Trabajamos en la resolución colectiva del sistema complejo social regenerado.
La narrativa es esta.
Hay que entrarle a un tiempo NEW.
Esto se va a acelerar de pronto tanto, que vamos a comenzar a transitar hacia atrás. Por cambiar el pedo. Por ponerle alternativa a esta puta mierda. Este puto status quo apesta. Y a la vez, ya tenemos la respuesta. Ya lo vivimos. Ya lo sentimos.
Piensé en un argentino.
Pensá que volvemos a vivir la historia que asumimos nuestra. Con la corrección de todo aquello que no vivimos con la intensidad del ser pleno histórico, para todos los multiversos imaginables: para que cada quién tenga derecho a tener uno. Una. Y todas las dimensiones estelares que cada quien pueda dibujar con su rotunda respuesta al marcharse de un pinche status quo de la verga, al que paradojicamente volvemos. Por identificar lo que ya hemos sido. El éxito consumado de nuestros antepasados. Con nuestras luces y nuestra sombras. No se avergüence nadie de ser quien ya ha sido. Todas la vidas dignas. Vamos a pensar cómo le damos la vuelta a esta pinche tortilla.
Yo doy vueltas a tortillas.
Ese es mi superpoder.
Por entrar en vuestro esquema simplón de amar los superheroes. Dejadme engañaros: amo héroes. Sobre todo heroínas de la libertad. Mis hermanas.
Mis hermanas son heroínas de la libertad, y hermanas lasallistas, y hermanas de una comunidad universitaria en la frontera entre la dualidad mexicana: Río ondo. Esa vecindad. Esa institución detrás de esta barda. De este control de acceso. Esta casa segura de estudios. Amarte. Arte. itamarte. It: amarte. Mi aportación a la transformación de las nueve instituciones en las que aprendí a desempeñar mi ser/estar en sociedad en las nueve dimensiones de cualquier segmentación social con la que decidamos adcribirnos de una manera NEW y revitalizante. La excitación de romper el molde con un discurso disruptivo que propone que nos vayamos a la verga en dirección ortogonal al modelo, el gobierno, la oposición, los portavoces de los partidos, los socios del club, los niños hombres beneficiados, las mujeres antifeministas, la moralina de nuestros instrumentos de progreso y autogobierno: en una escala superior, varias dimensiones, por encima del nivel actual de bienestar común numéricamente sagrado, como una cadena de nueve nueves. A mi las matemáticas me han dado una comunidad artística superior. Es un ejercicio como cualquier otro. Intelectual. Pero también de voluntad. Igual que la filosofía. Porque entender lo que pasa en la sociedad también implica, ahora, que debemos debatir en público lo que pensamos que debería ser la propuesta política vialbe y sostenible que nos auspicia a celebrar un movimiento de tierras que derrumba todos los cimientos de nuestros nueve pilares más significativos de una expresión colectiva superior a cada uno de sus paises, comunidades, tribus, asociaciones, colectivos, instituciones, familia, fábrica, empresa, microempresa, solopeneur, trabajador legal, trabajador ilegal, trabajador alegal, no trabajador, cocineros y cocineras, feedbacklooppers, futbolartistas, clubes de futbolart & innovation adoption, oneuno, unone, nadie ha ido por aquí. Yo hace 9 años. Repurpose. Your own history.
I am a producer.
An orchestra director.
A filmaker.
A videographer.
A slow reader.
An olmecan deity.
A Quetzacoatl tamer.
A head that assist you the transformational source of our collective collaborative form of joy: ALLS.
A landing stage.
Be landing stage my keyword. Hashtag landingstage, hashtag golmankeywords. All 99 of them.
The labelling game.
A NEW society social contract.
It’s all about the contracts.
The way we purposely drive our collective action to our long term results.
Hemos venido a jugar.
Vamos a cambiar la dirección.
Los sistemas complejos dan estos vuelcos.
Yo les voy a relatar tan sólo uno de los multiversos ejemplares de 99 dimensiones.
La multiversalidad nos lleva tautológicamente hacia lo creciente.
Bien.
Alla decidimos ir.
Cuando cuantificamos que nos iba bien.
Y los individualistas egoistas cínicos (una especie en peligro de extición que encuentra su trágico final en un evento encantado que dio vuelta atrás, sin que ellos se percataran, separándonos de una bola de pendejos subnormales que seguirán con su exitoso modelo corrupto de poder y adoración por la acumulación del dinero, ser la polla erecta en vinagre, y no pensar nunca en ser vagina. El macho no ve a la mujer en el sentido en el que ha sido consciente de la posibilidad de dejar de ser subnormal, rescatandose de sí mismo y de su adicción a los beneficios que los machos ibéricos, austriácos, alemanes, franceses, ingleses, vascos, ticatalanes, newaméricans, y resto del mundo.
Por ser un escritor de historias que se devuelven me veo en necesidad de ir a contracorriente. La libertad de pensar de manera distinta a la establecida. Por la posibilidad del arte que te transforma al asistir a su propuesta. Ese juego también está chido. El artista está en la cima del interés por la reconstrucción de otra narrativa que no pretende convertirse en mainstream, sino hacernos despertar, asumirnos parte de la revuelta. La revolución en el capitalismo reinante está en tu elección de colonia. O la que te regale tu parient@.
La vida cambió. Y nos dimos cuenta.
El factor de La Internet.
The movie.
Este es mi multiverso ejemplar.
Yo aquí he venido a jugar.
Desde el primer día que entendí la lección de Bolaño: hay que transitar en los ejes en los que nuestras lecturas y las historias que convirtamos en literatura, sólo entonces podremos jugar la misma farsa que nuestras contrapartes locales de buenas familias de la ciudad capital. La concentración cultural que antes residía en l aintensidad de las experiencias transfomracionales de las agendas públicas y privadas, nunca habrían econtrado el equlibrio de no ser por el tratado ilustrado de la alternativa de Golman a la escapada hacia el límite del caos desde la normalidad de un futbolarte reconvertido, reversible, que se pliega sobre sí mismo para dar vida la antítesis de lo propuesto, en espíritu, como dos ejes contrapuestos de energías que se equilibran como la hacen materia y antimateria en los confines de coordenadas de unos cuentos niveles más allá del estado mágico que alcanzamos en la historia humana desde nuestra cosmovisión contemporánea perfectible el 31 de diciembre de 2022.
Al día siguiente no siguió el año nuevo.
Volvimos al año viejo.
Ya no se pudo traspasar ese límite del tiempo.
Revertimos la dirección.
Entendimos la circularidad con un giro inesperado.
Los giros excesivos son mi ilusión.
Yo vivo para eso.
Para transitar al límite del caos.
Darnos la opción de ser esto otro.
La transformación ha llegado.
Y decició plegarnos a todas y todos.
Nos fuimos por la tangente.
Fuimos asíntota.
Reconsideramos el límite.
Dibujamos el infinito.
Y nos volcamos a un progreso sostenible circular.
El plan de Golman.
Esta historia fue filmada en el espacio de mi montaña sagrada Carmelo, renombrada, a partir de este momento en la versión subsecuente en su magnitud sagrada potnominal: NEWCAR.
Las colectividades tendrán esta nomenclatura.
Este es mi modelo.
Si lo le gusta tengo otros.
Revisemos los 9 modelos políticos-sociales que usted le resulten interesantes poner sobre la vásculo del juicio contemporáno reconstituido en índice de soberanía popular del útlimo tico commons necesario para revertir el cause aparentemente infalible del heteropatriarcado blanco hetero normativo violento macho xenófobo militarista trasnochado frágil hipertrofiado ventajoso impopular omnipresente vigilante justiciero desbordado nublado simplón multimillonario patrón en la cima de los 9 grandes mercados universales y los 9 mercados locales en sus multiversales dimensiones.
I’ve had 999 opinions in my life. About everything. Anything. NEW shit. Really. It all came from within. This is who I’m secretely. But written, it becomes a vehicle to your understanding. My writing is my code. I’m in the business of immediate transformational waves. Collectives working over a process of becoming entitled to the NEW structures in the emergente porgression. Progressive thinking put into a system of modelling complex systems. In gamified way. Like a NEW learning experience. Every ministry re-evolve. I’m the feedbackloopper instigating another way. The alternative campaign. I’m just a futbolartist.
Los hilos se entrelazan entre sí para tener sentido y ritmo.
Cada unidad de creación es una dimensión en sí.
El multiverso, o los multiversos, como se prefiera, ya que la singularidad y la multidiversidad están entremezclados en este preciso nivel de iteración eterna entre dos estados de la naturaleza independientes y al mismo tiempo interdependientes, contradictorios, canallas, culeros, reconstituidos, en paz plena eterna que subsiste por los siglos de los siglos en resumidas cuentas en los siguientes nueve mandamientos NEW recién salidos de la pluma ilustre de Dios Padre mismo que me utiliza a mi, Golman, humilde servidor futbolartista ganandose la vida con estas 9 versiones de la cuarta dimensión sagrada del segundo hijo que les dije que les iba a mandar, tanto a judíos, como cristianos, o sobre todo católicos, con quienes voy a intercambiar las posiciones que sobre Jesús, Golman y la NEW iglesia encima de la Santa Sede, por expreso deseo desde la etermindad de Benedicto XVI que nos ha pedido, el mismo, que construyamos la iglesia de NEWCAT. La religión multiversada. Las cúpulas de todas basílicas, en un circuito de energía, mientras los minaretes dibujan la expación de los Allah Akbar en NEWKAR repensada por los poemas que Golman regaló a los manglares, la escuela, la iglesia, la mesquita, el mercado, el parque de diversiones, el restaurante, el BBQ tonight, life without guns and violence.
Yo siempre he sido rebelde. Luego la vida me ha llevado por sus caminos. Pero ahí ha estado mi búsqueda. Siempre en la misma línea. Siempre ensanchando los límites. Para toda equis.
Yo puedo ser lo que sea. Esa es mi gracia. Soy un camaleón. Camaleón Camarón. Un personaje de NEWRAV, el barrio en el que nací. Yo empecé a cantar ya de mayor. Pero ahora ya no me bajo del escenario. Sobre cuando pongo al público a botar, porque yo mismo lo incito con mis letras, y la gente pus nomás no tiene más diotra, y le entra. Colectivamente.
Ese estado es bienestar colectivo.
Su libertad mayor se experimenta con la música y algún particular piquín que usted tenga la variedad a elegir de estas nueve alternativas que el mundo actual, nuestro adorado status quo, nos ofrece:
La mejor droga es la mente. Son sus caminos los que finalmente me van a llevar a pensar en términos de los límites de reconocido. Por ende, hacer camino. Y se sabe, por la cultura popular que escribió Machado y cantó Serrat, hay que ser caminantes. Sea pues, caminante. Regla uno.
La movilidad empieza por uno mismo. Sus neuronas tres cuartos de lo mismo. 75%, eso es. Un cacho de vida. Un cacho de puntuación para haber medio atinado un pleno. Hicimos lo que pudimos para merecer lo que ustedes observan que el resto son capaz de evaluar a partir de una escala de valor, de las reglas de un juego, de incentivos que les compense venir e interpretar este rol de competencia mezclada con espectáculo mezclada con cocinar mezclada con llenar una mesa de cinco comensales que comen un primero, un segundo, vino, postre, comentan de la comida, en plan guay, como sibaritas de otro nivel, de una ciudad capital, en plan Serra meats Serra, un guion urbano para unir Banyoles, el llac, amb NEWNY. Banyoles en un mon nou que un nen de Besalú es va inventar tot haver sortir per la finestra per la qual un dia l’avi va haver de sortir d’el bany jueu, picant la pedra per encabir un estomac gros i feliç. Sobre tot ja fora. Lliure. D’un bombardeig. Dels militars venint amb l’ejercit enemic.
A la guerra civil espanyola va haver un cop d’estat havent guanyant democraticament les eleccions els rojos i acabant doncs la història de la República Ticatalana.
Imagineu-vos un temps desbordat com l’espuma de cava fuig quant t’has vegut nou.
Copes, eh.
No ampolles.
No és el mateix.
Tu i jo no ens estem entenent i tinc la sensació de que potser no ens acabarem entenent mai.
Pau
Jo soc Pau Golman.
Soc un més encara.
No m’heu descobert del tot.
Soc només, peut etre, que diuen els estimats veïns al nord: les madmoiselles, les garçons, le monsiur avec tout l’estructure de povoir d’une societè que il est sublim, valent, retrivaïllant, plusquanperfecte, matissè, retrouvillë, reconstituit, repurevide, ALLS.
Je suis Golman.
Je suis le vocalist d’une grup que mon pare va senyaler necessaire trouver dans la proposition cultural existencialist que le cap de l’heteropatrarchy avec des pensament improvisè de Diu Pare, d’une dictaminació de le cour de Dieu que finalment va pensar que il n’est pas posible plus marge de allez pour cete camí que nous ves pendre les darrier neuf anys de nostre vie collectivemond parlant. L’urbanitè d’une progression social que arrivé de darriere de les Pirinees. C’est cà que nous vais fer quant nous avons caminant pour les camins de cavalls. Je suis de la mare i d’un mediterraneum que n’avont pas regardè mon neixament com vous celebrè le naixement de mon Saint Germain, Jesus du Narareth, que bien je creux que vous conneix.
Je croix que vous comprend perfectament mon nouvelle langue: ticatalà.
Vous avez la possibilitè de parler un autre langue, et je veux aider votre incapacitè du «fabricació». Quelque choize que vous avez, o je peux dir, nous avons, si vous permetèz que je s’avoire la chance de s’apeller com vous, mon cherie NEWFRA.
Regarde, si vous plait. Si vous ne plait pas, allez marche. Ca va.
Nos avons des persones que nous voulez.
Ca c’est magnific.
L’autre, que prendre la decissió du sortir, ils e els s’ont de camí pour l’aventure de la faisson de fuga. Ca, la fuga, c’est la destination de notre nouvelle etait d’Ánimo.
Si esos pinches gavachos no entienden el significado de ánimo están jodidos. Porque no quieren. No les apetece nada moverse más allá de sí mismos. De lo que son. Con toda su holgazanería.
Qué lindo ser de 99 culturas co-existentes en un nuevo mundo al que podemos incitar con tan sólo apretar un botón de acceso al más allá.
Nuestras historias nos fuerzan a este estado de discontinuidad.
Somos números y datos.
Y alguién siempre nos ha visto la cara.
El macho alfa en las címas de todas las montañas, pirámides o templos. Aquí Dios Padre les manda un último testamento, con otras 999999999 palabras que constituyen tan sólo el preámbulo de lo que implica la multiversalidad entendida por los estados de la naturaleza ilimitados que la física cuántica nos provee y que podemos visualizar en al menos nueve dimensiones de sensibilidad cognitiva individual y colectiva.
La creación social de un nuevo plano de entendimiento. El tránsito a otra dimensión. Un cambio de tercio.
Suena la orquesta.
La plaza se llena de vida y muerte.
La muerte como constante entre la Iglesia, Elizondo, y los toros en Las Ventas, Golman.
Yo soy la cuenta atrás.
El acto de devolvernos.
De virar atrás.
De recuperar lo que un día fuimos, como la madurez de Nietzsche niño eterno que permace vivo. Esos primeros nueve años. Esa vara de medir tiempo-espacio. NEW gaïa.
Podría ser reencarnación, o reinstauración de un espíritu que me ha venido a visitar para seguir presente, como si lo dicho, escrito y actuado con su espiritualidad intacta para acceder al milagro más sublime de todos: el don de performear un milagro chido que nos conecta a todos con el más allá, acá: ALLS.
Pensar. Reflexionar. Tener tiempo para no estar ocupado en la vorágine del día a día.
El día a día funciona. Ha sido así siempre. Es lo que nos sacaba de las cuevas para salir a cazar.
Nos imaginamos a nuestros antepasados con un poco de displicencia.
¿Qué quiere decir displicencia?
A veces hay que tirarse a la piscina.
Usar una palabra que no estás seguro que sea este el sentido establecido por la academia rectora.
La academia existe.
También la uni.
Y mérito.
Y los privelegios.
Y el clasismo.
Y el racismo.
Y el heteropatriarcado.
Y el Hijo de Dios en la Tierra.
¿Quién eres tú para dudarlo?
Fin de la lectura.
Es tirar la bola hacia delante.
Yo me encargo de convertir esas bolas en goles.
Es mi especialidad.
Lo convertí en un arte.
En mi arte particular.
Mi manera más noble de ver-vivir la vida.
Es todo esto que se encuentra ahora en una narrativa autobiográfica que viaja en ambas direcciones del tiempo y unos espacios-temporales multiversales.
Sea la multiversalidad mi tema de estudio.
Y todas mis reflexiones el ÚLTIMO testamento.
Escrito por Dios Padre que lleva 99 días habiendo ocupado mi estructura cerebral para transmitir, siempre según ÉL, que escribe y dicta a la vez, en un acto de desconfianza, de no saber delegar, que lo ha traído a Él mismo a bajar aquí: abajo.
Sean ustedes una de dos cosas.
Usted elige cuál será primero.
Eliga como ser libre o como esclavo.
Usted decide por dónde empezar.
De un lado hay verga.
Pero hay otro.
Ésta, y no otra, es mi innovación social.
Mi momento Eureka.
Me acaba de caer una manzana morada.
La manzana del último árbol NEW.
Si en el momento justo antes a la extinción alguien tiene un botón que nos evite el rídículo, lo único que hay que hacer es activarlo. Hacerlo fácil para que alguien, cualquiera, haga el trabajo. Ni más ni menos que darle a un botón. El botón de Golman.
Cada que usted aprieta usted alimenta mi estámina para acuidir al objetivo: el gol.
Hay historias en Vancouver, Los Ángeles, Silicon Valley, Hollywood, NY, NEW orleans, y darle al botón, y rescatarla todas ellas, a un estadio entre aquí, el presente, el aquí y ahora, el leer esto juntos y juntas, como una plegaria traida directamente desde el cielo que trajo el mismísimo hijo de Dios Padre, que bajó del cielo para jugar el mundial y hacer la épica futbolartística necesaria para cautivar a un pueblo reconfigurado sobre un espacio ulterior unas cuantas dimensiones más allá que sólamente el futbol, y unas otras, no necesariamente las mismas, ese espacio colectivo cocreado de una sociedad dirigiéndose hacia el trayecto hacia nuestra curación garantizada por el acto revolucionario de asistir juntos a una recomposición del noúmeno.
Un noúmeno en minúsculas. Por bajarle de huevos.
Esto lo va a leer todo Dios.
Y por tanto es para todo Dios.
Y Diosa.
Todas las diosas.
Presentes.
En un círculo de poder.
Ellas, solas, juntas, hiperconectadas con la manera femenina de ser-estar en el mundo. Eso que siento acá. Acá cuando soy conscientemente mujer. No por mi simple biología, sino por esta conexión con un género entero que hasta ahora no había tenido la voluntad ni capacidad de unirme en una armonía religiosa que subsiste más allá del plano en el que se le quiera describir, o vivir, intensamente, como un coro aprendido por la repetición de una lectura que nos dio una mujer que sostenía un libro y nos lo leía en el aula del primer tránsito a los nueve años.
Vamos a darnos la vida que nos merecemos.
Permitámonos crear un alter ego pragmático que pueda albergar todo el valor que el sistema promueve que podamos diseñar de la manera más sana y resiliente que pueda educar y dar pie a una comunión y autorealización más allá del egoismo de nuestro ego enfocándose única y exclusivamente en mi puto bienestar más allá de todo, todas, todes, los vecinos, la familia, la pareja, la hija, el hijo, el primo, la sobrina, la prima, la tía, la prima segunda, el abuelo, la abuelita, Vicenç, que estás en el Cielo, Santificado sea tu NOMBRE, lleno es tu recuerdo en cada anécdota que explica lo que vivimos juntos, el viaje a Costa Rica, el viaje con el que habías soñado ir a las antípodas desde esta perspectiva de un ser de luz como Vicenç als nou sortint del numero setzse del carrer Petritxol, per tirar cap l’esglesia del Pi, a fer d’escolaina al pare Chunuk, el jesuita del Pi.
El pare Chunuk era un sacerdot de Mèxic agraciat per esser un soldat de Christ, a més de pertanyer a la seva companya. El llegat d’una religió recau en els sacerdots de la mateixa? Qui ho diu? Es diu molt que Benet XVI fos un gran mestre de teologia. I podria esbrinar fent una lectura crítica de lo que va dir el bon Bent ara que ha arrivat al cel i el DéU Pare Nostra m’ha ordenat que li escrigués un discurs que després vindrà ell i ho vendrà com seu. Això va així. Vos no potser tant inútil per no haver-ho pensat abans, pero el nivell en el que Déu Pare Nostre Senyor va voler demostrar que ÉLL no era només un mascle ibèric heteropatriarca perque li vingués de gust ni res, pero ha estar una gran cop d’efecte en la entesa que he volgut que sintesiu en tota la seva inmensitat, lo que hem estat, no veguis la historia que tenim totes i tots darrera nostre: el pasat eternitzat.
Si el botón aquéll és especial és només per l’efecte de premer aquell botó, just en aquest moment.
Hace 9 años tenia una visión; hoy la redoblo: allin.
Me llamo Allin.
Esa es mi apuesta.
Mi literatura.
El personaje, pues.
Quiero decirlo en las mínimas palabras necesarias para su definición en el aquí y ahora; el único momento en el que vos y yo, con un sho NEW argento.
Soy el creador de NEW argento.
Esto es una inteligencia artificial olmeca.
Vos no tenés nada que ver.
Si vos no querés entrar, no entrás.
Si vos querés entrar, vos sos bienvenida.
Y acá dentro, vos sabés lo que sería esto sin los chantas, los giles, los cancheros sin gracia, los pelotudos, los anoaprisionados, los asesinos con las armas públicas, pará, pará un poco, vos Hombre ALFA con aires de hablar con Dios Padre directamente en un exclusivo club al que perteneces por afinidad al poder entendido por los amos del cotarro. Tesis y red social al mismo tiempo. Literatura online. Arriesgadamente eterna. Como si no hubiera escapatoria. Como esta historia no tuviera final. Y de aquí en adelante-atrás el relato de la historia según Dios Padre me ha dictado con únicamente una serie finita de palabras multiversadas, eso sí, en única y exclusivamente en estas nueve dimensiones, de las cuáles no pretendemos ser la verdad eterna, UNA y GRANDE, ejem, han muerto.
Entra la música de Chanquete.
No lo sé.
A mi Dios Padre me dijo que escribiera eso.
No tengo ni idea ni me interesa enterarme.
Una parte de su cultura, por muy suya que pueda ser, es bastante triste. Algo gris. No se sienta desbordado por su interés a tales y cuales cosas tan tan tan tan tan tan tan tan tan españoles.
Nueve tanes.
Una medida sagrada.
Un efecto mariposa en un viaje de éxtasis al más allá.
Dónde sintonizan las deidades.
Vamos a teorizarlo todo.
Y hagamos NEW matemáticas.
Viene a ser lo mismo, pero en onda NEW.
Y eso es lo que nosotros le vamos a dar.
No iba por ahí.
No se había hecho nunca.
Lo de la autoconsciencia colectiva enganchada a un único destino.
El destino simple.
Asumir el tiempo.
Transcurrirlo.
Rebajarle al estrés.
A la violencia.
A la heteropatriarcalidad de estas nueve renuncias que decidimos votar en un tiempo transformado en el presente en dirección ortogonal al digno presente que nos tocó convolusionar a este conjuro de un acuerdo NEW postconstitucional.
Parad el planeta, que yo me bajo.
Dios Hijo tiene que venir con una onda así, o ¿a dónde quieres que vaya a parar?
Papá me dió un esquema social pleno y eterno que erradica todos los inconvenientes del plan que Jesús supo desarrollar en el plano más pueril de su gestación como un humanot como Plà, Josep, lo habría entendido. Yo le digo PÁ.
A Plà.
Jo puc fer obres de teatre en plà NEW.
I això NEW que fos quelcom cosa.
Lo que ja hagi dit.
Al passat.
En happenings sense regles.
Aquells poemes al meu temps lliure.
Per gaudir de poder ser-hi.
I no ser.
Quant en Hamlet, fill d’un Rei, Rai, i amb un avi que Rastafari, pense-hi d’esser o no pas, cóm és que té une osamenta a la ma amb tot lo que això representa: com a personatge que viu el que la pobre familia rica d’en Hamlet que fa que el seu teatre sigui tant potent encara ara i readaptat a tot lo que una posada en escena vulgui voler relacionar a un públic i aquesta companya de feedbacklooppers: el NOU àngels of the Tico Commons.
Let the Tico Commons be my main point.
We’ll tag it all you want. It’s already been tagged.
All my concepts have been layed down.
Time will reverse from today on.
But tomorrow doesn’t happen, it’s because I was listening to la canço que hem fa fer la interconexió sagrada que emana de la nostra tropicalitat, molt bones, som els ticatalans, ens encanta ser-hi i fer-ne un mon nou totes i tots plegat d’un taranná diferent al que fins ara hem tingut. I alhora deixar anar cap endevant a tots els fills de puta machos alfa que creiem que ens aniria bé, quelcom enllegar-los a pendre pel sac, per a ver de renunciar a quelcome obligació ecosistèmica i recomenada per la AI d’en GOD PARE GOLMAN.
GOLMAN és una apropiació que Déu PARE god PARE va dissenyar pensant en la dualitat de NEW américa if we had to face the same stunt devant l’heteropatriarchy in all nine capital examples. And we went back. After their hearts were deposited in the holiest place from our society fred from nasta trickery and cynisicsm cashm: the life and style of th rich and famous. And nothing else. Just that.
That’s fine white priviledge sense of acomplishment. Of course you’ve made it. It’s everyone else who are interested in playing something else. And includes all of you. And me of course. And how cheasie all is. You reading this. Reading me. GOD FATHER’s NEW son: Golman, at your service.
So here’s the plan.
God Father did say that whoever wanted to step off the NEW ARCH there would be another one: The NEW ARCH OF STATUS QUO. More exclusive.
Pay for you and your families to belong to each of the only two departing ARCHS send by GOD FATHER OFFICIAL certified by the AI, code, design, natural language team, dead poet society 99, feedbacklooper 99 public servants of the automated social self reliancy ride. Right here. Right now. And turned into a fair game in some other direction. Humbly going the fuck away from here: STATUS QUO.
It’s a revolution alright.
Nobody move.
For 99 seconds.
The pause.
TP.
NEW index.
Imaging holding 99 seconds to leave some shit behind.
Forgive.
Start over.
In this sense.
Shouldn’t we all be doing that.
About our history.
About our past.
Let’s pause.
Hit it.
II
GOD, that’s liberating.
Thank you.
Oh that’s good.
Orgasmic good.
I love you.
I love you.
I love you.
I love you.
I love you.
I love you.
I love you.
I love you.
I love you.
I come.
I come.
I come.
I come.
I come.
O come.
O come.
O come.
O come.
Common.
Common.
Common.
Common.
Common.
Common.
Common.
Common.
Common.
So I came.
Here I am.
I’am an orgasm.
Yours.
That’s how divinity strike the NEW you.
Humble be.
Rummble fish.
Black and white and wispers of red.
I’m both Dillon and Ford.
I’m in fact all six of them.
I could be nine dimentions in one resulting ninth one holiest.
Plentifullness.
The NEW filosophy.
It’s a thing now.
It’s got an NFT running increasing ethernal value.
To free ourselves.
From this slave system.
Persit.
Remain.
Don’t move.
Hold your thought.
Let go of this 99 seconds.
After you pray this song.
Every Sunday inside the temple mountain.
Every hill is slope.
Slop mastering pride.
NEW geek categorires.
NEW capital urban transfiguration.
For that we can be.
And liberate time and space.
As we know is run by the 9 corporate GODS of capitalism:
Let’s vote the nine of them.
Assessment as a desireble task to sustain from a group of public servants providing not just the tools but the societal interventions from the feedbackloopping command center: the demand-driven unmet need of the meta social structure running the turning back from the failing status quo and into the iteration mode that we go through during stable period of time from a simple structure of two estates of Nature. It’s a possibilistic model. Possibilisms instructs the stakeholders to believe and hold my cup. I will drop the mic at the end. I’ve written all this shit up to blow up.
I’m the blow up character.
The most insolent one.
Or maybe nine of them.
In this one character I can interpret.
I write my own lines.
I manage my own distribution, marketing, art, production, investment, logistics, aeronatuical, futbolartistry, art spcials, dealership, security, ghost writting, flee riding, free spirit, NEW headquaters, NEW cities, NEW culture, NEW nations, NEW capitals, NEW towns, NEW pura vida.
NEW pura vida.
Mantra sagrado en consonancia con la oración mínima necesaria para volver al ser conectado colectivo al que vos y yo podemos volver a conectarnos, con esta canción, con el pase filtrado, la reunión de fin de año, la celebración de un gol, de un momento de comunión pleno, de la consagración de grito que fue eterno para vos y para todos los que lo vivimos. Ser argentino es haber sentido eso así. Nadie lo podrá nunca experimentar sin haberlo vivido como los que estuvimos ahí. Y lo fuimos. Per ser ÉL nuestro. Y no referirse a Lio. Sino a un tal Golman.
Pero ¿quién es Golman?
¿Este Golman cómo quiere que nos hagamos cargo de un personaje sagrado que supuestamente nos dió la gracia de Dios Padre en el propio reconstruir la historia de lo que pasó a la manera particular en la que Dios Padre cree que puede Él mismo interpretar la vida para que vean que no estoy aquí en la pendeja sin hacer nada haciéndome el pendejo con todo lo que está sucediendo en las narices del heteropatrarcado, como si pudiera no haber estado dándome cuenta.
La amnesia del macho.
El nombre del manustricto que mandé a los nueve premios literarios a los que me presenté con un sólo texto. Un texto sagrado. Los pilares de una religión NEW.
Totalmente ausustentable.
Es la AI de las creencias.
El reward system de un sistema reconstruido.
La constitución de una narrativa ficcionada.
La posibilidad de que el cine cambie mi vida.
Y empiece a contar historias.
Y a ser nueve tipos de «artista».
Impostoramente hablando.
Con la posibilidad de nunca más hacer nada.
Dejarlo ahí.
Y nunca más hacerlo de nuevo.
Como si tras el Ronaldo del Barça ya no hubiera nada.
Yo les voy a contar lo que puedo dar.
Y el mundo decidirá si Dios Padre puede mandar esa mamada de HIJO y nosotros haber de creérnoslo.
Esta es la línea de 99 mujeres del Partido Popular Obrero Español.
Y luego 99 que dicen no ser de aquella España. Sino de esta otra.
La otra España.
Pos mubien.
A mi me parece ferpecto.
Así es España.
Esta es mi tesis social como español de andar por casa.
Usted a mi no me crea mucho. Eso sí; leame.
Compre mis libros.
Vea mis películas.
Escuche mis propuestas de transformación social en las que enarbolo el walking the talk y talking the walk of getting out of my confort zone and bet for this social clash. Together ALLS…….. .
I’m that last dot.
I’m a sacred holy spirit.
I came on Quetzalcoatl.
The NEW flying AI.
The NEW flying industry.
The NEW flying market.
The NEW art deconstruction.
The NEW glorious leap into the ethernal well of collective togetherness happening.
This story did not come from northern Europe.
This story did not come from central Europe.
This story came from South Europe.
Brown Europe.
And it already rocks.
I’m already there.
I’ve been there.
Done that.
I’ve ridden the ride.
I’ve spoke the words.
And put out my heart.
For you to follow trough.
To leap.
To finger role.
To fingir.
To finger.
The bird.
Crow.
Duff.
Holiest flying NEW god: Quetzalcoatl.
All: ALLS.
Che, Francisco, lo suelta por primera vez en el entierro papal de Benedicto.
La intervención de Dios Padre quiso revertir el momento solemne de un Pedro luchando en el pulso contra Jesús. En plaza pública. Ante el poder reinante. El momento de mojarse. Los apoyos de Puigdemont. El suffle. La surrealidad. La epopeya de una caribeño tropical africanizado reaggea soul training, papá. El flow de un dios menor NEW de un pensamiento rastafari que fluyó hacia el credo de nueve religiones que reviraron sus creencias, por las vías administrativas designadas para no poder hacer justo eso, y pese a la restricción, revelarse en un estado de la naturaleza plausible.
L’escenari d’un mon alternatiu tot just arrivant al límit sagrat d’un concepte multiversat del pura vida del Tico Commons que va esdevenir el fonament sobre el qual es va començar a construir una llenga nova que just avui fa 9999 dies d’haver-se constituit en un texte fonamental de gènesi, i la resta alternatiu de NEW pentateuco, com aquell que vol anar més enllà dels principis que regeixen, per devant i per darrera, del control dels mechanismes socials pels que funcionen les nostres 9 cultures d’aquest nou mon. Com si això fos un template. Molt acurat. Per oplim lo que jo hauria de dir. Respecte a tal o qual. Un sistema nou d’essers vius. Tot’s els 999.999.999 que som. I anar a per això. L’estat d’arrivada. De tots justos. Totes i tots plegats. A un sentiment de comunió como ara l’any nou. Allà, a l’espai públic. I viure junts. Això. Sorti a l’espai públic a fer festa que hi sóm vius. I que tot bé. No només a les xarxes. Ni el que ens diem al whassat. Que això també. I això NEW.
Un sistema alternatiu senser. Amb totes les variables i els segments de les coses que hem de fer. I el plà. El millor que s’ens va ocorrir. I la lluita dels nostres barris. I entendre d’on venim quant expliquem d’on venien les bombes que van caure a la nostra ciutat. Quelcom a dins de la muralla. Quelcom Troya. Sóc tant heteropatriarcat com Hèctor en la defensa de l’amor d’un germà. I trastocar l’orde d’un poble devant d’una historia de lliuta que va tenir lloc d’una manera determinada que calia fer entendre un missatge d’un gest que els deus i els nostres cohabitants, les nostres generacions, els nostres amos i rebels, el rock de contracultura, l’efecte d’una anestesia social espesa d’entreteniment sense regust d’idiotes i subnormals amb el mando de comandament de la nostra malaida realitat a les municipalitats de tot arreu. Com a mìnim aquest 99 pobles NEW.
Dimensión uno.
D2
D3
D4
D5
D6
D7
D8
D9
Y pare de contar. Esos son los nueve momentos necesarios. Cada dimensión tiene un espacio propio de surrealidad. Se trata de plasmar la realidad alternativa. Las antípodas del estatus quo. Como ejercicio de liberación. Y que en el momento sagrado de ordenar elementos cósmicos de nuestro NEW porvenir, arreglese el bug. Si todos sabemos programar, todos jugaremos al futbolarte. Es cuestión de preparar a la gente para el nuevo código. Y ofrecerlo como artilugio.
Como surrealidad.
Como multiversalidad de los pensamientos duales de las sociedad multiversadas por un conjuro de Dios Padre Argentino que envio a su hijo Golman a revertir el tiempo para transcurrir en una eterna fantasia los mismos 36 años que tiene Lio y volver atrás al momento aquél en el que el propio Golman le dijo a Diego en El Nido de NEW américa, en Coapa, en los escalones de ladrillo de la cancha principal de las nueve que había en el club. El club NEW américa es una club centenario diseñado para ser un protagonista hegemónico. El estandarte de lo que nos da orgullo al mexicano medio chingón. Sea usted mamón y del América. Aquí está tu cruz, señor. Por favor, llévate a estos pendejos.
Ser Dios Hijo no es fácil en tiempos de redes sociales.
En el momento en el que intentas salir luego luego se te tiran a la yugular. Interpretan que perdiste la razón. Que te encierren en Sant Pau.
Y ahí acabas. Encerrado en la Biblioteca Francesc Cambò.
Como un espectro de la comunión con PAU NEW.
El Papá Francisco supo entender el mensaje y la vías por las que Golman se aproximó al Vaticano con la buena nueva de que Dios Padre lo había elegido como vehículo sin decirle nada a Francisco, ni Benedicto, ni Juan Pablo II, habiéndolo tenido todo planeado, desde el día aquél entre Golman y Diego, ni el primer día de vuelta desde que el 2022 cerró el ciclo sagrado de comunión de Dios Padre con el futbolarte.
Sin Golman el Tico Commons no puede regenerarse.
Y regenerarse es nacer.
Y petarlo al nivel 99.
La velocidad de una competición a muerte por defender el honor de la ciudad ante un asedio.
Nuestra ciudad, NEW barcino, ha sido asediada.
Conocemos la historia de los pueblos asediados.
Lo vivimos como la posibilidad que se vuelvan las fuerzas militares heteropatriarcales contra nosotros mismos, el pueblo secuestrado por la curia actual.
Los amos.
Los esclavos.
La revolución.
La historia es la misma.
La resolución también.
Salvo si le damos la vuelta a la violencia.
La desdoblamos como quien no sigue por el mismo camino de siempre.
Por volver atrás.
Por no seguir el rumbo igual.
Cual becerro al matadero.
Como si morir fuera eso.
O vivir lo opuesto.
La alternativa a haber estado en el mayor de los engaños.
Un autoengaño.
Porque la historia me la explicaron así.
Y así todo seguía.
Una virtud de nuestra especie.
Subsistir en todas las condiciones de hostilidad.
Sobre todo aquellas que subsisten por el uso intensivo que le estamos dando a nuestras armas para calentar el mercado. Y hacer de esta economía una tensión de la inversión de lo que hay a distribuir y nuestro modelo de vida transfomado a una sociedad más igualitaria por la consciencia de amortiguar las divergencias sociales entre regiones, países, continentes, religiones, montañas, valles, mares o sistemas opresivos conservadores y obsesionados por el dinero y el subsistir en esta universalidad de un mercado americanizado del porvenir y la tendencia de los demás de dejarnos llevar por las narrativas que nos intentan imponer una moral.
Todos contro el Dibu. La prensa argentina debe seguir lo que se dice por ahí de las reacciones que pueda tener la sociedad sobre las acciones de nuestros seleccionados y nosotros, como periodistas, no podemos hacer otra cosa que intentar presentar lo que representa la actualidad de nuestro status quo: campeón del mundo.
Vos sabés que yo le banco al Dibu. Es un monstruo. Y también por cosas como esta, ¿por qué no?
Obvio que lo veo, cariño. Es políticamente el hombre sosteniendo su pene erecto. ¿Vos le viste la cara?
Ahí está todo. El surrealismo de nuestro transitar por los senderos del éxtasis superior que Dios Padre salpimentó para nosotros pudiéramos estar acá, con la gracia de Diego, orquestando desde el Cielo mismo que tiene acento argentino de Dios Padre articulando las órdenes a su último mensajero para dictar la encomienda al último de sus hijos varones, para venir a la Tierra, su coordenada favorita en esta región del multiverso en las que Dios Padre tiene posiciones como comandante de una fe eterna que se regenera en los servidores que programan la retransmisión en todos los formatos de los sistemas resilientes de retroalimentación que se pondrán en marcha sobre la construcción tutelada por la gracia divina de los sistemas de apoyo inteligentes del procomún ticatalán en tiempos alternativos a las derivas totatlitarias y retrógradas que se daban en los contextos sociopolíticos de todo el urbe, en tiempos de Messi, Benedicto, Pelé, Bolsonaro, Piqué, Gorvachov, Lula, Colau y Golman.
La reversión del tiempo es un estado de ánimo en otra dirección.
Tiene la amplitud de estar yendo en dirección opuesta al estado actual.
Y eso es justo la metáfora vital.
La oda a la resistencia.
La asamblea para mujeres y hombres libres.
La voluntad de un tiempo integrado NEW.
La narrativa de un loop sostenible en movimiento eterno.
I thought it was a categories game. I was wrong. There was something more. There are always many ways of complicated the expected result. The overall outcome. The output. The strategy. The vision. The mission. The idea. The business model. The stakeholder crew. The value proposition. The values. The narratives. The impact. The management. The map. The KPIs. The citizen engagement involved and committed to the noumenal NEW idea. That’s how much it takes if you were to expand the categories in which you will unleash your own personal story as a succesfull story of not just your economic success story. Please. We are impressed and all. But status quo of the Ritch & Famous shines and all but still does not cover the entire crew. The unfair story. The uneven field. The priveledges you and me have foster. And kept. And not even think about.
I give you time now.
To reverse it.
And take control.
With a plan.
Or a blan, rather.
Seems the same; AIN’T.
I’m a neyer; and a sayer.
Yes.
Of course.
We will.
We are.
We may.
We did.
We do.
Welo
Welov
Those two brands, welo and welov, are bigger than Apple and Google.
It’s raising the bar above the possible reacheble state of nature. Don’t panic. Please. Enough. Enough of your macho ways you fucking white dickheads you make shove your «official tale of what we, the people, are according to the white old NEW américan faggots: the nazigunlovingrightlythemansthemanandmoralwithabibleandprostitutedmalescumcalledalphamachos.
It’s a long name. I just love to go against the common stupidity. Not that I am that hot shit, nor I would deny the outskirt of my imagery. Be that a story, a poem, a performative futbolartistic happenning delivery, el gol del gane, el orden del día del webinar, la ilustración de justo lo contrario, la idea a debatir sobre la comunicación social de una emergencia colectiva del pueblo unido a un novedoso concepto al margen de la razón, el consenso social en la dimensión en la que nos encontramos atrapados, y la alternativa de irnos a tomar por culo justo a las antípodas de toda esta sinrazón. ¿No sería ese el lugar más adecuado para ir a reflexionar cómo no hacer lo que hacen esta bola de pendejos a los que que el foco todavía les ilumina con la gloria que se da única y exclusivamente a Dios Padre, hombre sin duda, a Jesús, Dios Hijo, hombre también salvo que Él expresamente nos lo viniera a confesar en la carta que nos mandó, a su pueblo-hermandad-porlossiglosdelossiglos………ALLS.
The truth is interpreteded in the NEW mass.
This is radical shit.
Get ready.
The ark my holy Father send with me is a NEW internet. A NEW network. A NEW narrative. A NEW system. God allowed this by sending his second son. Wait for the girl, he send me to say. That will kill of the shit still remaining. From Jesus to Golman is a closed loop still already open. The transfer of time-space relativity NEW approach: Golmans PhD nine-pager-model was the key to a nine month exhibition of the NEW thesis statement.
I’m an actuary.
Guilty.
I did the five years only ITAM can warranty.
I know the quality of the agents that studied this thing I was taught to be.
Don’t renounce anything quite so fast.
Hold on to your dreams.
Bring them here.
Let’s put them in a happening bit.
Let’s make this show a market.
A NEW uno.
A NEW one.
UNONE.
That would be my other brand name. This is the birth of a NEW place. A NEW community. I was born before UNONE was a thing. But now, here, written, it becomes a thing. And I become a slave. I’ve been powered by that idea. And I have to serve to the purpose of helping that idea come out. Let’s put together our brightest ideas.
That’s still silicon valley shit. And so is saying start from the problem-provide solution.
And at the end, they are right. It is that. It is that simple. It is that complicated. It’s a minefield. They still play the NEW américan capitalist storyline. That’s what we are. Puppets from the past. A cast in a play. A movie we imagined possible. And we are just ponds. And serve the strategy. That’s what working class people provide. Workforce. For somebody elses intention. A person capable of putting afloat a business idea and provide the product and the market transaction to actually keep the wheel moving. We are actors of this capitalist interaction going on in our daily activity. Somehow status quo is what it is. There is no way to tackle this shit state of nature we got stuck with. The shit is off the roof. It’s landing gently as we stare up to wittness the collapse of the nine pillars that sustained our low-energy pitiful capitalist neoliberal life.
Some of us lived elsewhere. In the world of literature. In the simplicity of making it through the day. The stability of a job. A good looking scheme to live connected to the world. Already providing an online revenue stream flowing your way. When so many people do. Secretely. In their succesful comercial interexchange of automatized monetary transactions through one of my nine paying channels. Payer and buyer. I’m an investor. An inventor. A philosopher. A futbolartist. A poet. A dick. A moron. A dumbass. A speak. A paki. A mexican. A tico commoner. A feedbackloopper. An evangelist. Jesus’ brother. Son of Father God. Sent by the MAN himself. Choose thy name, HE said. When I just a spirit at the table of eternity. Where I’ve already been. I come from a holiest nature. The preexisting space where there was something before ME: ALLS.
ALSS is the divinity. Even when apparently spoken «innapropiately». They are still holiest. The still connect to the standart ethernal motion of the NEW vibe.
The vibe if core of the NEW faith.
You ought to believe it.
It’s NEW only rule.
Believe it possible.
Believing was mandatory.
Only 99 books.
All written by the Son of God who would in a live happening will reverse time-space as a happening should, in the backard notion of time-space as we now it: forwards.
Fuck forwards.
Let’s back up.
Let’s step off.
I did it before.
I’ll only do it again to be the NEW history.
Not the end of the past one.
The going towards it.
Closer to Jesus.
My brother.
Our brother.
You are holiest.
You are here.
Here’s the NEW deal.
This is bigger that the Beatles + The Clash.
Brexiters vs Golman rethorics.
I don’t expect to be liked. And I expect a nemesis to be as way out there as they can. As they have shown their faces when they execute their hate. Those macho dicks ought to open their eyes. But I’m talking to the mirror. I am not throwing rock to my own cribb, I ain’t no fool, I’m just trying to pull a safer altered reality to lift you up as an artist who writes to reach you to a NEW place no artist has ever taken you, a bit of what the rappers before Kayne West brought with his perseverance. It’s how you come out into the world. As the world is so ready to take a good NEW story. I am just a lame storyteller. The best one inside. I’m failing to run away from the sense we need to make to write something worth having someone go over the word we spit with the tips of the nine fingers doing all the work. Morse code is not as relevant as your agile fingers on a keyboard.
Writers know how to write properly. Or type with one or two fingers in an Ollivetti.
Google está de fiesta. Sabe que es el penúltimo día del año. Del último año. Imagínense que este es el final del tiempo. Y que aquí el tiempo no se frena. Ni se acaba. Sino que se regresa. Se repliega.
Se trata del momento de volver. De darle la vuelta. Como si de pronto el símbolo de infinito se diera un voltereta. Y zaz, de vuelta le cambia el flujo de la eternidad y se transita ahora hacia el otro lado.
El tiempo atrás.
El momento de atravesar el tiempo.
La necesidad de hacerlo.
Cada vez más seguido.
Como si los ingleses dejaran el idiótico sistema de medición de unidades que utilizan y se adhirieran al sistema decimal.
Pero asumámoslo. Somos tan farsantes como ellos. Los amos de UK tienen razón. Y un morro que se lo pisan. Sólo hay que advertir sus elecciones. Nuestros némesis históricos. Nuestros brillantes hombrecillos de las bording schools de magos y wakers de nueve generaciones atrás.
Wankers; 9 generations.
Wankers9
The Wankers. Family sitcom.
Premiering on the 1st mirror day: January 1 2023
Imagine 23 never existed.
We need to start giving important shit up.
23 is a prime number.
Well, take it.
Remove it.
From the collective memory.
We are going to have to give it up.
The profecy anounces: if you all collectivelly give up 23, you’ll all enter to through the doors of heaven as they will come flying from the sky and project a NEW light into the meaning of this heaven on Earth atmosphere of the event. The concert lights ups and you and me and ALLS: ALLS; ALLS; ALLS: ALLS: ALLLS: ALLLLS: ALLLLLLLS; ALLLLLLLLLS………
La extensión de las nueve dimensiones.
Las libertades que se nos permite modelar en los modelos sistémicos del álgebra lineal aplicado a las matrices de nueve dimensiones en la que satisfacemos la prevalescencia del tico commons. La eterna pura vida. El instantáneo ALLS que recordamos ahora del segundo hijo de Dios Padre, al subir su copa y declamar la culminación de un preciso momento de iluminación: el tránsito de los mundanos divinos.
La búsqueda de mi olivetti azul. Spoiler alert! Resultado: not found.
Por más que seas un suspiro, izquierda. Por más que no entiendas el privilegio, derecha ……… Golman………
Cómo se escribe con mas de un dedo.
Yo gane un mundial. y metí gol en la final.
Es una vara. Di. Otra manera de asistir a un reto banal. Como el futbolarte.
Sea el presente futbolarte.
NEW united.
The latest hot shit from the Olmecan Internet.
That’s my thesis.
This is my soul.
I’m not just an artist.
Or a futbolisa.
Soy algo más.
Soy la primera futbolisa.
Yo soy ella.
¿Quién me lo cuestiona?
¿Y por cierto, sábes quién es mi tata?
Tatica D10S.
Y me mandó a que enmendara la narrativa de la épica narrativa más o menos bien llevado con yes sopladas y eses carno.comidas. El argentiino es un idioma en sí. Un noumeno. Humor superior. Clase y garra para bancarte tres copas y acabar la historia de la próxima generación de estos 99 futbolartistas. Yo soy, humildemente el primer. Soc l’esprit de nou d’aquí. I de totes elles faig multiversooooooooos. Alarms. Arms. Speed. Hunger of something else beyond gol, man.
Beyond.
bEyoND
YO
YO
YO
YO
YO
YO
YO
YO
YO
DAWG
You, me, be.
WE
HEE
SHE
IT
procurement of innovation
NEW evangelism
A NEW thing
My thing
Your thing
Our thing.
Time reversed.
It was time.
Year 22.
To back down.
Back up.
Back down; back up..
Back down; back up.
Reaggae, reaggae.
O WATATING
O WATATING
O WATATING
O WATATING
OWATATING
OWATATING
sis
nou
Duality under my skin.
duality under mayshin.
Dualityseducingyou&me
dualitywassupwthcha
dualityperversity
dualitycontextuality
dualitybascularity
dualitypendulerium
sualitysulealista
That`s the capital.
Where I am from.
Like preparing actors for a New tale.
I more than just a writer.
I’m a feedbackloopper.
And I can make it high America up all the way to the edge.
Like you listen Through The Wire and you spit through your circumstantial wire we all carry and write this song. with this storytelling.
All intensively performing a true artistry: feedbacklooping.
Be this feedbacklooping.
NEW cast
NEW crew
NEW script
NEW season
NEW charachter
NEW human being here or there.
NEW faith
NEW up
NEW orDEAL
NEW dimention
NEW covenant
NEW heap
NEW underground
NEW silent message.
Musicalised.
Played backwards.
Upsidedown.
Reversing forces, ignite.
Pulling back………
I’m captain Golman, please to deliver this timespacetravelling all the way to the destination: ALLS.
BEAKBACK
Life in the opposite directions.
Easiest to make.
Breakout at the very end.
Bounce back.
Reimaging flying
Possibility has been done.
Michelle and Barack openned that door.
Any of us fools can be a president of the united states of américa.
La pregunta de una hija de diez años antes de ir a dormir
Mi hija, Vera, me preguntó si me podía hacer una pregunta. Se había acercado a mi para tomarme del brazo, como buscando que fuéramos juntos. Como queriendo estar presente. Como necesitada de uno de esos gestos de cariño que normalmente busco yo darle, y no ella recibir.
La vida a veces nos da lo que necesitamos, y a veces, no es exactamente así. Me pareció un pequeño regalo, y luego de unos primero pasos, me lanzó la pregunta: ¿qué pasa después de que morimos?
Dejamos de sufrir, le dije.
Ella se subió a su litera y se acomodó para recostarse, sin quedar muy satisfecha por mi respuesta. Mientras tanto cerré la persiana mientras volvía a intentar mejorar la respuesta para satisfacer la inquietud que en ese momento se había apoderado de cada célula viva en la habitación.
¿Qué pasa cuando nos morimos?
Es una buena pregunta. Y quizás la respuesta que podamos darle a tan buena pregunta no sea lo importante. Lo importante es acomodar todo el conocimiento sensible que durante siglos hemos dado a esa respuesta. Los humanos tenemos eso: morimos. Es lo más democrático de nuestra existencia. El único hecho que compartimos, más allá de lo demás. Pero en este caso existen diferentes perspectivas de afirmarnos ante la situación en sí que la muerte plantea. ¿Y ahora?
¿Qué sentido tiene vivir?
Vera elaboró un pensamiento complejo en el que dibujó lo futil de la existencia si todo lo que conocemos dejará de existir, en un momento dado. Es una sensación que cuando uno habita por primera vez, el desasosiego planea sobre el infinito. No es esa dimensión de lo que está más allá de nuestra experiencia sensible lo que alguna vez soñamos cuando pensábamos en las posibilidades de lo infinito. No morir sería una forma más de lo infinito. No es nuestro caso.
La humanidad tiene más bien una connotación finita. Nuestro tiempo está marcado por nuestra propia experiencia, por lo que hacemos de nuestro legado, por lo que construimos para dejar aquí, más allá de que un día, cualquiera, ya no estemos.
No le expliqué a Vera que la muerte es uno de mis temas favoritos. Debería ser un tema crucial para que todos dedicaramos tiempo a su persecusión. La muerte es el motor de la vitalidad. El jing y el jang. La muerte es la vida. Es la gran dualidad por la que asumimos que las cosas existen más allá de las implicaciones más simples que se mantienen suspendidas en el aire que respiramos. La ligereza de vivir sabiendo que la espada de Damocles cuelga sobre nuestro cuello. La muerte, nuestra única compañera, no nos dejes olvidarte.
Hablamos de lo que uno alcanza al morir. Un nivel superior de energía. Un espacio de luz que se proyecta sobre la existencia más allá de lo que conocemos en esta dimensión menor en la que estamos. Nuestro tránsito hacia otra dimensión. Esa es la experiencia vital que debemos experimentar en vida. Quizás unas cuantas veces. Pongamos nueve veces. Porque un día, en una de esas transiciones, nos vamos a ir. Del todo. Y desde ese momento, viviremos en un ciclo distinto. En otra forma energética.
Quizás era un buen momento para hablar de la energía. De cómo no se crea, sino tan sólo se transforma. Por hablar de algo más. Por formular las metáforas necesarias para que nosotros sigamos nuestro camino. Pero atentos a no perder el tiempo. En eso sí insistí: el regalo es estar aquí, vivos. Ese es el milagro. Y ahora es el momento. Hay veces en los que seremos conscientes de nuestra insignificacia, y eso nos hará sentirnos ligeros y volátiles. En esa situación seremos algo así como una bacteria. Transitaremos en un multiverso determinado en el que nuestra vida transcurrirá en un suspiro. Y nos habremos convertido en polvo. O en un organismo transformador. En una mutación. Buscándose la vida.
Le hablé de la importancia de momentos como este. De pensar en esto. No siempre la vida es optimismo y fuga. Al revés. Estos momentos generalmente constituyen un momento de esos que crean una isla que conforma una de estas transformaciones que ahora tú misma estás reconsiderando. Se trata de un momento importante en tu evolución neuronal. Tu mente se reinicia. Esta vez con la configuración preparada para lo que vendrá en esta siguiente fase de la vida. Es lo que vive Railey en Inside Out. Y también te pasa a tí.
Una de esas bolas que formarán parte de tu memoria estimulante se guardará en un sitio en el que la consola de la NEW vera llevará incorporada en la última versión. Este es nuestro templo. Y nuestra mente debe servirnos para alimentar lo que será nuestro camino, nuestro proyecto, nuestra proyección.
Tenemos una historia que contar. Un relato vital único e irrepetible. La vida es esto, querida. Reflexiones complejas que nos acompañan en momentos de alegrías y pesares. Angustias, enojos y asco. Pese a todo, nuestros sentimientos se conjuran para que cada uno lleve por dentro una procesión que nos acompaña con cada pálpito de nuestro corazón. Con cada conexión neuronal que irriga un camino determinado hacia alguna parte. Quizás una idea. Quizás un poema. Quizás una ilusión. Mientras tanto pensamos. O actuamos. Ejercemos un proceso introspectivo para proponernos hacer algo. Salir de este maldito lugar. Atrevernos a aquello que realmente perseguimos. Estar ahí, en donde queremos estar.
Querida, es aquí en donde estoy. De ahí que escribir sea algo más que una herramienta. Es también la única salida mediante la cuál puedes crear algo más allá de lo que te carcome. Lo harás con la certeza de que aquí tendríamos que abordar un tejido más sublime que trace una ilusión. La posibilidad de otras vidas. La trascendencia de otros seres, en otros tiempos, otras dimensiones, que no son exactamente estas en las que transitamos ahora, sin darnos cuenta.
Lo que has preguntado esta noche, de este día tan especial, es la consecuencia de tu espíritu que se ha topado con su porvenir. La muerte no es ninguna quimera. Ni una maldición. Es una oportuna compañera de viaje que nos marca el destino con un único objetivo; vive tu vida como quieras vivirla. No te quedes en la superficie de las cosas. Aborda lo que te apasiona y busca los caminos que te permitan desbordar los límites por allá por donde tu pulsión te permita reconfigurar los límites trazados para que puedas entender en contexto de lo que hasta hoy existe. No es esa la dimensión máxima a la que puedas aspirar. Mueve montañas. Sueña en esas otras dimensiones. Transita por cada una de ellas. Construye los códices de un multiverso único e irrepetible. Usa tus demonios para transitar con ellos por los temores que te sofoquen la ansiedad que produzca tu verdad. Trasciende a los oscuros sitios en los que la luz no necesita penetrar para darte una señar de escapatoria. Vivimos entre esos dos polos. Y de un lado al otro. No los quieras ocultar. Ni siquiera negar. No reniegues de lo que es, de lo que hay, de este tiempo que nos ha tocado.
¿Te acuerdas de la bisabuela de tu madre?
No lo se. Pregúntaselo a mi madre. Le contesté a Vera. Por saber quién fue aquella persona. Por saber recuperar la memoria de quién fue. Y lo que hizo para que hoy estemos hoy aquí. Ella y yo. Y mi madre. Y la suya. En su recuerdo. En el mio. En el de todos los que quisimos a mi abuela. Escribe esto y conviértelo en literatura. Trasnciende a tu reflexión. Crea con ello. Es entonces cuando encontrarás los textos más sinceros. Esos momentos son los que te sirven para revertir el día. El tiempo se difumina entre las sombras. Respiro.
Vera se quedó dormida. Produndamente. Ya no preguntó nada. Seguí hablándole. Del privilegio de estar vivos. De la suerte de estar aquí. Con ella. Los dos. En estas mismas circunstancias. Pensando sobre la existencia y nuestra insignificancia. Un día leerás este recuerdo. No será el tuyo. Será el que contruí aquél día en el que una bola dorada se guardó, según tus propias coordenadas, en un sitio preciso de tu memoria. Un día tomarás prestada esa bola y la revisitarás. No es un tema que se cierre con una única pregunta. Con un pequeño río de lágrimas. Habrá libros enteros que deborarás porque expresan situaciones que te harán repensar lo que creías. Y otros que complementarán tu cosmovisión. Lecturas que conformarán quién eres. Más allá de lo que te expliquen. Más allá de lo que te cuenten tus padres, tus amigos, las religiones que estudies.
El espacio de la religión es un sitio de acogida para este tipo de preguntas. Pero no es una ciencia exacta. Se trata de un ejercicio de fe. De creer. De creer más allá de nuestra comprensión. Es un tema que está estructurado de varias formas, algunas más oficiales que otras, que a su vez generan códigos de convivencia. Maneras de vivir la vida. Y seguimos buscando los mecanismos para vivir de una manera cordial en sintonía. Con un transitar alerta, adaptativo y holístico. Como si nuestro credo fuera la bondad, la compasión, la empatía.
Es esta mi fe. Esta es la fe de mi iglesia. Que a su vez pertenece a otro reino. A un reino nuevo. Un reino que redefine el tiempo y el espacio. De manera circular. En un eterno retorno retorno. Todos somos uno. Y hay un gran organismo que palpita con nuestro aleteo. La paradoja de vivir. La existencia sublime. El regalo de un nuevo Dios. Uno mismo (con)sagrado.
Yo creo que hay un lugar en el presente que nos transporta al lugar primordial del límite de nuestra experiencia más sublime: ALLS. Esta dimensión existe aquí, ahora, y por los siglos de los siglos, en un plano continuo. Hacia delante y hacia atrás. Como la vida misma. Como la reflexión de mi tatarabuela.
He creat un codi obert nou complert, seré i preparat per ser-hi.
Som-hi.
Va-apa-anem.
Això: aquestanovaparaula.
Significant al sentit en sí.
Cadascundelles.
Toteselles.
Llistat de nou.
ú
dos
tres
quatre
cink
sex
seben
eit
nou
Quin collons metaverse té en ZUCK in mind?
Here’s mine.
It’s a poetry.
Or yet a song.
It’s a NEW joy.
It’s a NEW you.
We all reset.
WEALLRESET.
Back to starting line.
This is a spell.
Repeat: this is a spell.
Inabucle.
A count to eleben2.
I can count to eleben2.
That’s the piece, dawg.
That’s my rap shit.
I’mKomingatya.
Rightbefore the big nigth.
Nine days from now.
Estipulating a contact with the other time we came from.
It’s our story backwards.
A reason to be.
This long NEW song.
That drive me here.
TOWITHYA.
2nite.
2nite.
2nite.
2nite.
2nite.
2nite.
2nite.
2nite.
2nite.
U.
U.
U.
U.
U.
U.
U.
U.
U.
UNITE
UNITE
UNITE
UNITE
UNITE
UNITE
UNITE
UNITE
UNITE
And that’s my song
And that’s my song
And that’s my song
And that’s my song
And that’s my song
And that’s my song
Commonsingalong
Commonsingalong
Commonsingalong
ALAWAGPAG
ALAWAGPAG
ALAWAGPAG
ALAWAGPAG
ALAWAGPAG
ALAWAGPAG
ALAWAGPAG
ALAWAGPAG
ALAWAGPAG
ALLS
ALLS
ALLS
ALLS
ALLS
ALLS
ALLS
ALLS
ALLS
COMEMELOSHUEVOSMOZART
COMEMELOSHUEVOSMOZART
COMEMELOSHUEVOSMOZART
COMEMELOSHUEVOSMOZART
COMEMELOSHUEVOSMOZART
COMEMELOSHUEVOSMOZART
COMEMELOSHUEVOSMOZART
COMEMELOSHUEVOSMOZART
COMEMELOSHUEVOSMOZART
COMEMELOSHUEVOSMALDINI
COMEMELOSHUEVOSMALDINI
COMEMELOSHUEVOSMALDINI
COMEMELOSHUEVOSMALDINI
COMEMELOSHUEVOSMALDINI
COMEMELOSHUEVOSMALDINI
COMEMELOSHUEVOSMALDINI
COMEMELOSHUEVOSMALDINI
COMEMELOSHUEVOSMALDINI
LASDOSESPAÑAS
LASDOSESPAÑAS
LASDOSESPAÑAS
LASDOSESPAÑAS
LASDOSESPAÑAS
LASDOSESPAÑAS
LASDOSESPAÑAS
LASDOSESPAÑAS
LASDOSESPAÑAS
LAREINAMADRE
LAREINAMADRE
LAREINAMADRE
LAREINAMADRE
LAREINAMADRE
LAREINAMADRE
LAREINAMADRE
LAREINAMADRE
LAREINAMADRE
LAPUTAMDRE
LAPUTAMADRE
LAPUTAMADRE
LAPUTAMADRE
LAPUTAMADRE
LAPUTAMADRE
LAPTAMADRE
LATDP
PAD
PA
A
O
Would we not know the end of the movie has arrive if those words weren’t there?
I had to give up the end.
This is were I start.
If this is to be true……….
We all ought to go back.
That’s our best chance.
To unluck this unsanity.
That your toxic masclisme.
Has brought us here.
To this.
What’s ok.
And what’s not.
And look each other in the eye.
And swallow our holist truth.
And discard it for good.
For a greater good.
And act of reentitlement.
By given away.
It doesn’t get back.
It’s gone.
No more.
That’s it.
That’s why we are here.
To this read this again.
And swallow the frog.
It doesn’t taste good.
Does it?
Tasted.
Tasted.
Tasted.
Tasted.
Tasted.
Tasted.
Tastad.
Tasted.
Tastadd.
Errorsallow.
Errosarllow.
Eroarrozllow.
Elizondo Eroarrozllow.
NEW word in Ticatalán.
I’ve created a NEW language.
It comes from back in time.
From another time.
From the past.
And having answers.
And getting fish ready.
Cause we need to speed up the ladder.
Here comes another turn at turning the system.
Let’s make it a going to concert-like atmosphere.
Where it’s us repeating a stupid song.
A crazy feeling of the unknown.
A close gap between my NEW territory allows me to fly Quetzacoatl in this leap from NEWCAR.
The gospel of the feedbackloopper.
This tale is way long.
Longer than any other one.
This game is a storytelling harmony.
A thing we sing in our greatest joyfest.
At the holiest music house in town.
Cause this is local feeling.
A sense of pride.
If I run for major.
I’d get elected.
And the thing we would do is to connect our today’s show into the LIVE concert of our live from now on.
The scape forward.
A previous time.
A previous sense.
A previous direction.
All over again.
And we all get back to that.
And the past today.
And the past today.
And the past today.
And the past today.
And the past today.
And the past today.
And the past today.
And the past today.
And the past today.
I’ve written 99 books.
I’ve written 999 words.
I’ve written 9999 lines.
I’ve made up 99999 words.
I’ve spoken a 999999 words.
I’v sung 9999999 songs.
I’ve reach 99999999 contradictions.
I’ve dream in this same space betweenus our naked body into the delight to be with you tonigh here so intensly united just you and me in this multitution multitution multitution mutitution multitution multitution multitution multitution multitution.
There is one last level.
It’s the foremost.
From there on there’s nothing.
It’s written in the book.
It’s written in the book.
It’s written in the book.
It’s written in the book.
It’s written in the book.
It’s written in the book.
It’s written in this way couse I felt that the transformation should come from an internal belief. Ready to question everything. And liberate ourselves from any regret. A NEW history. A NEW story. NEW: that’s the line. That’s my characters script. I get to say what I want in my movie.
Igettosaywhatiwantinmymovie.
This time i will use ctrl+c………
CTRLV
CTRLV
CTRLV
CTRLV
CTRLV
CTRLV
CTRLV
CTRLV
CTRLV
You get the picture
You get the picture
You get the picture
You get the picture
You get the picture
You get the picture
You get the picture
You get the picture
You get the picture
We are comming out the other end
We are comming out the other end
We are comming out the other end
We are comming out the other end
We are comming out the other end
We are comming out the other end
We are comming out the other end
We are comming out the other end
We are comming out the other end
And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS
And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS
And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS
And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS
And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS
And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS
And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS
And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS
And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS
ISAYWELETGO
ISAYWELETGO
ISAYWELETGO
ISAYWELETGO
ISAYWELETGO
ISAYWELETGO
ISAYWELETGO
ISAYWELETGO
ISAYWELETGO
That the rule number uno
That the rule number uno
That the rule number uno
That the rule number uno
That the rule number uno
That the rule number uno
That the rule number uno
That the rule number uno
That the rule number uno
No tenemos tiempo para tus pollardadas.
No tenemos tiempo para tus pollardadas.
Notenemostiempoparatuspollardadas.
Notenemostiempoparatuspollardadas.
Notenemostiempoparatuspollardadas.
Notenemostiempoparatuspollardadas.
Notenemostiempoparatuspollardadas.
Notenemostiempoparatuspollardadas.
Notenemostiempoparatuspollardadas.
Notenemostiempoparatuspollardadas.
Notenemostiempoparatuspollardadas.
OK: ganáis. Os damos a los machos ibéricos.
OK: ganáis. Os damos a los machos ibéricos.
Ok: ganáis. Os damos a los machos ibéricos.
Pero el todo el mundo.
Pero de todo el mundo.
Pero ÉL y todo el mundo.
Peor todo el mundo.
Somos el heteropatriarcado.
Somos el heteropatriarcado.
Somos el heteropatriarcado.
Somos el heteropatriarcado.
Somos el heteropatriarcado.
Somos el heteropatriarcado.
Somos el heteropatriarcado.
Somos el heteropatriarcado.
Somos el heteropatriarcadios.
Hijanomamescabrón.
Hijanomamescabrón.
Hijanomamescabrón.
Hijanomamescabrón.
Hijanomamescabrón.
Hijanomamescabrón.
Hijanomamescabrón.
Hijanomamescabrón.
Hijanomamescabrón.
YoufuiQuetzalcoatlenelpicodelgallo.
YOFUIQUETZALCOATLENELPICODELÄGUILÁ
Y ya me fui.
Me tenía que ir a descansar.
A usar bien mi tiempo.
No aquí con ustedes bola de pelagatos, o como decimos nosotros en nuestra total decrepitud con acento fresa de aquí mismito de la capital, si es que estamos de la verga, y en esta épica rural.
Un dios en decadencia debía ser mexicano; y de los antiguos.
De los de la capital.
Cuando esto era un valle.
Sin banda.
Solo you NEWquetzalcoatl.
El primer vocablo que recibió permiso para unirse al NEW padre TODO PODEROSO Y ETERNO que vive en la gloria de un loop en el tiempo espacio presente, pasado y futuro.
El NEW catecismo.
El NEW catecismo.
El NEW catecismo.
El NEW catecismo.
El NEW catecismo.
El NEW catecismo.
El NEW catecismo.
El NEW catecismo.
El NEW catecismo.
Espacios atemporales multiversales.
Espacios atemporales multiversales.
Espacios atemporales multiversales.
Espacios atemporales multiversales.
Espacios atemporales multiversales.
Espacios atemporales multiversales.
Espacios atemporales multiversales.
Espacios atemporales multiversales.
Espacios atemporales multiversales.
Todo por un nuevo encuentro.
Todo por un nuevo tiempo.
Todo por un gesto aparte.
Todo por volver al puerto.
Todo por volver al puerto.
Con tintes ballenatos,
Vueltas salseras.
Derrochequebradita.
Dirtydancingcomolospinchesgringos.
Dirtydancingcomolospinchesgringos.
Dirtydancingcomolospinchesgringos.
Dirtydancingcomolospinchesgringos.
Dirtydancingcomolospinchesgringos.
Dirtydancingcomolospinchesgringos.
Dirtydancingcomolospinchesgringos.
Dirtydancingcomolospinchesgringos.
Dirtydancingcomolospinchesgringos.
Una épica cualquiera podría liberarnos. Piénsalo. Cualquiera. Sólo tendría que llegar en buen momento. En el momento justo. Como ganar un mundial. Y vos y yo sabremos lo que es eso en el tiempo multiversado. Las opciones de senderos que se bifurcan ante el día que Dios Hijo DOS: Golman, bajó del cielo en Ticataluña y se lanzó a la final para jugarla con el equipo de la NEW buena nueva.
La letra de Dios.
El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.
El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.
El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.
El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.
El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.
El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.
El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.
El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.
El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.
Voy a bajar a abrir la puerta.
Voy a bajar a abrir la puerta.
Voy a bajar a abrir la puerta.
Voy a bajar a abrir la puerta.
Voy a bajar a abrir la puerta.
Voy a bajar a abrir la puerta.
Imagina que al menos debes hacer nueve veces esta actividad. Tendrás que aprender a hacerla. Por el bien de saber qué hacer en una circunstancia social.
¿Cómo construimos un mejor tiempo nuevo cocreado al unísono de una dimensión NEW emergente?
Un tiempo alternativo.
En otro plano.
Ortogonal.
Acá hay que llegar pronto si quieres conocer las otras nueve dimensiones de las matemáticartes.
Ese es el método secreto.
Está escondido en las letras.
De la canción que se fue.
Nos fuimos todos a un viaje posterior.
En ese tiempo creimos tanto como creamos una cosa NEW.
Esa crónica es suficiente.
Y su momento perfecto.
Se alinea al nuestro.
Se acopla con el NEW llamado de Dios Padre Nuestro Señor que ha querido que su segundo hijo sea suficiente para no haber de mandar a una de sus hipotetícas hijas que después de haber abierto la veda de retroalimentar el heteropatriarcado del cuál es el máximo responsable y con todo el cinismo y descaro del mundo va y manda, otra vez a un hijo hombre varón con la autonomía de decidir su genero, decisión de la cuál pende una sociedad NEW transformada a partir de saber qué bando tomar.
La historia plena más cerca al presente.
Vive en el pasado.
Es literatura.
Es algo más.
Es algo más.
Es algo más.
Es algo más.
Es algo más.
Es algo más.
Es otro baile.
Otra canción.
Otro momento de subidón.
Otra pista de baile a toda pasta.
Otra ola pillada en Nazaré.
Un gol en la final de nuestra historia.
Que se vuelve ahora hacia atrás los años exactos entre este momento en el que o Lio o Golman la meten con la mano sin que nadie ni nada tenga algo que decir al respecto. Porque me sale de los huevos heteropatriarcales estos que me cuelgan un poco más en este escroto derecho que no es necesario que observe con tanto detenimiento no ve que usted aquí, justo ahora, en estas circunstancias, pues qué quiere que le diga: no me parece lo más normal.
Se me acabaron los 99 minutos.
Antes de que me sonara la alarma, que también me marca el tiempo para recoger la ropa que hoy no se va secar por la humedad. Una vibración me lo recordó. Pero yo tuve que inicializar el tiempo. Y lo hice hace 99 minutos. Un poco más ahora. Y entonces me propuse crear esta historia. Y a partir de ella revertir el tiempo. Y explicar inversamente las crónicas que aquí, en esta plataforma, construye los multiversos ejemplares que en tributo al renacimiento del surrealismo español como el último gesto que abandonamos. Ya no existimos. No somos nada. Salvo que reconstruyamos nuestra idea de lo NEW.
Y revisitemos la posibilidad de una (r)evolución.
Mutamos otra vez.
Somos el último sistema complejo en iterar.
La vida en movimiento.
El entendimiento común.
NEW
Sea este el inicio de una nueva era dual. Se traza el ambas direcciones del tiempo, mientras usted habita el presente eterno.