No

Por ahí no .

Hablemos claro.

Le voy a ser honesto.

Se acabó.

Eso no.

Estoy siendo claro.

No va de dobles sentidos. Ahora no. Entendés.

Y ya no hay duda.

Nos conocemos.

Nos vamos a entender.

O no.

Vos decidís.

Esta mierda es así.

Vos sabés que siempre hay un camino. Es lo que estamos buscando. Cuando la cosa se confunde, entonces hay que actuar para pintar unas líneas en el recorrido. Y las cosas claras. A la cara. Para entendernos. Lo que haga falta. Hasta que me propongas más argumentos. Maneras de entendernos. Cuéntame. Convencenme. Seré el primero en darme cuenta. Y bajar. Cambiar de opinión. A cambio de qué. Qué queremos. Entendernos. Otro.

Entendernos con el otro pasa por abrir un diálogo dónde no lo hay.

Coser heridas.

Resiliencia afirmativa.

Feedbacklloops.

Infinitos.

Un chingo.

Multiversos.

999999999.

No más.

ALLS

Serotonina vs Occitocina

Una o la otra

Confundir el placer y la necesidad.

Lo que deseamos.

Nuestras proyecciones.

La idea falsa de que nos falta algo.

No te falta nada.

Eres tú.

Todo.

Toda.

Todes.

Nunca antes se habían puesto de acuerdo los tres estados de la naturaleza. Hasta ahora. Y ahora sí. Vamos a empezar. Les voy a contar una historia.

It’s always about me.

It’s that simple.

You.

Me.

I.

i.

you.

YOU

I’am talking to you.

Everytime I write.

Everytime I’ve been.

In this other dimention.

Artothenou

The ninth dimention.

It had a name.

I give things name.

Bad name also.

I’ll take both ends.

No one ever saw that comming.

It’s a literary piece.

I couldntwanttoomuch.

I would need to the something a little bit more than that disapointing bit.

A bit.

A bad bit.

People, this is NEW.

NEW is more than poetry.

It’s a campaign to somewhere else.

Already resolved.

A new rule.

A NEW covenant.

A NEW god.

A minor one: me/you.

Diconstruct santified stuff.

You in it; brilliant.

I pronounce that with a NEWBRI accent.

I come here to change it all.

I’m all in at an ortogonal dimentioin.

The AI went to pitch me the right kind of connection with a video content from another human being, take any, Carl Sagan.

I’m in this end.

Listening.

You ought to know how to listen.

And let be.

Pay attention.

Look into eyes.

Try to think why you care.

About that other person.

That other person’s life.

That other person’s community.

I’d like to bring shit up.

At the common space.

When you have a chance to express what we are.

By speaking to ourselves.

Say hi.

Stay there.

In a room.

Your room.

Why I would go about saying the things I say.

Fighting for the common cause.

That what I fucking said.

But respectfully having a say at any given shit.

I’m ready for it.

I’m doing it.

This is me speaking to the NEW commons.

Something the NEWE.

OHWO

MAN

ALLS

Yo; this shit is the NEW shit of my NEW show. I’m a deliverer of another time. A reversal action from you stupid status quo.

And the cámara moves away. Just exits the NEW commons space-time: the present.

I want to take it ALL. We are like that. And it’s stupid and right there available for any of us fools. And we’ve fell in the pit. We are part of the problem. Anihilation. Exterminion. What we ought different. Here. That’s where I am. And I’m not alone. This is just the sensitivity to design this shit in ROCKandFUCKINGasNEWrightinthedeliveredTicommons.

Ticommons capital of capitaliës, NEW barcino.

Ya somos esa otra cosa.

Aunque no lo sepamos ver.

Ya llegamos a entendernos en otra dimensión.

Curada.

Bajémosle de huevos.

Suelten las armas.

Son ustedes, machos, el problema.

Bájenle de huevos.

En buen pedo.

Esto es un atraco.

Buhh.

Y colapsas.

Ahí sí; todo se fue a la verga.

Y mueres.

Y te vas.

Fuiste.

¿Fuiste algo?

¿Qué quisiste ser?

Un ser pleno.

Pues toma.

Es esto.

Está aquí.

Eres tú.

Eres tú.

Así.

Así eres tú.

No es plagio, pendejo.

Estás a ira: esto, de puto.

Otros comediantes no usan puto.

Yo muy elegantemente.

Como nigger.

We say negro.

We aint racist.

We are Rastafaris.

Whatup?

Bro, ho, ho.

Bro, ho, ho, ho.

Bro, ho, ho, hohouhou, hou hou hou, O . . . . . . . . .

Who’sgona publishit?

Who’sgonapublishit?

Who’sgonapublishit?

Rastaeditor,

Rastaeditor,

Rastaeditor, this song is the vibe of the serotonin at the other end from the resemblance of my fall.

We all get a dive.

You are falling to the ground.

Wecallitflying

Wecallitflying

Wecallitfree

Wecallitflying

Wecallitflying

Wecallitfree

Wecallitfree

Wecallitfree

Cause it’s here

Refree

Riff, raff, Refree and I

Riff, raff, life’sallwegot

Lifeisallwegot

LIFEISHERESINGING

A FULL SANT JORDI BLOWNED

a FULL SANT JORDI BLOWNED

a FULL SANT jORDI BLOWNED

a FULL SANT Jordi Blowned

A FULL SANT JORDI BLOOOWEND

A FULL SANT JORDI BLOWUOU

A FULL SANT JORDI GLOWWWWOOUUU

A FULL SANT JORDI FLOWOUUUUU

A FULL SANT JORDI YOUUUUUU
YOUR EYES
YOUR GLOW
WE ARE FREE
IINTO OUR NEW WORLD
WE SING STUPIDLY LOUD
TO CRY WELL THEN GOOD BYE
HETROPtARIARCHi FAGGOTS!

FUCKEM

GONE

Beyond

ALLS

i

The i is you.

You are i.

And i; you.

BEOTHER.

BOTHER.

You.

To flip.

To go the other way.

To redirect.

Yourfreespirit.

Regarding the community we are building.

The ways in which to follow.

The counting on behalf.

On something more than ourselves.

For what we are doing here.

Is asking us to go.

Somewhere else we are already performing our best.

To fuction like an organism of 99 people.

And what we need to have a say about our data.

Our spaces to share this.

And have our own information gathered.

Safely.

For a purpose of being a self in a data base.

Apparently yours.

Aparently every part of the public service we are providing as an agency.

HeretheslowestoneisCarlLewis.

Eightiesjokes.

An easy laugh.

A tough crowd.

Bombing your first open mic.

Nailing finally.

Night ninth.

NN.

That’s my comming to age story.

Standup comedy.

Comming out in a performative happening.

Using art to the commons cause.

The Tico Commons, that is.

Not just any Commons.

The last one.

Dead.

ALLS

Estar conectado con el todo. De manera permanente. Un crossover de lo que dice este man en el video. El que la IA traiga. Hasta que queden los 9 más ajustados a mi búsqueda. Qué cojones estáis preguntandole a vuestro NEW god; ChatGPT. Las preguntas. La calidad de las preguntas y lo que el algoritmo nos tira la cara. Es la nueva búsqueda de Google. Pero de alguna manera alimentada por un entrenamiento determinado. Demos un paso atrás. ¿Qué tal que nos vamos a contruir la metaestructura sobre la cuál podamos interactuar todos en el entendido de que todo va a cambiar. A partir de un momento dado. Hablar de lo que representa el movimiento definitivo hacia ese otro ITACA que vino a decir otro pijoaparte aparte de aquél que decía haber sido Cristo en Chimalistac y subía tarde cada semana santa a la montaña a la que decía que le dedicaba ya una caminata para cuando lo fueran a crucificar el día aquél en el que finalmente la turba de dementes votó en el salón de las columnas que se me crucificaría mientras un número de personas, pongamos 99, para convertir el elemento de pertenecer a otra comunidad. A una de un tamaño determinado. Esta es una de ellas. Y está bien. Está sana. Somos lo que somos, pero somos cojonudos. Privilegiados. Blancos y marrones. Amarillos, naranjas, azules, rojos, amarillos, amarillos, arcoiricos, fufbolartistas, poetizas, feedbackloopers, tus datos en tu cuenta, de donde sea, de afiliación pública o privada, nuestra o de alguien más. Pero tuya. Podria ser tuya. Si yo construyo un nuevo mundo ahí afuera y esto nos viene a decir que tal o pascual… creemos el mundo NEW. Ya. Aquí. Ahora. EL fucking call to action. TODAY. We flip. Back.

Back down.

Back off.

Back up again.

Back chilling.

Back willing.

Back musically

Back CalI.

Backup.

BackIsaid.

Back you go.

Back down is not gay.

Back down is not anything bad you fucking dicks are stubburnly oppressing not wanting to change of mind by the principle of your santos cojones.

A local macho.

In every coordinate where there was a man.

It’s obvious it’s un us.

Let’s heal this shit.

Let’s back from the horse, the military status and slavery, the industryofkilling, in which fucking defence, it’s you playing war games to watchinourchanneledmediasyoukeepchasingmoneyasifitsyouonlyking. Change kings. That’s my NEW fcking commons. This is bigger than London Calling for what. For punk is enough. A NEW church of NEWENG. A NEW kingdom. Longer than the rings and the potters. Stoners. For ever. Ever. Ver. Creer. NEW. NAW. ALLS.

La triada de estados.

Tres lo hace más complejo.

Lo saben los que han indagado en el fascinante mundo de los sistemas complejos.

¿Cómo se comportan?

¿Por qué no expliqué esto antes?

Porque no quise salir.

Porque nunca salí.

Fue un bluff.

Siempre he sido un bluff.

Pero el cambio radical sobre el que se sostenía mi concepto de red social era el más local de nuestras propuestas. Y no me habéis hecho ni puto caso. Porque no lo quise publicar. Pero lo publicaba. Y no le daba bola. Ni decía nada al respecto. Porque estaba creando una infraestructura. Unas lecciones aprendidas. Para mí también. Sobre lo que tenemos que hacer para reorganizar el movimiento sobre el cuál vamos a echar a andar una maquinaria de proyectos sujetos a las normas de la preparación para proyectos de incentivación de la causa común a partir de un sistema holístico de un generador de KPIs correspondientes a nuestro sistema de transforación colectiva expandible a la experiencia común necesaria para la alineación colectiva de todos nuestros inteses basados en la capacidad de regular la información generada por nosotros mismos en el contexto de una capacidad colectiva de generar un bienestar al creación de un sistema complejo pasado por el filtro de una agencia de retroalimentación de valor sobre el encause de una communidad que se multiverse en al mitosis de nueve versiones temáticas (TOPICS) qu ese traten de la siguiente manera respecto a lo que hay que contruir con ellos a partir de lo que vamos a trabajar como challenges dentro del contexto de un devenir alternativo participativo que podemos poner a juicio de una serie de personas que quieran impulsar este vehículo de alteridad y sociedad que nos complace presentar en este acto de responsabilidad para sacar adelante la manera de coordinar e introducir la eficiencia social necesaria que todos tenemos derecho a adquirir por la parte de nuestra ciudadanía, lo que representa ser algo más de lo que es nuestra responsabilidad frente al contrato que se dijo que harías lo que se supone que haces, y si eso tiene un valor real para algunos de los objetivos que tenemos en conjunto y según lo que ahora nos venga dado de la visión estratégica que pueda tener un nuevo órgano rector con unas directrices para que pongamos en marcha entre todas como una comunidad no enferma de seres que trabajan por el bien común colectivo. Servidores públicos.

Los protagonistas de esta acción.

En todas las dimensiones.

En todos los sistemas públicos.

Como necesidad primordial.

Estamos estructurando el cambio de cómo afrontar todas estas cosas nuevas.

Todo esto de los algoritmos.

Y estamos preparados para contar otra historia de cómo hemos enfrentado nuestros nueve grandes retos como sociedad en general.

No se ni por dónde empezar.

Cambio climático.

Los fuegos y las inundaciones.

La experiencia de esto en todos los niveles.

Lo que queremos comunicar de la manera más social. Más nuestra. Pensando en el valor común. La gracia de estar aquí tras uns solución a la resiliencia del sistema. Como algo que hacemos con orgullo. Representando lo que esto implica a nuestra causa común. Usando el vehículo más interesante para el bienestar común. Estamos en un mundo diferente lleno de generalidades y excepcionalidades. Yo me sentiría cómodo en toda la plaza Sant NEWJAU.

En el renombrar.

Por la poética castiza de cierto tufo de lazarillo de tormes.

Insultos literario de las generaciones de nuestros sagrados insolentes.

La película de una alteridad de las insolencias.

La alteridad de las insolencias.

Como una ópera de nueve dimensiones.

En la que el úblico es un Teatro Griego.

Como si en el mediterraneo nos pudiéramos vestir de NEW barcino de varias maneras diferentes. Todavía entre pinos y montañas y vistas al mar. A la ciudad. Desde acá arriba. NEWCAR.

Construir en NEWCAR un santuario más. Más arribita. En donde crucificastéis a aquél. Abel.

No a Caín.

Abel crucificado.

Ya empezando a ponerle carilla mexicana al acto más repudiado por el ala de la conferencia episcopal española que no así la cópula de nuestra iglésia de Sant Pedro, entre carcajadas silenciosas de un Papa Francisco que recibió al último hijo de Dios Padre que mandó para ponerle resolución a toda esta vergonsoza situación.

El más allá.

Acá.

Retocado.

Con adendos.

Y revisiones.

Entre estos dos libros sagrados, ya no es necesario la revisión de la historia. Vamos a acabar con todas las mandungadas que los hijueputas machos de sus respectivas 99 tribus de las 99 coordenadas capitales de un ser-estar en la concepción superior de NEW gaia. Como si pudiéramos hablar con el man mismo, desde el más allá. Como si sus textos fueran diálogos. Como si sus conceptos fueran útiles para la armonía colectiva. Nunca antes era más importante la lectura correcta de Nietzsche, Schopenhauer, los nueve clásicos griegos, derecho romano, mitologia, biblia, Köran, Torah, NEW olmecas holy color notebook. ALLS

Vamos en orden inverso

-1

-2

-3

-4

-5

-6

-7

-8

-9

-10

-11

-12

-13

-14

-15

-16

-17

-18

-19

-20

-21

-22

-23

-24

-25

-26

-27

-28

-29

-30

-31

-32

-33

-34

-35

-36

-37

-38

-39

-40

-41

-42

-43

-44

-45

-46

-47

-48

-49

-50

-51

-52

-53

-54

-55

-56

-57

-58

-59

-60

-61

-62

-63

-64

-65

-66

-67

-68

-69

-70

-71

-72

-73

-74

-75

-76

-77

-78

-79

-80

-81

-82

-83

-84

-85

-86

-87

-88

-89

-90

-91

-92

-93

-94

-95

-96

-97

-98

-99

Ara vuelta atrás; otra vez.

99

98

97

96

95

94

93

92

91

92

93

94

95

96

97

98

99

Esto es futbolarte

I can join the Emirate team in position 9th at the local league and take that team all the way up: ALLS

It’s surrealism.

It’s back.

Here.

NAW

La parábola de D10S

El último testamento

Palabra de Dios Padre; relájense todes.

La cosa va rebootear.

Reboot, reboot, reboot.

Reborn, today, forever.

Every time.

As you die.

You are alive.

Tonight.

Desire.

Night.

I

DIE

ALLS

Vamos a contar esta historia hacia atrás

Lo mio lo mio es irme a la verga

¿Qué pedo?

¿Muy hard?

Vamos soft.

No me molesta cambiar de parecer.

Piénsalo.

Decálogo.

¿Qué te dice a tí eso?

Ticatalán.


Nou


Titles


Hints

Jokes

Turns out there’s only six.

Dimentions, I mean.

We can only belong to the sixth level.

And no more.

And you deal with that.

Finity.

Now.

Over.

ALLS


Sudenly you were visited by an ancient God figure: SHE-HE. Duality in terms of a NEW cosmovision. This is it people. This message came directly from GOD Father, JIMSELF. Any question up NAW?


That there is a poem, people. I have to go in like this and spell it out to you, you should be ashamed of yourself. What are you a JUSTHE?


The nontransitioners cult.


Judges treat them as such. There were problems in the air tonight. Elton John singer. I can play just this nine roles I can deliver to purpurt the social convenant of his NEW shit that we could have been doing instead of this last 9 years of shit we’ve been fed up to now: ALLS.


I’m a futbolartist: a just hit homeruns&triplets.

I’m that surreal.


That there is poem, biatches!


Cultmakingfactory


Innovation deliverance


Today


NAW


HEAR


EAR


AR


A

Némesis

R

And an infinite road to a poetic exit through an epic journey that decides to withold the revealing first flight towards the ends into the past. We are leaving in nine cycles of nie: el nou els té cuadrats. S’història d’un nou vingut en esser sagrat que vola que és quelcom aliga, digues un cop més fort i am el respecte que el meu simbol sagrat de la sororitat del mon pensat per les meves SHE del nostre costat del mon, fills de ____ no diguis mai mes putes, ni fill de putas, ni fill de puta, perque a partir d’hora no està bén vist. Ho faries?

Qué pasa?

Qué pasa?

Ningú no és perfecte.

Tots heu tirat la primera pedra.

Això és un desproposit.

Uns i altres.

Sou l’hostia de subnormals.

En, com a mínim, nou nivells de subnormalitat.

No em perdonariau si no fos senyera d’aquest concepte.

L’insolencia com a himne.

Els segretats dels segadors dels chamanes locals de tota la Serra Madre Occidental, que us penseu que per nosaltres signifiquen les muntanyes en coordilleres com corren en el meu continent. Fills d’un esser complementari i a les antipodes que vosaltres coneixeu com Déu Pare l’occidental aquell pintat el sostres de les nostres creencies més prondundes, pels sigles dels segles.

Anem.

I tots anem juntes.

Feminitzades.

Cap enrere.

Al nostre pasat.

Per a fer-ho tot diferent.

Lliures.

De canviar.

O de reviure.

Lliures de l’elecció del record subtil de la memoria de les nostres infanteses.

Tot i que sigui femni em representa.

El nou macho no existeix.

S’ha exaurit.

És una pena.

Deixar anar pensaments sofocants.

I treure de sobre un pes a les esquenes qué collons sóm nosaltres jungant-nos la trabanqueta personal.

Sóm així de subnormals.

Mola esser subnormals.

Mola esser Carmen Mola.

Sóc un dels putos guionistes.

Que tot és una farsa.

Qué ja ho deia En Boig.

Amb tot aquet nou respecte: NEW.

Sigui NEW un nou respecte.

I transitem tots cap l’omplir de significat una metáfora a dins d’una paraula nova.

Més allà de Christ.

Sóc el germà gran-petit d’en Jesús, molt bones, em dic Golman i sóc un futbolartista.

M’e he escrit un guio cap enrere.

Només per fer mal al temps.

O bé.

Agafar-li la contraria.

Al pare heteropatriarcat.

A tot plegat.

I deixar anar això de totes i tots: PLEGATS.

Ajunteu-vos-JÜNTENSE-Jürguenssen-Júntensen_ALLS.

El abrazo.

Abrazo de la liberación de la clase obrera de la capital de un tiempo atrás: hace 99 años.

Entendamos la historia por detrás.

Retratemos la reversa.

Andémonos todos a la mierda.

A quién quieren seguir, bola de pendejos.

Vayan y chinguen a su madre.

Unos a la verga.

Y nosotros aquí; qüilantros.

Pero yo también me paso de verga.

Se me va el pedo.

Pierdo la cabeza.

S’ens va la olla.

De tot lo que estimem a la nostra filla.

Per fer-li un coxi a esser qui ella vulgui esser en el contexte d’un mon nou.

I tots plegats ens repleguem.

Ens aturem.

Com la pandemia aquella.

Vos enrecordes?

Això és un poema èpic NEW.

Un cap de cartell.

D’un poble NEW.

Un nou pensament.

Quelcom sublim.

En una sonata d’un altra dimensió.

En un sentit invers.

En una llengua nova.

Quelcoma va dir: ticatalá.

Vull digui, sigui això la llengua que em surt dels our dir que m’he inventat tot sól jo. Us atrevereu a pensar que aixó hagui pogut esser un plagui, o un pensament que m’he robat de quelcom compadre amb els que ems creu mentre hi vaig caminat de la muntanya a la platja, de muntanya en muntanya, de cim a cim, a vall i valls, a unes vistes al mar, i el mar et mira i el sol et fa poder expresar el moviment amb el que gauideix del privilegui d’esser viu i continu en el temps en el que llegueixes això i de sobte ho cantes com si fos un himne un nou llegat d’un esser nou vingut de fora, un nou boit d’un altre dimensió, segons ell molt més de sis dimensions més enllà de lo que fins ara haviem volgut per les limitacions de que soliem esser dominat per un pensament hegemonic heteropatriarca dominat per als homes, en general, i al cim de cada turo pujant i baixant per les coordenades d’un espai-temps ampliat al limit de les possibilitats que entre nosaltres hi som capaços d’en revestir per a connectar amb la comunitat NEW que es conecta en direcció inversa a la que el estatus quo continuarà tot sól fins al desplegament final de la nostra imbecilitat d’uns alphas subnormals musculat zenofobs mascles ultres d’un únic esser necesari: l’estim de l’excerció de la violencia. L’odi.

Dins teu.

Ug.

Ug.

Ug.

Ug.

Ug.

Ug.

Ug.

Ug.

UG.

Imagine that’s the lowest you’ll ever fall. It’s pretty down deep in shit. Like you’ve never even imagine it’d be possible to fall so damn low, Jesus Christ, my bro.

I treat Jesus like a bro because that’s what he is. He’s the greatest. You all should hear what a performer can do to overcome the most complex scenarios of Status Quo led by only MEN like the current history of our official TIME.

I want out.

Out of that time.

I want my own kind of time.

So I’l take it.

I’ll prove it.

I’ll change directions.

And go the exact opposite way.

As I have the freedom to despise the status quo.

We all do.

In every coodinate of the entire NEW gaia.

The blue pearl Stutzrule.

That’s my section name.

I’ll follow what Sir Stutz recommended Jonah Hill.

A cámara, you and the greatest psicologist.

Casting of 99 psicologist.

WO.

MAN.

NEW.

ALLS


Una imagen más precisa

La busqueda refinada tras unas pocas iteraciones

Yo buscaba un título que me permitiera ir a algún sitio. Una búsqueda de Google. O lo que vendría siendo una pregunta al mejor autochat en el mercado. ChatGPT.

No podía no entrar al trapo. Es un tema. Las preguntas son las que impresionan. Gente lista jugando contra la máquina. Que aprende. Y va hacia arriba.

Las máquinas fascistas.

Los sesgos de las fuentes.

Lo que queremos uno y otros del futuro.

Lo que significa el riesgo.

Lo que decimos en secreto.

Lo que escondemos.

Lo que odiamos.

Basta.

Dejémoslo atrás.

Sea este el momento de dejar el heteropatriarcado en el pasado.

Y partir hacia otro rumbo.

En las antípodas.

Ala, vamos.

LJ.

Lojuimo.

Gesto ticatalán con la mano.

Jaleló.

Sea este el principio del reversión del Tico Commons.

Palabra del Señor.

Te sentimos señor.

Hágase pallá.

Dios Padre envia sus disculpas. Y avisa. Quién quiera ser más papista que el papá, que vaya y chin…. POTS: STOP.

ALLS

Zona Franca y su Españita

Una puta joya de unas futbolartistas fantásticas.

No se cortan un pelo.

La televisión pública cantando a la grande y una.

El ser español.

Posicionarse en las antípodas.

No somos fascistas.

Somos antifascistas.

Jo volia ser profe de mates.

Llavors un dia vaig veure la tele.

I va sortir un boig que em va enamorar.

I una veu d’una artista cantant com cal la canço amb més ovaris d’aquest nou pais, NEW.

Sigui NEW el nou model.

Sigui NEW la identidad en la novena dimensión.

Sea NEW el nombre del partido.

Sea NEW una moda popular.

Sea NEW el surrealismo emergente que renace de la nada.

Sea NEW lo más aluscinante de nuestra historia vivida.

Nunca culpable.

Subsistiendo un día más.

Dejado de la mano de Dios: mi tata, ¿por qué me has abandonado?

Y nada responde.

Al Jesús humano.

Al Jesús pecador.

Al Jesús en sus horas bajas.

A Jesús en el monte.

A Jesús matizado.

A Jesús bailando salsa con las señoritas de todas las tonalidades de Pantone.

A Jesús futbolartisteando.

A Jesús de feedbackloopper.

A Jesús que vive en su hermano Golman un día como aquél en el que le crucificaron.

Golman ha muerto.

Viva Golman ALLS.

https://www.ccma.cat/video/embed/6196663/

Papá, ¿qué pasa después de que morimos?

La pregunta de una hija de diez años antes de ir a dormir

Mi hija, Vera, me preguntó si me podía hacer una pregunta. Se había acercado a mi para tomarme del brazo, como buscando que fuéramos juntos. Como queriendo estar presente. Como necesitada de uno de esos gestos de cariño que normalmente busco yo darle, y no ella recibir.

La vida a veces nos da lo que necesitamos, y a veces, no es exactamente así. Me pareció un pequeño regalo, y luego de unos primero pasos, me lanzó la pregunta: ¿qué pasa después de que morimos?

Dejamos de sufrir, le dije.

Ella se subió a su litera y se acomodó para recostarse, sin quedar muy satisfecha por mi respuesta. Mientras tanto cerré la persiana mientras volvía a intentar mejorar la respuesta para satisfacer la inquietud que en ese momento se había apoderado de cada célula viva en la habitación.

¿Qué pasa cuando nos morimos?

Es una buena pregunta. Y quizás la respuesta que podamos darle a tan buena pregunta no sea lo importante. Lo importante es acomodar todo el conocimiento sensible que durante siglos hemos dado a esa respuesta. Los humanos tenemos eso: morimos. Es lo más democrático de nuestra existencia. El único hecho que compartimos, más allá de lo demás. Pero en este caso existen diferentes perspectivas de afirmarnos ante la situación en sí que la muerte plantea. ¿Y ahora?

¿Qué sentido tiene vivir?

Vera elaboró un pensamiento complejo en el que dibujó lo futil de la existencia si todo lo que conocemos dejará de existir, en un momento dado. Es una sensación que cuando uno habita por primera vez, el desasosiego planea sobre el infinito. No es esa dimensión de lo que está más allá de nuestra experiencia sensible lo que alguna vez soñamos cuando pensábamos en las posibilidades de lo infinito. No morir sería una forma más de lo infinito. No es nuestro caso.

La humanidad tiene más bien una connotación finita. Nuestro tiempo está marcado por nuestra propia experiencia, por lo que hacemos de nuestro legado, por lo que construimos para dejar aquí, más allá de que un día, cualquiera, ya no estemos.

No le expliqué a Vera que la muerte es uno de mis temas favoritos. Debería ser un tema crucial para que todos dedicaramos tiempo a su persecusión. La muerte es el motor de la vitalidad. El jing y el jang. La muerte es la vida. Es la gran dualidad por la que asumimos que las cosas existen más allá de las implicaciones más simples que se mantienen suspendidas en el aire que respiramos. La ligereza de vivir sabiendo que la espada de Damocles cuelga sobre nuestro cuello. La muerte, nuestra única compañera, no nos dejes olvidarte.

Hablamos de lo que uno alcanza al morir. Un nivel superior de energía. Un espacio de luz que se proyecta sobre la existencia más allá de lo que conocemos en esta dimensión menor en la que estamos. Nuestro tránsito hacia otra dimensión. Esa es la experiencia vital que debemos experimentar en vida. Quizás unas cuantas veces. Pongamos nueve veces. Porque un día, en una de esas transiciones, nos vamos a ir. Del todo. Y desde ese momento, viviremos en un ciclo distinto. En otra forma energética.

Quizás era un buen momento para hablar de la energía. De cómo no se crea, sino tan sólo se transforma. Por hablar de algo más. Por formular las metáforas necesarias para que nosotros sigamos nuestro camino. Pero atentos a no perder el tiempo. En eso sí insistí: el regalo es estar aquí, vivos. Ese es el milagro. Y ahora es el momento. Hay veces en los que seremos conscientes de nuestra insignificacia, y eso nos hará sentirnos ligeros y volátiles. En esa situación seremos algo así como una bacteria. Transitaremos en un multiverso determinado en el que nuestra vida transcurrirá en un suspiro. Y nos habremos convertido en polvo. O en un organismo transformador. En una mutación. Buscándose la vida.

Le hablé de la importancia de momentos como este. De pensar en esto. No siempre la vida es optimismo y fuga. Al revés. Estos momentos generalmente constituyen un momento de esos que crean una isla que conforma una de estas transformaciones que ahora tú misma estás reconsiderando. Se trata de un momento importante en tu evolución neuronal. Tu mente se reinicia. Esta vez con la configuración preparada para lo que vendrá en esta siguiente fase de la vida. Es lo que vive Railey en Inside Out. Y también te pasa a tí.

Una de esas bolas que formarán parte de tu memoria estimulante se guardará en un sitio en el que la consola de la NEW vera llevará incorporada en la última versión. Este es nuestro templo. Y nuestra mente debe servirnos para alimentar lo que será nuestro camino, nuestro proyecto, nuestra proyección.

Tenemos una historia que contar. Un relato vital único e irrepetible. La vida es esto, querida. Reflexiones complejas que nos acompañan en momentos de alegrías y pesares. Angustias, enojos y asco. Pese a todo, nuestros sentimientos se conjuran para que cada uno lleve por dentro una procesión que nos acompaña con cada pálpito de nuestro corazón. Con cada conexión neuronal que irriga un camino determinado hacia alguna parte. Quizás una idea. Quizás un poema. Quizás una ilusión. Mientras tanto pensamos. O actuamos. Ejercemos un proceso introspectivo para proponernos hacer algo. Salir de este maldito lugar. Atrevernos a aquello que realmente perseguimos. Estar ahí, en donde queremos estar.

Querida, es aquí en donde estoy. De ahí que escribir sea algo más que una herramienta. Es también la única salida mediante la cuál puedes crear algo más allá de lo que te carcome. Lo harás con la certeza de que aquí tendríamos que abordar un tejido más sublime que trace una ilusión. La posibilidad de otras vidas. La trascendencia de otros seres, en otros tiempos, otras dimensiones, que no son exactamente estas en las que transitamos ahora, sin darnos cuenta.

Lo que has preguntado esta noche, de este día tan especial, es la consecuencia de tu espíritu que se ha topado con su porvenir. La muerte no es ninguna quimera. Ni una maldición. Es una oportuna compañera de viaje que nos marca el destino con un único objetivo; vive tu vida como quieras vivirla. No te quedes en la superficie de las cosas. Aborda lo que te apasiona y busca los caminos que te permitan desbordar los límites por allá por donde tu pulsión te permita reconfigurar los límites trazados para que puedas entender en contexto de lo que hasta hoy existe. No es esa la dimensión máxima a la que puedas aspirar. Mueve montañas. Sueña en esas otras dimensiones. Transita por cada una de ellas. Construye los códices de un multiverso único e irrepetible. Usa tus demonios para transitar con ellos por los temores que te sofoquen la ansiedad que produzca tu verdad. Trasciende a los oscuros sitios en los que la luz no necesita penetrar para darte una señar de escapatoria. Vivimos entre esos dos polos. Y de un lado al otro. No los quieras ocultar. Ni siquiera negar. No reniegues de lo que es, de lo que hay, de este tiempo que nos ha tocado.

¿Te acuerdas de la bisabuela de tu madre?

No lo se. Pregúntaselo a mi madre. Le contesté a Vera. Por saber quién fue aquella persona. Por saber recuperar la memoria de quién fue. Y lo que hizo para que hoy estemos hoy aquí. Ella y yo. Y mi madre. Y la suya. En su recuerdo. En el mio. En el de todos los que quisimos a mi abuela. Escribe esto y conviértelo en literatura. Trasnciende a tu reflexión. Crea con ello. Es entonces cuando encontrarás los textos más sinceros. Esos momentos son los que te sirven para revertir el día. El tiempo se difumina entre las sombras. Respiro.

Vera se quedó dormida. Produndamente. Ya no preguntó nada. Seguí hablándole. Del privilegio de estar vivos. De la suerte de estar aquí. Con ella. Los dos. En estas mismas circunstancias. Pensando sobre la existencia y nuestra insignificancia. Un día leerás este recuerdo. No será el tuyo. Será el que contruí aquél día en el que una bola dorada se guardó, según tus propias coordenadas, en un sitio preciso de tu memoria. Un día tomarás prestada esa bola y la revisitarás. No es un tema que se cierre con una única pregunta. Con un pequeño río de lágrimas. Habrá libros enteros que deborarás porque expresan situaciones que te harán repensar lo que creías. Y otros que complementarán tu cosmovisión. Lecturas que conformarán quién eres. Más allá de lo que te expliquen. Más allá de lo que te cuenten tus padres, tus amigos, las religiones que estudies.

El espacio de la religión es un sitio de acogida para este tipo de preguntas. Pero no es una ciencia exacta. Se trata de un ejercicio de fe. De creer. De creer más allá de nuestra comprensión. Es un tema que está estructurado de varias formas, algunas más oficiales que otras, que a su vez generan códigos de convivencia. Maneras de vivir la vida. Y seguimos buscando los mecanismos para vivir de una manera cordial en sintonía. Con un transitar alerta, adaptativo y holístico. Como si nuestro credo fuera la bondad, la compasión, la empatía.

Es esta mi fe. Esta es la fe de mi iglesia. Que a su vez pertenece a otro reino. A un reino nuevo. Un reino que redefine el tiempo y el espacio. De manera circular. En un eterno retorno retorno. Todos somos uno. Y hay un gran organismo que palpita con nuestro aleteo. La paradoja de vivir. La existencia sublime. El regalo de un nuevo Dios. Uno mismo (con)sagrado.

Yo creo que hay un lugar en el presente que nos transporta al lugar primordial del límite de nuestra experiencia más sublime: ALLS. Esta dimensión existe aquí, ahora, y por los siglos de los siglos, en un plano continuo. Hacia delante y hacia atrás. Como la vida misma. Como la reflexión de mi tatarabuela.

ALLS

La convergencia de dos mundos

Estamos en el punto pivotal

Aquí queríamos llegar.

Vamos a crear una fantasía.

Una manera distinta de entender.

Todo está preparado para levantar la copa mundial.

Se acerca navidad.

Hoy se juega la segunda semifinal; miércoles.

Domingo: final.

Jugar la final.

Ganar la final.

Competir.

Los siete partidos.

Ya solo quedan tres.

Hoy se diluye la tensión: dos.

Entre Miércoles y Domingo.

Any given Sunday.

Time we go back.

Into a loop.

El gol de Golman, domingo, y el gol de Diego de D10S.

Golman es el NEW nou.

No és Déu; és… soc nou.

Golman, darrer fill de Déu.

Després de Golman ja no va haver-hi més fills de Déu. No va calir. Ja ho vam entendre. I tot plegat; tot igual. Ja hi sóm. Ja hi-erem. Només ara anem enrrera. I tot bé. Cap alla trobarem l’altre GOL de Déu: el de Diego.

Diego i Golman us vam portar això d’un cel nou: NEW.

Benvinguts al temps multiversal.

Testiomoni d’un sabi ceg futbolartista que va haver d’escriure un tribut a Borges en ticatalà per haver de fer creure que una final de futbolart ho pot acabar de resoltre tot, per a tot arreu, i tots els temps, per un designi de Déu, que jo vaig esser testimoni al veure baixar a Quetzalcoatl que Déu Pare llavors va esser servir perque Éll ara diu que ja hi era abans de que haguesin arrivat vosaltres, espanyols.

Un món a l’altra banda.

Això que no heu pensat mai: esser d’un altre puesto. A s’altra banda d’es mon.

Ja hi vaig pensar-hi.

Tot just.

I vaig anar-hi.

I m’hi vaig trobar.

I vaig fer pinya.

Un nou de tres amb folre i manilles.

Sis minyos van pujar tot just per la meva esquena.

Una pinya tropical de collons.

I jo hi era: llavors.

I torno.

Eternament.

A partir d’aquest gol.

El temps enrera.

Aquest diumenge.

El gol d’un déu menor.

Un gol d’una final.

Un gol sagrat.

Ara sí, poble elegit.

Sou vosaltres.

Us he escollit a vosaltres.

Per la mà d’un déu nou.

D’un Déu Ticatalàn.

Un esser brillant que va baixar del cel.

Amb les claus del futur.

I un gol sagrat.

Que havia de fer.

ÉLL.

Tot i Messi.

Un llibre d’un vall nou. D’una época circular. Entre aquesta final i aquells quarts de final.

No tot ha de quadrar.

No és el gol de Valdano.

Ni de Burruchaga.

Ni de Brown.

Això no és el Azteca.

Això és terra santa.

On va viure Déu.

I un Déu nou va baixar del cel.

I es va entendre no només amb Déu.

Si no amb tots plegats.

Tot i la final.

Tot els contraris.

Tot i esser una batalla.

Tot i el sud i el nord.

Tot i sud/nord.

Marruecos/Francia.

D’aqui a una hora.

El temps sagrat.

L’altra.

L’anar i tornar.

Esser ells.

Esser ELL.

ÉLL.

ËLL.

Jo soc ËLL.

GOLman.

El gol de la final.

ALLS

Una violencia habita en mi

Dejo que salga y salgo yo tras ella

Fui así.

Me crié.

Lo viví.

Me vacié.

No supe hacer otra cosa.

Seguir.

Tuve claro.

Tuve dudas.

Tuve caídas.

La misma piedra.

El precipicio.

Mi aventura.

Caída libre.

Nunca lo entendí.

Esa obsesión.

Desaparecer.

Volver.

Tener un alce dentro.

Crecer más allá de mis límites.

Fundirme en la noción.

Por un gesto consagrado.

Por los ritos del viejos.

De las personas sagradas.

De los mitos de otro pueblos.

De la transición hacia una comunión.

De lo fuerte que es creer.

Y saber que no ha sido.

Que lo que pasa aquí es la vida.

Y lo que uno viene a hacer: vivirla.

Que ya no hay más perspectivas.

Que las cartas están tiradas.

Que todo ciclo vuelve al origen.

Y el origen se desvela desgarrador.

A cada vuelta.

A cada giro.

A cada ilusión.

Uno tiende al sitio mismo.

A dolor original.

Al pecado retorcido.

Al sitio que nos entume.

Que nos deja sin aliento.

Haciendo aquello que atraviesa.

El gesto que la espada de Pablo simboliza.

La llave de una puerta que nos abre Pedro.

El cielo inerte de una magia.

Que redime ante todo tu ilusión.

No importa ahora que me creas.

Ni siquiera que comulgues.

Somos de polos opuestas en esta cuestión.

Némesis que se definen.

Desde dos polos en los que la razón no acompaña a nadie.

Es tan sólo una distribución.

Una arbitraria elección.

Vos allá; yo acá.

Lo que que piensen los demás no importa.

Cada quién toma partido.

No se trata de una competencia.

Sino de la alternancia entre dos zumbidos.

No hay manera de salir.

Lo intenté antes y no sirve.

Ya es muy tarde.

Habrá que vivir.

Con nuestras cruces a cuesta.

Para subir a la montaña.

A crucificar al Dios venido.

Tras un tiempo que separa las dos crucificciones.

La suya y la mía.

La tuya y la mía.

Somos un gesto eterno que se revuelve entre dos mares.

Dos mundos que nunca se encontraron.

Mestizaje de una emigración que retorna eternamente.

Con un gesto y comunión que desmontan el presente.

Para irse en dos direcciones opuestas.

Delante; atrás.

Pasado; futuro.

Derecha; iquierda.

Marruecos; España.

NEW barcino; Tico Commons.

Silencio; ALLS.