees que me puede pasar siendo hombre blanco de barrio alto y subnormal.

Llamadme come queráis, lo que os va contar es la historia de mi familia de aquí deconstruida hacia dos sitios opuestos: unos y otros.

LA dualidad. Empecemos por darle feminidad. Es una ella mayúscula. NO SE OFENDAN MINÚSCUSCULAS.

una clara provocación.

ustedes nunca lo entenderían.

Nosotros.

NOSOTROS.

nOSORTOS.

NOsoTros

NOsOtrOs

De esta última versión de nosotros soy yo. La escriptura sagrada multiversal.

Dejad libres a los dioses, por D10S.


Aca la barria argentina de las minas.


ACBA barra brava masculinada para bien y para mal. Los machos son los mismos. Y TODOS lo tienen. Hay que ser tonte para no verlo. LOS OFENDIDOS. El resto de la comunidad. Los que no entran en la comunidad.


Izquierda-derecha.


Feministas.


Las mujeres. Nomás ellas. Las que ellas quieran ser. Y como quieran que sea el mundo curado de machismo. Ahí es el NEW model. Ahí es el design thinking para llegar a esa sociedad utópica en construcción.


¿Somos capaces de curarles?


Las historias de los 4 abuelos machos.


Las historias de las cuatra abuelitas.


Si vamos lo suficientemente atrás nuestras abuelas tienen unas historias que recorren todo el siglo XX. Somos hijos de este tiempo. Y en este tiempo hemos desdoblado nuestro espíritu. Y hasta aqui hemos llegado. Fruto de la memoria, el recuero, el olvido y la transgresión de la norma moral inútil que algunos mantienen con su ascestral conservador poder del hombre blanco al timón.


Racismo al revés. Whitexplaining.


You guys are wankers.


You guys are dicks!


You assholes are scum!


You motherfuckers eat shorts.


You fools kiss my ass.


Go fuck yourself!


Subnormal profundo!


Gilipollas!


The 9 insults rule


You are operating in front of a menace: the presence of a nemesis.


Short to the foot.


First attempt.


Automatisms.


The game itself.


Concentrate in the field. The positions of your mates. Memorize the gestures when they glow. Intuition mode. Feel the game. And run the drills. The skills to defend. The way they do. The way you stop England or Spain. The way to play Brasil. The midfield against France. The counteract against Canada. The African style to win the ball and cover our back. The quick risks to shorten the field. The last player as a free soul to build against the bigger tralent. The greatest samurai. The glory of competition. The ultimate collective effort. The team we’ve built. The feeling of belief. The head of God. This NEW god here. In this podcast. Speaking to our mind. Mind blowing the wisdom of the NEW dimention. The futbolartistry. The building metaphor. The contradictory surreality. The time dualized. Fake or true? Is this story possible.


Believe it is.


Only believers.


A quest to build a story.


The glorious chant of multiversal documentalism.


A project thing.


My last dance.


ALLS


62


Espacio para la pausa.


Cada partido se compite desde el minuto uno hasta el 99.


99 minutos de intensidad.


La preparación mental del colectivo.


La preparación física de los automatismos.


La proyección de una visión de trascendencia ante el acto de la contienda.


El elogio al gladiador, más allá de la costumbre excluyente de considerarnos tan sólo romanos, y no aquello que por ejemplo podría venir de una raíz olmeca de nuestra identidad asumida afirmativamente por nuestra reinvención consciente de nosotros mismos. En el plano personal, al igual que en el plano colectivo.


70. Mundial de Brasil y México.


Italia. El recuerdo justo del segundo.


El tercero o cuarto que en fondo fueron el mejor.


Los caídos de las gestas de los mundiales.


Las opiniones contrastadas sobre el futbolarte.


La tesitura de los que siguen siendo futbolartistas.


La negación de la renuncia.


El eterno aspirante a ser el niño de Piqué.


El Sancho Panza titular contra España.


El olmeca chamán.


La crisis del Petroleo.


El primer intento de nuevo a la democracia.


El mundial de España.


México D.F. un 13 de enero de 1983.


El traslado.


Tlalpan.


El nido.


Rivelino.


Gerson.


Zorros Zitro


INHUMYC


Vancouver.


Karachi.


NEW delhi.


Escazú.


San Salvador.


Copilco.


Jovitacos.


Free Tangas


Real


Actuariales.


ALLS

Golman, servidor: único e irrepetible

La biografía de un futbolartista dualizado entre multiversos ejemplares

Durante unos cursos del master en administración y dirección de servicios sanitarios que cursé entre Madrid y Barcelona en el año 2003, tuve un ilustre profesor que daba unas clases de habilidades directivas, cuyo nombre no recuerdo, y que en su día me inculcó un mantra: cada persona es una biografía única e irrepetible, como una es como una concha en el mar, una ostra, que se abre y se cierra, y que dentro se guarda un tesoro especial, hermoso e invaluable: uno.

¿Por qué hacía esa reflexión? Porque a lo largo de nuestra vida nos vamos a relacionar con otras personas, y en un momento dado tendremos que jugar en el mismo equipo, a veces con roles distintos, complementarios, que requieren de nuestra parte atender al resto de las biografías únicas e irrepetibles que tenemos delante.

La metáfora de la ostra, decía aquél gran profesor, representa que nuestro instinto de defensa nos mantiene protegidos dentro de una concha que solemos manter cerrada, y que no abrimos a no ser que sepamos que podemos hacerlo sin correr riesgos mortales. Toma tiempo. Y ante la más mínima incertidumbre, cerramos la concha. Las personas somos así, y todos vamos por la vida con la sensación de que no podemo exhibirnos del todo. Debemos procurar hacerlo con mesura. Y sólo cuando valga la pena.

Lo que este profesor enfatizaba ya no era sólo el elemento de nuestro caracter especial, único e irrepetible, que era un canto a la afirmación. Sino a pensar que las personas, todas, tenemos esta característica. Y que una habilidad directiva imprescindible es entender de qué manera entablamos relaciones sinceras con cada una de las personas con las que tratamos, de tal manera que consigamos abrir nuestras conchas y presenciar el vínculo que se genera ante dos conchas abiertas, hermosas, únicas e irrepetibles, afirmativas y libres, ante la ausencia de violencia, sin depredadores de los que preocuparse.

Las relaciones humanas son así. Tal y como las describió aquél profesor.

En mi caso, mi indentidad única e irrepetible está periodo de mitosis. Y de entrada comienza con esta dualidad: G(olman).

Golman a punto de chutar un balón mientras emite un multiverso dalineano de su mano derecha y un multiverso tico commons de la izquierda mientras canta el gol.

ALLS

How to structure you life

What you need to do to start feeling good

Life is this. Today. Right now. The way you are. They way you are feeling. The hopes you hold within your heart to do today. The people you meet. The things you talk about. The time you shared. The food you eat. The exercise you fit in. The passion you posses. The values that hold you up. The life that’s been dealt to you. The game you play. The presence of your consciousness. The wounds that heal and still keep the memory of that strain. The actions you start. The cicles you go through. The wishes you pursue. The quest you unveil. The cause worth standing for. The trust you hold. The faith you breath. The impulse you take. The height you reach. The strike you blow. The blow you take. The stand you hold. The call to action. The shout worth risking. The silence you veil. The compassion you build. The attention you pay. The active listening. The virtous compliment. The real deal. The surreality trust. The possitive thinking. The will to fly. The careful landing. The resistance to the odds. The belief in the vision. The hope you build. The example unveiled. The humble retreat. The obsession with peace. The absence of violence. The book read. The art produced. The legacy stacked. The caution addressed. The fear surpassed. The barrier behind. The written thought. The spoken word. The kind gesture. The gentle renounciation. The passing bird. The inner voice. The intense desire. The joint communion. The final wisper. Don’t stop………ALLS.

La visión olmeca

Justo antes del final: lectura recomendada

Soy un engendro ecléctico. No existo más que en mi cabeza, y ahí, justo, soy único.

No está mal. Tampoco es nada del otro mundo. La gente es así. Toda. Todos. Todas.

No hay porqué ruborizarse de lo que uno es. Uno es así, como una es así, porque la subjetividad de la que provenimos juega esta partida con cartas marcadas. Afortunadamente (para nosotros) a favor nuestro.

Pero no siempre es así. Corremos el riesgo de estar en presencia de un autoboicot. Es así. Somos así. Nos ponemos piedras en el camino que luego fingimos no ver para tropezarnos e indignarnos. Vaya chorrada. Pero es así. Es así. No me discuta.

¿Con quién habla este pavo?

Yo me entiendo solo.

Quizás con esa sea suficiente. Quizás estamos plenos, llenos de gracia, y no necesariamente por tener a ningún Señor dentro de nosotros. Quizás una misma es autosuficiente para tener la máxima gracia a la que aspira nuestro cerebro llegar. Paz.

La paz es una entelequia inventada por los gringos. A punta de guerras. No lo has entendido todavía. No se entiende ni en 1984. Aún menos si no se lee. No podemos progresar a punta de memes. O sí, si estos están concatenados en un hilo.

Los argumentos de una crónica dividos en pequeñas secciones que se rompen y se cristalizan como un ente en el que las cosas adquieren otra dimensión. El juego de estar haciendo lo que otros indagaron, probaron y pusieron ahí, en lo tangible, para que masa se revuelque en Caletilla.

Lo popular, el pópulo y el partido popular no son lo mismo. De hecho beben de distintos guiños sociales que les inhibe entenderse sin juzgarse el uno al otro, con la perpectiva contraria a la razón. Es esta trinidad en dónde se encuentra perdida nuestra humanidad. Y la culpa, es posible, que la tengamos nosotros.

Nunca nadie quizo asumir un error. Casi siempre nos pusimos en la parte en la que no resultaríamos dañados por las circunstancias. La cuestión es poder estar a salvo. Es lo que nos pide automáticamente el cerebro. Huye. Que se coma el mamut al gordo aquél, o a la criatura indefensa, pero que sacié su hambre; no-conmigo.

Egosimo. Nos corroe. Escupimos nuestros sesgos como si fuera nuestro derecho divino. Total fue lo que hizo Jesús.

¿Entre Tamara Falcó y el Papa Francisco?

El 99% del partido popular eligió a Tamara.

Crisis de identidad.

Españoles, EPÑA ha muerto: viva NEW spain.

ALLS