Papá, ¿qué pasa después de que morimos?

La pregunta de una hija de diez años antes de ir a dormir

Mi hija, Vera, me preguntó si me podía hacer una pregunta. Se había acercado a mi para tomarme del brazo, como buscando que fuéramos juntos. Como queriendo estar presente. Como necesitada de uno de esos gestos de cariño que normalmente busco yo darle, y no ella recibir.

La vida a veces nos da lo que necesitamos, y a veces, no es exactamente así. Me pareció un pequeño regalo, y luego de unos primero pasos, me lanzó la pregunta: ¿qué pasa después de que morimos?

Dejamos de sufrir, le dije.

Ella se subió a su litera y se acomodó para recostarse, sin quedar muy satisfecha por mi respuesta. Mientras tanto cerré la persiana mientras volvía a intentar mejorar la respuesta para satisfacer la inquietud que en ese momento se había apoderado de cada célula viva en la habitación.

¿Qué pasa cuando nos morimos?

Es una buena pregunta. Y quizás la respuesta que podamos darle a tan buena pregunta no sea lo importante. Lo importante es acomodar todo el conocimiento sensible que durante siglos hemos dado a esa respuesta. Los humanos tenemos eso: morimos. Es lo más democrático de nuestra existencia. El único hecho que compartimos, más allá de lo demás. Pero en este caso existen diferentes perspectivas de afirmarnos ante la situación en sí que la muerte plantea. ¿Y ahora?

¿Qué sentido tiene vivir?

Vera elaboró un pensamiento complejo en el que dibujó lo futil de la existencia si todo lo que conocemos dejará de existir, en un momento dado. Es una sensación que cuando uno habita por primera vez, el desasosiego planea sobre el infinito. No es esa dimensión de lo que está más allá de nuestra experiencia sensible lo que alguna vez soñamos cuando pensábamos en las posibilidades de lo infinito. No morir sería una forma más de lo infinito. No es nuestro caso.

La humanidad tiene más bien una connotación finita. Nuestro tiempo está marcado por nuestra propia experiencia, por lo que hacemos de nuestro legado, por lo que construimos para dejar aquí, más allá de que un día, cualquiera, ya no estemos.

No le expliqué a Vera que la muerte es uno de mis temas favoritos. Debería ser un tema crucial para que todos dedicaramos tiempo a su persecusión. La muerte es el motor de la vitalidad. El jing y el jang. La muerte es la vida. Es la gran dualidad por la que asumimos que las cosas existen más allá de las implicaciones más simples que se mantienen suspendidas en el aire que respiramos. La ligereza de vivir sabiendo que la espada de Damocles cuelga sobre nuestro cuello. La muerte, nuestra única compañera, no nos dejes olvidarte.

Hablamos de lo que uno alcanza al morir. Un nivel superior de energía. Un espacio de luz que se proyecta sobre la existencia más allá de lo que conocemos en esta dimensión menor en la que estamos. Nuestro tránsito hacia otra dimensión. Esa es la experiencia vital que debemos experimentar en vida. Quizás unas cuantas veces. Pongamos nueve veces. Porque un día, en una de esas transiciones, nos vamos a ir. Del todo. Y desde ese momento, viviremos en un ciclo distinto. En otra forma energética.

Quizás era un buen momento para hablar de la energía. De cómo no se crea, sino tan sólo se transforma. Por hablar de algo más. Por formular las metáforas necesarias para que nosotros sigamos nuestro camino. Pero atentos a no perder el tiempo. En eso sí insistí: el regalo es estar aquí, vivos. Ese es el milagro. Y ahora es el momento. Hay veces en los que seremos conscientes de nuestra insignificacia, y eso nos hará sentirnos ligeros y volátiles. En esa situación seremos algo así como una bacteria. Transitaremos en un multiverso determinado en el que nuestra vida transcurrirá en un suspiro. Y nos habremos convertido en polvo. O en un organismo transformador. En una mutación. Buscándose la vida.

Le hablé de la importancia de momentos como este. De pensar en esto. No siempre la vida es optimismo y fuga. Al revés. Estos momentos generalmente constituyen un momento de esos que crean una isla que conforma una de estas transformaciones que ahora tú misma estás reconsiderando. Se trata de un momento importante en tu evolución neuronal. Tu mente se reinicia. Esta vez con la configuración preparada para lo que vendrá en esta siguiente fase de la vida. Es lo que vive Railey en Inside Out. Y también te pasa a tí.

Una de esas bolas que formarán parte de tu memoria estimulante se guardará en un sitio en el que la consola de la NEW vera llevará incorporada en la última versión. Este es nuestro templo. Y nuestra mente debe servirnos para alimentar lo que será nuestro camino, nuestro proyecto, nuestra proyección.

Tenemos una historia que contar. Un relato vital único e irrepetible. La vida es esto, querida. Reflexiones complejas que nos acompañan en momentos de alegrías y pesares. Angustias, enojos y asco. Pese a todo, nuestros sentimientos se conjuran para que cada uno lleve por dentro una procesión que nos acompaña con cada pálpito de nuestro corazón. Con cada conexión neuronal que irriga un camino determinado hacia alguna parte. Quizás una idea. Quizás un poema. Quizás una ilusión. Mientras tanto pensamos. O actuamos. Ejercemos un proceso introspectivo para proponernos hacer algo. Salir de este maldito lugar. Atrevernos a aquello que realmente perseguimos. Estar ahí, en donde queremos estar.

Querida, es aquí en donde estoy. De ahí que escribir sea algo más que una herramienta. Es también la única salida mediante la cuál puedes crear algo más allá de lo que te carcome. Lo harás con la certeza de que aquí tendríamos que abordar un tejido más sublime que trace una ilusión. La posibilidad de otras vidas. La trascendencia de otros seres, en otros tiempos, otras dimensiones, que no son exactamente estas en las que transitamos ahora, sin darnos cuenta.

Lo que has preguntado esta noche, de este día tan especial, es la consecuencia de tu espíritu que se ha topado con su porvenir. La muerte no es ninguna quimera. Ni una maldición. Es una oportuna compañera de viaje que nos marca el destino con un único objetivo; vive tu vida como quieras vivirla. No te quedes en la superficie de las cosas. Aborda lo que te apasiona y busca los caminos que te permitan desbordar los límites por allá por donde tu pulsión te permita reconfigurar los límites trazados para que puedas entender en contexto de lo que hasta hoy existe. No es esa la dimensión máxima a la que puedas aspirar. Mueve montañas. Sueña en esas otras dimensiones. Transita por cada una de ellas. Construye los códices de un multiverso único e irrepetible. Usa tus demonios para transitar con ellos por los temores que te sofoquen la ansiedad que produzca tu verdad. Trasciende a los oscuros sitios en los que la luz no necesita penetrar para darte una señar de escapatoria. Vivimos entre esos dos polos. Y de un lado al otro. No los quieras ocultar. Ni siquiera negar. No reniegues de lo que es, de lo que hay, de este tiempo que nos ha tocado.

¿Te acuerdas de la bisabuela de tu madre?

No lo se. Pregúntaselo a mi madre. Le contesté a Vera. Por saber quién fue aquella persona. Por saber recuperar la memoria de quién fue. Y lo que hizo para que hoy estemos hoy aquí. Ella y yo. Y mi madre. Y la suya. En su recuerdo. En el mio. En el de todos los que quisimos a mi abuela. Escribe esto y conviértelo en literatura. Trasnciende a tu reflexión. Crea con ello. Es entonces cuando encontrarás los textos más sinceros. Esos momentos son los que te sirven para revertir el día. El tiempo se difumina entre las sombras. Respiro.

Vera se quedó dormida. Produndamente. Ya no preguntó nada. Seguí hablándole. Del privilegio de estar vivos. De la suerte de estar aquí. Con ella. Los dos. En estas mismas circunstancias. Pensando sobre la existencia y nuestra insignificancia. Un día leerás este recuerdo. No será el tuyo. Será el que contruí aquél día en el que una bola dorada se guardó, según tus propias coordenadas, en un sitio preciso de tu memoria. Un día tomarás prestada esa bola y la revisitarás. No es un tema que se cierre con una única pregunta. Con un pequeño río de lágrimas. Habrá libros enteros que deborarás porque expresan situaciones que te harán repensar lo que creías. Y otros que complementarán tu cosmovisión. Lecturas que conformarán quién eres. Más allá de lo que te expliquen. Más allá de lo que te cuenten tus padres, tus amigos, las religiones que estudies.

El espacio de la religión es un sitio de acogida para este tipo de preguntas. Pero no es una ciencia exacta. Se trata de un ejercicio de fe. De creer. De creer más allá de nuestra comprensión. Es un tema que está estructurado de varias formas, algunas más oficiales que otras, que a su vez generan códigos de convivencia. Maneras de vivir la vida. Y seguimos buscando los mecanismos para vivir de una manera cordial en sintonía. Con un transitar alerta, adaptativo y holístico. Como si nuestro credo fuera la bondad, la compasión, la empatía.

Es esta mi fe. Esta es la fe de mi iglesia. Que a su vez pertenece a otro reino. A un reino nuevo. Un reino que redefine el tiempo y el espacio. De manera circular. En un eterno retorno retorno. Todos somos uno. Y hay un gran organismo que palpita con nuestro aleteo. La paradoja de vivir. La existencia sublime. El regalo de un nuevo Dios. Uno mismo (con)sagrado.

Yo creo que hay un lugar en el presente que nos transporta al lugar primordial del límite de nuestra experiencia más sublime: ALLS. Esta dimensión existe aquí, ahora, y por los siglos de los siglos, en un plano continuo. Hacia delante y hacia atrás. Como la vida misma. Como la reflexión de mi tatarabuela.

ALLS

Todo sigue su curso

Estar en la red tiene sus procesos administrativos

Hoy pensé que quedaría desconectado de la red. Este blog sólo existe para tener una constancia efímera de lo que pasa en mi cabeza. Por seguir el hilo de lo que quiero transmitir. ¿A quién? A nadie. A todos. A mi.

No se trata de un sitio que haya querido exponer. Ni de pensamientos que quieran llegar a algún sitio en particular. Se trata de un espacio, más bien un refugio, en el que escapo, a veces, para conformar un discurso que brota por de forma autónoma.

No tengo la certeza de que eso (esto) tenga ninguna utilidad. Pero en realidad no todo debe serlo. Pero a fin de cuentas uno tiene la necesidad de escribir. Por el hecho en sí. Y esto, para mi, es suficiente. Y necesario.

Hoy leí que se había caducado mi dominio. De pronto me vi fuera. Y sentí un vacío terrible. No es la primera vez. Alguna vez incluso pasó demasiado tiempo. Como cuando no pagas una cuota anual, y mes a mes te pilla el toro. Eso ya lo viví. Y también el vacío aquél. Este. El que acaba de desvanecerse.

Hoy, ahora, no tenía planeado escribir. Llevo dos días, o más, sin hacerlo. Tenía una especie de congestión. De incapacidad para hacerlo. Y al mismo tiempo, se cerró un ciclo sagrado. Un momento de creación que se conjuró para que sucediera así. Como si los astros se alinearan. Y aquí, eso sagrado y esto mundano, se fusionaron en un espacio-tiempo de catarsis. Morir. Sufrir. Perecer. Desaparecer.

Y de pronto volví.

Eterno retorno.

ALLS

El gol final

La historia del último gol

Golman había de hacer un gol. No más. Iba a ser suficiente.

La mano de Golman

Nunca antes un mecanismo social había tomado la forma de un gol.

Miento; sólo una vez: la primera.

No por nada esta dimensión resultaría sagrada.

Se trata de un juego de conjugaciones nuevas.

Se trata de un ejercicio de urbanismo colectivo que trascienda los límites de nuestras enseñanzas.

Se trata de un fundamento necesario de renuncia.

Se trata de la dimensión transformadora del polo opuesto.

Se trata de salir, para siempre, de esta tesitura.

Despidámonos pues del mundo que conocimos.

Y no se preocupen.

No nos vamos a morir.

Al menos no en este momento.

Porque vamos a cambiar el curso.

Vamos a actuar sobre otro eje.

Vamos a trangredir la norma.

O crear una nueva.

Con su propia historia.

Y los bichos.

Y nuestra coexistencia.

Cohabitando un mundo nuevo.

Sobre la base de una herramienta de adaptación socialmente inteligente.

Por la pertinencia de nuestra acción.

Por los ejes sobre los que hemos construido una infraestructura permeable al valor.

Por la posibilidad de interactuar con la sociedad.

Y sobre todo: con las empresas.

Vamos a plantear un planeta con otro mecanismo de autoorganización.

Y lo vamos a hacer uniendo dos cabos de una innovación que transforma la sociedad en sí.

Los fundamentos de un mundo nuevo.

La nueva canción de navidad.

El nacimiento prematuro del Hijo NEW de Dios Padre.

Que aterrizará el domingo en el mundial.

Sin que nadie se lo espere.

Y marcará el último gol.

El nuevo gol sagrado.

La transformación por fin se reetablecerá entre los polos temporales y divergentes del tiempo espacio entre dos goles: el de Diego y de Golman.

Sea esa mi voluntad, le dictó Dios Padre al escribano presente.

No mate al mensajero.

Ponelo a Golman.

Esos 9 minutos de transformación.

Estoy listo para jugar.

Reservé los músculos, la memoria y el momentum necesarios para este gol.

El puente a otra dimensión: gol.

Volvemos a atrás.

La historia alrevés.

Hasta el tiempo aquél: entre estos dos estadios.

Verdad que conectar tan sólo con NEW barcino no era suficiente.

Había que ir más allá.

Encontrar el momento justo.

Y este vehículo exacto.

Llegó el momento.

La anuncación era precisa.

Los tiempos correctos.

La sagrada preparación en su justa medida.

Y la el consagrado tiempo alterno habría de teletransportar al sistema transformado hacia su nueva dimensión: erre nou.

Erre nou.

És això?

Això.

ALLS

La convergencia de dos mundos

Estamos en el punto pivotal

Aquí queríamos llegar.

Vamos a crear una fantasía.

Una manera distinta de entender.

Todo está preparado para levantar la copa mundial.

Se acerca navidad.

Hoy se juega la segunda semifinal; miércoles.

Domingo: final.

Jugar la final.

Ganar la final.

Competir.

Los siete partidos.

Ya solo quedan tres.

Hoy se diluye la tensión: dos.

Entre Miércoles y Domingo.

Any given Sunday.

Time we go back.

Into a loop.

El gol de Golman, domingo, y el gol de Diego de D10S.

Golman es el NEW nou.

No és Déu; és… soc nou.

Golman, darrer fill de Déu.

Després de Golman ja no va haver-hi més fills de Déu. No va calir. Ja ho vam entendre. I tot plegat; tot igual. Ja hi sóm. Ja hi-erem. Només ara anem enrrera. I tot bé. Cap alla trobarem l’altre GOL de Déu: el de Diego.

Diego i Golman us vam portar això d’un cel nou: NEW.

Benvinguts al temps multiversal.

Testiomoni d’un sabi ceg futbolartista que va haver d’escriure un tribut a Borges en ticatalà per haver de fer creure que una final de futbolart ho pot acabar de resoltre tot, per a tot arreu, i tots els temps, per un designi de Déu, que jo vaig esser testimoni al veure baixar a Quetzalcoatl que Déu Pare llavors va esser servir perque Éll ara diu que ja hi era abans de que haguesin arrivat vosaltres, espanyols.

Un món a l’altra banda.

Això que no heu pensat mai: esser d’un altre puesto. A s’altra banda d’es mon.

Ja hi vaig pensar-hi.

Tot just.

I vaig anar-hi.

I m’hi vaig trobar.

I vaig fer pinya.

Un nou de tres amb folre i manilles.

Sis minyos van pujar tot just per la meva esquena.

Una pinya tropical de collons.

I jo hi era: llavors.

I torno.

Eternament.

A partir d’aquest gol.

El temps enrera.

Aquest diumenge.

El gol d’un déu menor.

Un gol d’una final.

Un gol sagrat.

Ara sí, poble elegit.

Sou vosaltres.

Us he escollit a vosaltres.

Per la mà d’un déu nou.

D’un Déu Ticatalàn.

Un esser brillant que va baixar del cel.

Amb les claus del futur.

I un gol sagrat.

Que havia de fer.

ÉLL.

Tot i Messi.

Un llibre d’un vall nou. D’una época circular. Entre aquesta final i aquells quarts de final.

No tot ha de quadrar.

No és el gol de Valdano.

Ni de Burruchaga.

Ni de Brown.

Això no és el Azteca.

Això és terra santa.

On va viure Déu.

I un Déu nou va baixar del cel.

I es va entendre no només amb Déu.

Si no amb tots plegats.

Tot i la final.

Tot els contraris.

Tot i esser una batalla.

Tot i el sud i el nord.

Tot i sud/nord.

Marruecos/Francia.

D’aqui a una hora.

El temps sagrat.

L’altra.

L’anar i tornar.

Esser ells.

Esser ELL.

ÉLL.

ËLL.

Jo soc ËLL.

GOLman.

El gol de la final.

ALLS

El poeta teletrabajando

Surrealidades contemporáneas

Soc nou.

I ticatalà.

He creat un codi obert nou complert, seré i preparat per ser-hi.

Som-hi.

Va-apa-anem.

Això: aquestanovaparaula.

Significant al sentit en sí.

Cadascundelles.

Toteselles.


Llistat de nou.

ú

dos

tres

quatre

cink

sex

seben

eit

nou


Quin collons metaverse té en ZUCK in mind?

Here’s mine.

It’s a poetry.

Or yet a song.

It’s a NEW joy.

It’s a NEW you.

We all reset.

WEALLRESET.

Back to starting line.

This is a spell.

Repeat: this is a spell.

Inabucle.

A count to eleben2.

I can count to eleben2.

That’s the piece, dawg.

That’s my rap shit.

I’mKomingatya.

Rightbefore the big nigth.

Nine days from now.

Estipulating a contact with the other time we came from.

It’s our story backwards.

A reason to be.

This long NEW song.

That drive me here.

TOWITHYA.

2nite.

2nite.

2nite.

2nite.

2nite.

2nite.

2nite.

2nite.

2nite.

U.

U.

U.

U.

U.

U.

U.

U.

U.

UNITE

UNITE

UNITE

UNITE

UNITE

UNITE

UNITE

UNITE

UNITE

And that’s my song

And that’s my song

And that’s my song

And that’s my song

And that’s my song

And that’s my song

Commonsingalong

Commonsingalong

Commonsingalong

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALAWAGPAG

ALLS

ALLS

ALLS

ALLS

ALLS

ALLS

ALLS

ALLS

ALLS

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMOZART

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

COMEMELOSHUEVOSMALDINI

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LASDOSESPAÑAS

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAREINAMADRE

LAPUTAMDRE

LAPUTAMADRE

LAPUTAMADRE

LAPUTAMADRE

LAPUTAMADRE

LAPUTAMADRE

LAPTAMADRE

LATDP

PAD

PA

A

O


Would we not know the end of the movie has arrive if those words weren’t there?


I had to give up the end.

This is were I start.

If this is to be true……….

We all ought to go back.

That’s our best chance.

To unluck this unsanity.

That your toxic masclisme.

Has brought us here.

To this.

What’s ok.

And what’s not.

And look each other in the eye.

And swallow our holist truth.

And discard it for good.

For a greater good.

And act of reentitlement.

By given away.

It doesn’t get back.

It’s gone.

No more.

That’s it.

That’s why we are here.

To this read this again.

And swallow the frog.

It doesn’t taste good.

Does it?

Tasted.

Tasted.

Tasted.

Tasted.

Tasted.

Tasted.

Tastad.

Tasted.

Tastadd.

Errorsallow.

Errosarllow.

Eroarrozllow.

Elizondo Eroarrozllow.

NEW word in Ticatalán.

I’ve created a NEW language.

It comes from back in time.

From another time.

From the past.

And having answers.

And getting fish ready.

Cause we need to speed up the ladder.

Here comes another turn at turning the system.

Let’s make it a going to concert-like atmosphere.

Where it’s us repeating a stupid song.

A crazy feeling of the unknown.

A close gap between my NEW territory allows me to fly Quetzacoatl in this leap from NEWCAR.

The gospel of the feedbackloopper.

This tale is way long.

Longer than any other one.

This game is a storytelling harmony.

A thing we sing in our greatest joyfest.

At the holiest music house in town.

Cause this is local feeling.

A sense of pride.

If I run for major.

I’d get elected.

And the thing we would do is to connect our today’s show into the LIVE concert of our live from now on.

The scape forward.

A previous time.

A previous sense.

A previous direction.

All over again.

And we all get back to that.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

And the past today.

I’ve written 99 books.

I’ve written 999 words.

I’ve written 9999 lines.

I’ve made up 99999 words.

I’ve spoken a 999999 words.

I’v sung 9999999 songs.

I’ve reach 99999999 contradictions.

I’ve dream in this same space betweenus our naked body into the delight to be with you tonigh here so intensly united just you and me in this multitution multitution multitution mutitution multitution multitution multitution multitution multitution.

There is one last level.

It’s the foremost.

From there on there’s nothing.

It’s written in the book.

It’s written in the book.

It’s written in the book.

It’s written in the book.

It’s written in the book.

It’s written in the book.

It’s written in this way couse I felt that the transformation should come from an internal belief. Ready to question everything. And liberate ourselves from any regret. A NEW history. A NEW story. NEW: that’s the line. That’s my characters script. I get to say what I want in my movie.

Igettosaywhatiwantinmymovie.

This time i will use ctrl+c………

CTRLV

CTRLV

CTRLV

CTRLV

CTRLV

CTRLV

CTRLV

CTRLV

CTRLV

You get the picture

You get the picture

You get the picture

You get the picture

You get the picture

You get the picture

You get the picture

You get the picture

You get the picture

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

We are comming out the other end

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

And all those fucking dickead ashole rape culture faggot MOTHERFUCKERS MACHOS

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

ISAYWELETGO

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

That the rule number uno

No tenemos tiempo para tus pollardadas.

No tenemos tiempo para tus pollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

Notenemostiempoparatuspollardadas.

OK: ganáis. Os damos a los machos ibéricos.

OK: ganáis. Os damos a los machos ibéricos.

Ok: ganáis. Os damos a los machos ibéricos.

Pero el todo el mundo.

Pero de todo el mundo.

Pero ÉL y todo el mundo.

Peor todo el mundo.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcado.

Somos el heteropatriarcadios.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

Hijanomamescabrón.

YoufuiQuetzalcoatlenelpicodelgallo.

YOFUIQUETZALCOATLENELPICODELÄGUILÁ

Y ya me fui.

Me tenía que ir a descansar.

A usar bien mi tiempo.

No aquí con ustedes bola de pelagatos, o como decimos nosotros en nuestra total decrepitud con acento fresa de aquí mismito de la capital, si es que estamos de la verga, y en esta épica rural.

Un dios en decadencia debía ser mexicano; y de los antiguos.

De los de la capital.

Cuando esto era un valle.

Sin banda.

Solo you NEWquetzalcoatl.

El primer vocablo que recibió permiso para unirse al NEW padre TODO PODEROSO Y ETERNO que vive en la gloria de un loop en el tiempo espacio presente, pasado y futuro.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

El NEW catecismo.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Espacios atemporales multiversales.

Todo por un nuevo encuentro.

Todo por un nuevo tiempo.

Todo por un gesto aparte.

Todo por volver al puerto.

Todo por volver al puerto.

Con tintes ballenatos,

Vueltas salseras.

Derrochequebradita.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Dirtydancingcomolospinchesgringos.

Una épica cualquiera podría liberarnos. Piénsalo. Cualquiera. Sólo tendría que llegar en buen momento. En el momento justo. Como ganar un mundial. Y vos y yo sabremos lo que es eso en el tiempo multiversado. Las opciones de senderos que se bifurcan ante el día que Dios Hijo DOS: Golman, bajó del cielo en Ticataluña y se lanzó a la final para jugarla con el equipo de la NEW buena nueva.

La letra de Dios.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

El futbolista completo que DIOS le manda a la Argentina de parte de Diego.

Voy a bajar a abrir la puerta.

Voy a bajar a abrir la puerta.

Voy a bajar a abrir la puerta.

Voy a bajar a abrir la puerta.

Voy a bajar a abrir la puerta.

Voy a bajar a abrir la puerta.

Imagina que al menos debes hacer nueve veces esta actividad. Tendrás que aprender a hacerla. Por el bien de saber qué hacer en una circunstancia social.

¿Cómo construimos un mejor tiempo nuevo cocreado al unísono de una dimensión NEW emergente?

Un tiempo alternativo.

En otro plano.

Ortogonal.

Acá hay que llegar pronto si quieres conocer las otras nueve dimensiones de las matemáticartes.

Ese es el método secreto.

Está escondido en las letras.

De la canción que se fue.

Nos fuimos todos a un viaje posterior.

En ese tiempo creimos tanto como creamos una cosa NEW.

Esa crónica es suficiente.

Y su momento perfecto.

Se alinea al nuestro.

Se acopla con el NEW llamado de Dios Padre Nuestro Señor que ha querido que su segundo hijo sea suficiente para no haber de mandar a una de sus hipotetícas hijas que después de haber abierto la veda de retroalimentar el heteropatriarcado del cuál es el máximo responsable y con todo el cinismo y descaro del mundo va y manda, otra vez a un hijo hombre varón con la autonomía de decidir su genero, decisión de la cuál pende una sociedad NEW transformada a partir de saber qué bando tomar.

La historia plena más cerca al presente.

Vive en el pasado.

Es literatura.

Es algo más.

Es algo más.

Es algo más.

Es algo más.

Es algo más.

Es algo más.

Es otro baile.

Otra canción.

Otro momento de subidón.

Otra pista de baile a toda pasta.

Otra ola pillada en Nazaré.

Un gol en la final de nuestra historia.

Que se vuelve ahora hacia atrás los años exactos entre este momento en el que o Lio o Golman la meten con la mano sin que nadie ni nada tenga algo que decir al respecto. Porque me sale de los huevos heteropatriarcales estos que me cuelgan un poco más en este escroto derecho que no es necesario que observe con tanto detenimiento no ve que usted aquí, justo ahora, en estas circunstancias, pues qué quiere que le diga: no me parece lo más normal.

Se me acabaron los 99 minutos.

Antes de que me sonara la alarma, que también me marca el tiempo para recoger la ropa que hoy no se va secar por la humedad. Una vibración me lo recordó. Pero yo tuve que inicializar el tiempo. Y lo hice hace 99 minutos. Un poco más ahora. Y entonces me propuse crear esta historia. Y a partir de ella revertir el tiempo. Y explicar inversamente las crónicas que aquí, en esta plataforma, construye los multiversos ejemplares que en tributo al renacimiento del surrealismo español como el último gesto que abandonamos. Ya no existimos. No somos nada. Salvo que reconstruyamos nuestra idea de lo NEW.

Y revisitemos la posibilidad de una (r)evolución.

Mutamos otra vez.

Somos el último sistema complejo en iterar.

La vida en movimiento.

El entendimiento común.

NEW

Sea este el inicio de una nueva era dual. Se traza el ambas direcciones del tiempo, mientras usted habita el presente eterno.

No aspire a más.

Esta ceremonía ha terminado.

Demos gracias a GOLman.

ALLS

Escribir sin más

Dar un espacio a lo que venga

Uno está presente cuando escribe.

Ausente de todo lo demás.

Una responsabilidad con la escritura misma.

Como vehículo.

Como cosa-en-sí.

Como terapia para olvidar.

O para estar no-tan-mal.

O para crear.

Es el fruto de un impulso.

No sé lo que es.

Pero algo, sin duda, es.

Y aquí estoy.

Escribiendo otra vez.

Por pasar el tiempo.

Por darle un rato a ella.

Por vernos las caras.

Por sentir que algo se mueve.

Porque la vida es esto.

Y esto, a su vez, la vida.

Y todo lo demás.

Todo lo que esto no es.

Todo lo que dejo de hacer.

Y debo hacer.

Estar on ella.

Y dedicarles mi tiempo.

Mi atención.

En vez de estar aquí.

En vez de estar dormido.

En vez de estar obsesionado conmigo mismo.

Déjalo ya.

Acaba esto.

Debes trascender.

Entrar en otro ciclo.

Darle a ellas este tiempo.

Hacer del mundo feminista el status quo.

Y revertir el tiempo perdido.

Porque nunca es tarde.

O siempre lo es.

Vale la pena salir.

El día está ahí.

Lo hemos conseguido.

Hemos despertado.

Ahora a estar presentes.

A ser conscientes.

A dejar de pensar en mi.

Este egoismo que nos consume.

Este ego que se ensancha.

Esta ausencia de razón.

Ser por ser.

Hacer por ser.

Pienso así.

Esto no es.

Pero igual, helo aquí.

ALLS

Marruecos ganó a España en penales

David pudo con Goliat

Cierta parte de la sociedad española está dolida por quedar fuera del mundial. Entre ellos, muchos apuntan al entrenador: Luis Enrique. Él acapara las responsabilidades de la selección, que según él hizo lo que se les pidió. Y a decir verdad, viniendo de un ticatalán, no hizo un mal futbol durante el mundial.

Pero los mundiales son así.

Debería ser la nueva frase hecha de un futbolartista. La vida no es sólo ganar. Ni siquiera ganar 7-0, Zapatero.

La vida es ganar como si fueras la última Coca Cola en el desierto, no perder con Alemania y perder contra Japón y Marruecos. No perdieron contra Marruecos, en estricto sentido. No pudieron ganarle. Y a fin de cuentas, no le pudieron ni siquiera meter un penal. Marruecos metió los necesarios para que no hiciera falta tirar más.

¿Qué son las selecciones? ¿A quién representan? ¿Cómo se organizan? ¿Qué tanto influyen en la gente? ¿Es admisible la no afiliación con la identidad nacional a la que pertenezco? ¿Me puede no gustar el futbol, o inclusive aborrecerlo, y aún así sentirme defraudado o dolido por cómo le va a nuestra bandera una competición internacional?

No hay respuestas correctas. Eso que se volvió moda en algún momento en las redes: sólo respuestas incorrectas. Ahora sería el momento de ser sagaz y opinar algo al respecto. Para generar un impacto en el sentir de una población. Una población que se llenó de júbilo el día en que debutó en el mundial. ¿Eran entonces esas personas ese ser hiperexitado seguro de que se comerían el mundo? ¿Es ahora una piltrafa esa sobra de persona que se amarga una semana/mes/año por haber quedado fuera de mundial?

Igual mañana vuelve a amancer. Seguro que amanace, vamos. Hay que mantener el optimismo de que el sol «salga» al día siguiente. Es lo que los ciclos vitales de nuestro planeta nos proporcionan.

De ser un poco más veloz en sus giros nuestra percepción del tiempo sería otra totalmente. No somos conscientes de lo que nuestra regla particular, aplica tan sólo para este planeta. Como todas las palabras y conocimientos que entre nosotros hemos fabricado con el ir haciendo de nuestra especie. Inclusive nuestras religiones a imagen y semejanza nuestra.

No es fácil mezclarlo todo para no ofender a alguien. Aquí, en un momento tan sensible para el ánimo nacional, cualquier cosa es una afronta a la integridad de un ser grande y único. A fin de cuenta, la paradoja de la España Grande y Una es que todos podemos sentirnos ella, simpre y cuando nos demos cuenta de que todos, cada uno de nosotros, somos uno y grandes, y que ahí radica la multiversalidad de nuestra unicidad. Una contradicción que podría romper con ella misma, de la misma manera que un matemática sagaz siempre escogería una demostración por reducción al absurdo que cualquier otra de las opciones.

Llegados a un contradicción me encuentro en el presente: mi ahora. Mi caso es particular. No puede generalizarse. No soy un grande de españa. Sin embargo mi versión de España es Grande y Una: NEW spain. Eh, y tan ancho me quedo. Soy de Costa Rica y de España.

Se trata de una propuesta política. De un acto de campaña. De un gesto futbolartistico. No es una convención. Se trata de una disrupción. Y no hay otra vía que no sea ésta. Por tanto, me reafirmo en que este es mi camino. Y también es la única vía con la que puede atar el resto de mis dimensiones: Ticataluña y el Tico Commons.

Todo aquí permanece en la virtualidad de un mundo nuevo. La posibildiad que esto que aquí explico sea verdad. O al menos creible. Una versión remota de una visión compartida. El acto a cumplir de un deseo.

Marruecos elimina España.

Dos mares nos separan

Yo Marruecos; tu España.

Cuando México juega en Estados Unidos el estadio se llena de mexicanos. Es la migración. Irse al otro lado.

Marruecos y España juegan hoy.

No hay favoritos.

Uno tiene la historia.

Los otros la ilusión.

La pasión de romper esquemas.

La idea de que son once contra once.

La preparación de un torneo corto.

Lo que avanza la desigualdad dentro del marco de unas reglas.

Lo que África representa.

Lo que Europa, a través de España, complementa.

España y Marruecos son vecinos.

Hay vecinos de Marruecos en España.

Hay ciudades enteras de convivencia.

La raíz común de una historia de siglos.

La existencia también de un fantasma.

De un abismo que nos divide.

De pateras y bellotas.

De persecusiones y contrabando.

De petas y porros.

Somos nosotros Estados Unidos.

Y ellos México.

¿Y ellas?

¿Y ellas qué?

Dos feminismos.

Un mismo macho.

Ibérico o marroquí.

Dos monedas de un mismo lado.

El hombre que oprime por tradición.

Por la moral de nuestros amos.

Por lo que sostiene la inercia de nuestra fantasía.

Porque estamos lejos de entendernos.

De amarnos como hermanos.

De asumir que las reglas de nuestros señoros están al borde del abismo.

Lo siento mucho; no volverá a ocurrir.

Pido perdón a tantos reyes.

A todos los ofendidos de este lado.

Lo que aquí y allá hay es un pantomima que acompaña nuestro esfuerzo.

Por ser aquello que debemos ser.

Por hacer ver que nos queremos.

Por tratarnos con el desprecio de nuestro parecer.

Por habitar con vos a vuestro lado.

No estamos libres de pecados.

La pierdas vuelan por doquier.

Estamos tristes y cansados.

Esto tan sólo es un partido.

Esto tan sólo es el calvario.

No pretendo otra cosa que no ser.

Aquello que me tiene desarraigado.

Queriedo aquello y esto a la vez.

Encontrar en el otro lado del mar.

Aquello que aquí no hallo.

Me bloqué y no supe huir.

Volví y salí un malnacido.

He metido la cabeza bajo el agua.

Hoy el vuelto a renacer.

Perdón si el resultado no gusta.

Esto va a perecer.

Este es el final.

Ya no hay vuelta atrás.

Me voy.

Me fui.

Perdí.

ALLS

Una violencia habita en mi

Dejo que salga y salgo yo tras ella

Fui así.

Me crié.

Lo viví.

Me vacié.

No supe hacer otra cosa.

Seguir.

Tuve claro.

Tuve dudas.

Tuve caídas.

La misma piedra.

El precipicio.

Mi aventura.

Caída libre.

Nunca lo entendí.

Esa obsesión.

Desaparecer.

Volver.

Tener un alce dentro.

Crecer más allá de mis límites.

Fundirme en la noción.

Por un gesto consagrado.

Por los ritos del viejos.

De las personas sagradas.

De los mitos de otro pueblos.

De la transición hacia una comunión.

De lo fuerte que es creer.

Y saber que no ha sido.

Que lo que pasa aquí es la vida.

Y lo que uno viene a hacer: vivirla.

Que ya no hay más perspectivas.

Que las cartas están tiradas.

Que todo ciclo vuelve al origen.

Y el origen se desvela desgarrador.

A cada vuelta.

A cada giro.

A cada ilusión.

Uno tiende al sitio mismo.

A dolor original.

Al pecado retorcido.

Al sitio que nos entume.

Que nos deja sin aliento.

Haciendo aquello que atraviesa.

El gesto que la espada de Pablo simboliza.

La llave de una puerta que nos abre Pedro.

El cielo inerte de una magia.

Que redime ante todo tu ilusión.

No importa ahora que me creas.

Ni siquiera que comulgues.

Somos de polos opuestas en esta cuestión.

Némesis que se definen.

Desde dos polos en los que la razón no acompaña a nadie.

Es tan sólo una distribución.

Una arbitraria elección.

Vos allá; yo acá.

Lo que que piensen los demás no importa.

Cada quién toma partido.

No se trata de una competencia.

Sino de la alternancia entre dos zumbidos.

No hay manera de salir.

Lo intenté antes y no sirve.

Ya es muy tarde.

Habrá que vivir.

Con nuestras cruces a cuesta.

Para subir a la montaña.

A crucificar al Dios venido.

Tras un tiempo que separa las dos crucificciones.

La suya y la mía.

La tuya y la mía.

Somos un gesto eterno que se revuelve entre dos mares.

Dos mundos que nunca se encontraron.

Mestizaje de una emigración que retorna eternamente.

Con un gesto y comunión que desmontan el presente.

Para irse en dos direcciones opuestas.

Delante; atrás.

Pasado; futuro.

Derecha; iquierda.

Marruecos; España.

NEW barcino; Tico Commons.

Silencio; ALLS.

No tengo movil ni reloj

Apenas aguanto el tipo ante mi sacrílega contradicción

Soy un alma en pena.

Merezco mi castigo.

Soy un gesto egoista que corrompe.

Un lleig d’ú.

Soy lo peor sin darme cuenta.

Se lo que pasará.

El tren viene en la otra dirección.

No hay punto medio.

Se aproxima el final.

Un día va y vuelves a casa.

No se sabe muy bien qué hiciste.

Ni por qué te fuiste.

Fue todo una ilusión.

Una trampa del destino.

Entendernos fue lo de menos.

Nuestros argumentos no comulgan.

El que se va al infierno es uno.

No las contradicciones de nuestra existencia.

Tengo que caminar.

A cada paso una mierda.

Terreno minado por mi mismo.

Conmigo; sin mi.

Estoy sólo.

Te dejé sola.

Es mi culpa.

Yo también lo estaba.

Me abandoné.

Me construí.

Fui en otro sitio otro que no era aquél.

Aquél que conociste.

Aquél que quisiste.

Aquél que un día fui.

Me quedé sin mi.

Y tu también.

Nos dolió a los dos.

Pero aún estoy aquí.

No he ido a ningún sitio.

Pese haber desaparecido.

Un día no estaré en presencia.

Pero todo lo demás quedará intacto.

Mi presencia infinita.

El querer ser.

El otro.

Yo dejé de ser quien fui.

Fue tan sólo un ilusión.

Querer ser aquello.

Lo comprendí.

Me burlé de mi mismo.

Y yo mismo me hundí.

Un día quise sacar la cabeza.

Y no pude resurgir.

Me auyenté los ánimos.

Nadie más siguió.

Y vos te cansaste de resistir.

De aguantar.

De sostener los cielos.

Vos sos así.

No sos vos.

Soy yo.

Me fui.

Volví.

Tranformado.

Soy otro ser.

El que un día fui me dio un recado.

Te banco a vos.

Vos sos mi otro.

El primero de todos.

Mi otra.

La primera.

La única.

La utopía.

Bancame a mí.

Sacame a jugar.

La vamos a romper.

Esta es nuestra llamada.

El acto; éste.

Yo; aquél.

Vos; la que querrás ser.

Te banco a vos.

Yo estuve aquí.

Lo vi y viví.

Lo se.

Lo entiendo.

Soy culpable.

Soy culpable.

Soy culpable.

Mi grandísima culpa.

Mea culpa.

No se dice igual en italiano que en español.

Nuestras lenguas atrofiadas.

Las palabras que no salen.

El recurso de un juicio justo.

Vos sos la jueza.

Yo el juzgado.

No tengo perdón.

Sino que baje Dios y lo vea.

Y nos vamos todos a un resurgimiento.

Como fue en su día.

Como en otros tiempos.

Como en otro nivel.

Como aquella vez.

Ayer pensé en recuperarte.

Y no vi camino posible.

Todo está perdido.

Ya no hay nada más que hacer.

Vivir con el vacio.

Saber que lindo que un día fue.

Recordar la presencia cabal de nuestra construcción.

La profundidad de los cimientos.

El canto alagre del Quetzal.

Que sólo observa.

Mientras medita que decir.

La Quetzala le espera.

Sabe que es una farsa.

Que su galantería no es suficiente.

Que todo es una ilusión.

Que no esta tan mal estar sola.

Sin el pérfido aliento de un cretino.

Yo fui aquél que hizo daño.

Sin saber qué tanto cae el vacío.

No hay perdón posible para un egoista.

Vivo inmerso en una cátedra de caídas.

Un teatro de uno mismo.

Un ensimismado ego recurrente.

Un teatrillo sin director.

Un actor desbocado al fracaso.

La máxima ilusión.

Resurgir de un fondo pegajoso.

La inercia de una vida.

Lo insípido del mar.

La inestable compañía.

La épica de estar.

El corrido de una fuga.

La transición al más allá.

Las palabras que no riman.

Estar con vos aquí así.

Nos vemos miedos en los ojos.

Yo sé exactamente tus temores.

Conozco las líneas de tu vida.

He seguido la mano que te guía.

No estás sola.

Estoy aqui.

Nunca me ido.

No es fácil el camino.

Ni la ilusión ni el destino.

A veces es justo así como termina.

Un poema de ilusión y resurección.

Un camino de vuelta hacia tus brazos.

La aceptación sincera de un perdón.

No tengo crédito en mi cuenta.

Hace tiempo que ya nadie me escucha.

Vi pasar un gato en la bajada.

Debe ser el único que queda.

Ya no hay pueblo ni personas.

Es un la otra isla que te mira.

La isla de Colón.

Desde su pecaminoso pasado.

El estado de un ecosistema.

La resiliencia de un pesar.

La contienda que termina.

Sin importar ni más ni menos.

El resultado vacuo de ganar.

Lo que importa es perecer en cada gesto.

Dejarse el cuerpo en la intención.

No hacer daño por pretexto.

Construir una ilusión.

Vos y yo tenemos una.

Y haremos de esta la misión.

Somos una barca que zarpó.

Nuestro continente nos es ajeno.

No así una ilusión.

Esta, aquí, presente.

Esto que tenemos entre tu y yo.

Ese espacio que se siente.

Aún más al estar ausente.

Al saberte lejana.

Con cierta razón.

No comulgo con tus dioses.

No son los mismos que los mios.

Tenemos márgenes de mejora.

Taras en el diseño.

Ligeras obsesiones.

Nos ha marcado nuestro destino.

Las historias familiares.

La ausencia.

La soledad.

Estar tan lejos.

Del otro lado.

Desde aquí se ve Mallorca.

Lo sé no es Mao.

Pero algo es.

En esta isla habitamos los dos.

Gracias a vos estoy aquí.

Un día pensé en nuestra vida.

En lo que de aquí resurgiría.

Muchos amaneceres.

Muchas noches en vigilia.

Ha sido así.

Imperfecta e insegura.

Con fantasmas por doquier.

La creación de un vínculo singular.

Lo que es estancia compartida.

Escucharte me conmueve.

Quiero que seamos compañía.

A pesar de mis desmanes.

Quizás una cuña en la puerta.

Para detener el viento que nos arremete.

Que soportamos tempestad.

Que nos aprieta la pasión.

Y tambié la comunión.

Los dioses están aquí presentes.

Entre vos y yo hay un mar que nos distingue.

Vos sos de aquí.

Yo soy de aquellos.

No está ni bien ni mal.

Somos arenas de mares alternos.

De olas que van y vienen a recostarse con nosotros.

En un momento ínitmo de querer estar aquí.

Por muy efímero que sea.

Por muy vulgar que resulte la repetición.

El gesto aquel de la espuma que filtra entre grano y grano.

La arena que respira como tus pulmones jalán aire.

Respira un gesto de comunión.

Toma aire.

Este es tu día.

No estás sóla.

Este es tu día.

Ayer fui tempestad.

Hoy, esto es tu ira.

No queda nada de aquello que me perturbó.

Persisto atento por si recaes.

No veo posible salida.

Esto atrapado en un bucle interior.

La falsa salida está vacía.

No había nada ahí.

Ni yo tampoco fui.

Fue teté, lo juro.

Yo pasaba por ahí.

Me sedujo con un aire que gira.

En creer y pensar de lo que un día fue.

No es un comercio que vacila.

No es tan sólo una obsesión.

Es un giro de guion.

Justo a punto de acabar.

Por ya esto es el final.

En el que una ilusión termina.

Se hace con nosotros.

Perturba la pasión.

Avoca a dejarlo todo.

A empezar de nuevo.

Con dolor.

Partir.

Ya nunca más volver.

Y vivir de la memoria.

De lo que un día fue.

De lo que nunca fuimos.

De lo que quisimos.

De la atención de mis desmanes.

De las serpienes enterradas.

Del pálpitos álgidos trastocados.

De la estética y la dicción.

De poemas encontrados.

En palabras nunca dichas.

En libros en libretas.

En libretas publicadas.

En la máxima ilusión.

Que este otro sitio está habitado.

Y que hay seres que transitan.

Que entre vos y yo tan sólo hay un abismo.

Un gesto imposible de abatir.

Un abrazo templado que se siente.

Como cuando nos fundimos en un gesto.

Como queriendo entender eso.

Como estar en la misma onda.

Y respirarte cerca de deseo.

Y sentir, confirmar, el sentido de tu voz.

Afirmar que sí es sí.

Que este es el momento.

Que esta es la ilusión.

Que transmitimos en directo.

Lo que nuestro amor es aquí contigo.

Conmigo.

Uno.

Una.

Vos.

Yo.

¿Qué?

¿Y si Marruecos gana a España?

Qué más da.

Te quiero.

Me voy.

ALLS