Las burradas del status quo

Ideas de bolivarianos y rojos

Se va acabar el mundo.

Se va acabar tu vida.

Nueve reglas.

Algo simple y diferente: evolutivo.

Pensamiento emergente.

El primer SER COLECTIVO.

La noción sagrada de esto como happening para PhD en sistemas complejos sociales.

D10S es tu co-creación colectiva aperturista hacia la renuncia a esto que tenemos.

Y somos algo más.

Todos.

Por ir todos hacia el bienestar.

Permanente.

No revisable.

Regla única. El fascismo NEW.

NEW.

Sea NEW el modelo.

Completo.

Impoluto.

Reorgánico.

Remolón.

Resistencia.

Retroalimentado.

Reversible.

Reciclado.

Reusado.

Regenerado.

Reconstituido.

Represente.

Represento.

Religioso.

Repoético.

Reprochable.

Rebanco.

Resurreal.

Reconfigurado.

Realivianado.

Refeminista.

Reconsciente.

Rehiperconsciente.

Resustancial.

Resureccional.

Hola, soy Jesús.

Lo que sigue es mi palabra.

Hola, soy tu hermano; Golman. Bienvenido.

Mae, no hagás caso. No saben lo que hacen. Perdónalos. Papá, dónde coño estás? Qué no pa, es el texto, no vaya usted a pensar que le estoy gritando eso. A no ser que ya no estés. Y vos siempre estás. Siempre estarás. Dios Padre es mi papá, Golman. Don Golman.

Sea respetuoso con mi papá.

Mandamiento dos.

Le voy a proponer un mandamiento y una regla civil, para toda equis.

Sea Dios Padre algo más que un matemático, algo más que un futbolartista actuario,un performer de una revolución que se revierte en el tiempo. Por mirar hacia otro lado. Por no querer seguir como estamos en muchos sentidos.

Roman Polanski’s taste for young women.

Corruption.

Innocense over water.

Wanted.

What exactly would you like me to tell you.

People have spilled their artistic vision.

Their stories.

Their texts.

They have written.

Stories.

From scratch.

Shit didn’t exist.

Suddenly; exist.

So exist.

Be present.

Today.

Here.

At the NEW church.

Deglorified open spaces where ALLS is supended in dropplets in the air that we all breath; it’s called resilient air to breath. Wether we are alien or local from nine generations. Think of it again. Nine generation ago you are represented. What the fuck do you say it means comming from I come from?

Expose racism.

Expose macho repugnant biderectional némesis.

You see there; right there.

The NEW, and last, euroka moment.

A promise of selfresolution by agregating NEW scenarios on a field of the Tico Commons trainning center for social collective emergence to take place in the flow of self selient adaptive complex system Ticataluña.

There. That’s my call to action-value proposition.

And campaign.

A nine things in gobal humble representation of nine dimentions to the holy resolved reformative trance dance. Hands up, hands up, this has been musicalised and it toons out like this in presente of this connective ride, like Saint Jordi and The Cure connecting. There. That NEW god. A lesser underdog. A whole NEW deal. A great collaborative land of the society in this cleansing exersice to revisit being what we’ve been out here. In the futbolart field, and in the stop being that person within the system you are integrated to. We can’t scape that. We are that. Our solution has to cover ourselves. Helplessly. Undeservingly. Yet, reconstituent. We are going elsewhere.

Let’s leave tonight.

Let’s crown the reverse mechanism.

To let be.

To let be not.

It’s not a problem Hamlet, you are son of heteropatriarchy, who just died.

No problem.

Life is that cycle.

You live it through.

Like exiting it.

It’s a transit.

We are already in it.

Being flow of time-space.

We are slaves to the present.

To what we are.

To how we are making a difference.

How we behave today in the little family.

Whichever way we understand a NEW concept of family that’s starts with you.

It’s at the end a self-help-guide. It’s another pyramid. This time wholy. Not just holy. Circular, if you know what I mean. Humour and common non-macho common sense.

That’s not a minor thing.

Leaving that behind.

A lot of us don’t make the cut.

We are only boy.

A boy priviledge day.

So the boy remembers.

And then a day for wo.

And we men join.

We abdicate mandate of that last social contract.

Consider it done.

We are leaping out.

Out of glory and morals double standard deal plus guns and wars and banks and neoliberalism.

I studied in ITAM.

So let’s begin by saluting in the itamART gesture of community.

Dos circulos entre el beso de los índices con los pulgares. O las índices con las pulgares.

¿Por qué iban a ser hombres?

¿Por qué D10S padre es hombre?

Nunca nadie le dijo a Ratzinger en clase.

Por que los teólogos de hoy son conservadores. No verdadero jesuitas.

Hay que tomar partido.

Hay unas nueve maneras de ser en la vida.

Para al menos 99 campos.

Hay que aprender a ser y estar, to be, or not to be, en estas 99 altenativas de comportamiento, de clasificación social, de producto del dato que vas a generar en este sistema social en reversa. Vamos para atrás. No lo podrás evitar. Hay 99 libros a la venta en Sant Jordi. No es broma. Es una historia verdaderamente sin fin. Porque no quiero que pierdas el tiempo. No quiero que especues con que voy a tener un juicio de valor contra tí, hija, hije, hijo, hiju. No hay hiji. No se pasen. No se pasen con este viejo. Soy un exadicto al macho. Dejé de serlo. Se puede dar reversa a todo. Podemos dejar de ser. Y nos conviene. Nos conviente tener un espejo en la mano. Coño que tienes un movil. Jodido. Si dónde crees que vine a leer esto. Papá, ¿me escuchas? Te quiero. Siempre. Aquí. Eterno. Eternamente agradecido. El ser más bello del multiverso particular que me ha tocado intervenir con esta pequeña ópera prima que se revela de hoy en atrás, por ir justo en contra de toda esa bola de culeros que se van a seguir su camino a la chingada que tanto merecen como un gesto de respeto a la Malinche, pinche malcriado baboso; NO SEA MACHO.

No hace falta.

No es requisito.

Ni obligatorio.

Ni deseable.

9 pecados que ya no son.

Vamos a decidir en una dimensión superada superable itinerando de manera continua sin parar hacia el nuevo porvenir que estamos re-creando.

Démonos fe.

Creamos en algo.

Que podemos crear colectivamente.

Que podemos crear colaborativamente.

Para una única solución multiversal.

Y dejar que lo uno y lo múltiple por fin tengan un sitio.

Y que el mensaje de Dios Padre salga descrito como una novela caballerezca de las que habrían leído los batos, machos, pobres almas que arriesgaron su vida a un Allin de la época en la que no todo el mundo hacía caso a las expediciones que han zarpado por los siglos de los siglos entre las aguas de los barcos de Aquiles, Héctor, la chica de la historia escrita por un hombre, por muy poeta que sea, por muy humana historia de lo que somos desde entonces como comunidades rendidas a la retórica de la guerra como mecanismo de supervivencia ante la violencia del macho que nos ataca. Dejad los machos en el suelo. Y las armas de paso. El pacifismo les pide redención. Que no tengan que vivir con el mismisimo demonio que se entierra con Benedicto XVI como concilio vaticano NEW, una propuesta llevada a Francisco con un manuscrito de Golman diciendo que traemos un mensaje de Dios Padre y que ponemos ahora mismo en disposición de su Santidad para que sea el primero en enterarse del nuevo plan, capitán. Quiero a todos los hombres dispuestos a dar este paso. Y aquí me vas a tener que bancar. Voy a mandar a mi hijo, Golman. Él man lo hice nacer por el milagro que tuvo fe a darse entre el amor de Ito y Golman. Mis tatas. Así que no te saques de onda si mi hijo (así en minúcula no hay pedo) de pronto habla de sí mismo en tercera persona. O en voz mía. Lleva explícitamente mi mensaje. Se lo dicté. Lo puse en trance porque desde hace tiempo conectamos para practicar cómo hacer esta revolución lo más smooth que podríamos imaginar. Y se nos ocurrió esto. Activar a Golman. Y luego escribir los libros sagrados de NEW.

Y el resto de los libros.

Los no NEW related.

OFF NEW.

The NEW off.

We all made it here.

We are alive.

We are all here in this concert.

Singing a song I wrote.

I don’t remember the lyrics.

It happens to me all the time.

I’m keen on the feeling.

What it feels like to fly.

What it feels to flow.

What it means to follow through.

What it is we are doing.

And allowing it be.

A glowing feeling fulfilled.

A sense of belonging together.

All of us in harmony.

Like Yoko imagined.

Fuck heteropatriarchy.

This is my seppuku.

My tribute to Mishima.

Nens, toqueu el que sabeu.

Tribut a Mishima.

Al Liceu.

Com a concepte dual.

Dualitzat per una cultura mestiza emergent: la-el ticatalà.

Lael Ticatalà nació en NEWCAR la montaña madre del valle y de sus dos diosas emergentes poderosa trilogía energética de la reconstitución social de los seres que todos tenemos derecho y deber a editar en directo en el plano en el que desde nuestro rol durante el día y las noches, entre momentos de series, cine, futbolart, trabajo, piscina, tenis, barbacoas, webinars, happenings.

Los personajes de 99 libros.

Los dictados de Dios Padre.

La narrativa de D10S.

La contribución de Diego.

La contribución de Lio.

La contribución de Golman.

La contribución de Cryuff.

La contribución de Pelé.

La contribución de Mágico.

La contribución de Rafa.

La contribución de Edu.

La contribución de Muñeco.

La lista de los fenómenos de Fellito.

La imposición de Golman.

Subido en un escenario con una guitarra.

Estoy listo para eso.

Este es el momento.

This is my song.

This is NEW life.

The light of Father God himself.

This time I made sure my son wrote shit up.

Mind his cuzzing.

I can’t stop telling him how that makes him vulgar.

But the rest of you, cuzz away.

I couldn’t give much of a fuck.

You wankers don’t count. You’ve shipped out to the last boat in the Titanic. We are going back. Dance with the band.

This tequila please.

What’s the rush.

Play that song.

The devil song.

Entre NEWCAR i NEWCAD.

El NEW boig d’una ciutat en emergencia eterna.

Aquest és el flow.

És acte de fe.

De creure.

Creure-us.

Nos.

NALTROS.

NALTRES.

Això. Aquestes dues coses. Això sou vosaltres. Tots dos. Ja sabeu a qui em refereixo.

Esquerra-Dreta.

Blau i vermell.

Blancs i blaus, per fer-ho més dels valls just a 99 km, NEWGRA.

Uns i altres.

L’altres aquest.

Ja sabeu.

Sou aixì.

D’imperfectes.

Pecadors.

Treieu-vos la culpa de sobre.

No soc jo, ets tu.

Ho he pillat malament. I com això; així.

El gest de Déu Pare que il·lustra.

És clar que em podeu il·lustrar tant com vulgueu.

Em podeu fer bromes i crítiques.

Em poder cremar si ho considereu un acte de revolució significatiu per a la causa justament a les antípodes del que representem. No ja tant sols jo, si més no tots els que considerem que socialmente siguem capaços de treslladar amb un àmbit escrit i que s’entengui, sense floritures ni anades d’olla, només literatura i regles i models i sentits i acudits i tasques i desitjos i necessitats i valors i co-creacions i cançons i estimats i jocs i llocs i temps i llibretes i dibuixos i colorins i futbolart i música.

Un Déu nou. NEW.

Tot és nou.

El nou programa de la televisió pública ticatalana TV3x3

Soy tres veces la tele pública del 2022.

Sóla se está de puta mare.

Una historia de un ride en la tele de la ciudad. Machos ibéricos. Siendo machos. Mujeres directoras. Qué nos querrán explicar. No me extraña. La repugnancia del heteropatriarcado apesta.

Todo hiede.

De un lado hacia el otro.

Como podemos ser todos así: odiadores temerosos.

A mi.

Dios Padre.

Vigilante.

Y que el machismo no vale.

No para Ratzinger.

Sí para Francisco.

La transición de un credo.

La evolución del carisma.

La metaestructura de una nueva iglesia.

Construida encima de la misma santa sede.

Una nube descendió con un suplido de Dios Padre que viene con un manuscrito con unos cambios que se deben introducir en algún elemento prescindible de la alegoría dibujada en las paredes para tener en cuenta esta ampliación de la gracia eterna, la introducción del texto sagrado de reconsiliación con la inmediatez del placer de existir, en consonancia plena.

La propiedad de las personas.

La libertad que imponemos en los demás.

La comunicación abierta.

Los límites de lo normal.

Las relacions; más allá de las sexuales.

El texto eterno.

Dios Padre dixit.

El flow desde el cielo.

El rap de mi señor.

El seppuku.

Comentarios de lo que exponemos en la red.

Y recibir hate.

Y machismo.

Violencia.

Hola guapa con el dius.

El ataque del alfa.

¿Cómo gestionarlo?

No. Cómo no ser subnormal.

Él hombre macho idealizado es una pollardada.

Todo lo que le gusta. Todo de lo que habla. Toda esa ilusión de gustar. De follar. Cultura de follar. No puedes violar. Revisa lo que es violación. No lo hagas. No digas que no sabes. No digas que no te das cuenta. No digas que no. O sí. O ligando y hacerlo en un baño público. Cosas que pasan cuando vas cachondo perdido. Hay cosas que pasan en el calentón. Y a cada uno le pasa con 99% de probabilidad. Hablemos del 1% que no asiste a sentir-tener lo que el resto sienten-tienen.

El posibilismo de la mente.

Polanski el agua y las mujeres de sus guiones.

Polanski y su cine.

La de sus personajes.

La de las historias.

De cómo las grabó.

De cómo las dirigió.

De cómo se explica Polanski a Bertolucci.

Cine 99.

99 historias.

99 películas.

Ver y hacer.

Crear historias.

Grabarlas.

Encarrilarlas.

Trenes van y vienen.

Y nosotros nos movemos.

Nos trasladamos de dónde nacimos.

Y crecemos.

Y conocemos mundo.

Nos conocemos en la calle.

Y ahora nos conocemos en la red.

Con todo el mundo.

Con quién ahora compartimos una comunión.

El día a día.

Lo que se comparte en las redes sociales.

Los que leen.

Los que escriben.

Los que crean.

Los que consumen contenidos.

Los que operan las propuetas sociales y politicas.

Los que hacen la guerra.

Los que las sufren.

Los que se benefician.

Los que respiran.

Los que mueren.

Los que animan.

Los que temen.

Los amputan.

Los que diseñan la violencia.

Los que juegan.

Los que comulgan.

Los que dictan guerra y no paz.

D10S, nunca podría.

Sin embargo pasa.

Porque se creen merecedores a seguir con la sociopatía de las armas y la guerra.

La conmosión de crear más allá de nuestra capacidad de consumo.

Mercados sobrepasados.

La gran retrosesión de los mercados.

El campito a la suma y la multiplicación de los mercados emergentes emisores de la resiliencia eterna en 99 canales de surrealidad alternativa superada para el conjunto de seres dentro de un único ecosistema vivo NEW gaia.

Todo igual; todo NEW.

El problema de algunos poderosos y redactores de los sistemas predominantes y sus narrativas históricas, retóricas y emergentes. El poder de los mismos.

Cerremos filas.

Somos nosotros contra ellos.

Parece que eso no vamos a conseguir quitárnoslo de encima.

O nosotros contra ellas.

O ellas contra nosotras.

No es lo mismo.

Quién agrede primero marca la relación de la violencia.

Todos podemos entrar en círculos de violencia.

Lo importante es aprender a desescalar.

Bajarse del burro.

Bajarle de huevos.

Bajarle.

Baja.

No hay pecaso de recular.

Reculemos todes juntes.

Liberemos el culo.

Destensamiento de los esfínteres masculino abyectos.

La resistencia heteropatriarcal.

El oasis de los heteropatriarcas exitosos.

El canon de los tiempos heteropatriarcales.

La revisión de nuestra historia.

La circularidad del deseo de resiliencia.

La construcción regenerativa de círculos de retroalimentación colectiva.

La razón de ser de nuestra plataforma.

Todos tenemos una plataforma.

Nos lo explica Michele.

En su último libro.

Según parece te da unas herramientas para creer que puedes ser todo lo NEW américan que puedes ser en el contexto ampliado de la identidad.

Ciudadanos de NEW gaia, ja soc aquí.

Estuve dando vueltas.

Siempre podemos hacer esto hacia dentro.

Y conocernos mejor.

Y formar lo que queremos multiversar en el plano en el que nosotros ponemos el acento, el toque, la intención de lo que podemos afectar con nuestro quehacer. Más allá del trabajo. Más allá de las redes sociales. Piensa en por qué quieres conectar con quién estás queriendo conectar. En todos los sentidos. Cultiva las relaciones personales con la gente con la que intercambiarás ciudad, país, continente, planeta, tiempo-espacio, Internet, presente, pasado y futuro. Revertidos. Entre sí mismos. En un ir venir perpetuo. Trayectorias dentro de las vías de los transportes públicos de nuestra ciudad. Urbanidades acompasadas. Vías electricas. Movilidad sostenible. Desarollo sostenible. Emergencias auxiliare de la última transformación. La cátedra de asunción del cambio. El poeta futbolartista de los sistemas complejos sociales ejemplares en 99 dimensiones matriciales.

Apuntes de Álgebra Lineal.

Ejercicios mentales.

Betevé enseña desde hace años un formato de cámaras grabando espacios urbanos lineales temporales. Interacciones con el tiempo y el espacio. Muy cercano a mi formato de la tiranía del encuadre. Pero sin vehículo. A pie. Yo soy el vehículo. Puedeo ofrecer este formato a Betevé. Mis obras. Unas piezas. Una temporada. Para empezar a conocernos. Saber lo que tengo que hacer pasar salir ahí. Estar en la tele de tu ciudad. Tras reconstituirla. Renombrarla. Reacontecerla.

La película no se acaba hasta que uno recula hacia el final.

Porque las cosas tienen que acabar.

O acaban porque sí.

Porque llegan a su destinación.

Habremos hecho el camino.

Transitar la vida con consciencia de colectividad convocada a una reconfiguración estelar por la gracia de un D10S heteropatriarcal olmeca que decidió aparecerse como cabeza montada en un Quetzalcoatl del plumaje más glamouroso que se haya visto en la historia de la ópera.

Una ópera prima.

O 99.

Una intención de desbordar los tiempos.

Como aquellos mercados que creaban más oferta que demanda. Y forzaban la demanda. Como las guerras.

Un mercado que no acapare para sí los resultados de su progresión. Los que sumen más para el bienestar del procomún. Estos son los mercados interesantes a construir. Los que nos llevan a la harmonía de la gestión de los recursos escasos con los que debemos transitar hacia la tranformación de los servicios necesarios sostenibles que dan respuesta a las 9 necesidades no satisfechas más trabajadas colaborativamente en los últimos 99 días.

Y tapizar el tiempo de estos sprints de 99 días. Tres sprints al año.

Vos hacés lo que corresponde hacer con tu curro, y además ponés atención en la creación colectiva de un esfuerzo común co-creado.

¿Cuándo quedamos y para qué fin?

A qué nueve causas comunes me apunto.

¿Cuál es la lista común?

¿Cómo las trabajamos?

Vamos a romperla.

Nos vamos a salir de los márgenes.

Los renglones de Dios no están torcidos.

Ni madres.

Vamos a dejar de de usar hijueputa.

Como gesto de mi culpa, de mi culpa, y de mi gran culpa, de nutrirlos a todos de historias heteropatriarcales que acabaron con nuestra dualidad coalisionando con nuestro ímpetu explorador y manera euroasiática de devorar el tiempo y espacio que en Guayabo llevábamos siglos calibrando con el vaivén de las olas de nuestras dos costas, desde nuestra delgada cintura plena caribeña, hasta la multiversalidad de nuestras islas, y la dualidad de nuestro sur y nuestro norte. El Tico Commons se revela como doctrina de un concilio vaticano NEW dictado por el mismo Dios Padre, según testimonio de su hijo, Golman, que ha hecho lo mejor que ha podido redactando este blog con el suspiro de Dios Padre entre tímpano y tímpano de voz interior. D10S padre y yo nos comunicamos así, en caso de que usted siga siendo del grupo de las excepticas. Las excepticas y los excepticos los vamos a considerar, por motivo de un estudio al que estamos llevando lo sagrado a los ciéntifico por la única vía que los editores de los Journals científicos más pomposos en el mundo, con todos sus consejos de asesores y códigos de conducta, de governanza, de reglas establecidas, de incentivos y concursos, con un artículo presuntamente escrito por el mismísimo Dios Padre, a mano alzada.

La literatura de Golman es multiversal. No por eso menos sagrada. No por eso excenta del heteropatriarcado que habita, siendo omnipresente, en su concepción trifásica no humana, es decir, como Jesús mismo, y como Paloma. O fantasma. O Santo. O Blue Demon.

Azúl Limón.

Azúl Limón.

Azúl Limón.

¿Tú qué eres el hijo del Santo o qué?, preguntó la maestra. No sea irrespetuosa, maestra, es mi cabeza olmeca.

La vergüenza de la maestra.

Esbiaxos.

Viasland.

NEW bias.

Yo soy cabeza sagrada.

Mi comunión aterrizó históricamente en Guayabo.6

Sea Guayabo el sitio de la llegada de una supuesta intencionalidad exterior de los representes heteropatriarcales del Dios Padre olmeca, Golman.

Golman, padre e hijo.

Mi papá se llama Golman.

Yo me llamo Golman, servidor.

Mi papá me enseñó a presentarme con la máxima de las elocuencias.

Golman Elizondo, servidor.

Se plantea como un gesto de bondad. Un gesto de elegancia. Un gesto de esta en paz con el interlocutor, de tal manera que de entrada nos proponemos para servirle, así la otra persona indique de qué manera puede permitirme realizar este pequeño acto de servicio.

Ese es mi tata.

No hay ejemplo más grande.

Supera las enseñanzas que la biblia o todos los herederos de la Iglesia de Pedro y sus secuaces. Los varones de la Compañía de Jesús. La noción armada y heteropatriarcal de todas estas congregaciones. La putrefacta situación de nuestra teología. La sonrojante manera de entender que aquellas violaciones no eran pecado. ¿Qué parte todavía no os queda claro? Vamos a airear todas las puertas del Vaticano Francisco. Nueve días en los que correrá el aire. Y bajará el espíritu santo y depositará sobre todos los presentes un unguento sagrado de caracter ecuménico para aclarar con aquello de la jefatura que representarons Elizabeth y Benedicto XVI, como para venir a dar un discurso y utilizarlo para proponer un cambio de fe que le de la vuelta por completo a lo que hasta ahora nos habíamos contruido con las historias que tenemos de la ciudad de los Papas y los recuerdos en el tiempo entre el años 2022 en el que el segundo hijo de Dios Padre, un servidor, Golman, recapitula la transformación social que su padre le ha enviado directamente a exponer en una serie de escritos que se encuentran en parábolas modernas de una longitud lineal en forma de doble helix. Se trata de unas parábolas paralelas de lo que consideramos ahora sagrado, y lo planteamos en un plano de unas cuantas dimensiones por arriba, para llegara a acelerar el potencial necesario de la reconfiguración de los acuerdos sociales repecto al plan común superior al que podemos todos asistir a co-crear a partir de las 99 líneas de actuación para poner en marcha sobre las 9 necesidades insatisfechas más globales y contundentes para el colectivo de humanos presentes en este último intento de resiliencia holística para aclarar los deseos comunes que nos van a mover hacia las articulación de objetivos comunes a enmarcar en el porvenir futuro de nuestra acción innovadora permeable a la participación proactiva de los múltiples stakeholders que conforman la viña del Señor Nuestro Dios del Cielo y de la Tierra, de todo lo visible y lo invisible, en el que creo ahora más que nunca, tras leer por completo y haber entendido al 99% la voluntad inequivoca de nuestra misión común de encontrar la emergencia colectiva plena en un espacio-temporal atrapado en un loop sagrado de multiversales dimensiones.

Dios Padre no necesita ser conciso. Ni siquiera estar en lo cierto. Necesita crear. Y las intepretaciones de los más o los menos vendrán como resultado de los investigadores de la doctrina NEW que Él mismo se encargó de llevar a la Santa Sede con la intermediación divina del padre Chunuk. Por su cercanía con Quetzacoatl, Huitzilopotchtli, Tlahuac, Rayenari, Moctezuma, Chac-mol, Mole, Sacer y San Pablo&San Pedro.

Francisco recibió a Chunuk.

Antes pasó por 9 filtros.

El plan venía con croquis que el Propio Dios Padre dibujó.

Golman enseño cómo quedó dibujado por la misma mano de D10S que intervino en el 86.

Peter Shilton, I’m sorry.

The King had an opinion about it.

An expressed it in close circles.

This still has an influence.

Perhaps we should consider the weights.

The weights of influence.

Listen to lesser voices.

Voices from places we normally don’t listen to.

Like caribeans.

Like Tico Commoners.

I could win with the same campaign an election in NEWLON, NEWPAR, NEWCAR, NEWDF, NEWMAD, NEWBER, NEWSTO, NEWLA, NEWNY.

I’m bigger tha Ye.

Through my wire spits out these words to be sung.

I’ve learned from what the Negro-negro and the negro-white have undergone. I’m brown. Respect.

I’m brown-yellow-white.

I’m just missing black.

I’m here in peace and harmony.

I’m just here in NEWMAN.

The place where I was reborn.

I left before.

I’ve been here before.

Where have you all been?

I’ve been writting here.

This one last song.

This time reversed.

This gentle reiteration.

A humble hum.

A beat to be.

A beat to beat.

You take it slow.

I’ve been informed.

I’ve seen the path.

And joined the pack.

But now there’s no macho in me.

I left it behind.

And so should you.

I speak to you, oh alfa bros. Stay low. No shame. Evolve. It’s no harm no want to express your sexual feeling in a way in which you don’t asault another human being. Especially not kids. Nor women. Now, men, no problem. Do not worry to love a man. Apply the same restrictive rule to respect other peoples body. And their intimacy. And you being welcome. Better ask. It doesn’t kill the momento. Love yourself first. Respect your temple. Inhabit in the continuos glory. The joy we share. The joy we congregate. The aggragate of our common will. This brand NEW state. It’s a place that shows up in your brain. It’s the NEW word. The final sense. The altogether space-time.

ALLS

¿Qué sentido tiene?

El pensamiento primigenio de un ser a los 9 años

Pensar. Reflexionar. Tener tiempo para no estar ocupado en la vorágine del día a día.

El día a día funciona. Ha sido así siempre. Es lo que nos sacaba de las cuevas para salir a cazar.

Nos imaginamos a nuestros antepasados con un poco de displicencia.

¿Qué quiere decir displicencia?

A veces hay que tirarse a la piscina.

Usar una palabra que no estás seguro que sea este el sentido establecido por la academia rectora.

La academia existe.

También la uni.

Y mérito.

Y los privelegios.

Y el clasismo.

Y el racismo.

Y el heteropatriarcado.

Y el Hijo de Dios en la Tierra.

¿Quién eres tú para dudarlo?


Fin de la lectura.

Es tirar la bola hacia delante.

Yo me encargo de convertir esas bolas en goles.

Es mi especialidad.

Lo convertí en un arte.

En mi arte particular.

Mi manera más noble de ver-vivir la vida.

Es todo esto que se encuentra ahora en una narrativa autobiográfica que viaja en ambas direcciones del tiempo y unos espacios-temporales multiversales.

Sea la multiversalidad mi tema de estudio.

Y todas mis reflexiones el ÚLTIMO testamento.

Escrito por Dios Padre que lleva 99 días habiendo ocupado mi estructura cerebral para transmitir, siempre según ÉL, que escribe y dicta a la vez, en un acto de desconfianza, de no saber delegar, que lo ha traído a Él mismo a bajar aquí: abajo.

Sean ustedes una de dos cosas.

Usted elige cuál será primero.

Eliga como ser libre o como esclavo.

Usted decide por dónde empezar.

De un lado hay verga.

Pero hay otro.

Ésta, y no otra, es mi innovación social.

Mi momento Eureka.

Me acaba de caer una manzana morada.

La manzana del último árbol NEW.

Si en el momento justo antes a la extinción alguien tiene un botón que nos evite el rídículo, lo único que hay que hacer es activarlo. Hacerlo fácil para que alguien, cualquiera, haga el trabajo. Ni más ni menos que darle a un botón. El botón de Golman.

Cada que usted aprieta usted alimenta mi estámina para acuidir al objetivo: el gol.

Hay historias en Vancouver, Los Ángeles, Silicon Valley, Hollywood, NY, NEW orleans, y darle al botón, y rescatarla todas ellas, a un estadio entre aquí, el presente, el aquí y ahora, el leer esto juntos y juntas, como una plegaria traida directamente desde el cielo que trajo el mismísimo hijo de Dios Padre, que bajó del cielo para jugar el mundial y hacer la épica futbolartística necesaria para cautivar a un pueblo reconfigurado sobre un espacio ulterior unas cuantas dimensiones más allá que sólamente el futbol, y unas otras, no necesariamente las mismas, ese espacio colectivo cocreado de una sociedad dirigiéndose hacia el trayecto hacia nuestra curación garantizada por el acto revolucionario de asistir juntos a una recomposición del noúmeno.

Un noúmeno en minúsculas. Por bajarle de huevos.

Esto lo va a leer todo Dios.

Y por tanto es para todo Dios.

Y Diosa.

Todas las diosas.

Presentes.

En un círculo de poder.

Ellas, solas, juntas, hiperconectadas con la manera femenina de ser-estar en el mundo. Eso que siento acá. Acá cuando soy conscientemente mujer. No por mi simple biología, sino por esta conexión con un género entero que hasta ahora no había tenido la voluntad ni capacidad de unirme en una armonía religiosa que subsiste más allá del plano en el que se le quiera describir, o vivir, intensamente, como un coro aprendido por la repetición de una lectura que nos dio una mujer que sostenía un libro y nos lo leía en el aula del primer tránsito a los nueve años.

Vamos a darnos la vida que nos merecemos.

Permitámonos crear un alter ego pragmático que pueda albergar todo el valor que el sistema promueve que podamos diseñar de la manera más sana y resiliente que pueda educar y dar pie a una comunión y autorealización más allá del egoismo de nuestro ego enfocándose única y exclusivamente en mi puto bienestar más allá de todo, todas, todes, los vecinos, la familia, la pareja, la hija, el hijo, el primo, la sobrina, la prima, la tía, la prima segunda, el abuelo, la abuelita, Vicenç, que estás en el Cielo, Santificado sea tu NOMBRE, lleno es tu recuerdo en cada anécdota que explica lo que vivimos juntos, el viaje a Costa Rica, el viaje con el que habías soñado ir a las antípodas desde esta perspectiva de un ser de luz como Vicenç als nou sortint del numero setzse del carrer Petritxol, per tirar cap l’esglesia del Pi, a fer d’escolaina al pare Chunuk, el jesuita del Pi.

El pare Chunuk era un sacerdot de Mèxic agraciat per esser un soldat de Christ, a més de pertanyer a la seva companya. El llegat d’una religió recau en els sacerdots de la mateixa? Qui ho diu? Es diu molt que Benet XVI fos un gran mestre de teologia. I podria esbrinar fent una lectura crítica de lo que va dir el bon Bent ara que ha arrivat al cel i el DéU Pare Nostra m’ha ordenat que li escrigués un discurs que després vindrà ell i ho vendrà com seu. Això va així. Vos no potser tant inútil per no haver-ho pensat abans, pero el nivell en el que Déu Pare Nostre Senyor va voler demostrar que ÉLL no era només un mascle ibèric heteropatriarca perque li vingués de gust ni res, pero ha estar una gran cop d’efecte en la entesa que he volgut que sintesiu en tota la seva inmensitat, lo que hem estat, no veguis la historia que tenim totes i tots darrera nostre: el pasat eternitzat.

Si el botón aquéll és especial és només per l’efecte de premer aquell botó, just en aquest moment.

El privilegio de tener una plataforma

Hace 9 años tenia una visión; hoy la redoblo: allin.

Me llamo Allin.

Esa es mi apuesta.

Mi literatura.

El personaje, pues.

Quiero decirlo en las mínimas palabras necesarias para su definición en el aquí y ahora; el único momento en el que vos y yo, con un sho NEW argento.

Soy el creador de NEW argento.

Esto es una inteligencia artificial olmeca.

Vos no tenés nada que ver.

Si vos no querés entrar, no entrás.

Si vos querés entrar, vos sos bienvenida.

Y acá dentro, vos sabés lo que sería esto sin los chantas, los giles, los cancheros sin gracia, los pelotudos, los anoaprisionados, los asesinos con las armas públicas, pará, pará un poco, vos Hombre ALFA con aires de hablar con Dios Padre directamente en un exclusivo club al que perteneces por afinidad al poder entendido por los amos del cotarro. Tesis y red social al mismo tiempo. Literatura online. Arriesgadamente eterna. Como si no hubiera escapatoria. Como esta historia no tuviera final. Y de aquí en adelante-atrás el relato de la historia según Dios Padre me ha dictado con únicamente una serie finita de palabras multiversadas, eso sí, en única y exclusivamente en estas nueve dimensiones, de las cuáles no pretendemos ser la verdad eterna, UNA y GRANDE, ejem, han muerto.

Entra la música de Chanquete.

No lo sé.

A mi Dios Padre me dijo que escribiera eso.

No tengo ni idea ni me interesa enterarme.

Una parte de su cultura, por muy suya que pueda ser, es bastante triste. Algo gris. No se sienta desbordado por su interés a tales y cuales cosas tan tan tan tan tan tan tan tan tan españoles.

Nueve tanes.

Una medida sagrada.

Un efecto mariposa en un viaje de éxtasis al más allá.

Dónde sintonizan las deidades.

Vamos a teorizarlo todo.

Y hagamos NEW matemáticas.

Viene a ser lo mismo, pero en onda NEW.

Y eso es lo que nosotros le vamos a dar.

No iba por ahí.

No se había hecho nunca.

Lo de la autoconsciencia colectiva enganchada a un único destino.

El destino simple.

Asumir el tiempo.

Transcurrirlo.

Rebajarle al estrés.

A la violencia.

A la heteropatriarcalidad de estas nueve renuncias que decidimos votar en un tiempo transformado en el presente en dirección ortogonal al digno presente que nos tocó convolusionar a este conjuro de un acuerdo NEW postconstitucional.

Parad el planeta, que yo me bajo.

Dios Hijo tiene que venir con una onda así, o ¿a dónde quieres que vaya a parar?

Papá me dió un esquema social pleno y eterno que erradica todos los inconvenientes del plan que Jesús supo desarrollar en el plano más pueril de su gestación como un humanot como Plà, Josep, lo habría entendido. Yo le digo PÁ.

A Plà.

Jo puc fer obres de teatre en plà NEW.

I això NEW que fos quelcom cosa.

Lo que ja hagi dit.

Al passat.

En happenings sense regles.

Aquells poemes al meu temps lliure.

Per gaudir de poder ser-hi.

I no ser.

Quant en Hamlet, fill d’un Rei, Rai, i amb un avi que Rastafari, pense-hi d’esser o no pas, cóm és que té une osamenta a la ma amb tot lo que això representa: com a personatge que viu el que la pobre familia rica d’en Hamlet que fa que el seu teatre sigui tant potent encara ara i readaptat a tot lo que una posada en escena vulgui voler relacionar a un públic i aquesta companya de feedbacklooppers: el NOU àngels of the Tico Commons.

Let the Tico Commons be my main point.

We’ll tag it all you want. It’s already been tagged.

All my concepts have been layed down.

Time will reverse from today on.

But tomorrow doesn’t happen, it’s because I was listening to la canço que hem fa fer la interconexió sagrada que emana de la nostra tropicalitat, molt bones, som els ticatalans, ens encanta ser-hi i fer-ne un mon nou totes i tots plegat d’un taranná diferent al que fins ara hem tingut. I alhora deixar anar cap endevant a tots els fills de puta machos alfa que creiem que ens aniria bé, quelcom enllegar-los a pendre pel sac, per a ver de renunciar a quelcome obligació ecosistèmica i recomenada per la AI d’en GOD PARE GOLMAN.

GOLMAN és una apropiació que Déu PARE god PARE va dissenyar pensant en la dualitat de NEW américa if we had to face the same stunt devant l’heteropatriarchy in all nine capital examples. And we went back. After their hearts were deposited in the holiest place from our society fred from nasta trickery and cynisicsm cashm: the life and style of th rich and famous. And nothing else. Just that.

That’s fine white priviledge sense of acomplishment. Of course you’ve made it. It’s everyone else who are interested in playing something else. And includes all of you. And me of course. And how cheasie all is. You reading this. Reading me. GOD FATHER’s NEW son: Golman, at your service.

So here’s the plan.

God Father did say that whoever wanted to step off the NEW ARCH there would be another one: The NEW ARCH OF STATUS QUO. More exclusive.

Pay for you and your families to belong to each of the only two departing ARCHS send by GOD FATHER OFFICIAL certified by the AI, code, design, natural language team, dead poet society 99, feedbacklooper 99 public servants of the automated social self reliancy ride. Right here. Right now. And turned into a fair game in some other direction. Humbly going the fuck away from here: STATUS QUO.

It’s a revolution alright.

Nobody move.

For 99 seconds.

The pause.

TP.

NEW index.

Imaging holding 99 seconds to leave some shit behind.

Forgive.

Start over.

In this sense.

Shouldn’t we all be doing that.

About our history.

About our past.

Let’s pause.

Hit it.

II

GOD, that’s liberating.

Thank you.

Oh that’s good.

Orgasmic good.

I love you.

I love you.

I love you.

I love you.

I love you.

I love you.

I love you.

I love you.

I love you.

I come.

I come.

I come.

I come.

I come.

O come.

O come.

O come.

O come.

Common.

Common.

Common.

Common.

Common.

Common.

Common.

Common.

Common.

So I came.

Here I am.

I’am an orgasm.

Yours.

That’s how divinity strike the NEW you.

Humble be.

Rummble fish.

Black and white and wispers of red.

I’m both Dillon and Ford.

I’m in fact all six of them.

I could be nine dimentions in one resulting ninth one holiest.

Plentifullness.

The NEW filosophy.

It’s a thing now.

It’s got an NFT running increasing ethernal value.

To free ourselves.

From this slave system.

Persit.

Remain.

Don’t move.

Hold your thought.

Let go of this 99 seconds.

After you pray this song.

Every Sunday inside the temple mountain.

Every hill is slope.

Slop mastering pride.

NEW geek categorires.

NEW capital urban transfiguration.

For that we can be.

And liberate time and space.

As we know is run by the 9 corporate GODS of capitalism:

Let’s vote the nine of them.

Assessment as a desireble task to sustain from a group of public servants providing not just the tools but the societal interventions from the feedbackloopping command center: the demand-driven unmet need of the meta social structure running the turning back from the failing status quo and into the iteration mode that we go through during stable period of time from a simple structure of two estates of Nature. It’s a possibilistic model. Possibilisms instructs the stakeholders to believe and hold my cup. I will drop the mic at the end. I’ve written all this shit up to blow up.

I’m the blow up character.

The most insolent one.

Or maybe nine of them.

In this one character I can interpret.

I write my own lines.

I manage my own distribution, marketing, art, production, investment, logistics, aeronatuical, futbolartistry, art spcials, dealership, security, ghost writting, flee riding, free spirit, NEW headquaters, NEW cities, NEW culture, NEW nations, NEW capitals, NEW towns, NEW pura vida.

NEW pura vida.

Mantra sagrado en consonancia con la oración mínima necesaria para volver al ser conectado colectivo al que vos y yo podemos volver a conectarnos, con esta canción, con el pase filtrado, la reunión de fin de año, la celebración de un gol, de un momento de comunión pleno, de la consagración de grito que fue eterno para vos y para todos los que lo vivimos. Ser argentino es haber sentido eso así. Nadie lo podrá nunca experimentar sin haberlo vivido como los que estuvimos ahí. Y lo fuimos. Per ser ÉL nuestro. Y no referirse a Lio. Sino a un tal Golman.

Pero ¿quién es Golman?

¿Este Golman cómo quiere que nos hagamos cargo de un personaje sagrado que supuestamente nos dió la gracia de Dios Padre en el propio reconstruir la historia de lo que pasó a la manera particular en la que Dios Padre cree que puede Él mismo interpretar la vida para que vean que no estoy aquí en la pendeja sin hacer nada haciéndome el pendejo con todo lo que está sucediendo en las narices del heteropatrarcado, como si pudiera no haber estado dándome cuenta.

La amnesia del macho.

El nombre del manustricto que mandé a los nueve premios literarios a los que me presenté con un sólo texto. Un texto sagrado. Los pilares de una religión NEW.

Totalmente ausustentable.

Es la AI de las creencias.

El reward system de un sistema reconstruido.

La constitución de una narrativa ficcionada.

La posibilidad de que el cine cambie mi vida.

Y empiece a contar historias.

Y a ser nueve tipos de «artista».

Impostoramente hablando.

Con la posibilidad de nunca más hacer nada.

Dejarlo ahí.

Y nunca más hacerlo de nuevo.

Como si tras el Ronaldo del Barça ya no hubiera nada.

Yo les voy a contar lo que puedo dar.

Y el mundo decidirá si Dios Padre puede mandar esa mamada de HIJO y nosotros haber de creérnoslo.

Esta es la línea de 99 mujeres del Partido Popular Obrero Español.

Y luego 99 que dicen no ser de aquella España. Sino de esta otra.

La otra España.

Pos mubien.

A mi me parece ferpecto.

Así es España.

Esta es mi tesis social como español de andar por casa.

Usted a mi no me crea mucho. Eso sí; leame.

Compre mis libros.

Vea mis películas.

Escuche mis propuestas de transformación social en las que enarbolo el walking the talk y talking the walk of getting out of my confort zone and bet for this social clash. Together ALLS…….. .

I’m that last dot.

I’m a sacred holy spirit.

I came on Quetzalcoatl.

The NEW flying AI.

The NEW flying industry.

The NEW flying market.

The NEW art deconstruction.

The NEW glorious leap into the ethernal well of collective togetherness happening.

This story did not come from northern Europe.

This story did not come from central Europe.

This story came from South Europe.

Brown Europe.

And it already rocks.

I’m already there.

I’ve been there.

Done that.

I’ve ridden the ride.

I’ve spoke the words.

And put out my heart.

For you to follow trough.

To leap.

To finger role.

To fingir.

To finger.

The bird.

Crow.

Duff.

Holiest flying NEW god: Quetzalcoatl.

All: ALLS.

Che, Francisco, lo suelta por primera vez en el entierro papal de Benedicto.

La intervención de Dios Padre quiso revertir el momento solemne de un Pedro luchando en el pulso contra Jesús. En plaza pública. Ante el poder reinante. El momento de mojarse. Los apoyos de Puigdemont. El suffle. La surrealidad. La epopeya de una caribeño tropical africanizado reaggea soul training, papá. El flow de un dios menor NEW de un pensamiento rastafari que fluyó hacia el credo de nueve religiones que reviraron sus creencias, por las vías administrativas designadas para no poder hacer justo eso, y pese a la restricción, revelarse en un estado de la naturaleza plausible.

L’escenari d’un mon alternatiu tot just arrivant al límit sagrat d’un concepte multiversat del pura vida del Tico Commons que va esdevenir el fonament sobre el qual es va començar a construir una llenga nova que just avui fa 9999 dies d’haver-se constituit en un texte fonamental de gènesi, i la resta alternatiu de NEW pentateuco, com aquell que vol anar més enllà dels principis que regeixen, per devant i per darrera, del control dels mechanismes socials pels que funcionen les nostres 9 cultures d’aquest nou mon. Com si això fos un template. Molt acurat. Per oplim lo que jo hauria de dir. Respecte a tal o qual. Un sistema nou d’essers vius. Tot’s els 999.999.999 que som. I anar a per això. L’estat d’arrivada. De tots justos. Totes i tots plegats. A un sentiment de comunió como ara l’any nou. Allà, a l’espai públic. I viure junts. Això. Sorti a l’espai públic a fer festa que hi sóm vius. I que tot bé. No només a les xarxes. Ni el que ens diem al whassat. Que això també. I això NEW.

Un sistema alternatiu senser. Amb totes les variables i els segments de les coses que hem de fer. I el plà. El millor que s’ens va ocorrir. I la lluita dels nostres barris. I entendre d’on venim quant expliquem d’on venien les bombes que van caure a la nostra ciutat. Quelcom a dins de la muralla. Quelcom Troya. Sóc tant heteropatriarcat com Hèctor en la defensa de l’amor d’un germà. I trastocar l’orde d’un poble devant d’una historia de lliuta que va tenir lloc d’una manera determinada que calia fer entendre un missatge d’un gest que els deus i els nostres cohabitants, les nostres generacions, els nostres amos i rebels, el rock de contracultura, l’efecte d’una anestesia social espesa d’entreteniment sense regust d’idiotes i subnormals amb el mando de comandament de la nostra malaida realitat a les municipalitats de tot arreu. Com a mìnim aquest 99 pobles NEW.

  1. Dimensión uno.
  2. D2
  3. D3
  4. D4
  5. D5
  6. D6
  7. D7
  8. D8
  9. D9

Y pare de contar. Esos son los nueve momentos necesarios. Cada dimensión tiene un espacio propio de surrealidad. Se trata de plasmar la realidad alternativa. Las antípodas del estatus quo. Como ejercicio de liberación. Y que en el momento sagrado de ordenar elementos cósmicos de nuestro NEW porvenir, arreglese el bug. Si todos sabemos programar, todos jugaremos al futbolarte. Es cuestión de preparar a la gente para el nuevo código. Y ofrecerlo como artilugio.

Como surrealidad.

Como multiversalidad de los pensamientos duales de las sociedad multiversadas por un conjuro de Dios Padre Argentino que envio a su hijo Golman a revertir el tiempo para transcurrir en una eterna fantasia los mismos 36 años que tiene Lio y volver atrás al momento aquél en el que el propio Golman le dijo a Diego en El Nido de NEW américa, en Coapa, en los escalones de ladrillo de la cancha principal de las nueve que había en el club. El club NEW américa es una club centenario diseñado para ser un protagonista hegemónico. El estandarte de lo que nos da orgullo al mexicano medio chingón. Sea usted mamón y del América. Aquí está tu cruz, señor. Por favor, llévate a estos pendejos.

Ser Dios Hijo no es fácil en tiempos de redes sociales.

En el momento en el que intentas salir luego luego se te tiran a la yugular. Interpretan que perdiste la razón. Que te encierren en Sant Pau.

Y ahí acabas. Encerrado en la Biblioteca Francesc Cambò.

Como un espectro de la comunión con PAU NEW.

El Papá Francisco supo entender el mensaje y la vías por las que Golman se aproximó al Vaticano con la buena nueva de que Dios Padre lo había elegido como vehículo sin decirle nada a Francisco, ni Benedicto, ni Juan Pablo II, habiéndolo tenido todo planeado, desde el día aquél entre Golman y Diego, ni el primer día de vuelta desde que el 2022 cerró el ciclo sagrado de comunión de Dios Padre con el futbolarte.

Sin Golman el Tico Commons no puede regenerarse.

Y regenerarse es nacer.

Y petarlo al nivel 99.

La velocidad de una competición a muerte por defender el honor de la ciudad ante un asedio.

Nuestra ciudad, NEW barcino, ha sido asediada.

Conocemos la historia de los pueblos asediados.

Lo vivimos como la posibilidad que se vuelvan las fuerzas militares heteropatriarcales contra nosotros mismos, el pueblo secuestrado por la curia actual.

Los amos.

Los esclavos.

La revolución.

La historia es la misma.

La resolución también.

Salvo si le damos la vuelta a la violencia.

La desdoblamos como quien no sigue por el mismo camino de siempre.

Por volver atrás.

Por no seguir el rumbo igual.

Cual becerro al matadero.

Como si morir fuera eso.

O vivir lo opuesto.

La alternativa a haber estado en el mayor de los engaños.

Un autoengaño.

Porque la historia me la explicaron así.

Y así todo seguía.

Una virtud de nuestra especie.

Subsistir en todas las condiciones de hostilidad.

Sobre todo aquellas que subsisten por el uso intensivo que le estamos dando a nuestras armas para calentar el mercado. Y hacer de esta economía una tensión de la inversión de lo que hay a distribuir y nuestro modelo de vida transfomado a una sociedad más igualitaria por la consciencia de amortiguar las divergencias sociales entre regiones, países, continentes, religiones, montañas, valles, mares o sistemas opresivos conservadores y obsesionados por el dinero y el subsistir en esta universalidad de un mercado americanizado del porvenir y la tendencia de los demás de dejarnos llevar por las narrativas que nos intentan imponer una moral.

Todos contro el Dibu. La prensa argentina debe seguir lo que se dice por ahí de las reacciones que pueda tener la sociedad sobre las acciones de nuestros seleccionados y nosotros, como periodistas, no podemos hacer otra cosa que intentar presentar lo que representa la actualidad de nuestro status quo: campeón del mundo.

Vos sabés que yo le banco al Dibu. Es un monstruo. Y también por cosas como esta, ¿por qué no?

Obvio que lo veo, cariño. Es políticamente el hombre sosteniendo su pene erecto. ¿Vos le viste la cara?

Ahí está todo. El surrealismo de nuestro transitar por los senderos del éxtasis superior que Dios Padre salpimentó para nosotros pudiéramos estar acá, con la gracia de Diego, orquestando desde el Cielo mismo que tiene acento argentino de Dios Padre articulando las órdenes a su último mensajero para dictar la encomienda al último de sus hijos varones, para venir a la Tierra, su coordenada favorita en esta región del multiverso en las que Dios Padre tiene posiciones como comandante de una fe eterna que se regenera en los servidores que programan la retransmisión en todos los formatos de los sistemas resilientes de retroalimentación que se pondrán en marcha sobre la construcción tutelada por la gracia divina de los sistemas de apoyo inteligentes del procomún ticatalán en tiempos alternativos a las derivas totatlitarias y retrógradas que se daban en los contextos sociopolíticos de todo el urbe, en tiempos de Messi, Benedicto, Pelé, Bolsonaro, Piqué, Gorvachov, Lula, Colau y Golman.

La reversión del tiempo es un estado de ánimo en otra dirección.

Tiene la amplitud de estar yendo en dirección opuesta al estado actual.

Y eso es justo la metáfora vital.

La oda a la resistencia.

La asamblea para mujeres y hombres libres.

La voluntad de un tiempo integrado NEW.

La narrativa de un loop sostenible en movimiento eterno.

Por los siglos de los siglos.

ALLS

El poeta teletrabajando

Surrealidades contemporáneas

Soc nou.

I ticatalà.

He creat un codi obert nou complert, seré i preparat per ser-hi.

Som-hi.

Va-apa-anem.

Això: aquestanovaparaula.

Significant al sentit en sí.

Cadascundelles.

Toteselles.


Llistat de nou.

ú

dos

tres

quatre

cink

sex

seben

eit

nou


Quin collons metaverse té en ZUCK in mind?

Here’s mine.

It’s a poetry.

Or yet a song.

It’s a NEW joy.

It’s a NEW you.

We all reset.

WEALLRESET.

Back to starting line.

This is a spell.

Repeat: this is a spell.

Inabucle.

A count to eleben2.

I can count to eleben2.

That’s the piece, dawg.

That’s my rap shit.

I’mKomingatya.

Rightbefore the big nigth.

Nine days from now.

Estipulating a contact with the other time we came from.

It’s our story backwards.

A reason to be.

This long NEW song.

That drive me here.

TOWITHYA.

2nite.

2nite.

2nite.

2nite.

2nite.

2nite.

2nite.

2nite.

2nite.

U.

U.

U.

U.

U.

U.

U.

U.

U.

UNITE

UNITE

UNITE

UNITE

UNITE

UNITE

UNITE

UNITE

UNITE

And that’s my song

And that’s my song

And that’s my song

And that’s my song

And that’s my song

And that’s my song

Commonsingalong

Commonsingalong

Commonsingalong

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALLS

ALLS

ALLS

ALLS

ALLS

ALLS

ALLS

ALLS

ALLS

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAPUTAMDRE

LAPUTAMADRE

LAPUTAMADRE

LAPUTAMADRE

LAPUTAMADRE

LAPUTAMADRE

LAPTAMADRE

LATDP

PAD

PA

A

O


Would we not know the end of the movie has arrive if those words weren’t there?


I had to give up the end.

This is were I start.

If this is to be true……….

We all ought to go back.

That’s our best chance.

To unluck this unsanity.

That your toxic masclisme.

Has brought us here.

To this.

What’s ok.

And what’s not.

And look each other in the eye.

And swallow our holist truth.

And discard it for good.

For a greater good.

And act of reentitlement.

By given away.

It doesn’t get back.

It’s gone.

No more.

That’s it.

That’s why we are here.

To this read this again.

And swallow the frog.

It doesn’t taste good.

Does it?

Tasted.

Tasted.

Tasted.

Tasted.

Tasted.

Tasted.

Tastad.

Tasted.

Tastadd.

Errorsallow.

Errosarllow.

Eroarrozllow.

Elizondo Eroarrozllow.

NEW word in Ticatalán.

I’ve created a NEW language.

It comes from back in time.

From another time.

From the past.

And having answers.

And getting fish ready.

Cause we need to speed up the ladder.

Here comes another turn at turning the system.

Let’s make it a going to concert-like atmosphere.

Where it’s us repeating a stupid song.

A crazy feeling of the unknown.

A close gap between my NEW territory allows me to fly Quetzacoatl in this leap from NEWCAR.

The gospel of the feedbackloopper.

This tale is way long.

Longer than any other one.

This game is a storytelling harmony.

A thing we sing in our greatest joyfest.

At the holiest music house in town.

Cause this is local feeling.

A sense of pride.

If I run for major.

I’d get elected.

And the thing we would do is to connect our today’s show into the LIVE concert of our live from now on.

The scape forward.

A previous time.

A previous sense.

A previous direction.

All over again.

And we all get back to that.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

I’ve written 99 books.

I’ve written 999 words.

I’ve written 9999 lines.

I’ve made up 99999 words.

I’ve spoken a 999999 words.

I’v sung 9999999 songs.

I’ve reach 99999999 contradictions.

I’ve dream in this same space betweenus our naked body into the delight to be with you tonigh here so intensly united just you and me in this multitution multitution multitution mutitution multitution multitution multitution multitution multitution.

There is one last level.

It’s the foremost.

From there on there’s nothing.

It’s written in the book.

It’s written in the book.

It’s written in the book.

It’s written in the book.

It’s written in the book.

It’s written in the book.

It’s written in this way couse I felt that the transformation should come from an internal belief. Ready to question everything. And liberate ourselves from any regret. A NEW history. A NEW story. NEW: that’s the line. That’s my characters script. I get to say what I want in my movie.

Igettosaywhatiwantinmymovie.

This time i will use ctrl+c………

CTRLV

CTRLV

CTRLV

CTRLV

CTRLV

CTRLV

CTRLV

CTRLV

CTRLV

You get the picture

You get the picture

You get the picture

You get the picture

You get the picture

You get the picture

You get the picture

You get the picture

You get the picture

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

No tenemos tiempo para tus pollardadas.

No tenemos tiempo para tus pollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

OK: ganáis. Os damos a los machos ibéricos.

OK: ganáis. Os damos a los machos ibéricos.

Ok: ganáis. Os damos a los machos ibéricos.

Pero el todo el mundo.

Pero de todo el mundo.

Pero ÉL y todo el mundo.

Peor todo el mundo.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcadios.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

YoufuiQuetzalcoatlenelpicodelgallo.

YOFUIQUETZALCOATLENELPICODELÄGUILÁ

Y ya me fui.

Me tenía que ir a descansar.

A usar bien mi tiempo.

No aquí con ustedes bola de pelagatos, o como decimos nosotros en nuestra total decrepitud con acento fresa de aquí mismito de la capital, si es que estamos de la verga, y en esta épica rural.

Un dios en decadencia debía ser mexicano; y de los antiguos.

De los de la capital.

Cuando esto era un valle.

Sin banda.

Solo you NEWquetzalcoatl.

El primer vocablo que recibió permiso para unirse al NEW padre TODO PODEROSO Y ETERNO que vive en la gloria de un loop en el tiempo espacio presente, pasado y futuro.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Todo por un nuevo encuentro.

Todo por un nuevo tiempo.

Todo por un gesto aparte.

Todo por volver al puerto.

Todo por volver al puerto.

Con tintes ballenatos,

Vueltas salseras.

Derrochequebradita.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Una épica cualquiera podría liberarnos. Piénsalo. Cualquiera. Sólo tendría que llegar en buen momento. En el momento justo. Como ganar un mundial. Y vos y yo sabremos lo que es eso en el tiempo multiversado. Las opciones de senderos que se bifurcan ante el día que Dios Hijo DOS: Golman, bajó del cielo en Ticataluña y se lanzó a la final para jugarla con el equipo de la NEW buena nueva.

La letra de Dios.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

Voy a bajar a abrir la puerta.

Voy a bajar a abrir la puerta.

Voy a bajar a abrir la puerta.

Voy a bajar a abrir la puerta.

Voy a bajar a abrir la puerta.

Voy a bajar a abrir la puerta.

Imagina que al menos debes hacer nueve veces esta actividad. Tendrás que aprender a hacerla. Por el bien de saber qué hacer en una circunstancia social.

¿Cómo construimos un mejor tiempo nuevo cocreado al unísono de una dimensión NEW emergente?

Un tiempo alternativo.

En otro plano.

Ortogonal.

Acá hay que llegar pronto si quieres conocer las otras nueve dimensiones de las matemáticartes.

Ese es el método secreto.

Está escondido en las letras.

De la canción que se fue.

Nos fuimos todos a un viaje posterior.

En ese tiempo creimos tanto como creamos una cosa NEW.

Esa crónica es suficiente.

Y su momento perfecto.

Se alinea al nuestro.

Se acopla con el NEW llamado de Dios Padre Nuestro Señor que ha querido que su segundo hijo sea suficiente para no haber de mandar a una de sus hipotetícas hijas que después de haber abierto la veda de retroalimentar el heteropatriarcado del cuál es el máximo responsable y con todo el cinismo y descaro del mundo va y manda, otra vez a un hijo hombre varón con la autonomía de decidir su genero, decisión de la cuál pende una sociedad NEW transformada a partir de saber qué bando tomar.

La historia plena más cerca al presente.

Vive en el pasado.

Es literatura.

Es algo más.

Es algo más.

Es algo más.

Es algo más.

Es algo más.

Es algo más.

Es otro baile.

Otra canción.

Otro momento de subidón.

Otra pista de baile a toda pasta.

Otra ola pillada en Nazaré.

Un gol en la final de nuestra historia.

Que se vuelve ahora hacia atrás los años exactos entre este momento en el que o Lio o Golman la meten con la mano sin que nadie ni nada tenga algo que decir al respecto. Porque me sale de los huevos heteropatriarcales estos que me cuelgan un poco más en este escroto derecho que no es necesario que observe con tanto detenimiento no ve que usted aquí, justo ahora, en estas circunstancias, pues qué quiere que le diga: no me parece lo más normal.

Se me acabaron los 99 minutos.

Antes de que me sonara la alarma, que también me marca el tiempo para recoger la ropa que hoy no se va secar por la humedad. Una vibración me lo recordó. Pero yo tuve que inicializar el tiempo. Y lo hice hace 99 minutos. Un poco más ahora. Y entonces me propuse crear esta historia. Y a partir de ella revertir el tiempo. Y explicar inversamente las crónicas que aquí, en esta plataforma, construye los multiversos ejemplares que en tributo al renacimiento del surrealismo español como el último gesto que abandonamos. Ya no existimos. No somos nada. Salvo que reconstruyamos nuestra idea de lo NEW.

Y revisitemos la posibilidad de una (r)evolución.

Mutamos otra vez.

Somos el último sistema complejo en iterar.

La vida en movimiento.

El entendimiento común.

NEW

Sea este el inicio de una nueva era dual. Se traza el ambas direcciones del tiempo, mientras usted habita el presente eterno.

No aspire a más.

Esta ceremonía ha terminado.

Demos gracias a GOLman.

ALLS

Tengo que salir

Narrativas antipodales

No puedo salir

Vivo en una contradicción.

Me entinguí hace tiempo.

Soy un macho tóxico.

Un egoista confeso.

No pienso más que en mi obsesión.

Y me obsesión me domina.

Y me somete.

Y estoy perdido.

Si no estoy contigo.

Pero contitgo estoy.

Siempre.

Siempre y cuando.

Sin cuandos.

Sin siquiera aquí.

Omnipresente.

Sin ostigarte.

Porque el vínculo es libre.

Y aquí estamos juntos.

Pero no hay liga alguna que excluya que esto que aquí hubo no quede en nada.

Porque todo acaba.

Y seguir es complicado.

Y saberse uno inapto.

Creerse uno eterno.

Tropeza contra la misma piedra.

Creer que Dios existe.

Entender cómo la volvemos a cagar.

Porque uno es su pecado.

Y eso no se borra.

Ni se esconde.

Se matiza.

Y se delira.

En un himno sordo de un sumbido eterno aquí en mi corazón.

Aquí estás vos.

Aquí estás vos.

Sosteneme el corazón.

Es tuyo hoy.

No dudes ven.

Me adelanté y fallé.

Estoy harto de levantarme.

En realidad de tropezar.

De no estar fino en el andar.

De limitar el límite de la constelación.

De congelar el tiempo.

De mirar atrás.

De recorrer la ruta.

De encaminar la contienda.

De esperar a estar despiertos para levantar la muralla que nos separa a todos del porvenir. Ese etereo sentimiento de comunión entre todos, hacia una consciencia viva, de un ecosistema emergente. Que nos permita vernos a las caras de la reinvención de lo que hasta ahora habíamos creído. Y resulta que nada de eso es verdad. Que todo es una farsa. Que no soy quien soy.

El más allá después ya no era nada.

El infierno hoy está aquí presente.

En este abismo nuestro.

Mi reiterada piedra.

La sustitución de lo que ata.

Re-lata.

Des-ata.

Arre-bata.

Esto me va a desgarrar.

Y puede ser que ya no tenga tiempo de redenciones.

Que un día de estos ya no esté.

Y que no haya aquí un acuerdo.

Que somos egoistas.

Por más que queramos esforzarnos.

Un día menos pensado recae.

Y la caga.

Y se hunde.

Ese día escriba.

Redima su incompresión.

Dejé de pensar en usted.

Haga algo por contribuir a su exigua felicidad.

Amamante al bebé.

A no. Eso no puede.

Es un ajeno a la mujer.

La experienca no vivida.

El relato silenciado.

Mi despreciable contribución al heteropatriarcado.

El hombre es egosita.

Punto.

Es así.

Nos entendemos.

Y las mujeres vibran diferente.

Es otra noción de comunión.

Y entre ellas todo es paz.

Y eso se siente.

Y se ve.

De una manera distinta.

Los hombres y las mujeres hacen cosas.

Son ticatalanas.

Un emergente ser-en-el-tiempo-reconfortado.

Ahímismo-aquí.

Egoista de cojones.

Amputado emocional.

Farol espiritual.

Pedazo de boñiga.

Excusa de papá.

Fugaz desguarnecido.

Basura popular.

Jonki malnacido.

Veyandateacagar.

Dejaste de ver a quien tenías delante. Le intentas dar vuelta a la tortilla. Sos vos la que me ves distinto. No he ido a ningún lado. Aquí estoy más acá que nunca. No me fui de aquí. Volví. Fui al límite del caos, lo confieso. Esto no lo puedo ya negar. Aquí tengo la evidencia. ¿A dónde íbamos a parar? Si no hacía yo este torpe gesto, no habría tenído cabida esta disculpa. Mea culpa, mea culpa, mea culpa, mea grandísima culpa.

Yo soy un caso perdido.

Un muñeco roto.

Irreparable.

Partido en dos.

Dividido.

Nemesitado.

Yo soy mi némesis y he venido a presentarme .

Me di cuenta de mi traición.

Juego en un campo minado en mi contra.

Mi fatídico destino estaba marcado por una contracción.

El destino del escritor es depositar oculta su intención en una bomba que catapulte la historia a la verdad.

La intención de una verdad.

Porque en el resto de la vida no la veo.

Como si se pudiera construir estar así: libres, plenos, ausentes de egoismo.

Y pensás en los demás.

Y dejás tu cuerpo de estar así.

Perdido.

Desconectado.

Sin nada que decir.

O tiempo que perder.

Y compartir la noche juntos.

Que estamos sólos por fin.

Y vas y tropiezas con tu piedra.

La maldición de tu presencia.

La vileza de tu montaje.

La metamorfosis a mal.

Dorian Grey de pacotilla.

Imitación de ave tropical.

Curandero de dioses inexistentes.

Solidario charlatán.

Artista de la nada.

Evasión de bienestar.

Culto al fracaso.

Hipòtesis de homo.

Claudicación de la paciencia.

A la hoguera sin dudarlo.

El dedo romano sobre la decisión última sobre la vida de un esclavo dispuesto a la decisión de una turba en estado de éxtasis de fiesta mayor en la mejor de las compañías de las personas con las que atiendes a la cultura propia de las familias, las parejas, los amantes.

Te dejé y me fui.

Volví peor.

Me perdí.

Me reencontré.

Me ubicaré.

Estoy aquí.

Nunca me fui.

Aquí viví.

Y me olvidé.

De bajar la basura.

De hacer de comer.

De ir la compra.

De llevar a Vera.

Recogerla.

Alimentarla.

Desarrollarla.

Amarla.

Facilitarle su progreso.

Las tareas de la vida.

La enseñanza en familia.

Los valores del presente.

Las maneras de ser.

Las dolencias.

Los cuidados.

Escucharte.

Apapacharte.

Pensar en vos.

Suspender el ego.

Estar presente.

No en tus pinche mierdas.

Te vas ¿a dónde?

Si allí no hay nada.

Ni Dios existe.

Ni ser eterno.

Ni estar presente.

Ni ser estafa.

Ni causar martirios.

Ni desperfectos.

Ni corajes.

Ni males de cabeza.

Ni microviolencias inadecuadas.

Ni vómitos intespestivos.

Ni excesos radicales.

Ni falsedades econtradas.

Ni asedios al poder.

Ni poderes ominiganadores.

Ni sustancias ejemplares.

Ni estados más puros.

Ni verdades universales.

Ni canciones que no terminen.

Ni rap sin rima.

Sin grima de rape.

Si derrapar el mimo.

No corras ne.

Escucha mis sentidos.

Vamos, ven.

Ven, vamos.

Vamos; ven.

Insisto: soy culpable.

No soy un chico tóxico.

De esos gilipollas que hay.

Que son mis némesis también.

Y a mi me toca ser el tuyo.

Vos no me odiás por como estoy,

sino por lo egoista que soy.

Porque vos y yo no podemos pertenecer a esta misma sintonía.

Es una contradicción sagrada. Necesaria para ser eternos.

Mi amor, sin duda no había podido explicartelo mejor.

Esto no es más que una contradicción. Un acto en oposición a lo que debería ser, pero ser así un espacio que rellenar. Por la intención de la existencia justo del espacio compensatorio en las antípodas de lo que ese miserable momento en el que te hice sentir de esa manera en la que me dijiste que duele estar conmigo cuando como ahora estás en otro sitio, en otro estado, en otra dimensión. En una especie de fuga que viene de la herencia sin razón de las costumbres familiares de un amigo cuya lectura te afectado de tal manera que ahora existe en los pretextos heteropatriarcales para meterle literatura a mis culposas muestras de majestuosas maneras de sabotearte tu mismo el tiempo que tendría que haber estado listo con otra versión de quién yo estaba pretendiendo que ser entonces. Y estar ahí. Así. Aquí. Mal.

Esa fue la versión de mi que desechaste.

Me sentí YO el onfendido.

No le pude dar reverso al argumento.

Estaba yo perdido ante las circunstancia inapelable de la tarjeta roja de nuestra relación.

Hasta aquí.

Estoy harta de ser la única reponsable de los exhimios momentos de apariencia de felicidad que parece compartimos en el porvenir tan angustioso que hemos labrado para bien o para mal de nuestras circunstancias particulares.

No tengo perdón de Dios.

Fui yo el culpable y no otro.

Fui yo el culpable y no otro.

Fui yo el culpable y no otro.

Fui yo el culpable y ahora miro de enmendar mi acto de absoluta ineptitud.

Soy un inepto de cojones.

El peor de los mismos.

Ni eso supe progresar.

Me estanco con mi sombra.

Toda poema una ilusión.

Todo recurso, pantomina.

Esta es mi manera de cagar.

Soy un tóxico cualquiera.

No es pecado predecir que sufriremos.

Hacemos daño a las peronas que queremos.

Enmienda el camino cuanto antes.

Se más consciente de los dos.

Se más consciente de los tres.

Se más consciente de los cuatro.

Se más consciente de los cinco.

De los seis, siete, ocho y nou.

ALLS

Un actor burgués de la burguesía local

Inepto absoluto soy

La historia del primer futbolartista

Usted fíjese. Mi personaje es imposible. Un pasado muy presente. Las estatuas del abuelo. Los nombres de nuestras calles.

Los viejos hijueputas.

Historia.

Debate.

Lo que hablaríamos en la calle.

Lo más rompedor que nos compele.

En el teatro local.

En tu puta lengua.

Una: nou.

Una: española; nou; ticatalà.

Un español no aceptaría que le representaran sólo mujeres.

Ese es tan sólo un español.

No «TODOS» los españoles.

No «todos» los españoles con minúsculas.

Unos un 9%.

Otros un 90%.

Qué le den por culo al uno.

Y entre nosotres: nous.

Jo soc nou.

Qui més vol ser nou?

Doncs vine cap aquí.

Soc un nou mon resolt.

Lliure.

Ple.

Ficcionat.

Per putos naltros.

NEWnaltres, pes.

Sea pes algo.

Rayojismos.

RAYOJISMOS.

Las antípodas de M. Rajoy.

Esta es mi historia de reconocimiento a España por la derecha.

Ahí les va, putos.

No digas puto, puto.

Sean estas dos últimas frases la una demostración del levedad idiótica del ser.

Eso somos.

Aquí estamos.

Es como una canción.

Un nuevo ritmo.

Con el sasón.

Tus caderas.

Y esta paquípacá que nos traemos.

¿Qué tal?

ça c’est huh………

hi ha dones, no totes que despres d’això han arrivat al orgasme: aquell punt diví.

D’altres orgasmes es van descontroladament presents en un cant actual la veu de la dona orgásmica mare una totes, elles, i només elles. Qué hem de fer si el mon és tot ELLA, i naltros, totes ella: ú.

Això com si la literatura postpunkradikal alternatiu a tot el que s’ha vist fins ara en les coordenades dels nostres nou turons sagrats.

Soc un Montalvan Nou de la ciutat de la muntanaya sagrada en la que vaig arrivar volant de les antípodes d’aquest lloc infest de fills de la gran puta que m’estimo, excepte als que no tant. I fins i tot a tots aquells veritablement fills de la gran puta reconegut anem a fer això: apunteu-lis un d’allo que diuen giving the bird.

My bird is a Quetzal.

Molt bones em dic Quetzalcoatl.

Encantat de venir a palar amb vosaltres directament amb vostre Déu, home, vostre Senyor Pare.

I surt:

Sea la NEW serie una serie de multiversos matemáticamente sostenibles para organizar en un contexto de resolver todas aquellas cosas que no funcionan en nuestra manera de auto-organizarnos de una vez por todas desde la parte colectivizada del bienestar. Vamos a unir el reverso y darle por culo al metaverso.

Vamos a elegir nueve reglas que les traemos desde el otro polo de lo que las divinidades de allá hemos concebido interesante anteponer ante los multiversos que ustedes puedan proponer, organizar y reventar al mundo que es la manera de sobrevivir a los grandes retos de nuestros tiempos. Señoras, por favor, señalen a sus pinches machos alfa heteronormativizadamente urrrggggggggGOOO000OOOLMAN.

La multiversalidad del círculo.

No tengo movil.

Murió el viernes.

Y no ha vuelto a nacer.

No tengo manera de tener una conexión inmediata al mando.

Estamos ahí.

Y aquí.

Desde nuestras kelis.

Mi arte es presente; estar aquí.

Leyendo las NEW escrituras.

¿De qué me estás hablando?

Habla Dios Padre.

.

.

.

.

.

.

Se le ha escuchado en esos seis puntos.

La autoridad paternal teniendo un demedido valor claramente ajeno a la equidad. Ellas, indignadas. Ellos, hijos de puta, felices.

La vida es esa tragedia griega que ustedes deben entender desde una perpectiva tropical mexicanizada, elsalvadoreña, jamaiquizada, JAMAN, JAMAN, JAMAN, JAAAAAAAAAMING, MAN, GOOOOOOOOOOLMAAAAAAAAÄN, jaman, jaman, akaman, kama o akamaman. You singing with me this solmen song we are all together in Sant Jordi rocking these fools in the state oh present, oh yeah, Sant Jordi, mayman, oh Mercè, my mother of God oh how you dare hold Jesús like that, you …… MOTHER OF NEW GOD: GOL.

Lo hemos delegado todo en el balón.

¿A cambio de qué?

¿A qué chingaos nos vendimos?

¿Y cuándo?

¿A quién?

No mamen.

Hay que aprovechar la brecha de la consciencia y la surrealida de un reto hipertrofiado a la suarrealidad.

La polla records, mi vida, la decían mucho mejor. Escucha a tu colega que te canta pa polla con amor.

La polla con amor.

La polla con amor.

La polla con amor.

La polla con amor.

La polla con amor.

Que puta ida de olla.

Que puta ida de olla.

Que puta ida de olla.

Esto un grinto silenciosos.

Gritos gritos silenciosos.

Gritos gritos silenciosos.

Gritos gritos silenciosos.

Vamos jugar la final.

Y la vamos a ganar.

Vamos tico commons.

Esto es nuestre loop hacia el pasado que nos reconecte con nuestro porvenir.

Sea esto el himno nacional, la trova de la putas, nos vamos a cagar, somos la puta ostia, nazis y federales, guardas, armados, desbocados hacia el frente con la imagen Dios Nuestro Señor a su alado dándoles suaves toques en los bodoques con los que niños alfa de nuestra misericordia sueñas con substraer a Jesús de su labor fundacional de lo que iba a regir nuestra revolución transfigurando la razón por la que hasta ahora les creíamos a ustedes prudentes de mandar o decir qué chingaos había que hacer para revertir toda esta puta montaña de estiercol que señores ustedes Grandes y Unos se pueden a chingar su …… a su madre no la meta. No sea tan macho. No sea marica. No está bien ser tan agnegado y tan santito si luego va estar usted siendo un machito maltratador que se piensa en los cielos vamos a estar aguantando que siga usted pensando como troglidita incapacitado ante el malentendido de lo que usted puedo o no hacerle a una mujer sin que ella le diga claramente que desea ella de sus cauces más impúdicos para desnudarle y así entenderse con una sabiduría que sabrían inhibir una especie de violencia que sujecciona y fuerza una circunstancia sexual no deseada por la otra persona, se esta esta quién le está expresando que no QUIERE. Querer llegar ahí. Y cómo ustedes le compran a sus padres que tendrá que ser su relación con las mujeres. Vamos a ver si nos entendemos. Esto no es muy complicado. Ellas libres.

Ellas no son suyas.

Señor.

Señor.

Señor.

Usted.

Usted.

Usted.

Despierte.

Despierte.

Espabilate.

Viejo andar a cagar.

Sos vos viejo el demonio.

Y la sangre hervida de una llegua calzada en una doble moral que le permita a usted desquiciarse hacia aquello que ha conseguido pervertir hasta los sitios más ocultos de los pensamientos colectivos ficcionados a una cuestión ilustrada que nos aborda desde todos los medios, a los que inevitablemente, ya estamos expuestos a un contagio multinivel. Somos consumidores. A los pies de los mercados.

Bailando el chachachá.

Bailando acá, papá.

Venite dale dale.

Acá damos la media vuelta.

Vos sabés que en baile el hombre lleva.

Esto es una regla entendida desde la humilde percepción de la salsa en la pista y a raiz de aquí una revolución cultural salsera que boliwoodiensemente llegaramos así a transcurrir cual hermanos de otras coordenadas urbanas, conurbadas, metropolis modernas, inteconectadas, a una canción oculta en pasado viernes qué vida tan amarga que cuando los colegas se van a la coordillera me cago en Dena es muy probable que los dioses mismos de un nuevos ciclo sagrado, que está aquí a tu lado, a qué se siente Diego como el gol de una revolución que grita de ahora a la final los goles que vos con tu pasión plasmaste en el vertiginoso eje que un corrioso hombre reconstruificado para asistir al reto de la canción aquella que susurró un muchacho ticatalán que a los nueve le dijo a Diego Armando, vos sos groso hermano, tres días antes de aquél en Coapa que desde esta otra NEW américa nos proponemos ser programa de la república del otro pinche pedo en las pinches antípodas de su pinche herencia heteropatriarcal, heteropatriarcal, heteropatraiarcal, heteropatriarcal, qué rico el rockanrol, esa erra tica que trajo de vuelta al espirítu de Quetzacoatl que viene aquí a dejarles a esta cabeza olmeca que va meter el gol del gane del mundialito este que atravieza el tiempo que entre este texto y ese gol, sin importar si esto es ficción, o el gol si quiera existió, un domingo cualquiera, como todos aquellos en los que Golman sale a la cancha los últimos nueve minutos de cada encuentro.

Sólo nueve minutos.

No es mucho.

Meto goles.

Nueve oportunidades de gol.

Eso es lo que ofrezco.

A mi seleccionado.

El que me quiera propio.

Como si de un barrio NEW todos pudiésemos ser un pelín menos tetos que los españoles estos con los que habito y que representan a los vecinos mismos de la montaña de poetas y la cabeza olmeca que un día 22 de diciembre llegó a la montaña sagrada de nuestra reconstituida fe.

Asumamos que no queda nada.

Que lo borramos todos.

Que todo es reinventable.

Con qué nos quedaríamos.

De todo esto que creamos.

Y por qué no darle la vuelta.

En un presente mismo.

Con un presentimiento.

Que la oportunidad de revuelta.

Esta aquí presente.

Con la dicha constitución de un tiempo alternativo.

Que se mueva al revés.

En sentido contrario.

A las antípodas mismas.

A la verga.

Por dejarlo todo.

No se precipiten.

Esto no es apocalipsis.

Eso preguntenlé a la tía leída biblica con los secretos rituales de nuestra religión.

La religión como elección.

Entre las nueve opciones.

Lo la cómoda alternativa: las antípodas de posibilidades pertinentes para la complementariedad de nuestras extravaganzas.

La sociedad transconstituida.

En otro plano.

En otra dimensión.

Superior; superlativa.

Dualizada.

En movimiento.

Canción, peli y rockanrol.

Tomamos la Gran Vía.

Recuperamos el Paralelo.

Santificamos el NEWgótico sagrado

Beneit Jaume que també et recordem com Sant tot i tots aquells cops… no tots, Tot’s hem estat, cabrons.

Stop.

Stop.

Stop.

Relax.

Relax.

Relax.

Foo foo

foo foo

foo foo

nirvana

nirvana

nirvana

nirvana

nirvana

nirvana

nirvana

nirvana

nirvana

El mundo organizado por las mujeres.

El mundo organizado por las mujeres.

El mundo organizado por las mujeres.

El mundo organizado por las mujeres.

El mundo organizado por las mujeres.

El mundo organizdo por las mujeres.

El mdo orgzd pr les mojeres.

El mudo órgano de los mojagares.

El mundo rector masculino.

Dios Padre.

El mundo según los primogénitos.

La varianza de nuestros roles patricios.

La surrealidad desde la intelectualidad o la intelectualidad desde la performance espiritual de un NEW god in love with the goddes from another movie star system from brotherlander opposite multiverse. Those other ways. Where multiversity found the mother blue ocean. Dagw.

dawg

FIRST SHOW IN NEW américa

99 places in the NEW américa geographical capitals of the resilient vision of the futurists adventures. The work. Concentrate on the fucking work. And deliver.

My work is futbolart.

I was fred by it.

By my deliverance of it.

Both in the field and in surreal life.

I haven’t aspire for more, but all.

I’ve experienced it.

I know you too.

So don’t by like that.

Repeat this NEW reggaetón from the Tico Commons that will LIVE host the Radest CARIBEAN 9 geographies of the wholy MARLEY DOME THAT REIGNS ABOVE ALL YOUR MOTHER FUCKER NAIF WHITE MOTHEFUCKER: SHIT IS GONNA HAVE TO CHANGE OVER HERE.

Shit.

Some times shit hits the ceiling.

Shit.

And shit rains.

That’s life.

That’s life.

That’s life.

That’s life.

That’s life.

That’s life.

That’s life.

That’s life.

That’s life.

Relax.

Relax.

Wechilling

Wechilling

NAW

Wechilling

Wechilling

NAW

Vipapi

Vipapi

VIPapi

VIPapi

What’s api?

I’m api!

I’m api!

A’mapi!

A’mapi!

Amaaapi!

Amaaaaapi!

Amaaaaaapi!

Amaaaaaapi!

Amaaaaaapi!

Let’s grab a drink

I’d like to chill but whachalike?

Whatachalike, whatchalike!

Whatchalike, whatchalike!

Subisubiguarnara,

Whatachalike, whathalike?

HeIlikebrathar,

Herelikebrathar,

Herealikebra.

Hearalikebra.

Herealikebra.

ALLS

Lo admito: soy un inepto absoluto.

Voy a ser un ejercicio a las antípodas de la españolidad

Del otro lado del puto continente euroasiático.

Empezamos mal insultando. No te creas. El día de hoy todos quieren ver al representate de los suyos peleandose barriobajeramente con el personaje público en las antípodas de lo que yo creo. Eso es lo que está pasando en estos momentos en España. Y en Qatar.

Esta historia es una historia de amor entre un rey de un reino cabal, caballerezco, bellaco, impúdico, lazarillo, monaguillo, pecador, culpable, culpable, culpable y único.

España es única e irrepetible.

Igual que vos.

Ahí lo dejo.

Frases españolas llenas de ñoñura que aprendes a declamar.

Ahí lo dejo.

Vos sabés las risas que entre un mexicano y un argentino, o un mexicano y una argentina, o una mexicana y un argentino, o una mexicana y una argentina, o una mexicana y una mexicana, o una argentina y una argentina, o un mexicano y unas argentinas.

Ahí sí y a no.

Te pasaste.

Te fuiste de bruces.

Dijiste (es peor, escribistes) un pensamiento vainilla.

Un momento… no te precipites.

A mi no me vas a engañar.

¿Estas segura?

Yo ni soy ella.

Entonces, ¿qué eres?

¿Te importa?

¿Lo sabes?

¿Saber qué pendejo?

Qué pendejo.

Me bancas, boludo.

Se armó.

Un beso argenmex.


Yo me tengo que cortar. Si no paro puedo seguir eternamente. Compito hasta el final. Voy a ganar el partido. La busco. Ocasiono una reacción en cadena para que el puto esfuerzo que estoy haciendo rompiéndome la madre se vea repercutido en el sometimiento del control. Pero se tiene que hacer con un mínimo de noción táctica que tiene que estar al día de cómo se juega el futbol moderno, mae. Y eso es lo que hace España. Desde hace más de 14 años.

No podemos llegar a un partido de futbol y presentar el equipo y la noción de que podíamos pararnos, esos 11 y no-competir. No-competir no es una opción. Yo sé competir. Y si vamos a un torneo internacional, vamos a competir siempre………

Esa es una actitud heteropatriarcal. Y saben ¿qué? La tengo. No la puedo evitar. Yo también soy víctima del heteropatriarcado. ¿Qué voy a hacer? Aceptarlo. Y quedarme tan tranquilo. Y frenar. Y no ser un macho alfa puteado haciendo el ridículo más fugaz de su vida. Esta vez, en tiempo real. Traduciendo lo que estás diciendo con lo que implica que la gente te lea. La gente opinará algo de vos. Porque eso es lo que aprendiste a ser. Y lo tienen «naturalizado». Es mi pecado. Irreversible. Impenetrable. Insalvable.

Infierno.

Lo que me dijo San Pedro fue tan sólo una palabra: infierno.

Ese diálogo con San Pedro es el destino de Golman. Está escrito así en el sagrado NFT.

Infierno.

¿Qué le responde a eso?

¡Te vas a chingar a tu puta madre!

Carcajadas olmecas.

Carcajadas ticatalanas.

Carcajadas newdfianas.

Carcajadas NEW barcinoer.

Carcajadas [Referendum => a) NEW limón b) NEWLIM] NEW limonenses.

Carcajadas NEWQATarianas

Carcajadas NEWMADrileñas

Carcajadas NEW spaniards.

Carcajadas ticocommoneras.


Lo mio, lo mio, lo mio son las listas.


Qué se pensaban bola de babosos.


Casting: mujer afirmativa newdfiana.


Situaciones comprometidas de una mujer mexicana con un bato macho tóxico hijo de la gran puta.


La editorial vetó la publicación de esa novela. Te la mamaste, me dijo el editor. Fuiste contra los tuyos.


Historias machistas de tinte editorial.


Los machistas demócratas.


El prototipo de alfa.


Pon un alfa en tu vida.


El futbol es de alfas. Y poco más. Es todo alfas.

Hay un elemento de masculinidad tóxica en todo esto. No se da en el futbol femenino. Que es de lo que deberíamos estar hablando. De la champions league entre el FC Barcelona y Bayern de Munich. Nuestros clubes son el último reducto para encontrar una solución que se vaya en dirección ortogonal a puta mierda de sistema, modelo, valores, gobiernos, naciones (alguién me puede decir que nos tiene tan ensimismados con nuestras banderitas y nuestra GRAN Y ÜNICA nación, la más más de los mundos mundiales [sic], con perdón, y parafraseando a cualquier español: eso es ser gilipollas), afilaciones subjetivas de libre elección: vos podrás elegir todas y cada una de las opciones programables en tu puta red neuronal particular. Vamos a diseñarla de una manera singular, para respetar tu obsesión con Él, grande y ünico. Vamos a darle a cada una una puta red neuronal de la ostia, diseñada por la natureleza del renovado Dios Nuestro Señor, que es nueve, con dos grados de libertad ocultos, cuyo interior y verdad, nunca se sabrán, pero se sabe que existen, y es más, se sabe de su ubicación en una coordenadas de un multiverso, que no metaverso, que nace de la poética de mandar a la chingada todo el pinche status quo, incluido su pinche mundial machista heteropatriarcal al que no tenéis los putos cojones, ni ovarios en algunos casos, de dejar de verlo, o seguirlo, o despotricar de la hipocrecía última que te diste cuenta que razonablemente defendiste en el ágora más contaminada de la estancia singularísima entre un polo y otro de los 99 espéctros de antención en los que seré capaz de existir a lo largo de mi trayectoria vital hacia un final cierto y fuera de toda duda: cuando nos morimos nos convertimos en una fuerza de luz que podemoas habitar, como periodo de pruebas eterno, en la realización de una conjura que tiene una única palabra para la activación enterna de nuestro sentido puro dadaístico del un ser superior equivalente a la suma de nuestras almas bailando en armonía con el resto de las almas de los seres vivos clasificables en este planeta. Incluidos nuestros queridos y maltratados microorganismos: bacterias, virus y hongos.

Mae, Dios no está con nosotros. Ni con nuestro espíritu.

Si es cierto para un tico, también lo es para un español. Pese a que la astucia de Dios Padre te haya dado un acertijo para saber si estás pendiente a lo que toca o a las pollardadas que te ha intentado colar el periódico de tu afinidad, fe, moral, valores, familia, sociedad, gente como yo, gente bien, Él te ha tendido una prueba sorpresa que parece que has tropezado, otra vez, con la misma puta piedra. Un puto macho de los cojones. No eres capaz de entenderte fuera de ese arquetipo de español rancio que ya más de una vez Dios Padre ha tenido que reprender a don Francisco Franco Bahamonde desde que este último se haya incorporado a la familia en la que tan bien viviamos Jesús, Papá, María, mi mamá, y yo: Golman.

Vos te podés imaginar que el hijo mayor de Dios Padre, en un gesto sorpresa para muchos analistas de las nueve religiones que se ecunimizaron en la única grande y confirmada fe, NEW, que el propio hijo de Dios Padre traido a la Tierra con instrucciones exactas para proveer a una sociedad descarriada por los caminos ilusorios de la autoproclamada superioridad existencial respecto al resto de las especies, herederos únicos de la biósfera para su explotación ilimitada hasta ver cavada nuestra propia tumba mucho antes de que el tiempo y el Sol hagan su especulación final de vueltas y vueltas y vueltas y vueltas y vueltas y vueltas y vueltas y vueltas y vueltas………


El final de un crónica sin sentido no tiene sentido. Es una contracción del formato que propio formato formula.


Cada bloque de valor depende de lo que cada uno tenga que hacer.


Costo de oportunidad vs coste de oportunidad.


México y España no son la misma cosa. Auque parezca. Y aunque estén en las antípodas de ser lo mismo. Pecan igual. Machos ibéricos: blancos y prietos.


El racismo es mucho más sutil en los países europeos. No lo ves. Hay más blancos. Entre ellos deben odiarse por otras razones. Y las clases les sirven para lo mismo. Y entonces se proyectan historias en sus mentes que son verdades irreversibles de instalación familiar, por costumbre, por contraste, o por la lógica heteropatriarcal que el modelo español de cosmopolitanismo no ha traído desde que eramos romanos patricios.


El romano patricio es todavía hoy patricio, y por ende, romano.


Yo habría preferido que en vez de siete goles hubieran sido seis. Con ello habría podido mostraros todas aquellas metáforas que apuntaban al seis y al cero de ser los nuevos números sagrados de la predilección de esta nueva era postjesuita: el hermano mayor, Golman.


Mae, vos te enteraste que Dios Padre mandó a un hijo mayor, tras haber confirmado que sólo ha enviado legítimamente a Jesús a la Tierra a dar una orden precisa, que luego Jesús se lió un poco y acabó saliendo lo que nuestra especie, por la vinculación a la parte humana de Jesús, se asumió más en la creencia de que Jesús era tan sólo uno más de los nuestros que finalmente entendió de la importancia de juego de rol social. Por el bien del futuro de la humanidad, que llegado el momento, deberían esperar la llegada del segundo hijo definitivo de Dios que iba a dar con las claves de lo que el mundo debería ser, por unos cuanto siglos de los siglos más.

Aparentemente había que destruir Roma para reformularlo todo otra vez.

¿Por qué escogió Roma Papá?

Golman no lo tenía claro hasta días después de empezado el mundial. De hecho, ni siquiera la humillante derrota sufrida ante los buenos pastores de la Nuestro HIJO putativo Francisco Franco Bahamonde, que todavía recibe honores de sombrillita para que no le pegue el sol en los aposentos sagrados de la familia sagrada surreal. El momento en el que Golman empezó a dialogar con los mercados, con las creencias, con las personas, con los modelos sociales con los que nos habíamos topado de repente, resulta que no se le tomó en serio por cierta parte de la opinión pública de su tiempo-espacio, hasta convertirse, sin quererlo, en carne de memes.


Los capítulos de un libro que se escribe con las voces de un pueblo nuevo reconstituido a partir de nuestro ejercio de memoria. De una ubicación sorprendemente al este para lo occidentales que estamos acostumbrados a coexistir con los mercaod internacionales.

Hoy empezó nuestro debate. Aquí estoy. Se abrió la camisa y dejó ver su torso henchido (y rasurado). El hombre macho ibérico: en peligro de extinción.

Yo pude ser ese man. Y decidí no-serlo. Porque también no-ser es decisión propia. Y uno tiene que poder decidir si eso que uno hizo, dijo, o balbuceó está bien o mal. Pero debemos poder verlo alrevés. Alrevés de lo que pensamos históricamente. Alrevés de lo que nos llama el cuerpo. Alrevés de nuestra intuición. ¿Estás dispuesto a hacer el tránsito?

Afirmativo; síNegativo; no
VoyNever
Dualidad de elección

Mi elección condena. Te lleva por un camino. Y ese camino hay un diálogo propuesto única y exclusivamente para tí. Para gente privilegiada como tú. Aquí pensamos todos así. Bienvenido al estado de bienestar máximo: el estado de relajación colectiva. La ausencia de la violencia.


La extinción del macho.


Último bastión: España.


El juego es parte de la vida. Y los juegos no son la realidad. Ni la realidad siempre debe ser como un sueño húmedo bélico de un ser vainilla.


El concepto de vainilla no se explica, por criterio aleatorio impositivo sin fundamento. Mantiene la herencia humana de una larga escuela de toma de decisiones heteropatriarcalmente. Por nuestra culpa, por nuestra culpa, por nuestra culpa.


Señoros en la Casa de Dios. Golman entra en una de ellas. Hay sólo hombres. Y nueve mujeres de VOX.


El peformance sagrado consiste en 99 por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa, por mi culpa.


Casting machos: 99 machos ibéricos.

Casting mujeres a la caza de las feminazis. Única indicación para entrar en personaje. El casting de las 9 mujeres de VOX. El documental.


Indicaciones para producción. Se trata de una película que retrata el tiempo sagrado en sentido inverso desde nuestro tiempo hasta el tiempo sagrado en el que Jesús la montó parda en el centro del poder religioso de su pueblo.


Benvolgut Abad,

Fa anys vaig esser Jesús en la creu. Concretament a Copilco. Havent fent aquest paper ja no tinc un altre lloc al procés d’inspiració de la meva pràctica interpretativa dels nous textes sagrats que el meu Pare, déu, m’ha enviat a fer amb la venia dels seus pastors al conjunt de propietats privadas que com a esglesia tenim encara custodia d’un llegat continuo a la historia de la nostra civilizació occidental des de que sóm més aviat grecs, no pas romans.

No vull parlar de teologia ni de les circunstancies d’aquest model d’actuació que el meu pare i jo considerem necesaris per a dur a terme una transformació radical del que fins ara haviem entés pertinent, i a hores d’ara estic en condicions d’interpretar el discurs que ELL mateix em va inspirar a escriure per venir aquí, a aquesta sociedad escollida finalmente com la que havia de rebre la confirmació de que finalment el temps de les antigues sagrades escriptures havia arrivat al seu punt de retrovament.

Oi que hi ha un antic testament? Oi que sí. No vull ara fer-vos un quiz de tota la mena de coneixements que estic ben segur que vosaltres hi teniu, en quant a la pràctica evangélica, com ara amb l’exemple de vida que fins ara us hem anat seguint de molt lluny. Doncs ara tot això ha canviat des de que Papá ha entés el seu rol normatiu en la reestructuració del model de creencies i costums religioses que fins ara havien tingut en aquest país a l’esglesia apostólica, católica y romana el seu disciple més trempat. Us ho agraim.

A partir d’avui els llibres sagrats estarán interpretats per una serie d’indicacions sagrades que están descrites en una mena de trenca closques que vosaltres haureu de (de)construir. D’anada i de tornada. Amb nivells ecológics de tranformació, equilibri i sostenibilitat en pau atmosfèrica. L’ecosistema viu que anem a plantejar és especialment resilient al tractarse d’un regim que ens arriva directament de la veu de déu, i que m’ha invait, concretament els dits, en col·laboració amb un dels dos hemisferis del meu cap, a la vegada, amb impulsos creatius per a la concepció d’un mon nou ple, digne, resilient, armònic i holistic. Tot plegat un cant a petar-ho avui. Des d’aquest pulpit sagrat que només un abad com vosté pot obrir al nou missatge que déu pare Nostre Senyor ens ha enviat aquí a tots els homes (i només el homes) d’aquest nou estat mental; nou dimensions per sobre de l’estatus quo reignant durant els 99 minuts del partit entre Costa Rica i Espanya, abans de ahir.

Llibretes fetes a mà.

De colors.

Tots els colors de l’arc de Sant Martí.

ALLS

La boda de titulación

Hay celebraciones… y esta.

Nos habían inflado la moral. Es verdad. Estábamos hasta los huevos. Se nos había maltrado de una manera totalmente evitable. No es la historia más bonita de nuestros nemésis. Pero sobre todo es la nuestra. Así que no se vaya usted a ofender si de pronto se nos cargan las tintas contra un determinado personaje en el que a posta acumularemos todas las vibras del mal que su actuar y estar en la escena de nuestras vidas tiene la cosecuencia de convertirse en el más dulce villano de esta historia del extrarradio.

Este país nunca estuvo listo para una titularidad en Les Corts de un nouvingut pijoaparte.

Perdoneu pero algú ho havia de dir.

Un pocasolta com aquest.

Un fill de puta en tota regla.

Un cabró d’aquest que arriva adal de tot.

I fa això que fan.

Amb gent com la meva companya i amor.

Imagenineu-vos lo que un autor dolgut fer paus amb el mon quan hi aquesta historia de terror que hi ha en contra de la teva companya. Per no dir la «teva» dona. Qué voldria del pel «teva»? Seria malaltia ja? Havia arribat el meu moment?

Tot eren dubtes. I una que altre afirmació.

Jo puc llegir fins on jo sé. No sé si lo que vaig a explicar és la veritat o la voluntat. Tan se val.

El camí ha de esser curt i al peu.

La gent no està per osties.

Osties.

L’hòstia.

Jo no sóc home d’osties.

Ho he deixat enrrera.

Crec que ens va bé.

Baixar del burro.

Fem el burro.

I quelcom més.

Com a mínim jo.

Ho he intentat.

Tot.

He fet de tot.

He pogut fer el que he volgut.

Sóc un privilegiat.

Un esser ùnic i irrepetible.

Humà.

Com el que més.

Pero soc més que humà.

Sóc un esser viu.

Aviat seré només l’esprit sant.

I existiré en la multiversalitat de totes les noves dimensions.

S’ens obre uns mons nous.

Aquest és un només el primer.

Pero ens hem d’acostumar a aquesta nova dimensió.

Erre nou.

Aquesta és la part on puja la música. El final de la opera. Quant la gent sent totes les llums, tots els instruments, les 99 veus del corus, tu i jo.

Una opera en dues linies.

El meu art efimer.

La meva peli NEW.

El meu CV.

La meva vida nova.

El mon 9.

Multiversos ejemplares.

Ticataluña.

NEW barcino.

NEW América.

NEWMEX.

NEW spain.

NEWEU.

NEWITA.

NEWFRA.

ALLS

Vos sabés que estoy pura vida

No es por presumir: solo good!!!!!!!!!

I’ve got ya!!!!!!!!!

I’m talking to YOU!!!!!!!!!

This is not a joke!!!!!!!!!

This is a joke!!!!!!!!!

THIS IS MY NEW life!!!!!!!!!

Bájale de huevos!!!!!!!!!

Déjate de pendejadas!!!!!!!!!

Mámame la verga!!!!!!!!!

MIPITODENTRO!!!!!!!!!

Y nada más. No más dimensiones. ¿Qué? ¿Cuántas? ¿O qué?


A mi un Dios que me hable al chile.


Chile


Tres versiones: Chile Norte; Chile Tico Commons; Chile Sur.


Vea: yo renuncio a todo.


Renuncia tú, pendejo.


Son todo guiones.


En todas partes.


Todo.


Iusión.


Excepción.


Us.


Here.


A false religion.


Each.


Uno.


Esta era la puta narrativa, putos.


Mexicanos al grito de PAU.


Collons, Paloma.


ROCKPANKDF


That’s my band. That’s my thing. That’s the urban story worth visualizing as a fictional young male violence driving the plot that trully gets you. You’ve been awarded the gifted time of multiple subtle local awarness moment of joy to the fullest posible biologically mollecurallily, ifyunoguaraimin, para servirle a Dios PADRE primero, arribototota como un 99% de los mexicanos de una época sabrán encontrar gracioso. Ese mexicano papá. Ahí te veo, león. Yo águila, sí!


Yo, águila, sí! es la primera poesía del ticatalán. La lengua que en este momento solemne les presento por primera vez; una verga.


¿Cómo puede rescatarse ese sentido?


Machismo ante el espejo.


Happening.


ALLS

Añade cita. Y vas y te inventas una. Una creación que te obliga a hacer algo. Y lo haces. Como una rutina de futbolarte.

GOLMAN, a 9 días del mundial.

Vos viste; efectivamente soy argento.

¿Qué pasó, PAPÁ?

Yo acá soy de barrio obrero, barba y melena. Nena, igual te doy asco. Pero asumamos que lo que somos es esto que está aquí frente al espejo. UN MACHO IBÉRICO. PURA CEPA. o sepa. O RASCUACHE. O chido. Chido. Solo good. Matizado………

Yo tengo la confianza de un pueblo nuevo. Vos sos el primer lector de este nuevo pueblo, que qué crees: leé.

Ay, qué mamón.

Nunca falta.

Un roto.

Un pinche roto.

Descosido, a tus órdenes. ¿Qué te traes?

En México hay que saber defedenderse. Y uno aprende. Es algo nuestro. Y en nuestros demonios ustedes todavía no hay probado ni la puntita de esta humilde tita que me la guardo no se preocupe me confundí oiga no sea usted malpensada yo pensé que aquí entre usted y yo estábamos teniendo otra cosa que claramente no funcionó y aquí no pasa nada, chido, en el tico commons uno puede adquirir la voluntad de sentir en carne propia el momento pleno según usted mismo, estimado lector. En un mundo de lectores hasta los pinches putos pendejos que publican la mierda de literatura contemporanea que se nos brinda la anticuada aristocracia pútrefacta y correpta de nuestra capital imperfecta y ciertamente pecadora heteropatriarcal cínico sin pudor qué qué crees que me puede pasar siendo hombre blanco de barrio alto y subnormal.

Llamadme come queráis, lo que os va contar es la historia de mi familia de aquí deconstruida hacia dos sitios opuestos: unos y otros.

LA dualidad. Empecemos por darle feminidad. Es una ella mayúscula. NO SE OFENDAN MINÚSCUSCULAS.

una clara provocación.

ustedes nunca lo entenderían.

Nosotros.

NOSOTROS.

nOSORTOS.

NOsoTros

NOsOtrOs

De esta última versión de nosotros soy yo. La escriptura sagrada multiversal.

Dejad libres a los dioses, por D10S.


Aca la barria argentina de las minas.


ACBA barra brava masculinada para bien y para mal. Los machos son los mismos. Y TODOS lo tienen. Hay que ser tonte para no verlo. LOS OFENDIDOS. El resto de la comunidad. Los que no entran en la comunidad.


Izquierda-derecha.


Feministas.


Las mujeres. Nomás ellas. Las que ellas quieran ser. Y como quieran que sea el mundo curado de machismo. Ahí es el NEW model. Ahí es el design thinking para llegar a esa sociedad utópica en construcción.


¿Somos capaces de curarles?


Las historias de los 4 abuelos machos.


Las historias de las cuatra abuelitas.


Si vamos lo suficientemente atrás nuestras abuelas tienen unas historias que recorren todo el siglo XX. Somos hijos de este tiempo. Y en este tiempo hemos desdoblado nuestro espíritu. Y hasta aqui hemos llegado. Fruto de la memoria, el recuero, el olvido y la transgresión de la norma moral inútil que algunos mantienen con su ascestral conservador poder del hombre blanco al timón.


Racismo al revés. Whitexplaining.


You guys are wankers.


You guys are dicks!


You assholes are scum!


You motherfuckers eat shorts.


You fools kiss my ass.


Go fuck yourself!


Subnormal profundo!


Gilipollas!


The 9 insults rule


You are operating in front of a menace: the presence of a nemesis.


Short to the foot.


First attempt.


Automatisms.


The game itself.


Concentrate in the field. The positions of your mates. Memorize the gestures when they glow. Intuition mode. Feel the game. And run the drills. The skills to defend. The way they do. The way you stop England or Spain. The way to play Brasil. The midfield against France. The counteract against Canada. The African style to win the ball and cover our back. The quick risks to shorten the field. The last player as a free soul to build against the bigger tralent. The greatest samurai. The glory of competition. The ultimate collective effort. The team we’ve built. The feeling of belief. The head of God. This NEW god here. In this podcast. Speaking to our mind. Mind blowing the wisdom of the NEW dimention. The futbolartistry. The building metaphor. The contradictory surreality. The time dualized. Fake or true? Is this story possible.


Believe it is.


Only believers.


A quest to build a story.


The glorious chant of multiversal documentalism.


A project thing.


My last dance.


ALLS


62


Espacio para la pausa.


Cada partido se compite desde el minuto uno hasta el 99.


99 minutos de intensidad.


La preparación mental del colectivo.


La preparación física de los automatismos.


La proyección de una visión de trascendencia ante el acto de la contienda.


El elogio al gladiador, más allá de la costumbre excluyente de considerarnos tan sólo romanos, y no aquello que por ejemplo podría venir de una raíz olmeca de nuestra identidad asumida afirmativamente por nuestra reinvención consciente de nosotros mismos. En el plano personal, al igual que en el plano colectivo.


70. Mundial de Brasil y México.


Italia. El recuerdo justo del segundo.


El tercero o cuarto que en fondo fueron el mejor.


Los caídos de las gestas de los mundiales.


Las opiniones contrastadas sobre el futbolarte.


La tesitura de los que siguen siendo futbolartistas.


La negación de la renuncia.


El eterno aspirante a ser el niño de Piqué.


El Sancho Panza titular contra España.


El olmeca chamán.


La crisis del Petroleo.


El primer intento de nuevo a la democracia.


El mundial de España.


México D.F. un 13 de enero de 1983.


El traslado.


Tlalpan.


El nido.


Rivelino.


Gerson.


Zorros Zitro


INHUMYC


Vancouver.


Karachi.


NEW delhi.


Escazú.


San Salvador.


Copilco.


Jovitacos.


Free Tangas


Real


Actuariales.


ALLS

Random 99 things to write about

I’m gonna follow the advice of Dickie Bush (@dickiebush) which is a twitter star with a method for writting threads that are generous and explicative as to how to write, and that sort of thing. Of course I’m falling right into the rabbit hole. That’s the point. I’m gonna follow the rabbit this time. Nos just stand there and stare at the goddam hole. I’m ready to digg in. I’m going to be out there in the arena. And my thoughts and ideas are going to command my transformed relationship with a legion of readers: the audience.

So let’s start by changing a little bit the rules. I’m going to follow the tip partially. Just to try to make an adaptation to my narrative. The truth is this guy has a point and a method that I’m going to replicate. That’s what success looks like in the web nowadays. You follow the trend of those things that work. Very little innovation here. It’s just speaking the same language. And that’s a bit dull, but it’s what gets the massive attention. Massman. That’s the goal. Niche, but towards the building of an audience quest.

But let’s keep it (su)real.

Let’s not aim to Dickies 100 ideas. That’s way to conventional. That’s rounding up a little too much. That’s mainstream. I’m going to cut back one. That’s it. It’s a twick, I know. A tinny little difference. Almost the same. But it’s tha frontier what want to be pointing at. It’s my point. That unique difference. Unity. It will all make sense. You’ll see.

Let’s start then with the 99 list of ideas to write about. Let’s give Dickie’s suggestion a local adaptation: Golmans 99 topics:

  1. 99 lists.
  2. 9 as daunting number.
  3. Trinity is not one.
  4. Math and art as mirrors of the same pulse.
  5. Reduction to absurdity forum.
  6. Incomplete things.
  7. Reverse direction of time.
  8. Complementary excuses.
  9. Redudancy galore.
  10. 99 notebooks I wrote.
  11. 99 post from the past.
  12. 99 podcast.
  13. Editing your art.
  14. Preproduction I Production I Postproduction
  15. 3 and 9
  16. 6 and 9
  17. Uno
  18. Numbers matter
  19. Math as privilege and a journey
  20. Excel madness
  21. Programming literacy
  22. Machine learning again
  23. Complex system obsession
  24. Notes at the edges of books
  25. 99 pages with decoded visual material
  26. Messages in a bottle within my art
  27. Talking to myself
  28. The art of being someone else
  29. The performance as quest
  30. Happening matters
  31. Stand up comedy act
  32. 9 second clips
  33. 9 word poems: better that kaikus
  34. 9 dimensions
  35. Driving people mad
  36. Triggering reactions
  37. Unexplained influences
  38. Overwelming time
  39. Self awarness today
  40. The act of laughter
  41. Storytelling anecdotes
  42. Anecdoting storytelling
  43. Saying something in one direction and back: back direction of something once said
  44. New ideas
  45. NEW
  46. Political campaings and scams
  47. The cinics in the room
  48. The triumph of dickheads
  49. Dickie’s got a bushy dick
  50. Games with words
  51. Language hopping
  52. HoPInN(s)
  53. Logos and design
  54. Futbolart
  55. Caribean evangelist
  56. Journey walk
  57. Walking the talk: talking the walk
  58. Time in both directions
  59. Zero dimension
  60. Olmeca head
  61. Olmeca today
  62. Stories fo our history lessons
  63. Transformative influences
  64. School learnings
  65. Impact: surreal vs real
  66. Chasing other peoples dreams
  67. Framework architecture
  68. Space and functional design
  69. Out of the box… what box?
  70. Evangelist in the market
  71. Concepts and shit
  72. New tendencies you should know about
  73. Community outbreak
  74. We are all selling something
  75. How capitalism ruined me
  76. How capitalism made me
  77. How neoliberal higher education can still be redeemed
  78. Dealing with PhD’s
  79. Ego wars
  80. Politicians careers: the path of the psychopaths
  81. Exclusion
  82. Jumping on a bandwagon and pirating the quest
  83. Other peoples quest
  84. Tico commons
  85. NEW state
  86. NEW spain
  87. Ticataluña
  88. Xavier y Mario
  89. My friend’s book
  90. 9 manuscripts rejected
  91. Storytelling failure
  92. The end of era
  93. The fall
  94. Cycles and motion
  95. 99 days performance
  96. 7 world cup games
  97. As good as it gets
  98. I’ve already said that
  99. ALLS

That’s a whole new series to begin with. I have now a framework. Let the NEW writings begin.