Conectado otra vez

La desconexión que viene

Todos tenemos un boleto. El juego está marcado por su presencia ineludible. Es, a fin de cuentas, el fin. Así que no hay que perder el tiempo. Y cundir el día.

No todos los días tenemos el día. Ni mucho menos la inspiración para aparecer en el sitio en el que nos toca desvelar el secreto máximo que unos escucharán por primera vez.

Vos podés asistir a esas citas una o dos veces al mes.

Pero no todo el tiempo.

No trascendentemente.

No siempre.

Reiteradas veces en el día.

Una detrás de otra.

Dejando la última inservible.

Todas verdades.

Nuevas.

Revelaciones.

Directamente de Dios Padre.

En una emisión en directo de la santidad de su palabra.

Reconectó con nosotros.

Está aquí.

Estás son sus palabras.

Me lo está dictando al oído.

¿Vos no vas a creer?

Vota con D10S

El Señor esté con ustedes; y con tu espíritu.

Dios Todo Poderoso que reina en el cielo y la Tierra, y en todos los momentos multiversales que coexisten en cada coordenada de la galaxia y en donde tiene representación nuestro credo: NEW.

¿Sabes las nueve reglas de NEW?

Golman mismo pregunta a sus hermanas y hermanos recién todas y todos sagrados HIJES de DIEZ

Vos sos sagrado, si decidís creer. Vos sos lo mismo, si optás por no creer.

Cada uno irá a un sitio distinto.

Como quiso sugerir Dante Aliguieri quien habla también, como Dios Padre, a través mio, en el plano surrealista en el que esta crónica tiene lugar. Bienvenidas. Esto es otro pedo. Esto es otro tiempo-espacio.

Vos ya tuviste la elección de ser-estar.

No de Ser o no Ser.

A la verga Shakespeare.

Sin acritud.

Como actor de una revolución NEW.

Esto acá es pura literatura.

Pero en tiempo cambiado.

Esta es la innovación.

Vamos ir en contradirección.

Por el arte de renunciar.

Todas juntas.

A nuestros 9 pecados sociales más de la verga.

Decidamos cuáles son.

No lo va imponer Dios Padre quien ha aprendido de Messi, hijo con quién Dios Padre no Sólo mantiene un trata privilegiado sino que ha sido directamente alterado por la voluntad divina de Dios Padre en al menos 99 goles debidos gracias y exclusivamente a ÉL: el creador supremo futbolartístico.

Es evidente que Dios Padre inventó el futbol y lo fusionó con el arte porque veía que la caso no había salido como en el diseño inicial Él mismo había proyectado otros estados de la naturaleza en el que la azarosa naturaleza humana misma se salía con la suya para llevar el presente consciente a un bodevil antiguo y recurrente a sus peores momentos históricos, por lo menos durante las últimas nueve generaciones de los humanos presentes pasados y futuros, multiversados en un último reducto de una lectura de PAU firmada por el Padre Nuestro que está en el Cielo y que por fin redacta una iluminación plena con no tan sólo un milagro menor como los que han llevado a los últimos nueve santos, santas, o beatos, propuestos por la curia administradora del legado terrenal de haber construido la iglesia de PAU y PERE. PAUPERE.

Jo em dic Paupere.

Jo em dic Perepau.

Som fills de l’heteropatriarcat que en Jesús ens va transmetre amb aquell performance col·lectiu que vam plantejar de cara a un futur finit de 2022 anys per fer un bucle sagrat que m’uneixi a mi, Jesús, i al meu germà gran, Golman, que agafarà el relleu de l’actualització de la revolta amb la qual ens anem a prendre pel sac a donari un tomb a tot aquesta merda d’estus quo que fa un podor i fastic a pare blanc masclista, xulopiscinas, violador, assasí, desgraciat, malalt, fascista, alfa, esser. Deixe’m aquesta creu a l’oblit. Deixem-ho estar. I anem a dues direccions oposades. Primer tractat de pau alternant.

Pau és l’acte necesari per trobar la transformació.

Tornar enrere a definir el discurs de lo que no ens ha sortit del tot bé.

No només la guerra.

No nomes les drogues.

No només el teu mon masclista.

No només el capitalisme.

No només el neoliberalisme.

No només les vides que hi són.

No només el teu perfil blanc.

No només els homes al front i les dones a subsistir abans no arrivin els feixistes a bombardejar casa nostra.

La guerra civil espanyola i la segona guerra mundial.

Narrativa multiversal.

La conversa que sembla l’elefant a l’habitació que ha matat Juanito.

El futbolartista.

Juanito el futbolartista.

Es pot ofendre algú el doble per un doble sentit?

La ofensa.

La violencia envers algú.

La pasivitat del grup.

L’atenció als que no hi ha parlat.

L’atenció als que hi veuen barreres que entre totes no hem aconseguir rebaixar d’una manera justa, feminista, bondadosa i impicada d’una majoria social conscient i plena d’estima per un mateix just en la renuncia del benestar temporal i l’abraçada a l’estat més ple que hi ha a la suma de totes i tots els i les multiversos i multiversas.

ALLS

Buscar y tener seis estados de la naturaleza como opción a elegir dimensiones previas al multiverse ejemplar quijotesco pacheco ticatalán NEW américa NEWCAR NEW barcino NEWDF NEWNY NEWLON NEWPAR NEWSTO NEWROT NEWMAD NEWELI NEW spain NEWKAR NEWMOS NEWJAP NEWDE

Este texto es parte de un nombre con varios atributos. El ejercicio de titular una pieza. Con nombre multiversal. Por la gracia de un feedbackloopper. Uno mismo puede ser el agente de la noción sobre la cuál entrenamos la base de datos de aquella prioridad o pregunta que debemos plantear para que demos solución colectiva, colaborativa y comunitaria a un necesidad básica no satisfecha. Problema: uno se queda sin espacio cuando escribe en sitios que no están diseñados para abarcar un texto largo. Un nombre más bien corto. Ni tan corto, pero no lo suficiente para expresar una cadena de texto utilitario.

Y a su vez, futbolartístico.

Hace cuatro días que realicé el contacto asintótico entre el tiempo lineal y la parábola circular.

El año 2022. Día -4.

La literatura doblegada.

La insolencia proyectada hacia una infalible dirección para evadir la violencia desbocada.

Lo necesario es virar la máquina.

Completa.

Y dejarlo todo atrás.

Volver al ciclo holístico virtual que Dios Padre mismo diseñó y determinó que se transmitiría a partir de la historia de que el último hijo varón que deben esperar, de ahora en adelante, todos los pueblos que decidan creer este renovado credo al que podràn asimilarse, inclusive, Dios Hijo mismo, servidor, Golman, que bajó del cielo a jugar la final con la camiseta 99 y aportó el espíritu colectivo quilombero que desde el despliegue del espíritu santo en la continuidad de los muchachos cantando en las gradas, en las pantallas planas de las casas, los bares, los boliches, los talleres de autos, los transistores de los raperos con los radiocassetes, y los muchachos en el campo, con la asistencia divina del Hijo de Dios Padre que vive y domina los cielos y la tierra con su impecable cálculo y capacidad futbolartística para iluminar la gracia ejercida por nuestros jugadores, de la Pulga, el Pitufo, Mainor, el Abuelo, Lio, Spagetti, Kun, Julian, Dibu y Golman.

D10S Padre le dijo a Golman. Andá tranquilo que Lio es un genio, buena persona, y un sublime futbolartista con el que hablo todos los días. Hablamos con Diego, con Jesús que lo ama, y con Golman cuando le ponemos al día de nuestra tertulia futbolartística de cada mañana, en el que Johan conecta los puntos sobre las cuestiones que debemos considerar en dimensión particular en la que maestro fabrica la dimensión de lo que aquello quería decir. Pelé llegó para cerrar el círculo, el mismo día en el que la última plegaria de Benedicto insistía que sacáramos el tema de pederastia de Maciel, de saberlo y tal, y los sacos de dinero, las fiestas, y las cosas esas mexicanas que nos tenemos que tragar para no perder el sitio que tenemos en este cagadero.

Perdón Padre, si apesto la fiesta.

La mierda hiede.

Pero no hablamos de obviedades.

Vamos al grado.

El heteropatriarcado se nos jodió.

Hay que retirar al macho que todos llevamos dentro.

Me di cuenta yo: el primero.

Yo soy el PECADO ORIGINAL NEW.

De aquí se revierte toda la culpa.

No quiere decir que no tenga usted cuidado con su decisión de hacer lo que le de la gana.

Les digo que ya ser macho alfa amante de las armas y la guerra es porque ustedes han querido seguir por ahí. Porque piensan que el mundo que les pinto de ausencia de la violencia es un acto de fe al que ustedes no quieren asistir. A no ser que lo digan en referendum. En una votación popular. Celebrada aquí. Y ahora.

Abolición del machismo que alimenta el heteropatriarcado del que todas y todos hemos mamado chichita de vaca, y materna.

Obsolescencia programa del macho y su resistencia al cambio.

Propuesta de tesis doctoral número 9. Eficacia estadística demostrada con un margen de confianza multiversado por la profundidad analítica de los diseñadores colectivos de los mecanismos de medición del sistema de reward que el modelo NEW aboga y emite en la señal compartida de un circuito alternativo desde otra dimensión circular alternativa.

La libertad está en querer venir a esta versión de la otredad.

Usted si quiere seguir aquí, no cambia nada.

Usted sigue azul.

Tiene las mismas salidas que la opción de asistir a un mundo alternativo al estatus quo que colectivamente se postule a las antípodas de lo que hasta ahorita ha sido hegemónico. Pues déjalo ir. Dejémoslo ir. Y sigamos adelante.

Provoquemos esta transformación.

En parte es esto.

En parte es eso otro.

Da igual.

Imagínense en el Titanic.

Es una pena.

Hoy mueren más de otras maneras.

Pudiendo no morir.

¿Cómo habríamos salvado el multiverso particular que nos hemos permitido tener en un nivel de armonía celestial de sentencia divina en el presente mismo con el que recitamos juntos este salmo, aleluya!

Una pregunta exclamativa. Lo que empieza como pregunta se puede perder en el sentido antes de concluir. Y la vida es esa paradoja. Lo que aparentemente tiene sentido deja de tenerlo. Y lo que no lo tiene lo esconde. Y hay que saber encontrar lo opuesto a lo buscado. Por estar presente. Y atentos. Listos para cambiar de parecer. Para readaptarnos a las circunstancias. A las creencias comunes. A las reglas preestablecidad. A la revolución moral. Al concepto social alternativo al que llevamos a un consenso por una vía democrática mediante la cual podemos votar, aportar valor, poner entiquetas y asumir nuestras obligaciones para aportación de valor social agregado capaz de autoregularse y aumentarse si tan sólo acompañamos de sentido común y acuerdos de categorías, pesos, código, cálculos, análisis de datos, visualización de datos, segmentados según un razonamiento de cada estadístico, un valor de referencia, medianas, dieciles, colas, medias, desviaciones estándares, estados de la naturaleza, probabilidades, cálculos actuariales, hipótesis, entrenamientos, A/B, metadatos, diseño, encuestas, excels, stata, python, ML, labaling, training, NFTs, investments, social value creation domain, ALLS.

El privilegio de tener una plataforma

Hace 9 años tenia una visión; hoy la redoblo: allin.

Me llamo Allin.

Esa es mi apuesta.

Mi literatura.

El personaje, pues.

Quiero decirlo en las mínimas palabras necesarias para su definición en el aquí y ahora; el único momento en el que vos y yo, con un sho NEW argento.

Soy el creador de NEW argento.

Esto es una inteligencia artificial olmeca.

Vos no tenés nada que ver.

Si vos no querés entrar, no entrás.

Si vos querés entrar, vos sos bienvenida.

Y acá dentro, vos sabés lo que sería esto sin los chantas, los giles, los cancheros sin gracia, los pelotudos, los anoaprisionados, los asesinos con las armas públicas, pará, pará un poco, vos Hombre ALFA con aires de hablar con Dios Padre directamente en un exclusivo club al que perteneces por afinidad al poder entendido por los amos del cotarro. Tesis y red social al mismo tiempo. Literatura online. Arriesgadamente eterna. Como si no hubiera escapatoria. Como esta historia no tuviera final. Y de aquí en adelante-atrás el relato de la historia según Dios Padre me ha dictado con únicamente una serie finita de palabras multiversadas, eso sí, en única y exclusivamente en estas nueve dimensiones, de las cuáles no pretendemos ser la verdad eterna, UNA y GRANDE, ejem, han muerto.

Entra la música de Chanquete.

No lo sé.

A mi Dios Padre me dijo que escribiera eso.

No tengo ni idea ni me interesa enterarme.

Una parte de su cultura, por muy suya que pueda ser, es bastante triste. Algo gris. No se sienta desbordado por su interés a tales y cuales cosas tan tan tan tan tan tan tan tan tan españoles.

Nueve tanes.

Una medida sagrada.

Un efecto mariposa en un viaje de éxtasis al más allá.

Dónde sintonizan las deidades.

Vamos a teorizarlo todo.

Y hagamos NEW matemáticas.

Viene a ser lo mismo, pero en onda NEW.

Y eso es lo que nosotros le vamos a dar.

No iba por ahí.

No se había hecho nunca.

Lo de la autoconsciencia colectiva enganchada a un único destino.

El destino simple.

Asumir el tiempo.

Transcurrirlo.

Rebajarle al estrés.

A la violencia.

A la heteropatriarcalidad de estas nueve renuncias que decidimos votar en un tiempo transformado en el presente en dirección ortogonal al digno presente que nos tocó convolusionar a este conjuro de un acuerdo NEW postconstitucional.

Parad el planeta, que yo me bajo.

Dios Hijo tiene que venir con una onda así, o ¿a dónde quieres que vaya a parar?

Papá me dió un esquema social pleno y eterno que erradica todos los inconvenientes del plan que Jesús supo desarrollar en el plano más pueril de su gestación como un humanot como Plà, Josep, lo habría entendido. Yo le digo PÁ.

A Plà.

Jo puc fer obres de teatre en plà NEW.

I això NEW que fos quelcom cosa.

Lo que ja hagi dit.

Al passat.

En happenings sense regles.

Aquells poemes al meu temps lliure.

Per gaudir de poder ser-hi.

I no ser.

Quant en Hamlet, fill d’un Rei, Rai, i amb un avi que Rastafari, pense-hi d’esser o no pas, cóm és que té une osamenta a la ma amb tot lo que això representa: com a personatge que viu el que la pobre familia rica d’en Hamlet que fa que el seu teatre sigui tant potent encara ara i readaptat a tot lo que una posada en escena vulgui voler relacionar a un públic i aquesta companya de feedbacklooppers: el NOU àngels of the Tico Commons.

Let the Tico Commons be my main point.

We’ll tag it all you want. It’s already been tagged.

All my concepts have been layed down.

Time will reverse from today on.

But tomorrow doesn’t happen, it’s because I was listening to la canço que hem fa fer la interconexió sagrada que emana de la nostra tropicalitat, molt bones, som els ticatalans, ens encanta ser-hi i fer-ne un mon nou totes i tots plegat d’un taranná diferent al que fins ara hem tingut. I alhora deixar anar cap endevant a tots els fills de puta machos alfa que creiem que ens aniria bé, quelcom enllegar-los a pendre pel sac, per a ver de renunciar a quelcome obligació ecosistèmica i recomenada per la AI d’en GOD PARE GOLMAN.

GOLMAN és una apropiació que Déu PARE god PARE va dissenyar pensant en la dualitat de NEW américa if we had to face the same stunt devant l’heteropatriarchy in all nine capital examples. And we went back. After their hearts were deposited in the holiest place from our society fred from nasta trickery and cynisicsm cashm: the life and style of th rich and famous. And nothing else. Just that.

That’s fine white priviledge sense of acomplishment. Of course you’ve made it. It’s everyone else who are interested in playing something else. And includes all of you. And me of course. And how cheasie all is. You reading this. Reading me. GOD FATHER’s NEW son: Golman, at your service.

So here’s the plan.

God Father did say that whoever wanted to step off the NEW ARCH there would be another one: The NEW ARCH OF STATUS QUO. More exclusive.

Pay for you and your families to belong to each of the only two departing ARCHS send by GOD FATHER OFFICIAL certified by the AI, code, design, natural language team, dead poet society 99, feedbacklooper 99 public servants of the automated social self reliancy ride. Right here. Right now. And turned into a fair game in some other direction. Humbly going the fuck away from here: STATUS QUO.

It’s a revolution alright.

Nobody move.

For 99 seconds.

The pause.

TP.

NEW index.

Imaging holding 99 seconds to leave some shit behind.

Forgive.

Start over.

In this sense.

Shouldn’t we all be doing that.

About our history.

About our past.

Let’s pause.

Hit it.

II

GOD, that’s liberating.

Thank you.

Oh that’s good.

Orgasmic good.

I love you.

I love you.

I love you.

I love you.

I love you.

I love you.

I love you.

I love you.

I love you.

I come.

I come.

I come.

I come.

I come.

O come.

O come.

O come.

O come.

Common.

Common.

Common.

Common.

Common.

Common.

Common.

Common.

Common.

So I came.

Here I am.

I’am an orgasm.

Yours.

That’s how divinity strike the NEW you.

Humble be.

Rummble fish.

Black and white and wispers of red.

I’m both Dillon and Ford.

I’m in fact all six of them.

I could be nine dimentions in one resulting ninth one holiest.

Plentifullness.

The NEW filosophy.

It’s a thing now.

It’s got an NFT running increasing ethernal value.

To free ourselves.

From this slave system.

Persit.

Remain.

Don’t move.

Hold your thought.

Let go of this 99 seconds.

After you pray this song.

Every Sunday inside the temple mountain.

Every hill is slope.

Slop mastering pride.

NEW geek categorires.

NEW capital urban transfiguration.

For that we can be.

And liberate time and space.

As we know is run by the 9 corporate GODS of capitalism:

Let’s vote the nine of them.

Assessment as a desireble task to sustain from a group of public servants providing not just the tools but the societal interventions from the feedbackloopping command center: the demand-driven unmet need of the meta social structure running the turning back from the failing status quo and into the iteration mode that we go through during stable period of time from a simple structure of two estates of Nature. It’s a possibilistic model. Possibilisms instructs the stakeholders to believe and hold my cup. I will drop the mic at the end. I’ve written all this shit up to blow up.

I’m the blow up character.

The most insolent one.

Or maybe nine of them.

In this one character I can interpret.

I write my own lines.

I manage my own distribution, marketing, art, production, investment, logistics, aeronatuical, futbolartistry, art spcials, dealership, security, ghost writting, flee riding, free spirit, NEW headquaters, NEW cities, NEW culture, NEW nations, NEW capitals, NEW towns, NEW pura vida.

NEW pura vida.

Mantra sagrado en consonancia con la oración mínima necesaria para volver al ser conectado colectivo al que vos y yo podemos volver a conectarnos, con esta canción, con el pase filtrado, la reunión de fin de año, la celebración de un gol, de un momento de comunión pleno, de la consagración de grito que fue eterno para vos y para todos los que lo vivimos. Ser argentino es haber sentido eso así. Nadie lo podrá nunca experimentar sin haberlo vivido como los que estuvimos ahí. Y lo fuimos. Per ser ÉL nuestro. Y no referirse a Lio. Sino a un tal Golman.

Pero ¿quién es Golman?

¿Este Golman cómo quiere que nos hagamos cargo de un personaje sagrado que supuestamente nos dió la gracia de Dios Padre en el propio reconstruir la historia de lo que pasó a la manera particular en la que Dios Padre cree que puede Él mismo interpretar la vida para que vean que no estoy aquí en la pendeja sin hacer nada haciéndome el pendejo con todo lo que está sucediendo en las narices del heteropatrarcado, como si pudiera no haber estado dándome cuenta.

La amnesia del macho.

El nombre del manustricto que mandé a los nueve premios literarios a los que me presenté con un sólo texto. Un texto sagrado. Los pilares de una religión NEW.

Totalmente ausustentable.

Es la AI de las creencias.

El reward system de un sistema reconstruido.

La constitución de una narrativa ficcionada.

La posibilidad de que el cine cambie mi vida.

Y empiece a contar historias.

Y a ser nueve tipos de «artista».

Impostoramente hablando.

Con la posibilidad de nunca más hacer nada.

Dejarlo ahí.

Y nunca más hacerlo de nuevo.

Como si tras el Ronaldo del Barça ya no hubiera nada.

Yo les voy a contar lo que puedo dar.

Y el mundo decidirá si Dios Padre puede mandar esa mamada de HIJO y nosotros haber de creérnoslo.

Esta es la línea de 99 mujeres del Partido Popular Obrero Español.

Y luego 99 que dicen no ser de aquella España. Sino de esta otra.

La otra España.

Pos mubien.

A mi me parece ferpecto.

Así es España.

Esta es mi tesis social como español de andar por casa.

Usted a mi no me crea mucho. Eso sí; leame.

Compre mis libros.

Vea mis películas.

Escuche mis propuestas de transformación social en las que enarbolo el walking the talk y talking the walk of getting out of my confort zone and bet for this social clash. Together ALLS…….. .

I’m that last dot.

I’m a sacred holy spirit.

I came on Quetzalcoatl.

The NEW flying AI.

The NEW flying industry.

The NEW flying market.

The NEW art deconstruction.

The NEW glorious leap into the ethernal well of collective togetherness happening.

This story did not come from northern Europe.

This story did not come from central Europe.

This story came from South Europe.

Brown Europe.

And it already rocks.

I’m already there.

I’ve been there.

Done that.

I’ve ridden the ride.

I’ve spoke the words.

And put out my heart.

For you to follow trough.

To leap.

To finger role.

To fingir.

To finger.

The bird.

Crow.

Duff.

Holiest flying NEW god: Quetzalcoatl.

All: ALLS.

Che, Francisco, lo suelta por primera vez en el entierro papal de Benedicto.

La intervención de Dios Padre quiso revertir el momento solemne de un Pedro luchando en el pulso contra Jesús. En plaza pública. Ante el poder reinante. El momento de mojarse. Los apoyos de Puigdemont. El suffle. La surrealidad. La epopeya de una caribeño tropical africanizado reaggea soul training, papá. El flow de un dios menor NEW de un pensamiento rastafari que fluyó hacia el credo de nueve religiones que reviraron sus creencias, por las vías administrativas designadas para no poder hacer justo eso, y pese a la restricción, revelarse en un estado de la naturaleza plausible.

L’escenari d’un mon alternatiu tot just arrivant al límit sagrat d’un concepte multiversat del pura vida del Tico Commons que va esdevenir el fonament sobre el qual es va començar a construir una llenga nova que just avui fa 9999 dies d’haver-se constituit en un texte fonamental de gènesi, i la resta alternatiu de NEW pentateuco, com aquell que vol anar més enllà dels principis que regeixen, per devant i per darrera, del control dels mechanismes socials pels que funcionen les nostres 9 cultures d’aquest nou mon. Com si això fos un template. Molt acurat. Per oplim lo que jo hauria de dir. Respecte a tal o qual. Un sistema nou d’essers vius. Tot’s els 999.999.999 que som. I anar a per això. L’estat d’arrivada. De tots justos. Totes i tots plegats. A un sentiment de comunió como ara l’any nou. Allà, a l’espai públic. I viure junts. Això. Sorti a l’espai públic a fer festa que hi sóm vius. I que tot bé. No només a les xarxes. Ni el que ens diem al whassat. Que això també. I això NEW.

Un sistema alternatiu senser. Amb totes les variables i els segments de les coses que hem de fer. I el plà. El millor que s’ens va ocorrir. I la lluita dels nostres barris. I entendre d’on venim quant expliquem d’on venien les bombes que van caure a la nostra ciutat. Quelcom a dins de la muralla. Quelcom Troya. Sóc tant heteropatriarcat com Hèctor en la defensa de l’amor d’un germà. I trastocar l’orde d’un poble devant d’una historia de lliuta que va tenir lloc d’una manera determinada que calia fer entendre un missatge d’un gest que els deus i els nostres cohabitants, les nostres generacions, els nostres amos i rebels, el rock de contracultura, l’efecte d’una anestesia social espesa d’entreteniment sense regust d’idiotes i subnormals amb el mando de comandament de la nostra malaida realitat a les municipalitats de tot arreu. Com a mìnim aquest 99 pobles NEW.

  1. Dimensión uno.
  2. D2
  3. D3
  4. D4
  5. D5
  6. D6
  7. D7
  8. D8
  9. D9

Y pare de contar. Esos son los nueve momentos necesarios. Cada dimensión tiene un espacio propio de surrealidad. Se trata de plasmar la realidad alternativa. Las antípodas del estatus quo. Como ejercicio de liberación. Y que en el momento sagrado de ordenar elementos cósmicos de nuestro NEW porvenir, arreglese el bug. Si todos sabemos programar, todos jugaremos al futbolarte. Es cuestión de preparar a la gente para el nuevo código. Y ofrecerlo como artilugio.

Como surrealidad.

Como multiversalidad de los pensamientos duales de las sociedad multiversadas por un conjuro de Dios Padre Argentino que envio a su hijo Golman a revertir el tiempo para transcurrir en una eterna fantasia los mismos 36 años que tiene Lio y volver atrás al momento aquél en el que el propio Golman le dijo a Diego en El Nido de NEW américa, en Coapa, en los escalones de ladrillo de la cancha principal de las nueve que había en el club. El club NEW américa es una club centenario diseñado para ser un protagonista hegemónico. El estandarte de lo que nos da orgullo al mexicano medio chingón. Sea usted mamón y del América. Aquí está tu cruz, señor. Por favor, llévate a estos pendejos.

Ser Dios Hijo no es fácil en tiempos de redes sociales.

En el momento en el que intentas salir luego luego se te tiran a la yugular. Interpretan que perdiste la razón. Que te encierren en Sant Pau.

Y ahí acabas. Encerrado en la Biblioteca Francesc Cambò.

Como un espectro de la comunión con PAU NEW.

El Papá Francisco supo entender el mensaje y la vías por las que Golman se aproximó al Vaticano con la buena nueva de que Dios Padre lo había elegido como vehículo sin decirle nada a Francisco, ni Benedicto, ni Juan Pablo II, habiéndolo tenido todo planeado, desde el día aquél entre Golman y Diego, ni el primer día de vuelta desde que el 2022 cerró el ciclo sagrado de comunión de Dios Padre con el futbolarte.

Sin Golman el Tico Commons no puede regenerarse.

Y regenerarse es nacer.

Y petarlo al nivel 99.

La velocidad de una competición a muerte por defender el honor de la ciudad ante un asedio.

Nuestra ciudad, NEW barcino, ha sido asediada.

Conocemos la historia de los pueblos asediados.

Lo vivimos como la posibilidad que se vuelvan las fuerzas militares heteropatriarcales contra nosotros mismos, el pueblo secuestrado por la curia actual.

Los amos.

Los esclavos.

La revolución.

La historia es la misma.

La resolución también.

Salvo si le damos la vuelta a la violencia.

La desdoblamos como quien no sigue por el mismo camino de siempre.

Por volver atrás.

Por no seguir el rumbo igual.

Cual becerro al matadero.

Como si morir fuera eso.

O vivir lo opuesto.

La alternativa a haber estado en el mayor de los engaños.

Un autoengaño.

Porque la historia me la explicaron así.

Y así todo seguía.

Una virtud de nuestra especie.

Subsistir en todas las condiciones de hostilidad.

Sobre todo aquellas que subsisten por el uso intensivo que le estamos dando a nuestras armas para calentar el mercado. Y hacer de esta economía una tensión de la inversión de lo que hay a distribuir y nuestro modelo de vida transfomado a una sociedad más igualitaria por la consciencia de amortiguar las divergencias sociales entre regiones, países, continentes, religiones, montañas, valles, mares o sistemas opresivos conservadores y obsesionados por el dinero y el subsistir en esta universalidad de un mercado americanizado del porvenir y la tendencia de los demás de dejarnos llevar por las narrativas que nos intentan imponer una moral.

Todos contro el Dibu. La prensa argentina debe seguir lo que se dice por ahí de las reacciones que pueda tener la sociedad sobre las acciones de nuestros seleccionados y nosotros, como periodistas, no podemos hacer otra cosa que intentar presentar lo que representa la actualidad de nuestro status quo: campeón del mundo.

Vos sabés que yo le banco al Dibu. Es un monstruo. Y también por cosas como esta, ¿por qué no?

Obvio que lo veo, cariño. Es políticamente el hombre sosteniendo su pene erecto. ¿Vos le viste la cara?

Ahí está todo. El surrealismo de nuestro transitar por los senderos del éxtasis superior que Dios Padre salpimentó para nosotros pudiéramos estar acá, con la gracia de Diego, orquestando desde el Cielo mismo que tiene acento argentino de Dios Padre articulando las órdenes a su último mensajero para dictar la encomienda al último de sus hijos varones, para venir a la Tierra, su coordenada favorita en esta región del multiverso en las que Dios Padre tiene posiciones como comandante de una fe eterna que se regenera en los servidores que programan la retransmisión en todos los formatos de los sistemas resilientes de retroalimentación que se pondrán en marcha sobre la construcción tutelada por la gracia divina de los sistemas de apoyo inteligentes del procomún ticatalán en tiempos alternativos a las derivas totatlitarias y retrógradas que se daban en los contextos sociopolíticos de todo el urbe, en tiempos de Messi, Benedicto, Pelé, Bolsonaro, Piqué, Gorvachov, Lula, Colau y Golman.

La reversión del tiempo es un estado de ánimo en otra dirección.

Tiene la amplitud de estar yendo en dirección opuesta al estado actual.

Y eso es justo la metáfora vital.

La oda a la resistencia.

La asamblea para mujeres y hombres libres.

La voluntad de un tiempo integrado NEW.

La narrativa de un loop sostenible en movimiento eterno.

Por los siglos de los siglos.

ALLS

¿Quién elige el NEW?

El tico commons como opción multiversal

I thought it was a categories game. I was wrong. There was something more. There are always many ways of complicated the expected result. The overall outcome. The output. The strategy. The vision. The mission. The idea. The business model. The stakeholder crew. The value proposition. The values. The narratives. The impact. The management. The map. The KPIs. The citizen engagement involved and committed to the noumenal NEW idea. That’s how much it takes if you were to expand the categories in which you will unleash your own personal story as a succesfull story of not just your economic success story. Please. We are impressed and all. But status quo of the Ritch & Famous shines and all but still does not cover the entire crew. The unfair story. The uneven field. The priveledges you and me have foster. And kept. And not even think about.

I give you time now.

To reverse it.

And take control.

With a plan.

Or a blan, rather.

Seems the same; AIN’T.

I’m a neyer; and a sayer.

Yes.

Of course.

We will.

We are.

We may.

We did.

We do.

Welo

Welov

Those two brands, welo and welov, are bigger than Apple and Google.

It’s raising the bar above the possible reacheble state of nature. Don’t panic. Please. Enough. Enough of your macho ways you fucking white dickheads you make shove your «official tale of what we, the people, are according to the white old NEW américan faggots: the nazigunlovingrightlythemansthemanandmoralwithabibleandprostitutedmalescumcalledalphamachos.

It’s a long name. I just love to go against the common stupidity. Not that I am that hot shit, nor I would deny the outskirt of my imagery. Be that a story, a poem, a performative futbolartistic happenning delivery, el gol del gane, el orden del día del webinar, la ilustración de justo lo contrario, la idea a debatir sobre la comunicación social de una emergencia colectiva del pueblo unido a un novedoso concepto al margen de la razón, el consenso social en la dimensión en la que nos encontramos atrapados, y la alternativa de irnos a tomar por culo justo a las antípodas de toda esta sinrazón. ¿No sería ese el lugar más adecuado para ir a reflexionar cómo no hacer lo que hacen esta bola de pendejos a los que que el foco todavía les ilumina con la gloria que se da única y exclusivamente a Dios Padre, hombre sin duda, a Jesús, Dios Hijo, hombre también salvo que Él expresamente nos lo viniera a confesar en la carta que nos mandó, a su pueblo-hermandad-porlossiglosdelossiglos………ALLS.

The truth is interpreteded in the NEW mass.

This is radical shit.

Get ready.

The ark my holy Father send with me is a NEW internet. A NEW network. A NEW narrative. A NEW system. God allowed this by sending his second son. Wait for the girl, he send me to say. That will kill of the shit still remaining. From Jesus to Golman is a closed loop still already open. The transfer of time-space relativity NEW approach: Golmans PhD nine-pager-model was the key to a nine month exhibition of the NEW thesis statement.

I’m an actuary.

Guilty.

I did the five years only ITAM can warranty.

I know the quality of the agents that studied this thing I was taught to be.

Don’t renounce anything quite so fast.

Hold on to your dreams.

Bring them here.

Let’s put them in a happening bit.

Let’s make this show a market.

A NEW uno.

A NEW one.

UNONE.

That would be my other brand name. This is the birth of a NEW place. A NEW community. I was born before UNONE was a thing. But now, here, written, it becomes a thing. And I become a slave. I’ve been powered by that idea. And I have to serve to the purpose of helping that idea come out. Let’s put together our brightest ideas.

That’s still silicon valley shit. And so is saying start from the problem-provide solution.

And at the end, they are right. It is that. It is that simple. It is that complicated. It’s a minefield. They still play the NEW américan capitalist storyline. That’s what we are. Puppets from the past. A cast in a play. A movie we imagined possible. And we are just ponds. And serve the strategy. That’s what working class people provide. Workforce. For somebody elses intention. A person capable of putting afloat a business idea and provide the product and the market transaction to actually keep the wheel moving. We are actors of this capitalist interaction going on in our daily activity. Somehow status quo is what it is. There is no way to tackle this shit state of nature we got stuck with. The shit is off the roof. It’s landing gently as we stare up to wittness the collapse of the nine pillars that sustained our low-energy pitiful capitalist neoliberal life.

Some of us lived elsewhere. In the world of literature. In the simplicity of making it through the day. The stability of a job. A good looking scheme to live connected to the world. Already providing an online revenue stream flowing your way. When so many people do. Secretely. In their succesful comercial interexchange of automatized monetary transactions through one of my nine paying channels. Payer and buyer. I’m an investor. An inventor. A philosopher. A futbolartist. A poet. A dick. A moron. A dumbass. A speak. A paki. A mexican. A tico commoner. A feedbackloopper. An evangelist. Jesus’ brother. Son of Father God. Sent by the MAN himself. Choose thy name, HE said. When I just a spirit at the table of eternity. Where I’ve already been. I come from a holiest nature. The preexisting space where there was something before ME: ALLS.

ALSS is the divinity. Even when apparently spoken «innapropiately». They are still holiest. The still connect to the standart ethernal motion of the NEW vibe.

The vibe if core of the NEW faith.

You ought to believe it.

It’s NEW only rule.

Believe it possible.

Believing was mandatory.

Only 99 books.

All written by the Son of God who would in a live happening will reverse time-space as a happening should, in the backard notion of time-space as we now it: forwards.

Fuck forwards.

Let’s back up.

Let’s step off.

I did it before.

I’ll only do it again to be the NEW history.

Not the end of the past one.

The going towards it.

Closer to Jesus.

My brother.

Our brother.

You are holiest.

You are here.

Here’s the NEW deal.

This is bigger that the Beatles + The Clash.

Brexiters vs Golman rethorics.

I don’t expect to be liked. And I expect a nemesis to be as way out there as they can. As they have shown their faces when they execute their hate. Those macho dicks ought to open their eyes. But I’m talking to the mirror. I am not throwing rock to my own cribb, I ain’t no fool, I’m just trying to pull a safer altered reality to lift you up as an artist who writes to reach you to a NEW place no artist has ever taken you, a bit of what the rappers before Kayne West brought with his perseverance. It’s how you come out into the world. As the world is so ready to take a good NEW story. I am just a lame storyteller. The best one inside. I’m failing to run away from the sense we need to make to write something worth having someone go over the word we spit with the tips of the nine fingers doing all the work. Morse code is not as relevant as your agile fingers on a keyboard.

Writers know how to write properly. Or type with one or two fingers in an Ollivetti.

Google está de fiesta. Sabe que es el penúltimo día del año. Del último año. Imagínense que este es el final del tiempo. Y que aquí el tiempo no se frena. Ni se acaba. Sino que se regresa. Se repliega.

Se trata del momento de volver. De darle la vuelta. Como si de pronto el símbolo de infinito se diera un voltereta. Y zaz, de vuelta le cambia el flujo de la eternidad y se transita ahora hacia el otro lado.

El tiempo atrás.

El momento de atravesar el tiempo.

La necesidad de hacerlo.

Cada vez más seguido.

Como si los ingleses dejaran el idiótico sistema de medición de unidades que utilizan y se adhirieran al sistema decimal.

Pero asumámoslo. Somos tan farsantes como ellos. Los amos de UK tienen razón. Y un morro que se lo pisan. Sólo hay que advertir sus elecciones. Nuestros némesis históricos. Nuestros brillantes hombrecillos de las bording schools de magos y wakers de nueve generaciones atrás.

Wankers; 9 generations.

Wankers9

The Wankers. Family sitcom.

Premiering on the 1st mirror day: January 1 2023

Imagine 23 never existed.

We need to start giving important shit up.

23 is a prime number.

Well, take it.

Remove it.

From the collective memory.

We are going to have to give it up.

The profecy anounces: if you all collectivelly give up 23, you’ll all enter to through the doors of heaven as they will come flying from the sky and project a NEW light into the meaning of this heaven on Earth atmosphere of the event. The concert lights ups and you and me and ALLS: ALLS; ALLS; ALLS: ALLS: ALLLS: ALLLLS: ALLLLLLLS; ALLLLLLLLLS………

La extensión de las nueve dimensiones.

Las libertades que se nos permite modelar en los modelos sistémicos del álgebra lineal aplicado a las matrices de nueve dimensiones en la que satisfacemos la prevalescencia del tico commons. La eterna pura vida. El instantáneo ALLS que recordamos ahora del segundo hijo de Dios Padre, al subir su copa y declamar la culminación de un preciso momento de iluminación: el tránsito de los mundanos divinos.


La búsqueda de mi olivetti azul. Spoiler alert! Resultado: not found.

Not found.

The end.

Let’s go back.

Bouncing back day.

21/12/2022

Last/first day.

ALLS

Ethernally loopping.

2022-1986

36

9

Nou.

NEW

NAW

ALLS

King’s Cup Golman

VOTE KCG

I’m ready for this.

I’m a futbolartist.

El nou d’un poble nou.

D’aquí. Nou. Vingut. I ara preparat per sortir. Ensortir-me. Ensortir-nos.

This is my preesentation video.

Golman vuelve a jugar

I’m ready to lift up!

Let’s go.

ALLS

I write my own shit

i played time a joke.

Went backwards.

we’re NEW kind love breeeeeeeeeadth

Las es son los machos.

No le ven el pedo.

¿Pus cómo?

Por más que seas un suspiro, izquierda. Por más que no entiendas el privilegio, derecha ……… Golman………

Cómo se escribe con mas de un dedo.

Yo gane un mundial. y metí gol en la final.

Es una vara. Di. Otra manera de asistir a un reto banal. Como el futbolarte.

Sea el presente futbolarte.

NEW united.

The latest hot shit from the Olmecan Internet.

That’s my thesis.

This is my soul.

I’m not just an artist.

Or a futbolisa.

Soy algo más.

Soy la primera futbolisa.

Yo soy ella.

¿Quién me lo cuestiona?

¿Y por cierto, sábes quién es mi tata?

Tatica D10S.

Y me mandó a que enmendara la narrativa de la épica narrativa más o menos bien llevado con yes sopladas y eses carno.comidas. El argentiino es un idioma en sí. Un noumeno. Humor superior. Clase y garra para bancarte tres copas y acabar la historia de la próxima generación de estos 99 futbolartistas. Yo soy, humildemente el primer. Soc l’esprit de nou d’aquí. I de totes elles faig multiversooooooooos. Alarms. Arms. Speed. Hunger of something else beyond gol, man.

Beyond.

bEyoND

YO

YO

YO

YO

YO

YO

YO

YO

YO

DAWG

You, me, be.

WE

HEE

SHE

IT

procurement of innovation

NEW evangelism

A NEW thing

My thing

Your thing

Our thing.

Time reversed.

It was time.

Year 22.

To back down.

Back up.

Back down; back up..

Back down; back up.

Reaggae, reaggae.

O WATATING

O WATATING

O WATATING

O WATATING

OWATATING

OWATATING

sis

nou

Duality under my skin.

duality under mayshin.

Dualityseducingyou&me

dualitywassupwthcha

dualityperversity

dualitycontextuality

dualitybascularity

dualitypendulerium

sualitysulealista

That`s the capital.

Where I am from.

Like preparing actors for a New tale.

I more than just a writer.

I’m a feedbackloopper.

And I can make it high America up all the way to the edge.

Like you listen Through The Wire and you spit through your circumstantial wire we all carry and write this song. with this storytelling.

All intensively performing a true artistry: feedbacklooping.

Be this feedbacklooping.

NEW cast

NEW crew

NEW script

NEW season

NEW charachter

NEW human being here or there.

NEW faith

NEW up

NEW orDEAL

NEW dimention

NEW covenant

NEW heap

NEW underground

NEW silent message.

Musicalised.

Played backwards.

Upsidedown.

Reversing forces, ignite.

Pulling back………

I’m captain Golman, please to deliver this timespacetravelling all the way to the destination: ALLS.

BEAKBACK

Life in the opposite directions.

Easiest to make.

Breakout at the very end.

Bounce back.

Reimaging flying

Possibility has been done.

Michelle and Barack openned that door.

Any of us fools can be a president of the united states of américa.

Except a woman.

Look data up.

Check it link here.

Papá, ¿qué pasa después de que morimos?

La pregunta de una hija de diez años antes de ir a dormir

Mi hija, Vera, me preguntó si me podía hacer una pregunta. Se había acercado a mi para tomarme del brazo, como buscando que fuéramos juntos. Como queriendo estar presente. Como necesitada de uno de esos gestos de cariño que normalmente busco yo darle, y no ella recibir.

La vida a veces nos da lo que necesitamos, y a veces, no es exactamente así. Me pareció un pequeño regalo, y luego de unos primero pasos, me lanzó la pregunta: ¿qué pasa después de que morimos?

Dejamos de sufrir, le dije.

Ella se subió a su litera y se acomodó para recostarse, sin quedar muy satisfecha por mi respuesta. Mientras tanto cerré la persiana mientras volvía a intentar mejorar la respuesta para satisfacer la inquietud que en ese momento se había apoderado de cada célula viva en la habitación.

¿Qué pasa cuando nos morimos?

Es una buena pregunta. Y quizás la respuesta que podamos darle a tan buena pregunta no sea lo importante. Lo importante es acomodar todo el conocimiento sensible que durante siglos hemos dado a esa respuesta. Los humanos tenemos eso: morimos. Es lo más democrático de nuestra existencia. El único hecho que compartimos, más allá de lo demás. Pero en este caso existen diferentes perspectivas de afirmarnos ante la situación en sí que la muerte plantea. ¿Y ahora?

¿Qué sentido tiene vivir?

Vera elaboró un pensamiento complejo en el que dibujó lo futil de la existencia si todo lo que conocemos dejará de existir, en un momento dado. Es una sensación que cuando uno habita por primera vez, el desasosiego planea sobre el infinito. No es esa dimensión de lo que está más allá de nuestra experiencia sensible lo que alguna vez soñamos cuando pensábamos en las posibilidades de lo infinito. No morir sería una forma más de lo infinito. No es nuestro caso.

La humanidad tiene más bien una connotación finita. Nuestro tiempo está marcado por nuestra propia experiencia, por lo que hacemos de nuestro legado, por lo que construimos para dejar aquí, más allá de que un día, cualquiera, ya no estemos.

No le expliqué a Vera que la muerte es uno de mis temas favoritos. Debería ser un tema crucial para que todos dedicaramos tiempo a su persecusión. La muerte es el motor de la vitalidad. El jing y el jang. La muerte es la vida. Es la gran dualidad por la que asumimos que las cosas existen más allá de las implicaciones más simples que se mantienen suspendidas en el aire que respiramos. La ligereza de vivir sabiendo que la espada de Damocles cuelga sobre nuestro cuello. La muerte, nuestra única compañera, no nos dejes olvidarte.

Hablamos de lo que uno alcanza al morir. Un nivel superior de energía. Un espacio de luz que se proyecta sobre la existencia más allá de lo que conocemos en esta dimensión menor en la que estamos. Nuestro tránsito hacia otra dimensión. Esa es la experiencia vital que debemos experimentar en vida. Quizás unas cuantas veces. Pongamos nueve veces. Porque un día, en una de esas transiciones, nos vamos a ir. Del todo. Y desde ese momento, viviremos en un ciclo distinto. En otra forma energética.

Quizás era un buen momento para hablar de la energía. De cómo no se crea, sino tan sólo se transforma. Por hablar de algo más. Por formular las metáforas necesarias para que nosotros sigamos nuestro camino. Pero atentos a no perder el tiempo. En eso sí insistí: el regalo es estar aquí, vivos. Ese es el milagro. Y ahora es el momento. Hay veces en los que seremos conscientes de nuestra insignificacia, y eso nos hará sentirnos ligeros y volátiles. En esa situación seremos algo así como una bacteria. Transitaremos en un multiverso determinado en el que nuestra vida transcurrirá en un suspiro. Y nos habremos convertido en polvo. O en un organismo transformador. En una mutación. Buscándose la vida.

Le hablé de la importancia de momentos como este. De pensar en esto. No siempre la vida es optimismo y fuga. Al revés. Estos momentos generalmente constituyen un momento de esos que crean una isla que conforma una de estas transformaciones que ahora tú misma estás reconsiderando. Se trata de un momento importante en tu evolución neuronal. Tu mente se reinicia. Esta vez con la configuración preparada para lo que vendrá en esta siguiente fase de la vida. Es lo que vive Railey en Inside Out. Y también te pasa a tí.

Una de esas bolas que formarán parte de tu memoria estimulante se guardará en un sitio en el que la consola de la NEW vera llevará incorporada en la última versión. Este es nuestro templo. Y nuestra mente debe servirnos para alimentar lo que será nuestro camino, nuestro proyecto, nuestra proyección.

Tenemos una historia que contar. Un relato vital único e irrepetible. La vida es esto, querida. Reflexiones complejas que nos acompañan en momentos de alegrías y pesares. Angustias, enojos y asco. Pese a todo, nuestros sentimientos se conjuran para que cada uno lleve por dentro una procesión que nos acompaña con cada pálpito de nuestro corazón. Con cada conexión neuronal que irriga un camino determinado hacia alguna parte. Quizás una idea. Quizás un poema. Quizás una ilusión. Mientras tanto pensamos. O actuamos. Ejercemos un proceso introspectivo para proponernos hacer algo. Salir de este maldito lugar. Atrevernos a aquello que realmente perseguimos. Estar ahí, en donde queremos estar.

Querida, es aquí en donde estoy. De ahí que escribir sea algo más que una herramienta. Es también la única salida mediante la cuál puedes crear algo más allá de lo que te carcome. Lo harás con la certeza de que aquí tendríamos que abordar un tejido más sublime que trace una ilusión. La posibilidad de otras vidas. La trascendencia de otros seres, en otros tiempos, otras dimensiones, que no son exactamente estas en las que transitamos ahora, sin darnos cuenta.

Lo que has preguntado esta noche, de este día tan especial, es la consecuencia de tu espíritu que se ha topado con su porvenir. La muerte no es ninguna quimera. Ni una maldición. Es una oportuna compañera de viaje que nos marca el destino con un único objetivo; vive tu vida como quieras vivirla. No te quedes en la superficie de las cosas. Aborda lo que te apasiona y busca los caminos que te permitan desbordar los límites por allá por donde tu pulsión te permita reconfigurar los límites trazados para que puedas entender en contexto de lo que hasta hoy existe. No es esa la dimensión máxima a la que puedas aspirar. Mueve montañas. Sueña en esas otras dimensiones. Transita por cada una de ellas. Construye los códices de un multiverso único e irrepetible. Usa tus demonios para transitar con ellos por los temores que te sofoquen la ansiedad que produzca tu verdad. Trasciende a los oscuros sitios en los que la luz no necesita penetrar para darte una señar de escapatoria. Vivimos entre esos dos polos. Y de un lado al otro. No los quieras ocultar. Ni siquiera negar. No reniegues de lo que es, de lo que hay, de este tiempo que nos ha tocado.

¿Te acuerdas de la bisabuela de tu madre?

No lo se. Pregúntaselo a mi madre. Le contesté a Vera. Por saber quién fue aquella persona. Por saber recuperar la memoria de quién fue. Y lo que hizo para que hoy estemos hoy aquí. Ella y yo. Y mi madre. Y la suya. En su recuerdo. En el mio. En el de todos los que quisimos a mi abuela. Escribe esto y conviértelo en literatura. Trasnciende a tu reflexión. Crea con ello. Es entonces cuando encontrarás los textos más sinceros. Esos momentos son los que te sirven para revertir el día. El tiempo se difumina entre las sombras. Respiro.

Vera se quedó dormida. Produndamente. Ya no preguntó nada. Seguí hablándole. Del privilegio de estar vivos. De la suerte de estar aquí. Con ella. Los dos. En estas mismas circunstancias. Pensando sobre la existencia y nuestra insignificancia. Un día leerás este recuerdo. No será el tuyo. Será el que contruí aquél día en el que una bola dorada se guardó, según tus propias coordenadas, en un sitio preciso de tu memoria. Un día tomarás prestada esa bola y la revisitarás. No es un tema que se cierre con una única pregunta. Con un pequeño río de lágrimas. Habrá libros enteros que deborarás porque expresan situaciones que te harán repensar lo que creías. Y otros que complementarán tu cosmovisión. Lecturas que conformarán quién eres. Más allá de lo que te expliquen. Más allá de lo que te cuenten tus padres, tus amigos, las religiones que estudies.

El espacio de la religión es un sitio de acogida para este tipo de preguntas. Pero no es una ciencia exacta. Se trata de un ejercicio de fe. De creer. De creer más allá de nuestra comprensión. Es un tema que está estructurado de varias formas, algunas más oficiales que otras, que a su vez generan códigos de convivencia. Maneras de vivir la vida. Y seguimos buscando los mecanismos para vivir de una manera cordial en sintonía. Con un transitar alerta, adaptativo y holístico. Como si nuestro credo fuera la bondad, la compasión, la empatía.

Es esta mi fe. Esta es la fe de mi iglesia. Que a su vez pertenece a otro reino. A un reino nuevo. Un reino que redefine el tiempo y el espacio. De manera circular. En un eterno retorno retorno. Todos somos uno. Y hay un gran organismo que palpita con nuestro aleteo. La paradoja de vivir. La existencia sublime. El regalo de un nuevo Dios. Uno mismo (con)sagrado.

Yo creo que hay un lugar en el presente que nos transporta al lugar primordial del límite de nuestra experiencia más sublime: ALLS. Esta dimensión existe aquí, ahora, y por los siglos de los siglos, en un plano continuo. Hacia delante y hacia atrás. Como la vida misma. Como la reflexión de mi tatarabuela.

ALLS

El gol final

La historia del último gol

Golman había de hacer un gol. No más. Iba a ser suficiente.

La mano de Golman

Nunca antes un mecanismo social había tomado la forma de un gol.

Miento; sólo una vez: la primera.

No por nada esta dimensión resultaría sagrada.

Se trata de un juego de conjugaciones nuevas.

Se trata de un ejercicio de urbanismo colectivo que trascienda los límites de nuestras enseñanzas.

Se trata de un fundamento necesario de renuncia.

Se trata de la dimensión transformadora del polo opuesto.

Se trata de salir, para siempre, de esta tesitura.

Despidámonos pues del mundo que conocimos.

Y no se preocupen.

No nos vamos a morir.

Al menos no en este momento.

Porque vamos a cambiar el curso.

Vamos a actuar sobre otro eje.

Vamos a trangredir la norma.

O crear una nueva.

Con su propia historia.

Y los bichos.

Y nuestra coexistencia.

Cohabitando un mundo nuevo.

Sobre la base de una herramienta de adaptación socialmente inteligente.

Por la pertinencia de nuestra acción.

Por los ejes sobre los que hemos construido una infraestructura permeable al valor.

Por la posibilidad de interactuar con la sociedad.

Y sobre todo: con las empresas.

Vamos a plantear un planeta con otro mecanismo de autoorganización.

Y lo vamos a hacer uniendo dos cabos de una innovación que transforma la sociedad en sí.

Los fundamentos de un mundo nuevo.

La nueva canción de navidad.

El nacimiento prematuro del Hijo NEW de Dios Padre.

Que aterrizará el domingo en el mundial.

Sin que nadie se lo espere.

Y marcará el último gol.

El nuevo gol sagrado.

La transformación por fin se reetablecerá entre los polos temporales y divergentes del tiempo espacio entre dos goles: el de Diego y de Golman.

Sea esa mi voluntad, le dictó Dios Padre al escribano presente.

No mate al mensajero.

Ponelo a Golman.

Esos 9 minutos de transformación.

Estoy listo para jugar.

Reservé los músculos, la memoria y el momentum necesarios para este gol.

El puente a otra dimensión: gol.

Volvemos a atrás.

La historia alrevés.

Hasta el tiempo aquél: entre estos dos estadios.

Verdad que conectar tan sólo con NEW barcino no era suficiente.

Había que ir más allá.

Encontrar el momento justo.

Y este vehículo exacto.

Llegó el momento.

La anuncación era precisa.

Los tiempos correctos.

La sagrada preparación en su justa medida.

Y la el consagrado tiempo alterno habría de teletransportar al sistema transformado hacia su nueva dimensión: erre nou.

Erre nou.

És això?

Això.

ALLS

La convergencia de dos mundos

Estamos en el punto pivotal

Aquí queríamos llegar.

Vamos a crear una fantasía.

Una manera distinta de entender.

Todo está preparado para levantar la copa mundial.

Se acerca navidad.

Hoy se juega la segunda semifinal; miércoles.

Domingo: final.

Jugar la final.

Ganar la final.

Competir.

Los siete partidos.

Ya solo quedan tres.

Hoy se diluye la tensión: dos.

Entre Miércoles y Domingo.

Any given Sunday.

Time we go back.

Into a loop.

El gol de Golman, domingo, y el gol de Diego de D10S.

Golman es el NEW nou.

No és Déu; és… soc nou.

Golman, darrer fill de Déu.

Després de Golman ja no va haver-hi més fills de Déu. No va calir. Ja ho vam entendre. I tot plegat; tot igual. Ja hi sóm. Ja hi-erem. Només ara anem enrrera. I tot bé. Cap alla trobarem l’altre GOL de Déu: el de Diego.

Diego i Golman us vam portar això d’un cel nou: NEW.

Benvinguts al temps multiversal.

Testiomoni d’un sabi ceg futbolartista que va haver d’escriure un tribut a Borges en ticatalà per haver de fer creure que una final de futbolart ho pot acabar de resoltre tot, per a tot arreu, i tots els temps, per un designi de Déu, que jo vaig esser testimoni al veure baixar a Quetzalcoatl que Déu Pare llavors va esser servir perque Éll ara diu que ja hi era abans de que haguesin arrivat vosaltres, espanyols.

Un món a l’altra banda.

Això que no heu pensat mai: esser d’un altre puesto. A s’altra banda d’es mon.

Ja hi vaig pensar-hi.

Tot just.

I vaig anar-hi.

I m’hi vaig trobar.

I vaig fer pinya.

Un nou de tres amb folre i manilles.

Sis minyos van pujar tot just per la meva esquena.

Una pinya tropical de collons.

I jo hi era: llavors.

I torno.

Eternament.

A partir d’aquest gol.

El temps enrera.

Aquest diumenge.

El gol d’un déu menor.

Un gol d’una final.

Un gol sagrat.

Ara sí, poble elegit.

Sou vosaltres.

Us he escollit a vosaltres.

Per la mà d’un déu nou.

D’un Déu Ticatalàn.

Un esser brillant que va baixar del cel.

Amb les claus del futur.

I un gol sagrat.

Que havia de fer.

ÉLL.

Tot i Messi.

Un llibre d’un vall nou. D’una época circular. Entre aquesta final i aquells quarts de final.

No tot ha de quadrar.

No és el gol de Valdano.

Ni de Burruchaga.

Ni de Brown.

Això no és el Azteca.

Això és terra santa.

On va viure Déu.

I un Déu nou va baixar del cel.

I es va entendre no només amb Déu.

Si no amb tots plegats.

Tot i la final.

Tot els contraris.

Tot i esser una batalla.

Tot i el sud i el nord.

Tot i sud/nord.

Marruecos/Francia.

D’aqui a una hora.

El temps sagrat.

L’altra.

L’anar i tornar.

Esser ells.

Esser ELL.

ÉLL.

ËLL.

Jo soc ËLL.

GOLman.

El gol de la final.

ALLS

El poeta teletrabajando

Surrealidades contemporáneas

Soc nou.

I ticatalà.

He creat un codi obert nou complert, seré i preparat per ser-hi.

Som-hi.

Va-apa-anem.

Això: aquestanovaparaula.

Significant al sentit en sí.

Cadascundelles.

Toteselles.


Llistat de nou.

ú

dos

tres

quatre

cink

sex

seben

eit

nou


Quin collons metaverse té en ZUCK in mind?

Here’s mine.

It’s a poetry.

Or yet a song.

It’s a NEW joy.

It’s a NEW you.

We all reset.

WEALLRESET.

Back to starting line.

This is a spell.

Repeat: this is a spell.

Inabucle.

A count to eleben2.

I can count to eleben2.

That’s the piece, dawg.

That’s my rap shit.

I’mKomingatya.

Rightbefore the big nigth.

Nine days from now.

Estipulating a contact with the other time we came from.

It’s our story backwards.

A reason to be.

This long NEW song.

That drive me here.

TOWITHYA.

2nite.

2nite.

2nite.

2nite.

2nite.

2nite.

2nite.

2nite.

2nite.

U.

U.

U.

U.

U.

U.

U.

U.

U.

UNITE

UNITE

UNITE

UNITE

UNITE

UNITE

UNITE

UNITE

UNITE

And that’s my song

And that’s my song

And that’s my song

And that’s my song

And that’s my song

And that’s my song

Commonsingalong

Commonsingalong

Commonsingalong

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALLS

ALLS

ALLS

ALLS

ALLS

ALLS

ALLS

ALLS

ALLS

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAPUTAMDRE

LAPUTAMADRE

LAPUTAMADRE

LAPUTAMADRE

LAPUTAMADRE

LAPUTAMADRE

LAPTAMADRE

LATDP

PAD

PA

A

O


Would we not know the end of the movie has arrive if those words weren’t there?


I had to give up the end.

This is were I start.

If this is to be true……….

We all ought to go back.

That’s our best chance.

To unluck this unsanity.

That your toxic masclisme.

Has brought us here.

To this.

What’s ok.

And what’s not.

And look each other in the eye.

And swallow our holist truth.

And discard it for good.

For a greater good.

And act of reentitlement.

By given away.

It doesn’t get back.

It’s gone.

No more.

That’s it.

That’s why we are here.

To this read this again.

And swallow the frog.

It doesn’t taste good.

Does it?

Tasted.

Tasted.

Tasted.

Tasted.

Tasted.

Tasted.

Tastad.

Tasted.

Tastadd.

Errorsallow.

Errosarllow.

Eroarrozllow.

Elizondo Eroarrozllow.

NEW word in Ticatalán.

I’ve created a NEW language.

It comes from back in time.

From another time.

From the past.

And having answers.

And getting fish ready.

Cause we need to speed up the ladder.

Here comes another turn at turning the system.

Let’s make it a going to concert-like atmosphere.

Where it’s us repeating a stupid song.

A crazy feeling of the unknown.

A close gap between my NEW territory allows me to fly Quetzacoatl in this leap from NEWCAR.

The gospel of the feedbackloopper.

This tale is way long.

Longer than any other one.

This game is a storytelling harmony.

A thing we sing in our greatest joyfest.

At the holiest music house in town.

Cause this is local feeling.

A sense of pride.

If I run for major.

I’d get elected.

And the thing we would do is to connect our today’s show into the LIVE concert of our live from now on.

The scape forward.

A previous time.

A previous sense.

A previous direction.

All over again.

And we all get back to that.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

I’ve written 99 books.

I’ve written 999 words.

I’ve written 9999 lines.

I’ve made up 99999 words.

I’ve spoken a 999999 words.

I’v sung 9999999 songs.

I’ve reach 99999999 contradictions.

I’ve dream in this same space betweenus our naked body into the delight to be with you tonigh here so intensly united just you and me in this multitution multitution multitution mutitution multitution multitution multitution multitution multitution.

There is one last level.

It’s the foremost.

From there on there’s nothing.

It’s written in the book.

It’s written in the book.

It’s written in the book.

It’s written in the book.

It’s written in the book.

It’s written in the book.

It’s written in this way couse I felt that the transformation should come from an internal belief. Ready to question everything. And liberate ourselves from any regret. A NEW history. A NEW story. NEW: that’s the line. That’s my characters script. I get to say what I want in my movie.

Igettosaywhatiwantinmymovie.

This time i will use ctrl+c………

CTRLV

CTRLV

CTRLV

CTRLV

CTRLV

CTRLV

CTRLV

CTRLV

CTRLV

You get the picture

You get the picture

You get the picture

You get the picture

You get the picture

You get the picture

You get the picture

You get the picture

You get the picture

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

No tenemos tiempo para tus pollardadas.

No tenemos tiempo para tus pollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

OK: ganáis. Os damos a los machos ibéricos.

OK: ganáis. Os damos a los machos ibéricos.

Ok: ganáis. Os damos a los machos ibéricos.

Pero el todo el mundo.

Pero de todo el mundo.

Pero ÉL y todo el mundo.

Peor todo el mundo.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcadios.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

YoufuiQuetzalcoatlenelpicodelgallo.

YOFUIQUETZALCOATLENELPICODELÄGUILÁ

Y ya me fui.

Me tenía que ir a descansar.

A usar bien mi tiempo.

No aquí con ustedes bola de pelagatos, o como decimos nosotros en nuestra total decrepitud con acento fresa de aquí mismito de la capital, si es que estamos de la verga, y en esta épica rural.

Un dios en decadencia debía ser mexicano; y de los antiguos.

De los de la capital.

Cuando esto era un valle.

Sin banda.

Solo you NEWquetzalcoatl.

El primer vocablo que recibió permiso para unirse al NEW padre TODO PODEROSO Y ETERNO que vive en la gloria de un loop en el tiempo espacio presente, pasado y futuro.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Todo por un nuevo encuentro.

Todo por un nuevo tiempo.

Todo por un gesto aparte.

Todo por volver al puerto.

Todo por volver al puerto.

Con tintes ballenatos,

Vueltas salseras.

Derrochequebradita.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Una épica cualquiera podría liberarnos. Piénsalo. Cualquiera. Sólo tendría que llegar en buen momento. En el momento justo. Como ganar un mundial. Y vos y yo sabremos lo que es eso en el tiempo multiversado. Las opciones de senderos que se bifurcan ante el día que Dios Hijo DOS: Golman, bajó del cielo en Ticataluña y se lanzó a la final para jugarla con el equipo de la NEW buena nueva.

La letra de Dios.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

Voy a bajar a abrir la puerta.

Voy a bajar a abrir la puerta.

Voy a bajar a abrir la puerta.

Voy a bajar a abrir la puerta.

Voy a bajar a abrir la puerta.

Voy a bajar a abrir la puerta.

Imagina que al menos debes hacer nueve veces esta actividad. Tendrás que aprender a hacerla. Por el bien de saber qué hacer en una circunstancia social.

¿Cómo construimos un mejor tiempo nuevo cocreado al unísono de una dimensión NEW emergente?

Un tiempo alternativo.

En otro plano.

Ortogonal.

Acá hay que llegar pronto si quieres conocer las otras nueve dimensiones de las matemáticartes.

Ese es el método secreto.

Está escondido en las letras.

De la canción que se fue.

Nos fuimos todos a un viaje posterior.

En ese tiempo creimos tanto como creamos una cosa NEW.

Esa crónica es suficiente.

Y su momento perfecto.

Se alinea al nuestro.

Se acopla con el NEW llamado de Dios Padre Nuestro Señor que ha querido que su segundo hijo sea suficiente para no haber de mandar a una de sus hipotetícas hijas que después de haber abierto la veda de retroalimentar el heteropatriarcado del cuál es el máximo responsable y con todo el cinismo y descaro del mundo va y manda, otra vez a un hijo hombre varón con la autonomía de decidir su genero, decisión de la cuál pende una sociedad NEW transformada a partir de saber qué bando tomar.

La historia plena más cerca al presente.

Vive en el pasado.

Es literatura.

Es algo más.

Es algo más.

Es algo más.

Es algo más.

Es algo más.

Es algo más.

Es otro baile.

Otra canción.

Otro momento de subidón.

Otra pista de baile a toda pasta.

Otra ola pillada en Nazaré.

Un gol en la final de nuestra historia.

Que se vuelve ahora hacia atrás los años exactos entre este momento en el que o Lio o Golman la meten con la mano sin que nadie ni nada tenga algo que decir al respecto. Porque me sale de los huevos heteropatriarcales estos que me cuelgan un poco más en este escroto derecho que no es necesario que observe con tanto detenimiento no ve que usted aquí, justo ahora, en estas circunstancias, pues qué quiere que le diga: no me parece lo más normal.

Se me acabaron los 99 minutos.

Antes de que me sonara la alarma, que también me marca el tiempo para recoger la ropa que hoy no se va secar por la humedad. Una vibración me lo recordó. Pero yo tuve que inicializar el tiempo. Y lo hice hace 99 minutos. Un poco más ahora. Y entonces me propuse crear esta historia. Y a partir de ella revertir el tiempo. Y explicar inversamente las crónicas que aquí, en esta plataforma, construye los multiversos ejemplares que en tributo al renacimiento del surrealismo español como el último gesto que abandonamos. Ya no existimos. No somos nada. Salvo que reconstruyamos nuestra idea de lo NEW.

Y revisitemos la posibilidad de una (r)evolución.

Mutamos otra vez.

Somos el último sistema complejo en iterar.

La vida en movimiento.

El entendimiento común.

NEW

Sea este el inicio de una nueva era dual. Se traza el ambas direcciones del tiempo, mientras usted habita el presente eterno.

No aspire a más.

Esta ceremonía ha terminado.

Demos gracias a GOLman.

ALLS